<

ထမင္းတစ္နပ္ကို ရွာေဖြျခင္း

ဓာတ္ပံု-ေက်ာ္ဇင္ၿဖိဳး

တစ္စံုတစ္ခုကို ၾကားရေသာအခါ၊ ဖတ္ရေသာအခါ ေတြ႕ၾကံဳရေသာအခါ ထိုအေၾကာင္းအရာႏွင့္ ဆက္စပ္ၿပီး အေတြးပြားျခင္းသည္ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွေသာ သေဘာတရား ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေသာ တိုက္ဆိုင္မႈမွ တစ္ဆင့္ အတိတ္မွ ေတြ႕ၾကံဳဖူးေသာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ ၾကားဖူးနား၀ စကားမ်ားကို ျပန္လည္ သတိရတတ္သည္မွာလည္း လူသားသဘာ၀ တစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။ လတ္တေလာ ကြၽန္ေတာ္ စာအုပ္ဖတ္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ေနေသာ စာအုပ္မွာ ဆရာၿငိမ္းေအးအိမ္၏ ညိဳ႕ငင္ေတာင္ ျဖစ္သည္။ ျမန္မာျပည္ အေရွ႕ေျမာက္ဖ်ားေဒသ ဆြမ္ပရာဘြမ္ အီေမာဘြမ္ေဒသအေၾကာင္း ေရးထားေသာ စာအုပ္ျဖစ္သည္။ သူကိုယ္တိုင္ ထိုေဒသဘက္တြင္ ေနခဲ့ေသာေၾကာင့္လား သို႔မဟုတ္ ဆရာ၏ စာအေရးအသား စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းမ်ားကို သေဘာက် ႏွစ္သက္မိေသာေၾကာင့္လား မသိ။ စာအုပ္ကို စဖတ္ကတည္းက လက္ထဲမွ မခ်ခ်င္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။ စာအုပ္ဖတ္ရင္း ၾကည္ႏူးပီတိ ျဖစ္ရတာေတြ ရွိသလို ရင္ေမာ နာက်င္ရတာေတြလည္း ပါသည္။ စာဖတ္ေနရင္းက မေတြးဘဲ မေနႏိုင္ေသာ အေတြးမ်ား ေရာက္လာသည္။ မစဥ္းစားဘဲ မေနႏိုင္ေသာ စဥ္းစားစရာမ်ား ေရာက္လာသည္။

အသက္၏ အေစ့အဆန္…တဲ့။ ေခါင္းစဥ္ကို နာမည္ေပးတာကအစ စြဲမက္ဖြယ္ ေကာင္းသည္။ စာကို ဖတ္တဲ့အခါ ေတြးစရာေတြ ပါလာသည္။ ဆင္ျခင္ ႏွလံုးသြင္းစရာေတြ ပါလာသည္။ အထူးသျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ အေဖနဲ႔ ဘႀကီးကို တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သတိရသြားမိသည္။ ( လာဗ်ဴေခ်ာင္တြင္ ေတြ႕ရွိေသာ စပါးေစ့မ်ား၏ သက္တမ္းကို ေက်ာက္ေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းဟု ခန္႔မွန္းသည္ကို ဖတ္ရၿပီးေသာအခါ ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္းက စပါးစိုက္ပ်ဳိးမႈ သမိုင္းသည္ “ေငါ့ခ်န္းခ” ခ်ိဳင့္၀ွမ္းမွ စတင္ခဲ့ေလသလား စဥ္းစားရင္း ကြၽန္ေတာ့္ အေတြးတို႔သည္ စပါးႏွင့္ဆန္ဆီသို႔ ေရာက္သြားခဲ့ျပန္ပါသည္) ဟု ေရးထားသည္။ ထို႔ေနာက္ ႐ုပ္ၾကြင္းမ်ားအေပၚ ကာဗြန္ (၁၄) စမ္းသပ္မႈျဖင့္ သက္တမ္း ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ၅၅၀၀ ဘီစီခန္႔တြင္ ဆန္စပါး စိုက္ပ်ိဳးျခင္းကို အာရွမွ စသည္ဟု ေရးထားသည္။ ဆန္စပါး စိုက္ပ်ဳိးမႈကို တ႐ုတ္ႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္အာရွမွ စသည္ဟု မွတ္တမ္းျပဳထားေၾကာင္းလည္း ဆရာၿငိမ္းက ေရးျပထားသည္။ ထားပါ။ ဆန္စပါး စိုက္ပ်ိဳးမႈကို တ႐ုတ္ျပည္က စခဲ့တာပဲျဖစ္ေစ အေရွ႕ေတာင္အာရွ ႏိုင္ငံတစ္ခုခုက စခဲ့တာျဖစ္ေစ ဆရာၿငိမ္းေတြးသလို “ေငါ့ခ်န္းခ” ခ်ဳိင့္၀ွမ္းမွ စတင္ခဲ့သည္ ျဖစ္ေစ ဆန္စပါးသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ အစားထိုးမရေသာ တန္ဖိုးႀကီး သယံဇာတ ျဖစ္ပါသည္။

အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဂ်ံဳႏွင့္ေပါင္မုန္႔သည္ လူသားသမိုင္း၏ အသက္ေသြးေၾကာ ျဖစ္သကဲ့သို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေရွ႕ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဆန္စပါးႏွင့္ ထမင္းသည္ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္လာေသာ လူသားသမိုင္း၏ အသက္ေသြးေၾကာ ျဖစ္သည္။ (မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းတြင္ ထမင္းအတူ စားၾကစဥ္ ကြၽန္ေတာ့္ပန္းကန္ထဲမွ ထမင္းေစ့မ်ား ဖိတ္လွ်ံက်သည့္အခါ အဘြားက “ဟဲ့ ငါ့ေျမး..ထမင္းတစ္ေစ့ အျပင္ကို မဖိတ္ေစရဘူး။ ထမင္းဟာ လူေတြရဲ႕ အသက္ပဲ။ မင္းစားေနတဲ့ ထမင္းတစ္ေစ့ ရဖို႔ စပါးစိုက္ေနရတဲ့ လူေတြရဲ႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈကို အားနာရမယ္) ဟု စာအုပ္ေရးသူ ဆရာၿငိမ္းအား သူ႔အဘြားက ေျပာဆိုဆံုးမပံုကို ေရးျပထားသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗမာကေလးငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားသည္ ထိုသို႔ေျပာဆို ဆံုးမခံရေလ့ ရွိသည္။ အဆူအေငါက္ အဆံုးအမ မခံရေသာ ကေလးငယ္ မရွိသေလာက္ ရွားမည္ဟု ထင္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ငယ္စဥ္က အေဖ့ရဲ႕စိတ္ဆိုးဆူပူမႈကို မၾကာခဏ ခံရသည္။ ထမင္းကို ေပပြေနေအာင္ စားပါက စိတ္ဆိုး ဆူပူေလ့ရွိၿပီး ထမင္းေစ့ ဖိတ္က်ေအာင္ စားပါက ထိုထမင္းေစ့အား ျပန္လည္ ေကာက္ယူေစၿပီး စားခိုင္းေလ့ ရွိသည္။ ေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်ေသာ အစားအစာကို စားပါက ဉာဏ္ထိုင္းသည္ဟု ဗမာလူမ်ဳိးမ်ားတြင္ အယူရွိေသာ္လည္း ထမင္းစားေသာအခါ ဖိတ္စဥ္ပါက ထိုအယူကို အေဖလက္ခံေလ့ မရွိေပ။

အေဖဆံုးပါး ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဘႀကီးႏွင့္ ေနခဲ့ရ၏။ ဘႀကီးမွာ အေမ၏ အစ္ကို၀မ္းကြဲျဖစ္ကာ သတင္းစာ ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဆရာ ေပၚဦးသက္၊ ဆရာႀကီး ဦးသုခတို႔ႏွင့္လည္း ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘႀကီးထံ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ သတင္းစာ ကိုယ္စားလွယ္လုပ္ငန္းကို မလုပ္ေတာ့ပါ။ ဘႀကီးႏွင့္ ေနရစဥ္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထမင္းေစ့မ်ားကို ဖိတ္စင္ေအာင္ စားတတ္ေသာ ကေလးေပါက္စအရြယ္လည္း မဟုတ္ေတာ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ထမင္းေစ့မ်ား ဖိတ္စဥ္ေအာင္ စား၍ ဘႀကီး၏ ဆူပူျခင္းကို မခံရ။ သို႔ေသာ္ ပန္းကန္ထဲသို႔ ထည့္ထားေသာ ထမင္းကို ကုန္ေအာင္ မစားသည့္အတြက္ မၾကာခဏ အဆူခံရသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ မိမိႀကိဳက္ေသာ ဟင္းခ်က္သည့္အခါျဖစ္ပါက ထမင္းပန္းကန္ထဲသို႔ ေလာဘတႀကီး ထမင္း ထည့္တတ္သည္။ ကိုယ္ထင္သေလာက္ ခံတြင္းမေတြ႕ေသာ အခါျဖစ္ေစ၊ ထမင္းစားရင္း အီသြားေသာ အခါမ်ဳိးတြင္ျဖစ္ေစ ထည့္ထားေသာ ထမင္းကို ထက္၀က္ခန္႔ပင္ ကုန္ေအာင္ မစားေတာ့ဘဲ သြန္ပစ္တတ္သည္။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ ဘႀကီး၏ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းျခင္းကို ခံရေတာ့၏။ ဆူပူၿပီးေနာက္ ေလေျပေအးႏွင့္ ေျပာဆိုဆံုးမေလ့ရွိေသာ စကားမွာ “မင္းက ထမင္းတစ္နပ္ကို လြယ္လြယ္ေလး ခူးခပ္စားေနရေတာ့ ထမင္း တစ္ပန္းကန္ရဲ႕ တန္ဖိုးကို မသိဘူး။ ထမင္းကို လြယ္လြယ္ေလး သြန္ပစ္ေနတယ္။ ထမင္းတစ္နပ္ ထမင္း တစ္ပန္းကန္အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္အမ်ားႀကီး ရွိသလဲဆိုတာ မင္း နားမလည္ေသးဘူး” ဟူ၍ျဖစ္သည္။

ထမင္းတစ္နပ္ရဲ႕တန္ဖိုးကို နားလည္မည္ ဆိုက နားလည္ခ်င္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ခက္ခဲခဲ့ေသာ အခ်ိန္တခ်ဳိ႕ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအခ်ိန္က ကြၽန္ေတာ့္အသက္ ေလးႏွစ္ခန္႔အရြယ္သာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ထိုအျဖစ္အပ်က္ကို ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနသည္။ ရွစ္ေလးလံုးဟု ေခၚဆိုေသာ (၈၈) အေရးအခင္း ကာလတြင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရြာတြင္ ဆန္ျပတ္သြား၏။ အိမ္ေျခ ၁၀၀၀ ခန္႔ရွိေသာ ရြာတြင္ အိမ္အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ ဆန္ျပတ္သြားသည္။ ၀ယ္လို႔လည္း မရ။ ဆန္ေလွာင္ထားေသာ အိမ္တခ်ဳိ႕က သူတို႔ ေလွာင္ထားေသာ ဆန္မ်ားကို ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ပို႔ေပးၾကသည္။ ရပ္ရြာလူႀကီးမ်ားႏွင့္ လူငယ္မ်ားက ထိုဆန္မ်ားကို သင့္တင့္မွ်တေအာင္ ဆန္ျပဳတ္က်ဳိ၍ တိုက္ၾကသည္။ ကေလးငယ္မ်ားကို ဦးစားေပးကာ ေကြၽးေမြးျခင္း ျဖစ္၏။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွ ေၾကးေမာင္းတီးလွ်င္ ကေလးမ်ားသည္ ဇလံု၊ ခ်ဳိင့္ စသျဖင့္ တစ္ခုခုယူကာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ သြားရသည္။ ေအးေအးျဖည္းျဖည္း သြားလို႔မျဖစ္။ ေနာက္က်ပါက ေရေရာထားေသာ ဆန္ျပဳတ္ကိုသာ ရရွိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ တကယ္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္က ထမင္းတစ္နပ္၏ တန္ဖိုး နားလည္ဖို႔ထက္ မိမိ မေတြ႕ၾကံဳဖူးေသာ အေတြ႕အၾကံဳေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ့္အာ႐ံုက တိမ္းညြတ္ေနခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဆန္ ျပည့္ျပည့္စံုစံု မရွိ၍ ဆန္ျပဳတ္ေသာက္ခဲ့ေသာ အေနအထားတြင္ ထမင္းတစ္နပ္၏ တန္ဖိုးကို ကြၽန္ေတာ္ နားမလည္ခဲ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း အေဖ ႏွင့္ ဘႀကီး၏ ဆူပူႀကိမ္းေမာင္းျခင္းကို မၾကာခဏ ခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္မည္ထင္သည္။

ကြၽန္ေတာ့္တြင္ သေဘၤာသား မိတ္ေဆြတစ္ဦး ရွိပါသည္။ သူသည္ သေဘၤာျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာသို႔ ကူးသန္းသြားလာရင္း ဂ်ာမနီႏိုင္ငံ၏ ဆိပ္ကမ္းတစ္ခုသို႔ ေရာက္သြား၏။ သေဘၤာေပၚ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ သေဘၤာထမင္း၊ သေဘၤာဟင္း၊ သေဘၤာစားဖိုမွဴး၏ လက္ရာျဖင့္သာ စားေနရာမွ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕ေရာက္ခိုက္ စားေသာက္ဆိုင္သို႔ သြားကာ စားၾကေသာက္ၾကသည္။ စိတ္ထဲရွိရာ မွာၾကသည္။ အမွန္တကယ္ စားၾကေသာက္ၾကေတာ့ မွာထားတာေတြ ကုန္ေအာင္ မစားႏိုင္ၾကဟု ဆိုသည္။ ထိုကိစၥအတြက္ သူတို႔ကို ဒဏ္ေငြတပ္သည္ဟု ဆိုသည္။ သယံဇာတကို ျဖဳန္းတီးေသာေၾကာင့္ဟု ဆိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာကေတာ့ အစားအေသာက္ ကုန္တာ မကုန္တာ၊ သြန္ပစ္ရတာ၊ လႊင့္ပစ္ရတာက အေရးမႀကီး။ မိမိမွာေသာ အစားအစာအတြက္ က်သင့္ေငြ ရွင္းႏိုင္ဖို႔သာ ပဓာနျဖစ္၏။

ကြၽန္ေတာ့္အိမ္တြင္ မၾကာခဏ ထမင္းအိုး သြန္ရေလ့ ရွိသည္။ ပံုမွန္စားမည့္သူက ႏွစ္ဦးသာ ရွိေသာ္လည္း ေန႔စာညစာ ေပါင္းကာ အိုးအျပည့္ တည္ေလ့ရွိသည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ အိမ္မွာ ထမင္းစားေလ့ မရွိဘဲ ၾကံဳတဲ့ေနရာမွာ ၾကံဳသလို စားေလ့ရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ေယာက္စာ ထမင္းသည္ ေန႔စဥ္လို သြန္ပစ္ေနရသည္။ ေနာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ထမင္း ထည့္မခ်က္ပါနဲ႔ဟု ေျပာရေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ တျခားအရာေတြကို မႏွေျမာေသာ္လည္း ထမင္းမ်ား စားသူမရွိဘဲ သြန္ပစ္ရတာကို အင္မတန္ ႏွေျမာသည္။ ထိုသို႔ႏွေျမာျခင္းသည္ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားဆီမွ လာေသာ ႏွေျမာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ဘႀကီးေျပာခဲ့ဖူးေသာ “မင္းက ထမင္းတစ္နပ္ကို လြယ္လြယ္ေလး ခူးခပ္စားေနရေတာ့ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ရဲ႕တန္ဖိုးကို မသိဘူး။ ထမင္းကို လြယ္လြယ္ေလး သြန္ပစ္ေနတယ္။ ထမင္းတစ္နပ္ ထမင္း တစ္ပန္းကန္အတြက္ ခက္ခက္ခဲခဲ ရွာေဖြ ႐ုန္းကန္ေနရတဲ့ ဘ၀ေတြ ဘယ္ေလာက္အမ်ားႀကီး ရွိသလဲဆိုတာ မင္းနားမလည္ေသးဘူး” ဟူေသာ စကား ကို မၾကာမၾကာ ျပန္လည္ ၾကားေယာင္မိသည္။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ နားလည္ၿပီဟု ထင္သည္။ ေနရာေပါင္းစံုမွာ ေနခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဘ၀ေပါင္းစံုကို ေတြ႕ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဆန္ကို ၾကမ္းသည္ ႏုသည္ ေၾကးမ်ားမိေသာအခါ ဆန္နီၾကမ္းကိုပင္ အႏိုင္ႏိုင္စားေနရတဲ့ ရွားပါးခက္ခဲတဲ့ နယ္ပယ္ေဒသ လူမႈဘ၀ေတြကို သတိရသည္။ ထမင္းမ်ားကို သြန္ပစ္ရေသာအခါ ထမင္းစားခ်ိန္လြန္မွ အႏိုင္ႏိုင္ ေငြေၾကးေလးျဖင့္ ဆန္တစ္ဘူး တန္သည္၊ ႏွစ္ဘူး တန္သည္ ၀ယ္ယူခ်က္ျပဳတ္ကာ စား၀တ္ေနေရးကို ေျဖရွင္းေနရေသာ မိသားစုမ်ားကို သတိရသည္။ ဆန္စပါးရိကၡာ ရွားပါးေသာ၊ ဆန္စပါးစိုက္ရန္ ခက္ခဲေသာ ေတာင္ေပၚေဒသ တခ်ဳိ႕ကို သတိရသည္။

ဆရာၿငိမ္းေအး အိမ္ကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ညိဳ႕ငင္ေတာင္ စာအုပ္မွာ ဆန္စပါးရိကၡာ ရွားပါးခက္ခဲတဲ့ လန္ဆယ္ရြာေလးအေၾကာင္းကို အခုလို ေရးျပထားသည္။ “ဒီေနရာမွာ လယ္မရွိဘူး။ ေတာင္ယာပဲ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကတယ္။ ေတာင္ယာမွာ ေျပာင္းဖူးပဲ ျဖစ္ထြန္းတယ္။ ဆန္ထြက္တဲ့ ေနရာ၊ ၀ယ္ယူလို႔ ရႏိုင္မယ့္ ေနရာေတြက ခရီးေ၀းလြန္းေတာ့ သူတို႔ဟာ ေတာင္ယာထြက္ ေျပာင္းဖူးနဲ႔ပဲ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အသက္ဆက္ခဲ့ရတယ္” တဲ့။ ဆရာၿငိမ္း ေရးထားသည့္ စာေၾကာင္းေလးေတြကို ဖတ္ေနရင္း “ဆန္စပါး စိုက္လို႔မရႏိုင္ေသာ ေတာင္ေပၚေဒသမ်ားတြင္ ထမင္းတစ္နပ္သည္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခက္ခဲလိုက္မည္နည္း။ ေငြေၾကး မျပည့္စံုလို႔ ဆန္ကို အပို၀ယ္မထားႏိုင္ဘဲ အလုပ္ကျပန္လာမွ ဆန္၀ယ္ၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ရေသာ အေျခခံလူတန္းစားမ်ားအတြက္ ထမင္းတစ္နပ္သည္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခက္ခဲလိုက္မည္နည္း”ဟု စဥ္းစားေနမိသည္။ ထို႔ေနာက္ ထမင္းက်န္မ်ားကို လြယ္လြယ္ကူကူ သြန္ပစ္ေနၾကသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ားကို ျမင္ေယာင္ရင္း ႏွေျမာလို႔မဆံုး ျဖစ္ေနရပါေတာ့သည္။

July 26, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.