<

တစ္ဦးခ်င္းျပတင္းေပါက္

Photo: Pond5

(၁) ပံုမွန္လႈပ္ရွားေနသလို ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ပဲ ၿမိဳ႕ထဲလမ္းေတြေပၚ စိတ္လိုလက္ရ ကူးခပ္သြားလာေနမိျပန္တယ္။ ရြာက်လာေတာ့မယ့္ မိုးညိဳ႕ေနတဲ့ တိမ္ေတြကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေငးၾကည့္လို႔ အိမ္က စထြက္လာကတည္းက ထီးမယူလာမိတာေလာက္ကို အႀကီးက်ယ္ဆံုး မွားယြင္းမႈပဲလို႔ ေနာင္တရ ပူပန္ရတတ္တဲ့ ေန႔ေတြေပါ့။ အခက္အခဲဆိုတာ မၾကာခင္က်လာမယ့္ မိုးေရထဲ အနည္းငယ္ လံုျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ဆိုင္ထဲ အလ်င္အျမန္ ေျပး၀င္သြားရျခင္းေလာက္ပဲ။ အိမ္ထဲမွာ ၀မ္းမိုးေခါင္လို႔ အိမ္အျပင္ဘက္ အေရးတႀကီး ေျပးထြက္လာရသူတစ္ေယာက္လိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ လက္ရွိအေျခအေနက သိပ္အလ်င္လိုေနတာမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ ေနခြင့္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္လားဆိုေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ အခုရက္ေတြထဲ ရာသီဥတုဟာ အျမဲလိုလို အံု႔မိႈင္းေနတဲ့ အခင္းအက်င္းနဲ႔ စိုစြတ္ ေအးစက္ေနတဲ့ အရသာမွာ ႐ိုးသလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ လူကလည္း ေလးကန္ထိုင္းမိႈင္းေနတာ တစ္ပတ္၊ ၁၀ ရက္ေလာက္ေတာင္ ရွိေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေလာက္ကေလးကိုပဲ လူဆံုတိုင္း ႏႈတ္က တဖြဖြေျပာလို႔ စိတ္ညည္းညဴေနမိတာ။ ေျပာစရာ စကားစျပတ္ေတာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္တိုင္း လတ္တေလာျဖစ္ေနတဲ့ ရာသီဥတုအေၾကာင္းကိုပဲ အေၾကာင္းမရွိ အေၾကာင္းရွာ ယိုးမယ္ဖြဲ႕ေနရတာ။ အျပင္မွာ မိုးေတြအံု႔မိႈင္းေနတာလည္း ၾကာ၊ ဒီေန႔ေတာ့ ေနရထိုင္ရတာ သိပ္အဆင္မေျပဘူးေပါ့ဗ်ာ။

အခုလို ရက္ေတြထဲ ေနေရာင္တစ္စြန္းတစ္စေလးကိုမွ မျမင္ရဘူးလို႔ေတာင္ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေန႔လယ္ေန႔ခင္းမွာေတာင္ သာလြန္းတဲ့ ေနေရာင္ထဲ ပူေႏြးရွိန္းျမေနတဲ့ အရသာကို မၾကံဳဆံုရဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ဒီေလာက္မႈန္မိႈင္းေအးစက္ေနတဲ့ စိတ္ကသိကေအာင့္ျဖစ္စရာ ေန႔ရက္ေတြမွာ အခက္အခဲမရွိ ျဖတ္သန္းေနထိုင္ျဖစ္ခဲ့တာကို အံ့ၾသေနမိျပန္တယ္။ ဘယ္လိုေန႔ရက္မ်ဳိးေတြပါလိမ့္လို႔ စိတ္က ညည္းညဴေနမိတာက တစ္ပိုင္း သာမန္ခံစားခ်က္ေလာက္နဲ႔ သက္ေသာင့္သက္သာ ေရြ႕လ်ားသြားလာ ေနျဖစ္ခဲ့တာက တစ္ပိုင္းပါပဲ။ စိတ္ကသိကေအာင့္ျဖစ္စရာ အေျခအေနေတြကို တိုက္႐ိုက္မၾကံဳေတြ႕ခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မွာေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း လူက စိတ္ေအးလက္ေအး ျဖစ္ေနခဲ့တာပါ။ ၀မ္းေရးဟာ တစ္ခါတစ္ခါ ခက္ခဲလြန္းပါတယ္ဆိုတာေလာက္ ကေလးကိုသာ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ ေလာကဓံနဲ႔ အထပ္ထပ္ ႐ိုးေလာက္ေအာင္ လွိမ့္ေအာ္ေနရတုန္းေပါ့။

(၂) ဒီလိုေန႔ရက္ေတြထဲ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြဟာ ေအးတိေအးစက္ သိပ္ႏိုင္ခဲ့တာပဲလို႔ ထင္ေနမိတယ္။ အျပင္က ျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဘ၀သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ သည္းမခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဒုကၡအခက္အခဲေတြကို ရင္မဆိုင္ခဲ့ရဖူးသလို သာမန္လူတစ္ေယာက္ဆိုေပမယ့္ ဘ၀ကို တစ္ခ်ိန္လံုး ထစ္အေနတဲ့ စီဒီဓာတ္ျပားတစ္ခ်ပ္လို မၾကံဳဆံုခဲ့ရဖူးဘူးေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕အျဖစ္အပ်က္ေတြဟာ ရင္ထဲထိ ေရာက္မလာခဲ့တာပါ။ ျမင္ကြင္းထဲ ေရာက္လာတတ္တဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ လူမႈဘ၀အခင္းအက်င္းေတြ ပ်က္သုဥ္းလာတဲ့ တစ္ကိုယ္ေရ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ အခ်ိန္တိုင္း ေလာဘတႀကီး ရန္လိုေနတတ္တဲ့ လူ႔အတၱေတြ။ အဲဒါေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈ ေမ့ပစ္ထားႏိုင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ အရာရာ နိမ့္က်ေနရတဲ့ အနီးအနား ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ထဲက ဘ၀ျမင္ကြင္းေတြကေတာ့ အခ်ိန္ၾကာၾကာ ေမ့ထားလို႔မွ မရတတ္တာ။ မၾကံဳခ်င္ေပမဲ့လည္း မ်က္လံုးေထာင့္တစ္ေနရာဆီက ခိုး၀င္လာေနၾကတာေလ။ စား၀တ္ေနေရး ပိုခက္လာတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ရာသီဥတု ေဖာက္ျပန္လာတဲ့ အျဖစ္ေတြ၊ ဒုကၡသည္စခန္းက ခိုကိုးရာမဲ့ ငိုသံေတြ၊ ေနာက္ၿပီး ႀကိဳတင္တြက္ဆထားလို႔မရတဲ့ သဘာ၀ ေဘးအႏၲရာယ္ျဖစ္ရပ္ဆန္းေတြ။ အဲဒါေတြကိုေတာ့ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ေနလို႔မရခဲ့ဘူး မဟုတ္လား။ ေန႔စဥ္ပံုမွန္ အိမ္ကေန ထမင္းေလး နပ္မွန္ေအာင္စားၿပီး ေလလြင့္စိတ္နဲ႔ လမ္းေပၚထြက္လာတယ္။ အခုလတ္တေလာ မေပ်ာ္တဲ့ အေၾကာင္းေလာက္ကေလးကို ေျပာဖို႔ လမ္းမေတြေပၚ စကားေျပာေဖာ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ အသည္းအသန္ လိုက္ရွာေနတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီေန႔ရက္ေတြမွာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေရးတႀကီး ျဖစ္ေနရတဲ့ ျပႆနာက အဲဒီေလာက္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္ကမၻာႀကီးမွာ ျဖစ္ေနတာေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္လို ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ။ အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီးေပါ့။

အျပင္ကို စထြက္လာေတာ့ တိုက္ခန္း ေလွကားတစ္ေလွ်ာက္ တျဖည္းျဖည္း ႐ႈပ္ပြေနျပန္တဲ့ အမိႈက္စေတြ။ ကေလးေတြ စြန္႔ပစ္ခဲ့တဲ့ မုန္႔အိတ္ခြံေတြလား၊ လူႀကီးေတြ အလြယ္ပစ္ခ်ခဲ့တဲ့ အမိႈက္ေတြလားဆိုတာေတာ့ မသိဘူး။ ေလွကားဟာ နဂိုရွိေနရမယ့္ အက်ယ္အ၀န္းထက္ ပိုၿပီးက်ဥ္းေျမာင္းေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ အတက္အဆင္းမွာေတာင္မွ ေရွာင္မရေအာင္ ျဖစ္ေနရတဲ့ အလ်င္လိုမႈဟာ အိမ္က ထြက္စကတည္းက လူကို ေခြၽးျပန္ေစခဲ့၊ ဆက္ေလွ်ာက္လာေတာ့လည္း လမ္းထိပ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၊ ဘတ္စ္ကားဂိတ္၊ လမ္းေဘး ပလက္ေဖာင္းေတြေပၚမွာ ဒုကၡအမိႈက္ေတြနဲ႔ လမ္းမဟာ က်ဥ္းက်ပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ ပိုၿပီး ေဖာင္းကားလာတဲ့ အတၱခႏၶာကိုယ္ခ်င္း ေရွာင္လို႔မရေလာက္ေအာင္ လမ္းမေတြေပၚ ေနရာလြတ္ေတြ တစ္စစ နည္းပါးလာတယ္။ ေျမာင္းေရထဲက ပိတ္ေနတဲ့ အညစ္အေၾကးေတြဟာ လမ္းမေပၚအထိ လွ်ံက်ေနတယ္။ ေရနဲ႔ေမ်ာေနတဲ့ အမိႈက္စေတြဟာ မိုးရြာခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ဒီအတိုင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာမွ မဟုတ္တာ။ လမ္းေတြေပၚ ဒီအတိုင္း တင္က်န္ေနရစ္ေတာ့တာ။ ေရစီးတစ္ေလွ်ာက္ အၾကားအလပ္မရွိ ပိတ္ေနေတာ့တာ။ အဲဒါေတြဟာ လူျမင္ကြင္းထဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့ ေန႔စဥ္ဘ၀ရဲ႕အစ၊ ရာသီဥတု အံု႔မိႈင္းေနတဲ့ အေျခအေနေတြေပါ့ေလ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း က်ဥ္းက်ပ္လာတဲ့ ဘ၀အခက္အခဲေတြကို ခဏတာ ေမ့ပစ္ၿပီး လမ္းေပၚထြက္လာခဲ့တာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ လမ္းေတြေပၚ ေတြ႕ေနရတာေတြကလည္း အဲဒီက်ဥ္းက်ပ္မႈေတြခ်ည္းပဲ ျဖစ္ေနခဲ့ျပန္တယ္။ အဲဒီလို အဆင္မေျပမႈေတြနဲ႔ စရၿပီး တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ လမ္းေပၚမွာ ၀င္တိုက္မိၾက၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ နည္းနည္းခ်င္းသာ ေရွ႕ကိုဆက္သြားျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့။

(၃) ကိုယ္စီ ဘ၀ကိုယ္စီ ေလာကဓံဆိုတဲ့ တရားဓမၼကို ေမ့ပစ္ရင္းနဲ႔ပဲ ကိုယ့္ေလာကဓံကိုေတာင္မွ ေမ့ျဖစ္သြားခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ။ အဆက္မျပတ္ ရြာသြန္းေနတဲ့ တိမ္ေတြ၊ မိုးမ်ားေသာ ေနေရာင္မျမင္ရတဲ့ ရက္သတၱပတ္ပါပဲ။ မိုးေရေတြဟာ ေျမေအာက္ ေရသြယ္ေျမာင္းေတြကတစ္ဆင့္ လမ္းမေတြေပၚအထိ ေက်ာ္က်လာတယ္။ ဒီေရတိုးေနတဲ့ ျမစ္ေရနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕ျပမွာလည္း ေရႀကီးေရလွ်ံမႈေတြနဲ႔။ နယ္ဘက္ေက်းလက္ေဒသဘက္ေတြမွာလည္း ေရႀကီးေရလွ်ံမႈေတြနဲ႔။ အခုဆို ပ်က္စီးျခင္းတရားဟာ ေနရာအႏွံ႔ဆီ ဦးတည္လာေနခဲ့ၿပီလားေပါ့။ ဒါဟာ အေရးေပၚ အသိေပးခ်က္ ေခါင္းေလာင္းသံလို႔ ထင္စရာပါပဲ။ အခု ကြၽန္ေတာ္ ပတ္၀န္းက်င္မွာ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ေတြ ဆိုးဆိုးရြားရြားကို ပ်က္စီးေနခဲ့ၿပီတဲ့လား။ သစ္ပင္သစ္ေတာေတြကေရာ မိုးေရကိုေတာင္ တားဆီးကာကြယ္ဖို႔ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရာသီဥတုေတြဟာ ေဖာက္ျပန္လာခဲ့ၿပီလား။ တကယ့္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မသိၾကဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတိမထားမိႏိုင္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ကိုယ္စီပူပန္မႈေတြနဲ႔သာ ကိုယ့္၀မ္းတစ္ထြာ ကြက္ကြက္ကေလးကိုပဲ အေရးတယူ ျပဳေနၾကရသလို အျပင္မွာ ဘယ္လိုေနရာေဒသေတြမွာ အေရးေပၚ အေျခအေနကို ရင္ဆိုင္ေနရတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတိမထားႏိုင္ဘဲ ေမ့ပစ္မိၾကတယ္။ စစ္ပြဲေတြလည္း ဆက္လက္ျဖစ္ေနဆဲ။ စီးပြားေရးေတြက ပိုၿပီး က်ဆင္းလာတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ အမွန္ေတာ့ တကယ္ေ၀းေနပါေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘ၀ေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ဘယ္အထိ ေစာင့္ရဦးမလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိပါဘူး။ အဲဒီလို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအေၾကာင္းေျပာရင္ ဆုေတာင္းစကားတစ္ခြန္းကိုပဲ စိတ္ထဲ အထပ္ထပ္ ၾကားေယာင္ေနခဲ့တဲ့ ရက္ေတြပါ။ “ခလုတ္မထိ ဆူးမၿငိပါေစနဲ႔” တဲ့။ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္မယ္။ မျဖစ္ခ်င္လည္း မျဖစ္ဘူး။ ဦးခ်ၿပီး လမ္းေပၚထြက္သြားျပန္တဲ့ သားအရက္သမားကို အေမတစ္ေယာက္က ဆုေပးတဲ့ ပံုမ်ဳိးနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီလို ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ေၾကကြဲလြန္ရက္စြဲေတြမွာ အစာအဆိပ္သင့္ေနခဲ့ၾကတာ။

ဒီလိုေန႔ရက္ေတြမွာ အမိုးလံုတဲ့ ေနအိမ္ထဲ တီဗီရီမုတ္ေလးကိုင္လို႔ စုတ္သပ္ေနၾက႐ံုနဲ႔ေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီထက္ပိုၿပီး ကိုယ္ခ်င္းစာတရားအေၾကာင္း ေျပာဖို႔ဆိုတာကလည္း ကိုယ္စီကိုယ္စီ လူမႈကြန္ရက္ ေဖ့စ္ဘြတ္ေလး ဖြင့္ၾကည့္႐ံု၊ စေတးတပ္ကေလး တင္႐ံုနဲ႔တင္ လံုေလာက္ပါ့မလား ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေျပာတတ္ျပန္ဘူး။ ကိုယ့္ထမင္း ကိုယ္ရွာစားၾကရတယ္လို႔ ေျပာၾကေပမယ့္ အဲဒီ ကိုယ့္ထမင္းလုပ္ တစ္ကိုယ္ေရအျဖစ္ေတြမွာတင္ သြားလမ္းမသာေတာ့တဲ့ အခ်ိန္က်မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလန္႔တၾကား ျဖစ္ရေတာ့မွာလား။ နိစၥဓူ၀ျဖစ္ရပ္ေတြမွာတင္ အရာရာဟာ တစ္စထက္တစ္စ ထစ္အလာတဲ့ အခ်ိန္ေရာက္မွ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး အိမ္အျပင္ဘက္ဆီ အေျပးထြက္လာၾကရမွာပဲလား။ တကယ္မသိပါဘူး။ အျပင္က ျဖစ္ရပ္ဆန္းေတြဟာ ကိုယ့္ဆီကိုပါ အငိုက္ဖမ္းလို႔ ျမားဦးလွည့္လာတတ္တယ္ဆိုတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခုမွသိခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ အခု လတ္တေလာ အဲယားကြန္းခန္းမွာ ေက်ာဆန္႔ေနလို႔ ရႏိုင္ေလာက္ေသးတယ္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ရွိေနဦးမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ဘယ္ေနရာမွာ၊ ဘယ္အခ်ိန္ေတြမွာ ဘာေတြဆက္ျဖစ္လာဦးမယ္ဆိုတာ အတိအက် မသိနိုင္ဘူးေလ။

(၄) ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔စိတ္ေတြက ဒီလိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း လမ္းေတြေပၚမွာခ်ည္း ဆီလိုေ၀့ေနတုန္းပါပဲ။ ကိုယ္တိုင္ ဒုကၡနဲ႔ ပက္ပင္းမတိုးေသးသေရြ႕ေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက အစျပဳသူေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕ဆံုေန၊ ျဖစ္ခဲ့ေပ်ာ္ေနျပန္တာပါပဲ။ ၀မ္းေရးဆိုတာေလာက္ကို ထားလိုက္ဦး။ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ မိသားစုေနအိမ္ထဲကေန ရည္႐ြယ္ခ်က္မရွိ ဇြတ္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၿပီးရင္ ပူပန္မႈ အနည္းငယ္ေလာက္ကို ထမ္းလို႔ အိမ္ရွိရာ အေလာတႀကီး ျပန္သြားၾကရဦးမွာပါပဲ။ အေလာတႀကီး လုပ္စရာကိစၥေတြကိုလည္း ေနာက္ရက္အထိ ေရႊ႕လို႔ တျခားအလုပ္အကိုင္ကိစၥေတြလည္း ေခါင္းထဲက ထုတ္ပစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ လမ္းေပၚမွာ ေနသာသလို ေနျဖစ္ေနတုန္း၊ အခ်ိန္ေတြကုန္ေအာင္ ေနေနမိတုန္းပါပဲ။ ေျပာခ်င္တာက ဒီလိုပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အလယ္ကလူေတြသာ၊ လမ္းေပၚေရာက္တဲ့အခါမွာလည္း လမ္းဆံုအလယ္မွာပဲ ခြရပ္ေနေတာ့တာေပါ့။ ဘ၀မွာ ၀မ္းေရးကိစၥေလာက္ ထမင္းတစ္နပ္စားဖို႔ေလာက္ကို အေရးတႀကီး ေျပာျပေနစရာလည္း မလိုေသးဘူးမဟုတ္လား။ လက္ဖက္ရည္ေသာက္မယ္။ မိတ္ေဆြတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာမယ္။ က်န္းမာရဲ႕လားဆိုတဲ့ ႏႈတ္ဆက္စကားကို မ႐ိုးႏိုင္ေအာင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေမးၾကမယ္။ ဒီေလာက္ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာတရားမွာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနလိုၾက၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ေျခက်ရာမွ ေပ်ာ္၀င္လိုၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို လူေတြဟာ တစ္ေနရာစီ အေ၀းမေရာက္ခင္စပ္ၾကား အထပ္ထပ္ ဆံုျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ မဆံုျဖစ္ၾကတာမ်ဳိးလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ္ေ၀းကြာသြားတဲ့အျဖစ္ေတြ၊ အၿပီးတိုင္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတဲ့ ဘ၀ေတြကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပတ္၀န္းက်င္မွာ ၿပိဳေန ပ်က္ေန ကြၽမ္းေလာင္ေနရတာ အမ်ားႀကီး ရွိေနခဲ့ၾကတာေပါ့။ အဲဒီလို ေတြးမိခဲ့တာပါ။ အခုလို ေန႔ရက္မ်ဳိးေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အနီးအနား ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိတဲ့သူအားလံုး က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ၾကပါရဲ႕လားေပါ့။

August 21, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.