<

ၾကယ္စံုညရဲ႕ အေ၀းကလူ

(Photo – AFP)

ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ စည္ကားလွတဲ့ လမ္းမ်ားစြာထဲမွာ ဖယာထိုင္း လမ္းမႀကီးလည္း တစ္လမ္းအပါအ၀င္ေပါ့။ ဒီလမ္းမႀကီးဟာ ကားအသြားအလာ အရမ္းက်ပ္သိပ္သလို သူ႔အေပၚမွာ မိုးပ်ံရထားကလည္း တ၀ီ၀ီ သြားေနေသးတယ္။ မိုးထိ ထိုးထြက္ေနတဲ့ တိုက္ႀကီးေတြ၊ ဟိုတယ္ႀကီးေတြ၊ ေဆး႐ံုႀကီးေတြ၊ ကုန္တိုက္ႀကီးေတြလည္း ဒီလမ္းမႀကီးေပၚ ရွိေသးတယ္။

ဒီလမ္းမႀကီးရဲ႕ တစ္ေနရာမွာေတာ့ ရပ္ခ်္ေထ၀ီ မိုးပ်ံရထားဘူတာရွိတယ္။ ဒီဘူတာနဲ႔ ကပ္လ်က္မွာ ထုထည္ႀကီးမားလွတဲ့ အာရွေဟာ္တယ္ အေဆာက္အအံုရွိတယ္။ ဒီလိုေခတ္မီတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးရဲ႕ တနဂၤေႏြေန႔ေတြမွာ တစ္ေခါင္းလံုး ေဖြးျဖဴေနတဲ့ ဆံေကသာပိုင္ရွင္ အဘိုးႀကီးတစ္ဦးဟာ စက္ဘီးအစိမ္းေရာင္ အေဟာင္းေလးတစ္စီးကို နင္းၿပီး အဲဒီအာရွဟိုတယ္ေအာက္က စီးနင္းသြားေနတာကိုလည္း သတိထားမိသူဆိုရင္ သိေနမွာပါပဲ။ သူဟာ ဒီဟိုတယ္နဲ႔ သိပ္မေ၀းလွတဲ့ ခရစ္ယာန္ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္း၀င္းအတြင္းမွာရွိတဲ့ သူ႔႐ံုးခန္းကေန သူ႔စာသင္ေက်ာင္းရွိရာကို ဒီဘီးကေလးနဲ႔ သြားလိုက္ျပန္လိုက္ စီးၿပီးသြားေနတာပါ။

ဒီေလာက္ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြ မ်ားျပားလွတဲ့ လမ္းေပၚမွာ စက္ဘီးကေလးကို စီးၿပီးသြားေနတာ နည္းနည္းေတာ့ စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ သာမန္အားျဖင့္ေတာ့ ထိုင္းလူမ်ဳိးေတြဟာ ဒီလိုေနရာမ်ဳိးမွာ ဒီလိုစက္ဘီးစီးၿပီး သြားေလ့သြားထ မရွိၾကေတာ့ပါဘူး။ ဘာအတြက္ သြားေနတာလဲဆိုေတာ့ ဘန္ေကာက္တစ္၀ိုက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားေတြကို အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း ပညာသင္ေပးေနလို႔ပါပဲ။ သူ႔ေက်ာင္းရွိတဲ့ေနရာက အဲဒီအာရွဟိုတယ္ႀကီး ခြေဆာက္ထားတဲ့ လမ္းၾကားေလးထဲမွာ ရွိေနလို႔ပါ။ လမ္းသြယ္ေလးရဲ႕နာမည္က စြိဳင္ဖုရာနတ္တဲ့။

ေနာက္တစ္ေၾကာင္းကေတာ့ လုပ္ခလစာ ၀င္ေငြေကာင္းတဲ့သူလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဘ၀ရဲ႕ သက္တမ္းထက္၀က္စာမွ်ကို ေတာ္လွန္ေရးမွာ ႏွစ္ျမႇဳပ္ေပးဆပ္ခဲ့တဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ ၿပီးေတာ့ ျမန္မာတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြလည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ သူဟာ ခုဆိုရင္ အသက္ ၆၀ ထဲ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ ထက္၀က္စာ အႏွစ္ ၃၀ ဟာ ေတာ္လွန္ေရး စာမ်က္ႏွာေပၚမွာပဲ ယေန႔ထက္တိုင္ ေရးထိုးေနရဆဲပါ။

ဆယ္စုႏွစ္ သံုးခု (သို႔မဟုတ္ ) အႏွစ္ ၃၀။ ဒီႏွစ္မွာ ျပည့္တင္းခဲ့ၿပီ။ လႈိင္းႀကီးေလထန္ ေရစီးသန္လွတဲ့ သမိုင္းတစ္ခုရဲ႕ အႏွစ္ ၃၀။ အဲဒီခရီးရွည္ႀကီးရဲ႕ ဇာတ္၀င္ခန္းေတြကေတာ့ သမိုင္းဧည့္ခန္းေဆာင္မွာ ရာဇ၀င္တြင္ရစ္ခဲ့ပါၿပီ။ အထင္ကရ သမိုင္း၀င္ လူသားႀကီးေတြကို အဲဒီသမိုင္းက ထုဆစ္ကမၺည္း ထိုးေပးခဲ့သလို မထင္မရွား လြင့္ေပ်ာက္သြားခဲ့ၾကတဲ့ အညၾတတိုက္ပြဲ၀င္ ေတာ္လွန္သူေတြကလည္း မနည္းမေနာပါပဲ။ အထင္ကရ ေခါင္းေဆာင္ေတြရဲ႕အေနာက္မွာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိေနခဲ့တာ အေသအခ်ာပါပဲ။

ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ဆိုတဲ့ ခုႏွစ္ဟာ တျခားႏိုင္ငံေတြအတြက္ေတာ့ ထူးျခားတဲ့ သေကၤတတစ္ခု ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာပါ။ ကိုယ္ေတြအတြက္ကေတာ့ လြန္စြာႀကီးမားတဲ့ သမိုင္း၀င္ ခုႏွစ္တစ္ခုပါ။ ဒီခုႏွစ္နဲ႔အတူ ဘ၀လမ္းေၾကာင္းေတြ၊ သမိုင္းလမ္းေၾကာင္းေတြ ေျပာင္းလဲသြားၾကတာေတြ မေရမတြက္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။

ေတာ္လွန္ျခင္း၊ ပုန္ကန္ျခင္း၊ အာဏာဖီဆန္ျခင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြဟာ ရွစ္ေလးလံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အတြင္းသား အႏွစ္သာရေတြပဲ။ အေရးေတာ္ပံုတစ္ခုလံုး သိမ္းက်ံဳးႏွိပ္ကြပ္ေခ်မႈန္းၿပီး စစ္တပ္က အာဏာသိမ္း ယူလိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အဲဒီေတာ္လွန္သူ၊ ပုန္ကန္သူ အာဏာဖီဆန္သူအားလံုးဟာ ေထာင္နန္းစံသူစံ။ ေျမေအာက္ကို ေရာက္သူ ေရာက္၊ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး ဆက္ဆင္ႏႊဲမယ္ဆိုၿပီး နယ္စပ္ေဒသအသီးသီးကိုေျပးကာ ေတာခိုသြားသူက ေတာခိုနဲ႔အားလံုး တစ္စစီ ျပန္႔က်ဲခဲ့ၾကရတယ္။

ဒါေတြဟာ ခုေတာ့ အတိတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ သမိုင္းျဖစ္ခဲ့ၿပီ။ ျပည္သူေတြ မလိုလားတဲ့ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ျပည္သူေရြးေပးတဲ့ အရပ္သား အစိုးရဆိုတာ တကယ္ေပၚထြက္ခဲ့ၿပီ။ အဲဒီလိုပါပဲ ေတာ္လွန္သူ သူပုန္ေတြလည္း ေနျပည္ေတာ္ကို အစိုးရဧည့္သည္အျဖစ္ လာေရာက္လို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲႀကီးမွာ စကားေျပာဆိုေနၾကေလၿပီ။ ႏိုင္ငံတကာကို ေရာက္သြားခဲ့သူေတြလည္း ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။ တခ်ဳိ႕က အၿပီးျပန္လာသလို တခ်ဳိ႕ကအလည္။ တခ်ဳိ႕ တရားမ၀င္ ေအာက္လမ္းက ျပန္သူလည္း ရွိေကာင္း ရွိမေပါ့။

အဲဒီသူေတြ အားလံုးအတြက္ကေတာ့ ကိုငွက္လို႔ ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကတဲ့ ထူးအိမ္သင္ သီဆိုခဲ့တဲ့ သီခ်င္းထဲကလို ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ညေတြ ျဖစ္ၾကမွာပါေလ။ ၁၉၈၈ ကေန ၂၀၁၅ ဆိုတဲ့ ႏွစ္ေပါင္း ၂၇ ႏွစ္ၾကာ သမိုင္း ကာလ တံတိုင္းတစ္ခ်ပ္ကို ေရးျခစ္ထုဆစ္ခဲ့ၿပီးတဲ့ေနာက္ လက္ရွိအေျခအေနကို အစာေၾကသည္ျဖစ္ေစ မေၾကသည္ျဖစ္ေစ အေမွာင္ေခတ္ မိုးေကာင္းကင္ကို ၿဖိဳခ်ႏိုင္ခဲ့ၿပီ ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ ဒီအေျခအေနမွာ ေမြးရာဇာတိေျမက ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာကို အလည္ပဲ ျပန္လာလာ အၿပီးပဲ ျပန္လာလာ ဒါဟာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ အေကာင္းဆံုးေသာ ၾကယ္စံုညျဖစ္ေနမွာပဲ မဟုတ္လား။

ဒါေပမဲ့ ၾကယ္ေတြစံုဖို႔ ဒီတစ္သက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မထားႏိုင္သူေတြလည္း ျပည္ပမွာ ရွိေနၾကပါေသးတယ္။ ဘယ္ႏွေယာက္ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ ကိန္းဂဏန္းနဲ႔ ေျပာႏိုင္စြမ္းမရွိေပမဲ့ ဒီကြၽန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြႀကီးကေတာ့ ျပန္ခ်င္ေပမဲ့ ျပန္ဖို႔ မလြယ္လွတဲ့ အေရးေတာ္ပံုတပ္သားႀကီး တစ္ေယာက္ဆိုတာ ေသခ်ာေပါက္ေျပာ၀ံ့ပါတယ္။

သူမ်ားတကာက ျပန္ႏိုင္ၿပီး သူက လူတကာထက္ ဘာမ်ား ထူးေနလို႔လဲလို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္က ေမးလာရင္ အေျဖက ဒီလိုပါ။ တျခားေသာ ေတာ္လွန္သူေတြက ေက်ာင္းသား၊ အရပ္သား၊ လူငယ္စသျဖင့္ ျဖစ္ၾကတာ မ်ားတယ္ေလ။ သူက်ေတာ့ စစ္သား။ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုကာလက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚမွာ ခ်ီတက္ဆႏၵျပခဲ့တဲ့ ၅၀၁ ေလတပ္ (ေမွာ္ဘီ) က စစ္သည္။

ဆႏၵျပၾကတဲ့အထဲမွာ စြန္႔စားၾကတာခ်င္း အတူတူ စစ္သားေတြရဲ႕ စြန္႔စားမႈက ပိုမိုခက္ခဲၿပီး ပိုလည္း အႏၲရာယ္မ်ားလွတယ္ဆိုတာ ေတြးၾကည့္႐ံုနဲ႔ သိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါကို သိသိနဲ႔ ျပည့္သူ႔အေရးေတာ္ပံုမွာ ျပည္သူ႔ဘက္က ရပ္တည္ၿပီး ျပည္သူ႔စစ္သားလုပ္ခဲ့တဲ့ တကယ့္စစ္သည္ေတြ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု ကာလက တကယ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ရာနဲ႔ ခ်ီတဲ့ၾကည္း၊ ေရ၊ ေလတပ္မေတာ္က စစ္သားေတြထဲမွာ ဒီစက္ဘီးနင္းေနတဲ့ ေခါင္းျဖဴျဖဴနဲ႔ အဘိုးႀကီးလည္း ပါခဲ့တာေပါ့။ သူဟာ စစ္တပ္ထဲကအေၾကာင္းကို သိသလို အေရးအခင္းကာလက သမိုင္းေၾကာင္းေတြကိုလည္း ခုထက္တိုင္တခုတ္တရ ေျပာျပေနႏိုင္ေသးတဲ့ သက္ရွိသမိုင္း၀င္ လူသားတစ္ေယာက္ပါပဲေလ။

စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿပီးတဲ့ေနာက္ အေျခအေနေတြ အရမ္းတင္းက်ပ္ ဆိုးရြားလာေနခ်ိန္မွာ သူတို႔ေတြကို ရန္ကုန္ကေန လြတ္ေျမာက္ရာ အေ၀းကို ေရွာင္တိမ္းၾကဖို႔ အဲဒီတုန္းက တပ္မွဴးခ်ဳပ္မ်ားအဖြဲ႕ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း တင္ဦး ( ဘဘ ဦးတင္ဦး) က ဆက္သားက တစ္ဆင့္ေျပာလာလို႔ သူတို႔ေတြဟာ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ နယ္စပ္ကို ထြက္လာခဲ့ရပံုကို သူ မၾကာခဏ ေျပာျပဖူးပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္ ဘုရားသံုးဆူေဒသက လက္နက္ကိုင္ ေတာ္လွန္ေရးနယ္ေျမေရာက္ေတာ့ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္သူ ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွာ စစ္ပညာသင္ၾကားပို႔ခ်တဲ့ ဆရာလည္း လုပ္ခဲ့ပါေသးတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ဘန္ေကာက္ကို ေရာက္လာၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံ ဒီမိုကေရစီရရွိေရးအတြက္ ေတာတြင္းသူပုန္ဘ၀ကေန ၿမိဳ႕ျပသူပုန္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ ႏိုင္ငံေရး၊ အလုပ္သမားေရး၊ ပညာေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး စသျဖင့္ ျပည္ပက လုပ္လို႔ရတဲ့ ျမန္မာ့အေရးမွန္သမွ် ပါ၀င္လုပ္ကိုင္ခဲ့တာဟာ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ သမိုင္းစာမ်က္ႏွာျဖစ္သလုိ ျပည္ပအေျခစိုက္ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲ စာမ်က္ႏွာေတြထဲက ဖယ္ထုတ္ပစ္လို႔မရတဲ့ စာမ်က္ႏွာတစ္ရြက္ဆိုတာ ေသခ်ာလွပါတယ္။

န၀တ၊ နအဖ ေခတ္ကေန ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရထိတိုင္ေအာင္ ျပည္တြင္းျပည္ပက ေတာ္လွန္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးစတဲ့ ေခါင္းစဥ္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ကို ျဖတ္သန္းသြားလာၾကသူ အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူနဲ႔ သူ႔ရဲ႕႐ံုးခန္းကို မလာေရာက္ခဲ့သူ ရွားလွပါတယ္။ အလားတူ အဲဒီတုန္းက ျပည္ပသတင္း ဌာနမ်ားစြာဟာလည္း သူ႔ကို သတင္းရင္းျမစ္တစ္ခုအျဖစ္ ကာလၾကာရွည္စြာ အသံုးျပဳခဲ့ၾကဖူးပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ခုေတာ့ ဒါေတြဟာ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကလို႔ ေျပာရတဲ့ ပံုျပင္ဆန္သြားပါၿပီ။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔ကို အတိတ္မွာ ထားခဲ့ၾကၿပီ ထင္ပါရဲ႕။ တစ္ခ်ိန္က သူ႔႐ံုးမွာရွိတဲ့ အစည္းအေ၀းခန္းမထဲမွာ ျမန္မာျပည္ အေရးပြဲေတြ အခမ္းအနားေတြ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းခဲ့ၾကတာေတြ အာေပါင္အာရင္း သန္ခဲ့ၾကတာေတြခုေတာ့ ပံုျပင္ေဟာင္းေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကၿပီေလ။

သူကလည္း စစ္သား၊ သူပုန္၊ ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူ၊ ေက်ာင္းဆရာဆိုတဲ့ ဘ၀ေတြကို က်င္လည္ျဖတ္သန္းလာသူမို႔လားေတာ့ မသိ။ သူ႔ပါးစပ္က ၀မ္းနည္းစကားတို႔၊ စိတ္ပ်က္စကားတို႔ဆိုတာ တစ္ခါမွ မၾကားရဖူးပါဘူး။ ခုလည္း သူနဲ႔ဆံုတိုင္း ေမးေၾကာႀကီးေထာင္ၿပီး ခပ္ထန္ထန္ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေပါက္ကြဲျပေနဆဲပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ကေတာ့ အထူးသျဖင့္ သူ႔အလုပ္ခ်ိန္ေနာက္ပိုင္း ညေနခင္းေတြဟာ သူ႔႐ံုးနဲ႔ မလွမ္းမကမ္း ေခ်ာင္းနံေဘး ကူးတို႔ဆိပ္က ဘီယာဆိုင္မွာ ပြင့္လင္းစြာ ေပါက္ကြဲတတ္ၾကတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔ရင္ဘတ္ထဲက ေ၀ဒနာေတြကို လွစ္ခနဲ ျမင္ျမင္ရတတ္တယ္။

သူလည္း လူသားပဲေလ။ သူ႕ၿမိဳ႕ကို သူခ်စ္တာေပါ့။ သူ႔အိမ္ကို သူလြမ္းတာေပါ့။ သူ႔တိုင္းျပည္ကို သူ ျမတ္ႏိုးတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ထင္ပါရဲ႕။ သူစာသင္ေပးေနတဲ့ ေက်ာင္းကိုေတာင္ ‘ခ်စ္ေသာျမန္မာျပည္ အကယ္ဒမီ’ ရယ္လို႔ နာမည္ေပးထားတာ မဟုတ္လား။

သူ႔ဇာတိက ျမန္မာႏိုင္ငံ ပဲခူးတိုင္း က၀ၿမိဳ႕ပါ။ အဲဒီၿမိဳ႕ေလးမွာရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ႏွစ္ထပ္အိမ္ေလးအေၾကာင္း မၾကာခဏ သူေျပာေျပာျပတတ္တယ္။ အခြင့္သာရင္ေတာ့ သူ႔ၿမိဳ႕ကို သူျပန္ခ်င္တယ္။ သူ႔အိမ္ကို သူျပန္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူက စစ္သားေလ။ တျခား ဒီမိုကေရစီတပ္သားေတြနဲ႔ မတူတဲ့ တျခား ပုဒ္မတစ္ခုက သူ႔ကို အိမ္မျပန္ျဖစ္ေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္။ အရင္က တပ္ကခြင့္မျပဳဘဲ ထြက္သြားရင္ ေထာင္ခ်ခံရ၊ မသကာ တစ္ႏွစ္ေပါ့။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ ခ်ပစ္သတဲ့။ ဒါက အေၾကာင္းရင္းခံေပါ့။ ဒီေတာ့သူက ႐ိုး႐ိုးတပ္ေျပးမွ်သာ မဟုတ္ျပန္ဘူး။ သူပုန္လည္း ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္ေလ။

ၿပီးေတာ့ သူကလည္း မာနထားတယ္ေလ။ တိုင္းျပည္အတြက္ ဘ၀တစ္ခုလံုး ေပးဆပ္ခဲ့သူေတြကို ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းေပၚ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတဲ့ အစိုးရက ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ  ျပန္ေခၚမွ ျပည္ေတာ္ျပန္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသတဲ့။ ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္သား။ ဒီေလာက္ေပးဆပ္ခဲ့သူေတြကို ခုေတာ့ ဖုတ္ေလတဲ့ငါးပိ ရွိတယ္ေတာင္ မထင္တတ္ၾက ေတာ့တဲ့ အခင္းအက်င္းကလည္း ရင္နင့္စရာ ေကာင္းလွပါေပတယ္။

သူဟာ တနဂၤေႏြေန႔တိုင္း စက္ဘီးေလးနင္းၿပီး သူ႔ေက်ာင္းကို သြားေနတာဟာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု မကေတာ့ပါဘူး။ ဒီေက်ာင္းေလး မလဲၿပိဳသြားေအာင္ သူ႔ေခါင္းေမြး ျဖဴသထက္ျဖဴလာေအာင္ ေခါင္းေျခာက္ခံရင္း ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ေတာ္ရဲ႕ လမ္းမေပၚမွာ နင္းေနတဲ့ စက္ဘီးပိုင္ရွင္အတြက္ သူခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ နင္းခြင့္ေတာ့ ဒီတစ္သက္ ရွိႏိုင္ပါဦးမလား။ သူ႔အေၾကာင္းကိုေတြးရင္း ကြၽန္ေတာ့္ နားထဲမွာ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ ၾကယ္ေတြစံုတဲ့ည သီခ်င္းေတးသြားက က်ယ္ေလာင္စြာ ျမည္ဟည္းလို႔ေနေလရဲ႕။

August 7, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.