<

၂၄ နာရီ အလုပ္သမား

စကၠန္႔တံေလးသည္ နာရီဒိုင္ခြက္ထဲမွာ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနပါသည္။ သူသည္ ဘယ္ေတာ့မွ မပ်င္းမရိေခ်။ သူ႔အလုပ္ကိုသူ ပုံမွန္လုပ္ေနပါသည္။ သူသည္ ဘယ္ေတာ့မွေနာက္မက်။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း မေစာ။ အျမဲတမ္း အခ်ိန္မွန္သည္။ သူ႔အလုပ္ကို ပံုမွန္လုပ္ ေနရေသာေၾကာင့္ သူသည္ ဘယ္ေတာ့မွ မညည္းမညဴေခ်။ သူခ်ည္းပဲ အျမဲလုပ္ေနရသည္ဟုလည္း သူတစ္ပါးကို အျပစ္မတင္ပါ။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ စံျပလုပ္သားေကာင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေလာကႀကီး ဘာေတြျဖစ္ေနပါေစ။ ေနပူပူ မိုးရြာရြာ။ ေလမုန္တုိင္းပဲ တုိက္တိုက္။ သူ႔ အလုပ္ကို ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္။ သူသည္ လုပ္စရာရွိသည့္ အလုပ္ကို ေန႔ေရႊ႕ညေရႊ႕ အခ်ိန္ ဆြဲတတ္သူ မဟုတ္ေခ်။ သူ႔အလုပ္သူ ပံုမွန္လုပ္ဖို႔ကိုသာ သူ အာ႐ံုစိုက္သည္။ သူ႔စိတ္ထဲ မွာ၊ သူ႔အေတြးထဲမွာ၊ သူ႔အေသြးအသားထဲမွာ သူ႔အလုပ္မွတစ္ပါး အျခားမရွိ။ သူလုပ္ရမွာကိုပဲ သူေတြးသည္။ သူလုပ္သည္။ သူသိသည္မွာ သူ ပံုမွန္အလုပ္လုပ္ေနဖို႔ပါပဲ။ အားသြန္ခြန္စိုက္ လုပ္ေနဖို႔ပါပဲ။ မရပ္မနား တစ္သြားတည္း သြားေနဖို႔ပါပဲ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူသြားသည္။ ဘယ္ေတာ့မွ မရပ္။ တေရြ႕ေရြ႕သြားေနသည္။ ပံုမွန္သြားေနသည္။

နားေထာင္ၾကည့္ပါ။ သူသည္ ‘တခ်က္ခ်က္’ ႏွင့္ သူရွိေနေၾကာင္း၊ သူအလုပ္လုပ္ေနေၾကာင္း အသိေပးေျပာျပေနပါသည္။ ‘တခ်က္ခ်က္’ ျမည္သံသည္ သူ႔အသက္႐ွဴသံလည္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ေျခလွမ္းမ်ား၏ ျမည္သံလည္း ျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုယ္သူ ျပန္လည္အား ေပးသည့္ ႏႈိးေဆာ္သံလည္းျဖစ္သည္။ သူအျမဲဆိုေနက် သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္သည္။ သူအျမဲရြတ္ေနက် ဂါထာတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ‘တခ်က္ခ်က္’ သည္ သူ၏ သေကၤတ။ သူ၏ အမွတ္အသား။ သူ၏တံဆိပ္။ သူ၏ ေၾကြးေၾကာ္သံ။ သူ၏ အားမာန္ တက္ၾကြသံဟုဆိုလွ်င္ မမွားပါ။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ဘ၀တစ္သက္တာလံုး တခ်က္ခ်က္ႏွင့္ အဆက္မျပတ္ အလုပ္လုပ္ေနသည့္ စကၠန္႔တံေလးျဖစ္ပါသည္။

ေျပာရလွ်င္ သူ႔မွာ ေက်ာခင္း အပ်င္းႀကီးေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိပါ။ သူသာ အနားယူခ်င္သည္ဆိုၿပီး ထိုကဲ့သို႔ ေက်ာခင္းအပ်င္းႀကီးလိုက္လွ်င္ အရာအားလံုး ကေမာက္ကမ ျဖစ္ သြားႏိုင္ပါသည္။ လူသားေတြ အခ်ိန္မွန္သည္ဟု ယူဆထားေသာ သူသာ အခ်ိန္မမွန္ေတာ့ ဘူးဆိုပါလွ်င္ ေလာကႀကီး ဘာျဖစ္သြားမည္ ထင္ပါသနည္း။ သူ႔ကို အျမဲေစာင့္ၾကည့္ေနသူေတြ၊ သူ႔ကို အားကိုးတႀကီး ယံုၾကည္ထားသူေတြ အကုန္လံုး ဒုကၡေရာက္ကုန္ၾကလိမ့္မည္ထင္သည္။ အခ်ိန္ႏွင့္တစ္ေျပးညီ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ ကမၻာႀကီးမွာ သူသာ အခ်ိန္မမွန္ေတာ့လွ်င္ အားလံုး ကိုး႐ိုးကားရားႏွင့္ ကေမာက္ကမ ျဖစ္သြားမွာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူ႔မွာ ခဏတာေလး ေက်ာဆန္႔ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မရွိပါ။ သူမ်ားေတြအတြက္ အခ်ိန္သတ္မွတ္ေပးေနေသာ သူ႔မွာေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ သူ႔ေလွ်ာက္လမ္းေပၚမွာ ပံုမွန္ေလွ်ာက္ေနခ်ိန္သည္သာ သူ႔အခ်ိန္ဟု ေျပာရေလမည္လား မသိ။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ အခ်ိန္ကို ပိုင္ဆိုင္သူမဟုတ္။ အခ်ိန္ကို ေစလိုရာေစႏိုင္သူ လည္းမဟုတ္ပါ။ သူသည္ အခ်ိန္ျပအလုပ္ သမားတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ပါသည္။

သူ႔ကိုယ္ခႏၶာသည္ ေသးေသးတာတာ။ သူ႔အရြယ္အစားသည္ မႀကီးမားလွပါ။ သူသည္ ၾကြားၾကြား၀ံ့၀ံ့ႏွင့္ ဟိတ္ႀကီးဟန္ႀကီးလည္း မရွိလွပါ။ သူသည္ သာမန္အညတရမွ်သာျဖစ္ပါသည္။ ေလာကႀကီး၏ ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ခပ္မွိန္မွိန္ ခပ္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ႏွင့္ ႐ိုး႐ိုးကုပ္ကုပ္ သူ႔အလုပ္ကို သူလုပ္ေနသူသာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔အတြက္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ဘြဲ႕တံဆိပ္ေတြလည္း သူ မေမွ်ာ္မွန္းပါ။ ေရႊစလြယ္ ေငြစလြယ္ေတြလည္း မဆြဲခ်င္ပါ။ ပထမဆုကိုလည္း မလိုခ်င္ပါ။ ႏွစ္သိမ့္ဆုေလာက္  ရလွ်င္ပဲ သူ ေက်နပ္ပါၿပီ။ လူေတြက သူ႔ကို ေက်းဇူးတင္၀မ္းေျမာက္သည့္အၾကည့္ႏွင့္ လွမ္းၾကည့္႐ံုတင္ သူၾကည္ႏူးေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါၿပီ။ အို အဲဒီလိုမၾကည့္လည္း ကိစၥမရွိပါဘူးေလ။ လူေတြ သူရွိလို႔ရွိေနမွန္း သတိျပဳမခံရျခင္းထဲမွာပဲ သူ႔ဘ၀ က်င္လည္ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီပဲ မဟုတ္ပါလား။ ဘာလုပ္မွာလဲ။ ဘာလို႔မ်ား အမ်ား၏ေထာက္ခံခ်က္ကို ေမွ်ာ္လင့္ေတာင့္တေနရမွာလဲ။ သူ႔အတြက္ လက္ခုပ္သံေတြ မလိုပါ။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အားေပးသံ ခ်ီးက်ဴးသံေတြ မပါဘဲ သူ႔ဘ၀ကို သူကိုယ္တိုင္ ေမာင္းႏွင္ခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္းမနည္းလွေတာ့ပါ။ တေရြ႕ေရြ႕လွမ္းေနသည့္ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက သူ႔အတြက္ အားေပးသံ လက္ခုပ္သံေတြပါပဲ။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ပံုမွန္လုပ္ေနျခင္းက ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ ေက်နပ္ပီတီျဖစ္ျခင္းတစ္မ်ဳိးဟုသာ သူ မွတ္ယူထားမိသည္။ ဒါသည္ပင္ သူရလိုက္သည့္ ေလာကႀကီး၏ ေ၀စုပါပဲ။ သူ႔အတြက္ ဆုလာဘ္တစ္ခုပါပဲ။

သူသည္ တစ္ခါတစ္ခါ သူ႔မ်က္စိေရွ႕ေမွာက္မွာ ရွိေနသည့္ လူအခ်ဳိ႕ကိုၾကည့္ၿပီး အားမလို အားမရျဖစ္မိသည္။ သူတို႔ ဘာလို႔မ်ား အခ်ိန္ျဖဳန္းေနၾကပါလိမ့္ဟု သူေတြးမိသည္။ အားအားယားယား ဘာလို႔မ်ား ထိုင္ၿပီး ပ်င္းေနၾကပါလိမ့္ဟုလည္း ေတြးေနမိသည္။ မလိုအပ္ဘဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ အခ်ိန္ထိုင္ျဖဳန္းေနသူေတြ။ အသိပညာ ဗဟုသုတ ရွာေဖြျခင္းမ်ဳိးမဟုတ္ဘဲ အင္တာနက္ဖြင့္ၿပီး ဖုန္းပြတ္ေနသူေတြ။ အရည္မရ အဖတ္မရေတြ ထိုင္ေျပာၿပီး အက်ဳိးမဲ့အခ်ိန္ျဖဳန္းတီးေနသူေတြ။ ဟိုမွာဒီမွာ အဓိပၸာယ္မဲ့ ရည္ရြယ္ ခ်က္မဲ့ လမ္းသလားေနသူေတြ။ ဘာတစ္ခုမွ အက်ဳိးရွိရာရွိေၾကာင္း မလုပ္ဘဲ ေသမယ့္ေန႔ ထုိင္ေစာင့္ေနသူေတြ။ အို အမ်ားႀကီး အမ်ားႀကီးပါလား။ အဲဒီလိုလူမ်ဳိးေတြ ေတြ႕ရေလေလ သူ ၀မ္းနည္းလာေလေလပါပဲ။ သူ႔မွာေတာ့ ျပလိုက္ရတာ။ အခ်ိန္ အခ်ိန္ အခ်ိန္။ ထမင္းစားခ်ိန္။ ေရခ်ဳိးခ်ိန္။ အလုပ္ခ်ိန္။ စာဖတ္ခ်ိန္။ ဘုရားရွိခိုးခ်ိန္။ အိပ္စက္အနားယူခ်ိန္။ သူ႔မွာ ႏိႈးေဆာ္လိုက္ရတာ။ တိုက္တြန္းလိုက္ရတာ။ အခုေတာ့ အခ်ဳိ႕မ်ားက သူ႔ကို ဖုတ္ေလသည့္ငါးပိ ရွိသည္ဟုပင္ မေအာက္ေမ့ၾကေခ်။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ လူစားမ်ဳိးမ်ားအတြက္ သူ၏ ျဖစ္တည္ေနမႈသည္ အဓိပၸာယ္မရွိ။ သူ႔မွာ အခ်ိန္ျပရက်ဳိးမနပ္ေခ်။ သူ႔ကိုယ္သူ အေရးပါသည္ဟုပင္ မထင္ခ်င္ေတာ့ေပ။

တကယ္ေတာ့ လူေတြ သူ႔ကိုတန္ဖိုးထားဖို႔ သူ အလုပ္လုပ္ေနျခင္းမဟုတ္ပါ။ သူ႔ကို တန္ဖိုးထားဖို႔ထက္ သူ၏ ႏႈိးေဆာ္တိုက္တြန္းသံကို သတိျပဳနားေထာင္ဖို႔ပါပဲ။ သူ႔ကို အလွတၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ကိုးကြယ္ဆည္းကပ္ဖို႔ မဟုတ္ပါ။ သူ၏ ညႊန္ၾကားခ်က္ကို လိုက္နာ ေစလိုျခင္းသာျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုယ္သူ အေလာင္ကြၽမ္းခံကာ ထြန္းညႇိျပေနသည့္ သူ႔အလင္းေရာင္ေအာက္မွာ မိမိတို႔ လုပ္စရာရွိတာကို မခိုမကတ္မပ်င္းမရိဘဲ လံု႔လသန္သန္ ဇြဲစိတ္မွန္မွန္ႏွင့္ လုပ္ေနၾကဖို႔ပါပဲ။ သူသည္ လူသားေတြအတြက္ အေရးပါမွန္းမသိ အေရး ပါေနတာကိုပဲ လိုခ်င္ပါသည္။ သူရွိလို႔ရွိေနမွန္းမသိဘဲ သူ႔ကိုအသိအမွတ္ျပဳေနတာကိုပဲ သူ ေတာင့္တပါသည္။ သူသည္ လူသားေတြ၏ ဘ၀ကို လႊမ္းမိုးခ်ဳပ္ကိုင္ဖို႔လည္း မဟုတ္ပါ။ လူသားေတြကို အခ်ိန္ဇယား၏ အက်ဥ္းသားေတြျဖစ္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္စည္း႐ံုးဖို႔လည္း ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိပါ။ အခ်ိန္ကို အက်ဳိးရွိရွိ စနစ္တက်သံုးစြဲတတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ပ်ဳိးေထာင္ေပးခ်င္တာ တစ္ခုပါပဲ။ သူသည္ လူသားေတြအတြက္ က်ိန္စာတစ္ခုမျဖစ္ခ်င္ပါ။ လူသားေတြကို စက္႐ုပ္ဆန္ဆန္ ေမာင္းႏွင္ေနသည့္ ခလုတ္တစ္ခုလည္း မျဖစ္ခ်င္ပါ။ လူသားေတြအတြက္ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ဂီတသံေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္ခ်င္လွပါသည္။ သူ၏ ဂီတသံမွာ အားလံုးျပံဳးေပ်ာ္ေစခ်င္ပါသည္။ ဒါဆိုလွ်င္ သူ ေက်နပ္ပါၿပီ။

နားရက္မရွိ ၂၄ နာရီအခ်ိန္ျပည့္ အလုပ္လုပ္ေနရသည့္ သူ႔ဘ၀ကိုၾကည့္ၿပီး လူသားေတြ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အားေပးႏွစ္သိမ့္ေစခ်င္လွသည္။ ‘အိပ္စက္ျခင္း၊ အလုပ္၊ အနားယူျခင္း’ ကို အခ်ဳိးညီညီေပါင္းစပ္ကာ ဘ၀ကို ဟာမိုနီ ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ေစခ်င္လွပါသည္။ ထိုအခါမ်ဳိးမွာ သူသည္ အပ်င္းႀကီးသူေတြအတြက္ ‘ႀကိမ္လံုးတစ္ေခ်ာင္း’ ျဖစ္ခ်င္သည္။’လုပ္ခ’ ႏွင့္ ‘လုပ္အား’ မမွ်မတ အခိုင္းခံေနရသူေတြအတြက္ အားေဆးတစ္ခြက္ျဖစ္ခ်င္သည္။ အလုပ္မွအလုပ္ က်န္တာေတြ ေဘး ခ်ိတ္ထားသူေတြအတြက္ သတိေပးသံေခ်ာင္း ေခါက္သံ ျဖစ္ခ်င္သည္။ အလုပ္လုပ္ရျခင္းကို ၀ဋ္ေၾကြးတစ္ခုလို သေဘာထားေနသူေတြအတြက္ ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးတစ္လံုး ျဖစ္ခ်င္သည္။ အလုပ္ထဲမွာ မေပ်ာ္ပိုက္ မႏွစ္ ၿခိဳက္သူေတြအတြက္ သံပရာရည္တစ္ခြက္ ျဖစ္ခ်င္သည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ တခ်က္ခ်က္ျမည္ေနသည့္ ႀကိမ္လံုး၊ အားေဆး၊ သံေခ်ာင္း၊ ပက္လက္ကုလားထိုင္ႏွင့္ သံပရာရည္သာလွ်င္ ျဖစ္ပါသည္။

ေသခ်ာသည့္အခ်က္ကေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြ အခုခ်ိန္ထိ မေညာင္းညာၾကေသးပါ။ သူ႔အသက္႐ွဴသံေတြလည္း မတိုးတိတ္ေသးပါ။ သူ႔ကိုယ္ခႏၶာထဲမွာ တသြင္သြင္စီးဆင္းေနဆဲ ေသြးတိုးသံက’တခ်က္ခ်က္’ ႏွင့္ ပံုမွန္ျမည္ေနဆဲပါပဲ။ ေရွ႕မွာ ဘာျဖစ္လာႏိုင္မလဲ။ သူ ေမွ်ာ္မၾကည့္ပါ။ ေနာက္မွာ ဘယ္လို ျဖစ္ၿပီး က်န္ခဲ့မလဲ။ သူ စိုးရိမ္ပူပန္မေနပါ။ သူသည္ ပစၥဳပၸန္တည့္တည့္ေပၚမွာ တစ္လွမ္းခ်င္း တစ္လွမ္းခ်င္း တေရြ႕ေရြ႕ ပံုမွန္ခရီးႏွင္ ေနဆဲပါပဲ။ လူအခ်ဳိ႕က သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္ၾကသည္။ လူအခ်ဳိ႕က သူ႔ကို တအံ့တၾသေငးေမာၾကသည္။ လူအခ်ဳိ႕က သူ႔ကို ျပံဳးျပၾကသည္။ လူအခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ႐ႈံ႕မဲ့ကာ လက္ညိႇဳးထိုးၾကသည္။ လူအခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူ႔ကို ေက်ာခုိင္းထိုင္ေနၾကသည္။ လူအခ်ဳိ႕ကေတာ့ သူရွိလို႔ ရွိေနမွန္းပင္ မသိၾကေခ်။ မည္သို႔ဆိုေစ သူကေတာ့ ေက်နပ္ပါသည္။ သူ႔အလုပ္ကို သူ ပံုမွန္လုပ္ေနဆဲပါပဲ။ သူ႔ခရီးကို သူႏွင္ေနဆဲပါပဲ။ ေဟာဟိုမွာၾကည့္ သူေလွ်ာက္လာေနၿပီ။ ခ်က္…ခ်က္… ခ်က္…ခ်က္… ခ်က္… ခ်က္…။

July 12, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.