<

ဘတ္စ္ကားေပၚက ဆင္းၿပီးေနာက္

ဘတ္စ္ကားအရွိန္ မေလွ်ာ့ခင္ လူအုပ္ႀကီးက စုျပံဳတုိးေနၾကၿပီ။ စတုဒိသာတုိးသလုိ အားနဲ႔မာန္နဲ႔။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔။ အိမ္အျပန္တစ္ခုအတြက္ ဘတ္စ္ကားရပ္သြားခ်ိန္မွာ လူအားလုံးဟာ အက်ပ္အတည္းနဲ႔၊ အခက္အခဲနဲ႔ ကားေပၚမွာ ေနသားက်ေအာင္ ေနၾကရၿပီ။ ဘတ္စ္ကားအထြက္မွာ ဒ႐ုိင္ဘာရဲ႕အသံက ကားတစ္ခုလုံးကုိ လႊမ္းျခံဳသြားတယ္။

“ေဟ့ လူႏွစ္ေယာက္ ယာဥ္စီးခ လာထည့္ပါ။ စည္းကမ္းရွိပါ။ အဲဒီလုိ မထည့္ဘဲ မလုပ္ပါနဲ႔။ အခုလာထည့္ပါ”

ဒ႐ုိင္ဘာရဲ႕ မ်က္စိေအာက္ကေန မလြတ္ေျမာက္ခဲ့တဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ ခဏတာေတာ့ ၿငိမ္ေနၾကတယ္။ ဒ႐ုိင္ဘာက ဆက္ေအာ္ၿပီး ကားခကုိ  လာထည့္ခုိင္းေနျမဲပဲ။ လူႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ ကားခ လာမထည့္ေသး။ ဘတ္စ္ကားထဲမွာေတာ့ ေနရာယူေနၾကတဲ့ ခရီးသြားေတြ ရဲ႕အသံမ်ဳိးစုံေတြဆူညံေနလ်က္။ ကားထဲက စပီကာေတြက သီခ်င္းသံတစ္ခု ထြက္ေပၚေနရဲ႕။

“မုိး .. ကုိယ့္ရင္ခြင္ကုိ လာသည္းေပးပါကြယ္.. ဒီလုိမုိးနဲ႔ ငါေလ႐ူးေတာ့မယ္…မင္းေၾကာင့္ပဲ႐ူး…ဘာမွမသိဘူး…”

ဘာမွ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္သြားတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ထဲကေန ခဏၾကာေတာ့မွ တစ္ေယာက္က ကားခကုိလူၾကားထဲတုိးၿပီး လာထည့္သြားတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ လာမထည့္ေတာ့ပါ။ ဒ႐ုိင္ဘာလည္း ဆက္မေျပာေတာ့ပါ။ ဘတ္စ္ကားေပၚက သီခ်င္းသံနဲ႔ အၿပိဳင္ ထြက္ေပၚလာတာက ကေလးငုိသံ။ကြၽန္ေတာ့္ ေရွ႕တည့္တည့္က ကေလးငုိသံ။အဲဒီကေလးငုိသံက ကားေပၚက အက်ပ္အတည္းေတြေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာတဲ့ အသံလား။ အိမ္အျမန္ေရာက္ခ်င္တဲ့ အသံလား။ ဆာေလာင္တာေၾကာင့္ ထြက္ေပၚလာတဲ့ အသံလား။ လူတစ္ေယာက္ ကားခလာ မထည့္လုိ႔ ထြက္ေပၚလာတဲ့အသံလား။ ကားေပၚက အသက္အငယ္ဆုံး ကေလးငယ္ေလးရဲ႕ ငုိသံနဲ႔အတူ သီခ်င္းသံကေတာ့…။

“ငါေလမင္းကုိ…ငါေလမင္းကုိ…ခ်စ္တယ္…မင္းေၾကာင့္ပဲ႐ူး…ဘာမွမသိဘူး..”

မသိျခင္းေတြနဲ႔ သီခ်င္းသံရယ္၊ တစ္စုံတစ္ရာကုိ သိခ်င္ေနတဲ့ ကေလးငယ္ရဲ႕ ငုိသံေတြက ကားေပၚမွာ ဆူညံေနခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ထုိင္ေနတဲ့ ေဘးေနရာက အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ မွတ္တုိင္တစ္ခုဆင္းေတာ့ ေစာေစာက ငုိေနတဲ့ကေလးနဲ႔သားအမိ ထုိင္ခုံေန ရာရသြားပါတယ္။ ေသးငယ္တဲ့လက္ကေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ လွမ္းကုတ္တယ္။ ေၾသာ္ ေစာေစာက ငုိတဲ့ေကာင္ အခုေတာ့တိတ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကုိ လွမ္းစေနတယ္လုိ႔ ေတြးမိရင္း ျပံဳးမိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီကေလး ၿငိမ္သက္ျခင္းက တစ္စုံတစ္ရာေၾကာင့္ဆုိတာ ကြၽန္ေတာ္ သတိျပဳမိလုိက္တယ္။ တစ္ခ်က္ေတြၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္လုိက္၊ မိခင္ရဲ႕အကာအကြယ္မဲ့တဲ့ ေမတၱာဓာတ္စီးဆင္းရာဆီ တုိး၀င္သြားလုိက္နဲ႔ ကေလးမွာ အဆာေျပၿပီး ေက်နပ္သြားပုံရတယ္။

မထင္မွတ္ဘဲ ၾကည့္မိလုိက္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အၾကည့္ကုိ ကြၽန္ေတာ္ ရွက္ရြံ႕ေနမိတယ္။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြအတြင္းက မိခင္အမ်ဳိးသမီးနဲ႔ ကေလးငယ္ကေရာ။ အဲဒီျမင္ကြင္းေတြကုိ ေရွာင္လႊဲၿပီးေနာက္ပုိင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဟာ ပုိမုိက်ဥ္းက်ပ္လာသလုိ ခံစားရတယ္။ ကားထဲက လူေတြကုိလည္း ပုိမုိက်ဥ္းက်ပ္ေနသလုိ ခံစားရမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း က်ဥ္းက်ပ္လာသလုိပဲ။ မိခင္အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ရွက္ရြံ႕ျခင္းတရားကုိ အသစ္ထပ္မံဖြင့္ဆုိၾကည့္ဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ္စိတ္ကူးမိတယ္။ ေနာက္ ေမတၱာတရားဟာ ကမၻာ့ဘယ္ေနရာမွာျဖစ္ျဖစ္ အရာအားလုံးကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳႏုိင္ပါလားဆုိတာ သတိျပဳမိလုိက္တယ္။ လူေတြ၊ အၾကည့္ေတြ၊ သိစိတ္ေတြ၊ ခံစားမႈေတြဟာ ေမတၱာတရားကုိ အခ်ိန္မေရြး စိန္ေခၚေနႏုိင္ပါလားလုိ႔ ေတြးမိျပန္တယ္။ သူရဲေကာင္းမိခင္ရဲ႕  ေမတၱာဟာ ကေလးငယ္ရဲ႕ ဆႏၵနဲ႔အတူ လူ ေတြ၊ အၾကည့္ေတြ၊ သိစိတ္ေတြ၊ ခံစားမႈေတြကုိ ဘတ္စ္ကားရဲ႕ဟန္ခ်က္အတုိင္း လုိက္ပါ အန္တုေနခဲ့တယ္။ လႈပ္တဲ့အခါ လႈပ္။ ယိမ္းတဲ့အခါ ယိမ္း။ ယုိင္တဲ့အခါ ယုိင္။

မွတ္တုိင္တစ္ခုေရာက္လည္း လူက က်ပ္ျမဲ။ တုိးေ၀ွ႔ျမဲ၊ သီခ်င္းသံက ဆူညံျမဲ။ ေနာက္ထပ္ သီခ်င္းသံေတာ့ သတိမထားမိေတာ့ပါ။ တကယ္ေတာ့ လူေတြအားလုံးဟာ သတိမထားမိျခင္းနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း ေနသားက်လာတယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕၀တ္႐ုံထဲမွာ ေႏြးတဲ့ အခါေႏြး၊ ေအးတဲ့အခါေအးနဲ႔ မိခင္သားအမိ လုိအဆင္ေျပသလုိ ေႏြးရေပါ့။ အဆင္ေျပသလုိ ေအးရေပါ့။ ကေလးငုိသံကုိ တိတ္ေအာင္၊ ဆာေလာင္မႈကုိ ျပည့္၀ေအာင္ သူမရဲ႕ ေမတၱာဓာတ္ဟာ အၾကည့္ေတြ၊ အသံေတြ၊ သိစိတ္ေတြထက္ ပုိမုိေလးနက္ေနခဲ့တယ္။ ပုိမုိႏွစ္လုိ ဖြယ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘတ္စ္ကား ဘယ္ေလာက္ ခုန္ခုန္၊ လူဘယ္ေလာက္က်ပ္က်ပ္၊ အသံေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဆူညံဆူညံ ကေလးငယ္အတြက္ မိခင္ဟာ ေသခ်ာတဲ့ႏုိင္ငံေတာ္၊ ေသခ်ာတဲ့ ဘတ္စ္ကား၊ ေသခ်ာတဲ့လုံျခံဳမႈ၊ ေသ

ခ်ာတဲ့ အနာဂတ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။

ဘတ္စ္ကားကေတာ့ သူ႔အလ်င္အတုိင္း နိမ့္လုိက္ျမင့္လုိက္နဲ႔ ေရြ႕ေနဆဲပဲ။ ေမွာင္ရိပ္က လည္းသန္းလာခဲ့ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕ခုံမွာ ထုိင္ ခုံေနရာရေပမဲ့ မထုိင္ျဖစ္ေတာ့ပါ။ မတ္တတ္ရပ္ပါလာရင္း ဆင္းမယ့္မွတ္တုိင္လည္း နီးလာခဲ့ၿပီ။ ကေလးနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္က ေတာ့ လူၾကားထဲတုိးေ၀ွ႔ရင္း ကားေပၚက ဆင္းသြားၾကၿပီ။ မိခင္အတြက္ေတာ့ ဘတ္စ္ကားတစ္စီးေပၚမွာခရီးသြားေနရျခင္းလုိ႔ ယူဆႏုိင္ေပမဲ့ ကေလးငယ္ေလးအတြက္ေတာ့ သူ႔မိခင္ရင္ခြင္ထဲမွာ အိမ္လုိ႔ပဲ မွတ္ထင္ေနပါလိမ့္မယ္။ လုံျခံဳတဲ့အိမ္ေလး၊ လုံျခံဳတဲ့ ဘ၀ ေလးလုိ ကေလးငယ္အတြက္ ဘာမွ ပူပင္ ေၾကာင့္ၾကမႈ မရွိခဲ့ေပမဲ့ မိခင္ကေတာ့ မွတ္တုိင္အဆင္းမွာ ညအေမွာင္ကုိ ျဖတ္ရပါဦးမယ္။ ေျခအစုံက ကတၱရာလမ္းသားေပၚမွာ။ လက္အစုံက ကေလးငယ္ရဲ႕ ပခုံးသားေတြေပၚမွာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ ကဗ်ာဆရာ  ‘ကုိေရြး’ ရဲ႕ ‘ရန္ကုန္ကုိ အလစ္မေပးနဲ႔ (၄)’ကဗ်ာကုိ သတိရမိတယ္။

ရန္ကုန္ကုိ အလစ္မေပးနဲ႔

ရန္ကုန္မွာ စပယ္ယာေတြ မရွိေတာ့ဘူးဆုိေပမဲ့

ဒ႐ုိင္ဘာကလည္း မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔

ခရီးသည္ကလည္း မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔

ခါးပုိက္ႏႈိက္ကလည္း မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔

ေကာလာဟလက မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔

ဘယ္သူ႕ကုိမွ စိတ္မခ်ရဘူး

တစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ မယုံၾကဘူး

မ်က္လုံးစိမ္းကို မ်က္လုံးစိမ္းနဲ႔ ျပန္ၾကည့္လုိ႔

ေခ်ာင္းသံကုိ ဗုံးသံလုိ ထိတ္လန္႔လုိ႔

ရန္ကုန္ဟာ အသက္႐ွဴမ၀ဘူး

ရန္ကုန္ဟာ ခဏခဏ ေသြးစစ္ေနရတယ္

ရန္ကုန္ဟာ ခဏခဏ ကာကြယ္ေဆး ထုိးေနရတယ္

ရန္ကုန္က သတိသတိလုိ႔

ေအာ္ေနေပမဲ့

ရန္ကုန္ဟာ မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔

ရန္ကုန္ဟာ မ်က္ႏွာဖုံးအထပ္ထပ္နဲ႔

ရန္ကုန္ကုိ အလစ္မေပးနဲ႔။

ရန္ကုန္ကုိ အလစ္မေပးရင္း ခဏၾကာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း မွတ္တုိင္ဆင္းဖုိ႔ရာ ကားတံခါးေပါက္ဆီ တုိးေ၀ွ႔ရေတာ့တယ္။တံခါး၀မွာ မတ္တတ္ရပ္ေနရင္း မွတ္တုိင္က ဘဲလ္ျမည္သံ ၾကားလုိက္တယ္။ ဘယ္သူတီး လုိက္တာပါလိမ့္လုိ႔ ေတြးလုိက္မိတယ္။ ကား ေပၚက ကြၽန္ေတာ္ဆင္းလုိက္ေတာ ့ကြၽန္ေတာ့္ ႏွာေခါင္းမွာ အနည္းငယ္ နာက်င္လာမိတယ္။ အခုမွ သတိထားမိတာက ကြၽန္ေတာ့္ႏွာေခါင္းက မွတ္တုိင္အခ်က္ေပးဘဲလ္ကုိ ဖိႏွိပ္မိခဲ့တာကုိး။ ကြၽန္ေတာ္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျပန္ရယ္ေမာေနမိတယ္။ တစ္ခါတေလ ကုိယ္မလုပ္ဘဲ သူ႔ အလုိလုိ ျပဳလုပ္မိလ်က္သား အရာေတြလည္း ရွိေနပါလားဆုိတာကုိပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကမၻာထဲမွာလည္း ကုိယ္မျပဳမိေပမဲ့ ျပဳမိလ်က္သား အရာေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနႏုိင္တယ္ဆုိရင္ ဒါဟာအံ့ၾသဖြယ္ရာေတာ့ မဟုတ္ႏုိင္ေပဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့ရတယ္။ မီးေရာင္ကုိကြယ္ထားတဲ့ သစ္ရိပ္ေတြေအာက္မွာ ျဖည္း ျဖည္းေလးေလး ေလွ်ာက္ေနခဲ့တယ္။ ဥဒဟုိ ျဖတ္သြားေနတဲ့ ကားမီးေရာင္ေတြက ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္ေပၚ တစ္ခါတစ္ရံ က်ေရာက္လာလ်က္ပဲ။ အဲဒီမီးေရာင္ေတြက ရန္ကုန္ညရဲ႕ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ မိတ္ဆက္ အလင္းစေတြလား။ ေစာေစာက ကားထဲက သီခ်င္းသံေတြ ကြၽန္ေတာ့္နားထဲမွာ ၾကားေယာင္ေနဆဲ။ ကားခမထည့္ဘဲ လစ္ေျပးသူေတြကုိလည္း ျမင္ေယာင္ေနဆဲ။ ကေလးငယ္ေလးအတြက္ ႏုိင္ငံေတာ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ကုိလည္း အေတြးထဲမွာ ျမင္ေယာင္ေနမိေတာ့တယ္။ အဲဒီအရာေတြနဲ႔ အဲဒီမိခင္က ေသခ်ာတယ္။ ရန္ကုန္က ဘာမွ မေသခ်ာခဲ့ဘူး။

January 24, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.