w ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္က အေရးအသား - Eleven Media Group <

၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္က အေရးအသား

ကြၽန္ေတာ့္ ၀မ္းဗိုက္ထဲမွာ တက်ဳတ္က်ဳတ္ ျမည္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဖတ္လက္စာအုပ္ထူႀကီးကို လက္မွာ ကိုင္ထားဆဲပင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္႐ႈေနေသာ စာအုပ္မွာ မာဂရက္မစ္ခ်ယ္၏ ဂြန္း၀စ္သည္၀င္း ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္႐ႈေနေသာ  စာအုပ္ႀကီးေပၚသို႔ ပိုးဟပ္တစ္ေကာင္ တရြရြ တက္လာသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ မလႈပ္မယွက္ ၿငိမ္သက္ကာ စာအုပ္ႀကီးထဲမွ စာမ်က္ႏွာမ်ားကို ၾကည့္ေနသည္။ ပိုးဟပ္သည္ တရြရြတက္လာကာ ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္႐ႈေနေသာ စာမ်က္ႏွာျပင္ထက္ ရပ္တန္႔သြားသည္။

သူသည္ သူ၏ ဦးမွင္ဆံႏွစ္ခုကို ဆန္႔ထုတ္ကာ ေရွ႕ေျခေခ်ာင္းကို ေျမႇာက္လ်က္ ပူးကပ္လိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ စာအုပ္ထဲက ရက္ဘတ္တလာ၊ စကားလက္အုိဟားရား စသည့္ ဇာတ္ေဆာင္မ်ားကို သတိမရေတာ့ေပ။ ပိုးဟပ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ေနမိသည္။ ပိုးဟပ္သည္ ေဇာက္ထိုးအေန အထားႏွင့္ မေရြ႕လ်ားဘဲ သူ၏ ဦးမွင္ဆံ၊ သူ၏ေရွ႕ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းကို လႈပ္ေနသည္။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို မိတ္ဖြဲ႕ေနသကဲ့သို႔ပင္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုအခ်ိန္မွာ ၀မ္းဗိုက္က ဆာေလာင္လာကာ မနက္ကတည္းက ဘာမွ် မစားေသာက္ရေသးသည္ကို သတိရလာသည္။ ပိုးဟပ္သည္ အင္းဆက္တစ္ေကာင္မွ်သာ ျဖစ္သည္။ သူသည္ စာမ်က္ႏွာေပၚ ေရာက္လာျခင္းမွာ အင္းဆက္ပိုးမႊားတို႔၏ ေနထိုင္ျပဳမူပံုတစ္ခုပင္ျဖစ္သည္။ စကၠဴသည္ သူတို႔၏ အစားအစာျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္ စာဖတ္ေနခဲ့သည္မွာ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္အခန္းကေလးအျပင္ဘက္မွာ မညီမညာ ေျမသားျပင္ရွိပါသည္။ ေက်ာက္ခဲအစအနမ်ား၊ အုတ္နီခဲအက်ဳိးအပဲ့မ်ား၊ ပလပ္စတစ္အပိုင္းအစမ်ား၊ ဖန္ပုလင္းကြဲအစိတ္အပိုင္းမ်ားသည္ မညီမညာ ေျမ သားျပင္ထဲမွာ နစ္ျမဳပ္ေနၾကသည္။ ေျမသား ျပင္လမ္းကေလး၏ အေကြ႕တြင္ ေရတုိင္ရွိသည္။ အခန္းပိုင္ရွင္ အဘြားႀကီးက ေရတိုင္မွ ေရကို အသံုးျပဳခြင့္ေပးထားသည္။ ယခုကဲ့သို႔ မိုးတြင္းရက္မ်ားဆိုလွ်င္ ေရတိုင္ကေလး ႏွင့္ ပတ္၀န္းက်င္ေျမသားမွာ စြတ္စိုေနေတာ့ သည္။

ကြၽန္ေတာ့္အခန္းကေလးေအာက္ အရိပ္ေအးေအးထဲ၌မူ ေခြးတစ္ေကာင္ ေအးေအးလူလူ ၀ပ္ေနတတ္သည္။ ယင္းေခြးသည္ ပိုင္ရွင္မရွိေသာ ေခြးတစ္ေကာင္ျဖစ္ကာ ဟိုဘက္ခန္းမွ မ်က္မွန္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္းထူထူ ခပ္ပိန္ပိန္ ေကာင္မေလး၏ အေဒၚက စားၾကြင္းစားက်န္မ်ား ေကြၽးေမြးသျဖင့္ ဤ ေနရာတစ္၀ိုက္၌ ေရာက္ရွိေနျခင္းျဖစ္သည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ မာဂရက္မစ္ခ်ယ္၏ စာအုပ္ကို ပိတ္လိုက္သည္။ ပိုးဟပ္သည္ B 12 ဗံုးၾကဲေလယာဥ္တစ္စင္းပမာ စာမ်က္ႏွာေပၚမွ ပ်ံ၀ဲကာ စိုစြတ္ေသာ အခန္းအေမွာင္ေထာင့္သို႔ ေရာက္ရွိသြားသည္။ ကြၽန္ေတာ္ စားပြဲေပၚတြင္ စားစရာတစ္ခုတေလ ရွိမလားဟု ၾကည့္မိသည္။ ဖေယာင္းတိုင္အတို တစ္ခု။ ေကာ္ထုပ္တစ္ထုပ္ႏွင့္ ခဲဖ်က္တစ္ခု ကိုသာ  ေတြ႕ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္႐ႈေန ေသာ စာအုပ္ထူႀကီးထဲမွ စကားလက္အိုဟားရားကို သတိမရေတာ့ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ နံနက္စာ မစားရေသးေၾကာင္း သတိရလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ေနေသာ အခန္းကေလး၏ အျပင္ဘက္ျပတင္းေပါက္မွ ျမင္ေတြ႕ရေသာ ေဗဒါ ပင္မ်ားသည္ ယခုရက္ပိုင္းအတြင္း ရြာသြန္းခဲ့ေသာ မိုးေၾကာင့္ စိမ္းခ်င္တိုင္း စိမ္းေန ေတာ့သည္။ ဤေဗဒါပင္မ်ားသည္ ကြၽန္ေတာ္ေနထိုင္ေသာ အခန္းကေလး၏ ေအာက္ဘက္ ေရေျမာင္းေဟာင္းႀကီးထဲ၌ ေႏြရာသီတစ္ခုလံုး ညိႇဳးေလ်ာ္ေသြ႕ေျခာက္စြာ ရွိေနခဲ့သည္။ ေရေျမာင္းေဟာင္းႀကီးမွာ စီးဆင္းႏုိင္ျခင္း မရွိေတာ့ေသာ ေရအနည္းငယ္ႏွင့္ က်ပ္တည္းစြာ ေပါက္ေရာက္ရွင္သန္ေနေသာ ေဗဒါပင္မ်ားသာ ရွိသည္။ မိုးဥတုေန႔ရက္မ်ားသို႔ ေရာက္ရွိလာၿပီျဖစ္၍ေဗဒါပင္မ်ား စိမ္းစိုလန္းဆန္းေနသည္ကို ကြၽန္ေတာ့္မွာ မယံုႏုိင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ရသည္။

မိုးေရစပ္စပ္ႏွင့္ ေရေျမာင္းေဟာင္းႀကီးမွာ ယခင္ကဲ့သို႔ပင္ စီးဆင္းျခင္း မရွိေပ။ ေရေျမာင္းေဟာင္းႀကီး၏ အထက္ဘက္ ေက်ာင္းသင္ခန္းမွ နာရီထိုးသံကို ၾကားရတတ္သည္။ အျပင္ဘက္တြင္ ေတာ္သလင္းလ၏ ေနေရာင္ျခည္က ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူျပင္းေနသည္။  ႏႈတ္သီး၀ါ၀ါႏွင့္ ဆက္ရက္တစ္ေကာင္သည္ ေက်ာက္တံုးေပၚ လာနားကာ ေရတိုင္အနီး ေရစပ္စပ္ထဲမွ ပိုးေကာင္ မႊားေကာင္ကို ရွာေဖြေနဟန္ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ၀မ္းဗိုက္မွာ ဆာေလာင္ေနသည္။ စားစရာတစ္ခုခုကို ကြၽန္ေတာ္ သတိရလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ စာအုပ္စင္ေပၚမွာ မုန္႔ၾကြပ္ တစ္ထုပ္ရွိသည္ကို အမွတ္ရလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေရတုိင္သို႔သြားကာ ေရတစ္ခြက္ခပ္ယူခဲ့သည္။ မုန္႔ၾကြပ္ကို ေရခြက္ထဲသို႔ ႏွစ္ကာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း စားသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ အိတ္ထဲတြင္ ေငြစေၾကးစ အနည္းငယ္သာ က်န္ေတာ့သည္။ ရက္အနည္းငယ္ဆိုလွ်င္ အခန္းခ ေပးရေတာ့မည္။ အိပ္ခန္းပိုင္ရွင္ အဘြားႀကီးသည္ အခန္းေဘးသို႔ ေရာက္ေရာက္လာကာ တံျမက္စည္းကို တရွဲရွဲလွည္းတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ သူ႔ကို အခန္းခ ေပးေခ်ရန္ ကြၽန္ေတာ္ သတိရလာသည္။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေငြေၾကး လံုေလာက္မႈမရွိေပ။

မုန္႔ၾကြပ္ သံုးခုေလာက္ကို ေရစိမ္၍ စားလိုက္ရသျဖင့္ ေနသာထုိင္သာရွိသြားသည္။  ဖရန္႔ကပ္ဖကာ၏စကားကို မက္ဘေရာ့ ဘာေၾကာင့္ ျငင္းပယ္ခဲ့သည္ကို ကြၽန္ေတာ္ စဥ္း  စားၾကည့္ႏုိင္ခဲ့သည္။ အႏုပညာဆိုေသာ ေ၀ါဟာရကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ အတန္အသင့္  စဥ္းစားၾကည့္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ျပတင္းေပါက္မွ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ ေဗဒါပင္ စိမ္းစိမ္းမ်ားကို ၾကည့္ေနမိသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ တံျမက္စည္း တရွဲရွဲလွည္းသံကို ၾကားရသည္။ အိမ္ရွင္အဘြားႀကီးသည္ တလႈပ္လႈပ္ႏွင့္ တံျမက္စည္း လွည္းေနသည္။ အိမ္ရွင္အဘြားႀကီးသည္ ရံဖန္ရံခါ သစ္ပင္ေအာက္၌ ကုလားထိုင္တစ္လံုးေပၚထုိင္ကာ ၿငိမ္သက္ေနတတ္သည္။ သူ႔အနီးကိုျဖတ္၍ အခန္းကေလးသို႔ ကြၽန္ေတာ္ သြားလွ်င္ သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ငဲ့ေစာင္းၾကည့္တတ္သည္။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ္ စာေရးေနသည္ကိုလည္း တံျမက္စည္း လွည္းေနရာမွ လွမ္း၍ ၾကည့္တတ္သည္။ စာေရးျခင္းမွာ အလုပ္တစ္ခုကို ေဆာင္ရြက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္ဟူေသာ အခ်က္ကို သူ လက္ခံႏိုင္ျခင္း မရွိေပ။

သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အလုပ္အကိုင္ ေရေရရာရာ မရွိေသာ သနားစရာ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ျမင္ေနပံုရပါသည္။ ရံဖန္ရံခါ အိမ္ရွင္အဘြားႀကီးသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခၚငင္ကာ ဟင္းတစ္ခြက္တေလ ေပးတတ္သည္။ ယခုေနာက္ပိုင္း၌ သူ႔အျမင္မွာ ေျပာင္းလဲလာဟန္တူသည္။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ကာ စိုးရြံ႕ေနဟန္မ်ဳိး ျမင္ေတြ႕ေနရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေရးေသာ စာမ်ားမွာ မည္သည့္မဂၢဇင္း စာေစာင္ထဲမွ် ေဖာ္ျပခံရျခင္း  မရွိေသးရာ သူ႔အျမင္၌ မည္သို႔ေသာ အဓိပၸာယ္ ထြက္ေနသည္ကို မခန္႔မွန္းတတ္ေပ။

တံျမက္စည္းတရွဲရွဲလည္းေနသံသည္ နီးကပ္လာသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ ကြၽန္ေတာ့္ အခန္းတံခါးေပါက္သို႔ လာရပ္ေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ သူမကို လွမ္းျမင္လိုက္ရသည္။ ဟိုဘက္ခန္းမွ ႏႈတ္ခမ္းထူထူ မ်က္မွန္ႏွင့္ ခပ္ပိန္ပိန္ေကာင္မေလးျဖစ္သည္။ “ဦးေလး ကြၽန္မ ျပန္ေတာ့မယ္” သူမသည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႐ိုေသကိုင္းညြတ္ဟန္ျဖင့္ စကားစလုိက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္က ဘာမွ် စကားမျပန္ဘဲ ၾကည့္ေနမိစဥ္ “အဲဒါ လာႏႈတ္ဆက္တာ” ကြၽန္ေတာ္သည္ ႏႈတ္ခမ္းထူထူ မ်က္မွန္ႏွင့္ ခပ္ပိန္ပိန္ေကာင္မေလးကို ၾကည့္ရင္း သူမ၏ ႐ိုးသားမႈေအာက္၌ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ လည္ေတြ႕ရွိလုိက္ရသည္။

သူမသည္ ကြၽန္ေတာ့္၏ မ႐ိုးသားေသာ စိတ္ခံစားမႈမ်ားကို သိေနသည့္အလား စကားကို ဆက္ေလသည္။ “ေဆာင္း၀င္ေတာ့မယ္ ဦးေလး။ ဟိုမွာ သိပ္ေအးေတာ့မယ္။ ကြၽန္မ ျပန္မွ ျဖစ္မယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လာႏႈတ္ဆက္တာပါ” ႏႈတ္ခမ္းထူထူ မ်က္မွန္ႏွင့္ ခပ္ပိန္ပိန္ ေကာင္မေလးသည္ စကားသံရပ္ကာ ၿငိမ္ တိတ္သြားသည္။ “မင္းအေဒၚက ဒီမွာ ေနခဲ့မွာလား” “ဟုတ္တယ္။ အေဒၚက ေနခဲ့မွာ။ ကြၽန္မက ျပန္မွျဖစ္မွာ။ သူတို႔က အသက္ႀကီးၿပီေလ” “ေအာ္ ေအး ေအး”။ ႏႈတ္ခမ္းထူထူ မ်က္မွန္ႏွင့္ ခပ္ပိန္ပိန္ေကာင္မေလးသည္ ဤသို႔ ႏႈတ္ဆက္ကာ ထြက္ခြာသြားသည္။

ေစာေစာက အိမ္ရွင္အဘြားႀကီး၏ တံ  ျမက္စည္းလွည္းသံ တရွဲရွဲသည္ ရပ္တန္႔သြားသည္။ “မင္း ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမွာလဲ” အိမ္ ရွင္အဘြားႀကီး၏ ေမးျမန္းသံျဖစ္သည္။ “ကြၽန္မ ေႏြဦးေပါက္ရင္ ျပန္လာမွာပါ” ေကာင္မေလး ၏ ေျဖသံျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုေန႔ က အခန္းကေလးထဲမွာ ၿငိမ္သက္စြာ ထိုင္ေနရင္း ညေနခင္းတစ္ခုလံုးကို ကုန္ဆံုးေစခဲ့ သည္။ ညစာစားရန္ ကြၽန္ေတာ္ သတိရလာ သည္။ ကေဖးဆိုင္ထဲက ကရားအိုးႀကီးသံုးလံုးမွာ က်ဳိက္က်ဳိက္ဆူေနေပလိမ့္မည္။ ေႏြဦးေန႔ရက္မ်ားကို ေရာက္ရွိရန္ ေအးစက္ေသာ ေဆာင္းရက္မ်ားကို တိတ္ဆိတ္စြာ ျဖတ္သန္းရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။

January 10, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.