<

ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈႏွင့္ လုပ္အားယိုစီးမႈျပႆနာ

ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွစ၍ မ်က္ေမွာက္အခ်ိန္အထိ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ခန္႔အတြင္း ႏုိင္ငံျပင္ပသို႔ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ထြက္ခြာမႈမ်ားျပားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ Human Resource လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ျပႆနာႏွင့္ ႀကီးႀကီးမားမား ရင္ဆိုင္ေနရသည္။ ယင္းကဲ့သို႔ ႏုိင္ငံမွစြန္႔ခြာသူမ်ားျခင္း၏ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ နယ္ပယ္အသီးသီး၊ က႑အသီးသီးတြင္ အရည္အေသြးျပည့္၀ေသာ အလုပ္သမားရွားပါးမႈႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနၾကရသည္။ အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ ႏုိင္ငံတကာမွ ပိတ္ဆို႔မႈမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံအထီးက်န္ဆန္မႈေၾကာင့္ ပညာတတ္မ်ားစြာ ျပည္ပသို႔ အလံုးအရင္းျဖင့္ ထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကသည္။ ထိုအခါ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈ (Brain Drain) ျဖစ္ကာ ႏိုင္ငံတြင္ ပညာရွင္လိုအပ္မႈျမင့္မားခဲ့ၿပီး နယ္ပယ္အသီးသီး၌ ဆုတ္ယုတ္ခဲ့ရသည္။

အဘက္ဘက္မွ နိမ့္က်ေနေသာႏိုင္ငံျဖစ္သည့္အေလ်ာက္ အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားလည္း ျပည္ပသို႔ တရား၀င္ျဖစ္ေစ၊ တရားမ၀င္ျဖစ္ေစ နည္းလမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ထြက္ခြာသြားၾကျပန္ရာ အေျခခံလုပ္သားရွားပါးမႈ၊ လုပ္အားယိုစီးမႈ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ျပန္သည္။ အစိုးရမွ ပညာေရးကိုအားမေပး၊ ပညာေရးက႑တြင္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ ႀကီးႀကီးမားမားမလုပ္သည့္ အက်ဳိးဆက္သည္ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈကိုျဖစ္ေစသည္။ ယင္းအျပင္ ျပည္ပ၌အေျခခ်သည့္အခါ ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္အလိုက္ လစာႏွင့္ ခံစားခြင့္ပိုမိုေကာင္းမြန္ျခင္း၊ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းအလုိက္ အခြင့္အလမ္းေကာင္းမ်ားရိွျခင္း၊ လူေနမႈဘ၀အဆင့္အတန္း ျမင့္မားျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ပညာရွင္မ်ားအေနျဖင့္ မိမိႏုိင္ငံသို႔ ျပန္လည္အေျခခ်ရန္ တြန္႔ဆုတ္သြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ အလုပ္အကိုင္အခြင့္အလမ္းရွားပါးျခင္းႏွင့္ လူမႈဘ၀မညီမွ်မႈတို႔ေၾကာင့္လည္း အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားပါ ျပည္ပသို႔ ထြက္ခြာသြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ႏိုင္ငံကိုစြန္႔ခြာသြားသူမ်ား ျပန္လည္အေျခခ်ေရးအတြက္ အဆံုးအျဖတ္ျဖစ္ေစေသာ အခ်က္မ်ားတြင္ ႏုိင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မႈႏွင့္ ႏုိင္ငံတကာတြင္ရိွေသာ ႏုိင္ငံ၏ပံုရိပ္တို႔သည္လည္း အဓိကအေရးပါသည္။

ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈျပႆနာသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအပါအ၀င္ အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံမ်ားတြင္ စိန္ေခၚမႈတစ္အရပ္အျဖစ္ ရိွေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ႏုိင္ငံကိုစြန္႔ခြာသြားေသာပညာရွင္မ်ား ေမြးရပ္ေျမသို႔ ျပန္လာႏုိင္ေရးအတြက္ ေရရွည္စီမံကိန္းမ်ားခ်မွတ္၍ ဂ႐ုတစိုက္ေဆာင္ရြက္ၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ မေလးရွားအစိုးရက ျပည္ပသို႔ သြားေရာက္အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနၾကသည့္ မေလးရွားပညာရွင္ တစ္သန္းျပန္လာေရးအတြက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွစ၍ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးသည္။ ၎တို႔၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ေအာင္ျမင္ရန္ TalentCorp ဟုေခၚေသာအဖြဲ႕ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၿပီး အေမရိကန္ေဒၚလာသန္း ၃၀ ခန္႔ သံုးစြဲလုပ္ေဆာင္ခဲ့ေသာ္လည္း ၂၀၁၅ ခုႏွစ္မတိုင္မီအထိ ပညာရွင္အေရအတြက္ ၃၀၀၀ ခန္႔သာျပန္လာရန္ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သျဖင့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေပ။

စီးပြားေရးနာလန္ထူေရးအတြက္ မ်ားစြာ႐ုန္းကန္ရန္ လိုအပ္ေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ပညာရွင္မ်ားလိုအပ္လ်က္ရိွသည္။ က႑အသီးသီးတြင္ အေျပာင္းအလဲျပဳလုပ္ရာ၌ အရည္အခ်င္းျပည့္၀သူမ်ား ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္အလိုက္ ပညာရွင္မ်ားနည္းပါးေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရိွအေျခအေနမွာ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္၀န္းက်င္ခန္႔က ဗီယက္နမ္ႏုိင္ငံ ရင္ဆုိင္ရသည့္အေျခအေနႏွင့္ ဆင္တူေနသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ျပဳျပင္ရမည့္က႑ ေျမာက္ျမားစြာရိွေနသည့္ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံတြင္ အစိုးရအေနျဖင့္ ေရတိုကိစၥမ်ားကိုသာၾကည့္ၿပီး ေရရွည္ေဆာင္ရြက္ရမည့္ကိစၥမ်ားႏွင့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ဥေပကၡာမျပဳသင့္ေပ။ အစိုးရတစ္ရပ္အေနျဖင့္ မိမိတို႔၏ အစိုးရသက္တမ္း တစ္ခုစာအတြက္သာမဟုတ္ဘဲ မ်ဳိးဆက္မ်ားစြာအတြက္ ခ်င့္ခ်ိန္လုပ္ေဆာင္ရန္ လိုအပ္သည္ျဖစ္ရာ ႏုိင္ငံတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာ ဦးေႏွာက္ယိုစီးမႈႏွင့္ လုပ္အားယိုစီးမႈအေျခအေနတို႔ကို သံုးသပ္ကာ ေရရွည္စီမံကိန္းတစ္ရပ္ခ်မွတ္၍ လုပ္ေဆာင္ရန္ လိုအပ္မည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာက တိုက္တြန္းေရးသားအပ္ပါသည္။

မတ္ (၁) ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ အယ္ဒီတာ့အာေဘာ္

February 28, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.