<

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားစြာျဖင့္

Photo: travelledpaths

ဒီႏွစ္ သႀကၤန္အၿပီး မိုးမက်ခင္ အခ်ိန္ေလးမွာ အေမ့ ဇာတိရြာေလးကို အေမနဲ႔အတူ မိသားစုအားလုံး သြားဖို႔ ျပင္ဆင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ေတာရြာဘက္ မေရာက္ဖူးတဲ့ အိမ္က ကေလးေတြကိုလည္း ေရာက္ဖူးေအာင္ ေခၚလာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဘြား ဆုံးၿပီးကတည္းက မေရာက္တာ ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီမို႔ ေဆြမ်ဳိးေတြ ေတြ႕ရေအာင္ သြားခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ၈ တန္းေရာက္ေနတဲ့ တူအႀကီးေလးက ရြာမွာ ေရ၊ မီး ရိွရဲ႕လား ေမးေတာ့ အိမ္ေနာက္ဘက္မွာ ေခ်ာင္းရိွတဲ့အေၾကာင္း၊ ျခံထဲမွာလည္း လက္ႏွိပ္ေရတုံကင္ ရိွေၾကာင္း ေျပာျပရပါတယ္။ မီးအတြက္ေတာ့ ဆိုလာျပားနဲ႔ ဘက္ထရီကို ခ်ိတ္ၿပီး မီးထြန္းၾကပါတယ္။ ဖုန္းဂိမ္းကစားလို႔ အားကုန္ရင္ အားသြင္းဖို႔ မီးမရိွမွာ စိတ္ပူေနတာပါပဲ။ အိမ္သာအေၾကာင္းလည္း ေမးေတာ့ မပူပါနဲ႔၊ ေရေလာင္းအိမ္သာ ရိွပါတယ္။ တို႔ငယ္တုန္းကေတာ့ အိမ္သာတံခါး မရိွဘဲ ဂုန္နီအိတ္နဲ႔ကာၿပီး သံခ်ိတ္နဲ႔ဲ ခ်ိတ္လိုက္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ အံ့ၾသေနေလရဲ႕။

အဘြားတို႔ ရြာေလးဟာ ပဲခူး႐ိုးမရဲ႕ ေတာင္ေျခမွာရိွၿပီး ဒိုက္ဦးၿမိဳ႕နဲ႔ ၁၅ မိုင္ ေ၀းပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အင္မတန္ ခက္ခဲပါတယ္။ ေႏြဘက္ဆိုရင္ ဒိုက္ဥိီးအထိ ကားစီးၿပီးေတာ့ တာဆုံကေန စပါးသယ္တဲ့ ကားနဲ႔ လမ္းတစ္၀က္အထိ လိုက္လို႔ရပါတယ္။ က်န္တစ္၀က္က လွည္းၾကံဳျဖစ္ျဖစ္၊ ေျခက်င္ျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပသလို သြားၾကရပါတယ္။ အခုေတာ့ ရြာအထိ စက္ဘီးေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔ လမ္းေပါက္ေနၿပီလို႔ ဆိုပါတယ္။ မိုးတြင္းဘက္္မွာေတာ့ ရြာႏွစ္ရြာၾကားက ေခ်ာင္းေရျပည့္ခ်ိန္မို႔ စက္ေလွေတြ ၿမိဳ႕အထိ ဆြဲၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဆိုရင္ ဒိုက္ဦးအထြက္က ဗိုင္းဒါးတံတားႀကီးမွာ ရြာျပန္စက္ေလွေတြ ေစာင့္ၿပီး စီးခဲ့ၾကရပါတယ္။ အဘိုးအဘြားေတြက လယ္ ၁၃ ဧကရိွေတာ့ ရြာမွာ မိုးဆို စပါးစိုက္ၾကၿပီး ေဆာင္းမွာ ေျမပဲ စိုက္ၾကပါတယ္။ အေမက ကြၽန္မတို႔ ငယ္စဥ္ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ရြာကို ပို႔ထားေတာ့ အဘြားတို႔ လယ္ယာအလုပ္ေတြ အျမဲကူလုပ္ခဲ့ၾကရပါတယ္။

ရြာမွာ ေစ်းမရိွေတာ့ ဟင္းစားလည္း ရွားပါတယ္။ ၿမိဳ႕က ၀ယ္ထားတဲ့ ငါးေျခာက္ ငါးျခမ္းေလး ခ်က္ၿပီး အသီးအရြက္ တစ္ခြက္နဲ႔ ငါးပိရည္နဲ႔ပဲ စားၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ေျမပဲ စိုက္ေတာ့ ေျမပဲဆန္ေၾကာ္ မျပတ္ပါဘူး။ ဧည့္သည္လာရင္ ၾကက္တင္းထဲက ႏိႈက္ၿပီး ၾကက္ဥေၾကာ္မယ္။ ျခံေနာက္ဘက္က ဗူးသီးခူး ခ်က္မယ္။ ပဲျပဳတ္ၿပီး ေၾကာ္မယ္ဆိုရင္ ဟင္းအတြက္ အဆင္ေျပပါၿပီ။ အသား၊ ငါးဆိုတာ တစ္လ တစ္ႀကိမ္ေလာက္မွ စားရတဲ့ ရြာမို႔ ကေလးေတြအတြက္ စားဖို႔ အေၾကာ္အေလွာ္ ဟင္းေတြ ထည့္လာခဲ့ရပါတယ္။ အလွဴအတန္း ရိွရင္ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းေကြၽးလို႔ တစ္ရြာလုံး မီးခိုးတိတ္ပါပဲ။ အခုေတာ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ လာေရာင္းတဲ့ သူေတြ ရိွေနပါၿပီတဲ့။

အေ၀းေျပးကား စီးၿပီး ဒိုက္ဦးတာဆုံမွာ ဆင္းေတာ့ ဖုန္းဆက္ထားတဲ့ အမ်ဳိးေတြ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ လာေစာင့္ေနၾကပါတယ္။ အရင္တုန္းက ဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲလို႔ ၿမိဳ႕တက္ၿပီး စာတိုက္မွာ တန္းစီေစာင့္ရင္း ဖုန္းနဲ႔ ေအာ္ေျပာရတာေတြ သတိရမိရဲ႕။ ရြာအထိ ဆိုင္ကယ္စီးဖို႔ အေမ့အတြက္ အဆင္မေျပတာနဲ႔ ရြာကားဂိတ္ဘက္မွာ ကားေမးၾကည့္ေတာ့ အဆင္သင့္ ေတြ႕ပါတယ္။ လိုက္ထရပ္ကားေတြပါပဲ။ ကားက ပစၥည္းတင္ၿပီးေတာ့ ထြက္လာတာနဲ႔ အေမနဲ႔ ကြၽန္မက ေရွ႕ခန္းကေန စီးခဲ့ၾကပါတယ္။ ရြာအထိ လူတစ္ေယာက္ ၅၀၀ ဆိုေတာ့ ေစ်းခ်ဳိလိုက္တာလို႔ ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဆြဲေနတဲ့ ရြာကားအားလုံးက ၀စ္ေသာက္ေတြမို႔ ဒီလိုဆြဲႏိုင္တာလို႔ ကားသမားက ရွင္းျပပါတယ္။ မဖမ္းဘူးလား ဆိုေတာ့ ေခါင္းခါျပပါတယ္။ ေျဖာင့္ျဖဴးေနတဲ့ ေျမနီဂ၀ံလမ္းကေန နာရီ၀က္ၾကာေလာက္ ေမာင္းၿပီးတဲ့အခါ ရြာလမ္းခြဲကို ေရာက္ပါတယ္။

အရင္ကဆိုရင္ ႏြားလွည္းနဲ႔ ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ကူးရပါတယ္။ ႏြားလည္း ေရေသာက္ရင္း ခဏနားၾကရင္းေပါ့ေလ။ ခုေတာ့ သစ္သားတံတား ခင္းထားပါတယ္။ လမ္းခြဲကေနစၿပီး ေျမလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ခ်ဳိင့္နဲ႔ က်င္းနဲ႔ ဖုန္အလူးလူးနဲ႔မို႔ ယိမ္းထိုးေနၾကပါတယ္။ တံတား အတက္ေရာ အဆင္းေရာမွာ ေျမေတြ နိမ့္ေနလို႔ ခုန္ရင္း ေပါက္ရင္းနဲ႔ပဲဲ ျဖတ္ေက်ာ္တက္ရင္း လိုက္ခဲ့ရပါတယ္။ လမ္းမွာ တံတားတစ္ခု ေဖာင္ေဒးရွင္း ေလာင္းထားလို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘာသာေရးတစ္ပိုင္း အလွဴခံသမားတစ္ဦးက လုပ္ထားတာလို႔ ဆိုပါတယ္။ အလွဴေငြ သိန္္း ၁၀၀၀ ေက်ာ္ရၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ တံတားေဆာက္တာ သံေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းမွ မပါလို႔ အေခ်အတင္ျဖစ္ၾကၿပီး စခန္းသိမ္းသြားတယ္လို႔ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ ေျပာျပပါတယ္။ တိုင္ေဟာင္းေတြေတာ့ က်န္ေနေလရဲ႕။ လက္ရိွ တံတားကေတာ့ အစိုးရက ေငြခ်ေပးလို႔ လူထုက ပံ့ပိုးၿပီး ေဆာက္ထားၾကပါသတဲ့။

ရြာေရာက္ေတာ့ အရင္ ၁၅ ႏွစ္ကအတိုင္း အဘြားတို႔ရဲ႕ အိမ္ႀကီးကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြေရာ အိမ္ႀကီးပါ အိုမင္း ေဟာင္းႏြမ္းေနပါတယ္။ အသံေတြ တိတ္ေနလို႔ ၾကည့္ေတာ့ ႏြားတင္းကုပ္မွာ ႏြားမေတြ႕ပါဘူး။ အေဒၚႀကီးကို ေမးေတာ့ လယ္ေတြ အငွားခ်ထားလို႔ ႏြားေတြလည္း ေရာင္းပစ္လိုက္ၿပီတဲ့။ ႏြားစာကလည္း ရွားလာတယ္တဲ့။ လယ္မလုပ္တာကလည္း မ်ဳိးဖိုးနဲ႔ ေျမဆီဖိုးေတြက အရမ္းကုန္၊ စာရင္းငွားတို႔ လယ္လုပ္သားက ရွားတယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း အသက္ႀကီးလို႔ ၀င္မလုပ္ႏိုင္ဘူးတဲ့။ ရာသီဥတု မေကာင္းရင္ အရင္းကို မနည္းလုပ္ရတာဆိုပဲ။ အငွားထားတာကမွ ပိုက္ဆံရေသးတယ္တဲ့။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ သူတို႔ ေျပာသမွ် ပါးစပ္အေဟာင္းသား နဲ႔ ေငးေနရတာပါပဲ။

ျခံေနာက္ေဖးကေန ေခ်ာင္းထဲ ကေလးေတြ ဆင္းမယ္ဆိုေတာ့ တားၾကတယ္။ သဲသမားေတြ တူးၾကလို႔ ေခ်ာင္းထဲမွာ ခ်ဳိင့္ႀကီးေတြ ျဖစ္ေနလို႔ အႏၲရာယ္မ်ားတယ္တဲ့။ ရြာထိပ္ဘက္က ေသာင္ျပင္မွာေတာ့ ေဆာ့လို႔ ရပါတယ္တဲ့။ ကြၽန္မတို႔ ျခံေနာက္ဘက္မွာ ေႏြဆို ေသာင္ထြန္းေနက်မို႔ လက္ယက္ သဲတြင္းေတြ တူးၿပီး ေရခပ္ေနၾကကို၊ ခုေတာ့ ေသာင္ျပင္ မရိွေတာ့ပါဘူး။ ဒါဆို ေခ်ာင္းတစ္ဘက္ကမ္းက ရြာကို ဘယ္လိုကူးလဲ ဆိုေတာ့ ႀကိဳးတံတားနဲ႔ ကူးတယ္တဲ့။ ႀကိဳးတံတားဆီ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေတာ့ သံႀကိဳးနဲ႔ထိန္းၿပီး သစ္သား ခင္းထားတာ ေတြ႕ခဲ့ရပါတယ္။ ႏိုင္ငံျခား တိုင္းျပည္တစ္ခုက စီမံကိန္းနဲ႔ ေဆာက္ေပးခဲ့တာလို႔ ေျပာၾကပါတယ္။ တံတားေပၚကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေဘးဘက္ ကမ္းစပ္တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္မွာ အမိႈက္ေတြ အပုံလိုက္ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္ဟာ အမိႈက္ေပါေလာနဲ႔ ႐ုပ္ဆိုးေနေလရဲ႕။

ရြာထဲက အသိအိမ္ေတြဆီ တစ္ပတ္လွည့္ၿပီး ႏႈတ္ဆက္ရင္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ထူးျခားတဲ့ ေျပာင္းလဲမႈ မေတြ႕မိပါဘူး။ ကိုယ့္လိုပဲ လူေတြ အိုသလို အိမ္ေတြလည္း အိုေနတာပဲ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေခါင္းရင္းဘက္က အိိမ္အသစ္မို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ ထိုင္းမွာ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့ ေကာင္မေလးက ေယာက်္ားယူၿပီး ျပန္လာေတာ့ အိမ္ျပန္ေဆာက္ထားတာတဲ့။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ကေတာ့ ငါ့သား ျပန္လာမွ နင္တို႔ဆီ လာလည္မယ္တဲ့။ သူ႔ရဲ႕ သားက စင္ကာပူမွာ အလုပ္လုပ္ေနသတဲ့။ တို႔ရြာက လူေတြေတာ့ တယ္ဟုတ္ပါလားလို႔ ေတာင္ စိတ္ထဲျဖစ္မိပါေသးတယ္။

ရြာတစ္ပတ္လည္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေနာက္ဘက္မွာ တူေတာ္ေမာင္ အသံထြက္ေနပါတယ္။ အန္တီ့ အိမ္သာကို ၾကည့္ပါဦးဆိုေတာ့ ၾကည့္မိတယ္။ အရင္က ဂုန္နီအိတ္နဲ႔ ကာထားတဲ့အကာက အခု ေႁမြေရခြံအိတ္နဲ႔ အစားထိုးထားေလရဲ႕။ အိမ္သာေပၚတက္ဖို႔ ေျခနင္းလုပ္ထားတဲ့ သစ္ျမစ္ႀကီးေပၚမွာ ေရအိုးေလး တင္ထားပါတယ္။ ေရသုံးဖို႔ ခပ္ရင္ ေရွ႕က ေရအိုးထဲကို ကုန္းၿပီး ေရခပ္ရမွာပါ။ အိမ္သာထဲကို ေရအိုး ထည့္စရာ ေနရာက်ဥ္းေနလို႔ အိုးကို အျပင္ထုတ္ထားတာပါပဲ။ တူေလးကေတာ့ အိမ္သာက်ဥ္းေနလို႔ တက္မရဘူး ဆိုတာနဲ႔ပဲ ရြာထဲက ရြာလူႀကီးအိမ္ကို ပို႔လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

ညဘက္ေရာက္ေတာ့ ေန႔ခင္းက ဖုန္းေတြ အားသြင္းၾကလို႔လား မသိဘူး။ မီးေလး တစ္ပြင့္ကို မွိန္တိန္တိန္ ထြန္းၾကရပါတယ္။ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ေရနံဆီ မီးခြက္နဲ႔ မိႈင္းေတြသီးလို႔ ေျခြရင္းနဲ႔ စာက်က္ခဲ့ရတာလို႔ ေျပာေတာ့ ကေလးေတြ ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ေပါ့။ ေရနံဆီလည္း မသိ၊ မီးခြက္လည္း မျမင္ဖူးၾကပဲကိုး။ ေနာက္ေန႔ မနက္ေစာေစာ ထၿပီး ရြာမုန္႔ဟင္းခါး စားၾကရင္း အျပင္ခဏ ထြက္ၾကတယ္။ ေနမျမင့္ခင္ပဲ ကားလာေခၚေတာ့ လိုက္ခဲ့ၾကရင္း ျပန္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ ၈ တန္းေက်ာင္းသား တူေတာ္ေမာင္ကေတာ့ ေနာက္တစ္ေခါက္လာရင္ အိမ္သာအသစ္ ေဆာက္ၿပီးၿပီလားနဲ႔ မီးအားေကာင္းၿပီလား ေသခ်ာသိရမွ လာမယ္လို႔ ၾကံဳး၀ါးေနေလရဲ႕။ ေနာက္တစ္ေခါက္ လာရင္ေတာ့ ဒီထက္ အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲၿပီးေတာ့ ပိုေကာင္းလာမွာပါကြယ္လို႔ပဲ ႏွစ္သိမ့္လိုက္ရပါေတာ့တယ္။

August 21, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.