<

ခ်မ္းသာေသာႏိုင္ငံမ်ားနဲ႕ ေဒၚလာေစ်း

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ႏုိင္ငံျခားေငြလဲလွယ္ ေရာင္း၀ယ္ေရးေကာင္တာတစ္ခုကို ၾသဂုတ္ ၁၄ ရက္ ညေန ၅ နာရီခြဲက ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ-ေအာင္မ်ဳိးသန္႔)

၁၉၉၇ ခုႏွစ္က Asian Crisis ဆိုတာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။

အဓိကခံစားရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ ထိုင္းနဲ႔ မေလးရွားတို႔ ျဖစ္တယ္။ မေလးရွား၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က စီးပြားေရးသမားျဖစ္တဲ့ ေဂ်ာ့ခ်္ဆိုးေရာ့စ္ကို စိန္ေခၚရာကစခဲ့တဲ့ ျပႆနာေတြပဲလို႔ ေခၚတယ္။ အစုရွယ္ရာေတြ ေစ်းက်သြားၿပီး ေဒၚလာေစ်းေထာင္ တက္သြားတဲ့ ကိစၥပါပဲ။

IMF အကူအညီနဲ႔ ျပန္ႀကိဳးစားလို႔တစ္ႏွစ္အတြင္း ေဒၚလာေစ်းပံုမွန္ျပန္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္ကေတာ့ ေျပာပေလာက္ေအာင္ ထိခိုက္မႈမရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက လုပ္ငန္းေတြဟာ စေတာ့ရွယ္ယာေစ်းကြက္ေတြ မရွိဘူး။ ျပည္တြင္းမွာ တရား၀င္ေဒၚလာကိုင္ေဆာင္ခြင့္ေတြ မရွိဘူး။ ျပည္တြင္းျပည္ပ ႏိုင္ငံျခားေငြ နဲ႔ ဘဏ္စာရင္းဖြင့္ခြင့္မရွိဘူး။ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာေတြ နည္းပါးလို႔ပါပဲ။ ယေန႔မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တု႔ိ ႏိုင္ငံဟာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္ကို သြားေနပါတယ္။ ျပည္ပမွာ ေငြစာရင္းေတြရွိတယ္။ ကမၻာက လူဆိုးစာရင္းေတြထဲမွာပါတဲ့ ပနားမားကမ္းလြန္ဘဏ္မွာ ေငြစာရင္းေတြလည္း ရွိတယ္။ ေဒၚလာေစ်းေတြတက္လာေတာ့ စီးပြားလုပ္သူေတြအေတာ္ေလးကို စိတ္လႈပ္ရွားၾကတယ္။ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးစနစ္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔က လိုေငြျပတဲ့တိုင္းျပည္မဟုတ္လား။ ပို႔ကုန္ေတြနည္းၿပီး သြင္းကုန္ေတြမ်ားေနတဲ့ တိုင္းျပည္မဟုတ္ပါလား။

ကိုဘသစ္နဲ႕ေဆြးေႏြးပါတယ္။

“အိမ္သံုးကုန္ေတြလည္းတက္ေတာ့မွာ ေပါ့ကိုဘသစ္”

“မွန္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရွိရွိသမွ် ပစၥည္းေတြအားလံုးကို မထုတ္လုပ္ဘဲသူမ်ား ထုတ္လုပ္ၿပီးတဲ့ ပစၥည္းေတြကိုအသင့္ယူ သံုးၾကတာမဟုတ္လား”

“ကြၽန္ေတာ္တို႔က အေကာင္းဆံုးပစၥည္း ေတြကိုသံုးခ်င္ၾကတယ္ေလ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စမတ္ဖုန္းေတြ သံုးလာတယ္။  Handset အေကာင္းေတြကိုမွ သံုးခ်င္တယ္။  Handset  တစ္ခုကို ၁၀သိန္းေက်ာ္တဲ့   iPhone ကို သံုးတဲ့လူေတြအ်ားႀကီးပဲ”

“ဒါကေတာ့ လူ႕သဘာ၀ပဲေလ၊ အရင္ေခတ္က ဆင္းကတ္တစ္ခုကို သိန္းေလးဆယ္ေလာက္အထိ ေပး၀ယ္သံုးခဲ့ရေသးတာပဲ”

“ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ေတြအားလံုးကို ၀ယ္သံုးတာပဲ မဟုတ္လား။ ၾကည့္ေလ ကြၽန္ေတာ့္စားပြဲမွာ တင္ထားတဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ၊ ပရင့္တာ၊ စကၠဴ၊ ေဘးမွာရွိတဲ့ပန္ကာ၊ နံရံမွာတပ္ထားတဲ့ ေလေအးစက္၊ အေပၚမွာတပ္ထားတဲ့ မီးသီး၊ မီးေခ်ာင္း၊ ဘာက်န္ေသးလဲ၊ ၾကမ္းခင္းတဲ့ အျပားေတြေတာင္ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ မဟုတ္လား”

“ဟိုဘက္က ေရဘူးေတာ့ျမန္မာျပည္က လုပ္တယ္ထင္တယ္”

“အထဲကေရေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဗူးကိုေတာ့ ႏိုင္ငံျခားပလတ္စတစ္ေတြနဲ႔ လုပ္တယ္။ ေရဘူး၊ ေဆးဘူးေတြဟာတစ္ျပည္လံုး  အတုိင္းအတာနဲ႔ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ မီးခလုတ္တို႔ Extension Wire တို႔ေပါ့ေလ။ လွ်ပ္စစ္နဲ႔ ပတ္သက္တာေတြအားလံုး လိုလိုဟာ ႏိုင္ငံရပ္ျခားကေန၀ယ္တာပဲ”

“မင္းတုန္းမင္းႀကီးလက္ထက္က ဘာေတြႏိုင္ငံျခားက၀င္လဲ။ နန္းေတာ္က အသံုးအေဆာင္ေတြ အမ်ားစုဟာ ျပည္တြင္းျဖစ္ေတြပါပဲ။ ႏိုင္ငံျခားျဖစ္ကရွိေတာ့ရွိမွာပါ။

ဒါေပမဲ့ ရွားပါတယ္”

“အင္းဟာသေျပာရမယ္ဆိုရင္မင္း တုန္းမင္းႀကီးဟာ ေရခဲမုန္႔ေတာင္မစားဖူး သြားဘူးထင္တယ္”

“အင္း၊ ခင္ဗ်ားက ရယ္စရာေျပာေပမဲ့ မရယ္ႏိုင္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္သတိရတာ တစ္ခုရွိတယ္။ မႏွစ္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမာ္လၿမိဳင္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ ေမာ္လၿမိဳင္၊ က်ဳိကၡမီနဲ႔ ေခ်ာင္းဆံုကိုခရီးထြက္ေတာ့ က်ဳိက္ထိုမွာ နားတယ္။ အဲဒီက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို က်ိဳက္ထိုက သူငယ္ခ်င္းက သူတို႔ဆီက ထြက္တဲ့ယိုစံုနဲ႔ဧည့္ခံတယ္”

“အင္း၊ က်ဳိက္ထိုက ဒူးရင္းယို၊ နာနတ္ယို၊ ေရွာက္ယို၊ ကတြတ္ယိုေတြေပါတာပဲ”

“မွန္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ သူတို႔က အျမတ္တႏိုးထားစားတဲ့  ယိုးဒယားကလာတဲ့ ေရခဲမုန္႔ေတြေကြၽးတယ္။”

“ ဘာယိုးဒယားက ေရခဲမုန္႔ဟုတ္လား”

“ဟုတ္တယ္။ သူတို႔ဆီဟိုကေန ေရခဲဘူးေတြနဲ႔ အေျမာက္အျမား ၀င္တယ္”

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီလည္း ေရခဲမုန္႔ထြက္ပါတယ္ဗ်ာ”

“လူေတြက ဒီလိုပဲေလ၊ ေစ်းသက္သာၿပီး အလြယ္တကူရတဲ့ အစားအေသာက္ေတြကို နယ္စပ္ကေနသြင္းေနၾကတယ္ ယိုးဒယားက သခြားသီးကအစ ၀င္တယ္ေလ”

“ထိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက လုပ္သားေတြသြားၿပီး အလုပ္လုပ္ၾကတယ္။ သူတို႔က ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္သားေတြကို သံုးၿပီးကုန္ ထုတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေစ်းကြက္ထဲ ျပန္သြင္းတာပဲ”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ငံျပာရည္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္ကစေပမယ့္ ထိုင္းကငံျပာရည္ကို အေတာ္သံုးတယ္။ တစ္ေလာက လူေသနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ငံျပာရည္ဆိုၿပီး ေဖ့ဘုတ္ကေန ဖြတယ္။ မမွန္ေၾကာင္းသိရလို႔ေပါ့။ ႏို႔မို႔ဆို ျမန္မာငံျပာရည္ ဘ၀ပ်က္တယ္”

“ျမန္မာႏိုင္ငံက ထုတ္တဲ့ပြင့္ေကာင္း ငါးပိနဲ႔ ငံျပာရည္ဟာ အင္မတန္ေကာင္းတယ္။ ျပည္ပ (ထိုင္း)ကိုတိုးဖို႕ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္မွာပဲ ျပည္သူပိုင္သိမ္းခံလိုက္ရတယ္”

“ေနာက္ပိုင္းဦးပြင့္ေကာင္းကို ျပန္မေပးဘူးလား”

“ေပးပါတယ္။ ဒီလိုလူေတြနဲ႔ အလုပ္လုပ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး စက္႐ံုကို ျပန္မယူဘူး”

“တကယ္ပဲလား”

“ကြၽန္ေတာ္လည္း ေျပာသံၾကားဖူးတာပဲ”

ကိုဘသစ္စကားကို ကြၽန္ေတာ္အေတာ္ သေဘာက်သြားပါတယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုအဖြဲ႕ အစည္းတစ္ခုတည္ေဆာက္တဲ့အခါ အေျခခံကစၿပီး တည္ေဆာက္ရပါတယ္။ သူမ်ားလူေတြနဲ႔ ကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္လို႔ မရဘူး။ ဆင္ျခင္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အခက္အခဲေတြကိုျမင္လို႔ ဦးပြင့္ေကာင္းက ဒီစက္႐ံုကိုျပန္မယူတာပါ။

“ဒါေပမဲ့ ဒီလိုျဖစ္မ်ိဳးဟာ အေတာ္စဥ္း စားဖို႔လိုတယ္။ အဆင္မေျပတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းကို ကိုယ့္လက္ထဲျပန္ထည့္ေပးတာပဲ မယူလို႕ရမလား။ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို လက္ထဲလာထည့္တဲ့အခါ ကြၽန္ေတာ္မယူခ်င္ဘူး။ ကြၽန္မ မယူခ်င္ဘူးဆိုၿပီး လုပ္လို႔မရဘူး”

“အစၥေရးႏိုင္ငံတည္ေထာင္စဥ္ကေတာ့ အိုင္းစတိုင္းဟာ သမၼတရာထူးကို လက္မခံခဲ့ဘူး”

“သူကႏိုင္ငံေရးဆိုတာကို ေၾကာက္လို႔ပါ”

“ပညာရွင္ေတြ သတိထားစရာေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံလို အဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့စနစ္နဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ တိုင္းျပည္ကိုၾကည့္ပါ။ ျပည္သူေတြကို ဆင္းရဲေအာင္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့အတြက္ ေငြရၿပီးေရာဆိုၿပီးသိကၡာကို ေဘးခ်ိတ္ကာ အလုပ္လုပ္ၾကတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး အဖ်က္ဆီးခံထားရတဲ့ ျပည္သူေတြကို ဘယ္လိုအုပ္ခ်ဳပ္မွာလဲ”

“ကိုဘသစ္ေရ၊ ဦးပြင့္ေကာင္းရဲ႕ ငါးပိနဲ႔ ငံျပာရည္စက္႐ံုကုိ တပ္မေတာ္ ငါးပိနဲ႔ ငံျပာရည္စက္႐ံုလို႔ အမည္ေျပာင္းလိုက္လို႔ရတယ္။ ဘာမွလည္း အခက္အခဲမရွိပါဘူး။ ငါးပိေတြညံ့မယ္။ ငံျပာရည္ေတြ ညံ့မယ္ဆို ရင္ေကာ။ လြယ္လြယ္ေလးပဲေလ၊ ထိုင္းက ငံျပာရည္ေတြ ငါးပိေတြ၀ယ္ယူစားသံုးရင္ ၿပီးတာပါပဲ”

“ျမန္မာျပည္က်ေတာ့ေကာ ဦးပြင့္ေကာင္း ငံျပာရည္လိုလုပ္လို႔ရမလား”

“ထိုင္းနဲ႔နီးတဲ့ တနသၤာရီနဲ႔ ကရင္ကုိ ထိုင္းကယူ၊ ရွမ္းနဲ႔ကခ်င္ကို တ႐ုတ္ကယူ၊ ခ်င္းနဲ႔ရခိုင္ကို အိႏၵိယတို႔၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္တို႔ ယူဆိုၿပီး လုပ္လို႔မရဘူး”

“ရက္စက္လိုက္တာ ဆရာညိဳရယ္၊ ၾကားတာနဲ႔ ၾကက္သီးပါထတယ္။”

“ဟုတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သမ၀ါယမဆိုင္ေတြဟာ အသင္းအေနနဲ႔ မတည္ရွိေတာ့ေပမဲ့ ဒီအတိုင္းပဲ ငွားထားတယ္။ ပိုက္ဆံရတာေပါ့။ ေၾကးမံုတို႔၊ ျမန္မာ့အလင္း သတင္းစာတို႔ဆိုလည္း ဒီလိုပါပဲ။ ေၾကာ္ျငာေတြဒီေလာက္ရေနတာေတာင္ ႐ံႈးေနတယ္တဲ့”

“ေဒၚလာေစ်းတက္ရင္  စကၠဴေစ်းတက္ဦးမယ္။ ဒီေတာ့ပို႐ံႈးေတာ့မွာေပါ့။ ဒီေတာ့ သတင္းစာေတြကို ျပည္သူေတြကို ျပန္ေပးလိုက္ေပါ့”

“ဒါဆိုေျပာၾကေပါ့ဗ်ာ”

“မဟုတ္ဘူးေလ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လည္း ေျပာမိမွာစိုးရိမ္လို႔ပါ”

“ခင္ဗ်ားက ျမန္မာျပည္ႀကီးကို အငွားခ်ေတာ့မလို႔လား”

“ဘာအခုမွ ေၾကာက္ေနတာလဲ”

“တကယ္ေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးဆိုတာ အႀကီးႀကီးေလ”

“ဟုတ္တယ္ တ႐ုတ္ေတြက ျပည္ႀကီးလို႔ ေခၚတယ္”

“အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဆို အႀကီးႀကီးပဲ”

“မွန္တာေပါ့။ အေမရိကန္ဆိုတာ ျပည္နယ္ ၅၁ ျပည္နယ္ရွိတာပဲ။ အေရွ႕ဖက္ကမ္းေျခက အေနာက္ဖက္ကမ္းေျခဟာ တကယ္အေ၀းႀကီးနာရီ (Time Zone) သံုးခုေတာင္ ရွိတယ္”

“ဥပမာျပပါဦး”

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္ကအေနာက္ ဘက္ကမ္းေျခဆိုပါေတာ့။ ျမန္မာျပည္ကေန ဂ်ပန္ကိုေရာက္ေအာင္သြားမယ္”

“အေနာက္ကမ္းကို ေရာက္ၿပီလား”

“မေရာက္ေသးဘူး”

“အဲဒီေလာက္ေတာင္ႀကီးလား”

“ဟုတ္တယ္။ ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြကို တိုးတက္ေအာင္အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္တယ္”

“ေတာ္တာပဲ”

“စင္ကာပူဆိုတာ ေသးေသးေလး၊ သူဟာခ်မ္းသာတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္”

“သူ႔မွာ ဘာသယံဇာတရွိလဲ”

“သူ႔မွာ လူသယံဇာတကလြဲရင္ ဘာသယံဇာတမွ မရွိဘူး။ Human Resource ပဲ ရွိတယ္”

“တိုင္းျပည္ဟာ ႀကီးႀကီးငယ္ငယ္၊ သယံဇာတရွိရွိမရွိရွိ၊ လူနည္းနည္းမ်ားမ်ား ေအာင္ျမင္တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ရတယ္”

“တစ္ခ်ိန္က အာရွတိုက္မွာ ပညာတတ္ အမ်ားဆံုး၊ က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ျခင္မႈေတြ လုပ္ႏိုင္ဆံုးႏိုင္ငံတစ္ခုပါ။ Resource ေတြ ရႏိုင္တဲ့ အေနအထားေတြမွာ ဘာလို႔ Fail State ျဖစ္ရမွာလဲ”

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခတ္က်မွ ညံ့ရေတာ့မွာလား”

August 22, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.