<

အနာဂတ္ကို ပ်ိဳးေထာင္ျခင္း

Election ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခု

ကြၽန္မ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ အလြန္ကို အလုပ္မ်ားပါတယ္။ အိမ္မွာ ရိွခ်ိန္ဆိုရင္ ဆန္ခ်င္ ဆီထည့္နဲ႔ အေမ့ရဲ႕ အိမ္ဆိုင္ေလးကို ကူေရာင္းေပးရပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္မ ငါးတန္းပဲရိွေသးေပမယ့္ ေရႊ၀ါဆပ္ျပာကို မီးျခစ္ဆံနဲ႔တိုင္းၿပီး ဘယ္ႏွပိုင္းထြက္ေအာင္ ပိုင္းရမလဲ သိေနပါၿပီ။

ဂ်ပန္ အာဂ်ီႏိုမိုတိုအခ်ဳိမႈန႔္အထုပ္ကို ဇြန္းေပါက္စနဲ႔ခပ္ၿပီး သတင္းစာျဖတ္ပိုင္း အေသးေလးနဲ႔ ထုပ္တဲ့အခါ အေရအတြက္ ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ လွလွပပနဲ႔ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ထုပ္တတ္ေနပါၿပီ။

ေက်ာင္းတက္ခိ်န္ေက်ာ္မွ အေမေစ်းက ျပန္လာလို႔ ေက်ာင္းေနာက္ဘက္ ေခြးတိုးေပါက္ကေန ၀င္ရတာလည္း ခဏခဏပါပဲ။

အိမ္စီးပြားေရးထဲမွာ ကိုယ့္စီးပြားေရးအေနနဲ႔ မုန္႔ထုပ္တို႔၊ ကပ္ေစးနဲလုံးတို႔၊ သၾကားလုံး အထုပ္ေတြကို အေမ့ဆိုင္မွာ တင္ၿပီးေတာ့လည္း ေရာင္းခဲ့ပါတယ္။ မုန္႔တစ္ခုကို ငါးျပားနဲ႔ေရာင္းရင္ အခု အစိတ္ပါတဲ့ မုန္႔ထုပ္ တစ္ထုပ္ကို တစ္မတ္ ျမတ္ပါတယ္။ အရင္း တစ္က်ပ္္ အျမတ္၂၅ ျပားေပါ့ေလ။ အိမ္က မုန္႔ကို စားခ်င္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြရိွရင္လည္း မုန္႔ထုပ္ကို ေက်ာင္းယူလာၿပီး ေရာင္းလိုက္ပါေသးတယ္။အဲဒီကရတဲ့ အျမတ္ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းစရိတ္သုံးရေတာ့ အေမ့ဆီက ေတာင္းစရာ မလိုုေတာ့ပါဘူး။

အဲဒီတုန္းက ေက်ာင္းမွာလည္း အားလပ္တဲ့အခ်ိန္ မရိွခဲ့ပါဘူး။ ခုနစ္တန္းတက္ေတာ့ နယ္ေျပာင္းသြားလို႔ ဂန္႔ေဂါၿမိဳ႕ကို ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ့ပါတယ္။ ေက်ာင္းႀကီးက ၿမိဳ႕ျပင္ေတာင္ေျခဘက္ အေ၀းႀကီး လမ္းေလွ်ာက္ၾကရပါတယ္။ ကိုးခြဲတက္တဲ့ ေက်ာင္း ကို အိမ္ကေန ရွစ္နာရီေလာက္ကတည္းက ထမင္းခ်ဳိင့္နဲ႔ ေျခလ်င္သြားၾကရပါတယ္။ ေက်ာင္းႀကီးကေတာ့ ခန္႔ညားထည္၀ါပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ၀ါ စိမ္း နီ ျပာ အသင္းေလးသင္း ေခါင္းေဆာင္ေရြးေတာ့ ကြၽန္မ အတန္းမွာ အနီအသင္းေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္လာပါေလေရာ။ အဲဒီတုန္းက ကထိန္တို႔၊ ၀ါဆို သဃၤန္းကပ္တို႔လို ပြဲကအစျပဳၿပီး စာစီစာကုံး ၿပိဳင္ပြဲတို႔၊ ေက်ာင္းအားကစားပြဲတို႔အဆုံး ေက်ာင္းေကာင္စီဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕အစည္းက တာ၀န္ယူၾကရပါတယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ ၉ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္းက ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေရြးေလ့ရိွတာပါပဲ။ ဆရာေတြပဲ ေရြးခ်ယ္ေပးၾကတာပါပဲ။ အခန္းလိုက္ အသင္းေခါင္းေဆာင္ေတြထဲက စာေတာ္ၿပီး ဆရာနဲ႔တည့္မယ့္ ေက်ာင္းသားေတြ ေရြးၾကတာ မ်ားပါတယ္။

စာသင္ခန္းထဲက တာ၀န္ေတြကို အသင္းေတြက အလွည့္က်တာ၀န္ယူရပါတယ္။သန္႔ရွင္းေရး လုပ္တာ၊ အမိႈက္ပစ္တာ၊ ေက်ာက္သင္ပုန္း ဖ်က္တာကအစ ေသာက္ေရအိုး ေရျဖည့္တာ အဆုံးပါပဲ။ အဲဒီတုန္းက အိမ္တြင္းမႈခ်ိန္ဆိုရင္ မိန္းကေလးေတြက အခ်ဳပ္အလုပ္ နဲ႔ အစားအေသာက္ကို သင္ရပါတယ္။ လက္ခ်ဳပ္အပ္တစ္ေခ်ာင္းစီကိုင္ၿပီး အ၀တ္စမွာ အသီႀကီးတို႔၊ အသီေလးတို႔ ခ်ဳပ္ျပရပါတယ္။ အ၀တ္ပန္းပြင့္လုပ္တာ စကၠဴနဲ႔ ငွက္႐ုပ္အႀကီး ႀကီးေခါက္တာေတြ၊ ျပတင္းေပါက္လိုက္ကာမွာ အလွတပ္တဲ့ စကၠဴပန္းဆြဲေတြ အမ်ဳိးစုံ သင္ခဲ့ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕အခ်ိန္ေတြမွာ လက္ဖက္သုပ္နည္း၊ ပဲဥဆားစိမ္လုပ္နည္းေတြ လက္ေတြ႕ျပပါတယ္။ ေယာက်္ားေလးေတြက အဲဒီအခ်ိန္မွာ စက္မႈခန္းသြားၿပီးေတာ့ စက္ေတြ ေလ့လာရပါတယ္။

ေရနံေခ်ာင္း အထက ၁ တုန္းက စက္မႈခ်ိန္ဆိုရင္ စက္သံေတြ တဂ်ီဂ်ီနဲ႔ အျမဲၾကားခဲ့ရတာ မွတ္မိေနပါတယ္။ အိမ္တြင္းမႈခ်ိန္ဆိုရင္ အရမ္းေပ်ာ္ၿပီး စိတ္၀င္တစား ရိွခဲ့ပါတယ္။

အခု ကေလးေတြေမးလိုက္ရင္ “ပီတီခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ၾကလဲ” ဆိုေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလုံး ေဆာ့ၾကတယ္ဆိုတာပဲ ၾကားရပါတယ္။

ကြၽန္မကေတာ့ ေက်ာင္းမွာ ကိုယ့္အသင္း အလွည့္တာ၀န္က်တဲ့ေန႔ဆို ခါတိိုင္းထက္ အခ်ိန္ကို ေစာၿပီး သြားရပါတယ္။ စာၾကည့္တိုက္အတြက္ ငွားရမ္းေပ်ာက္ဆုံး စာအုပ္စာရင္းကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ စာၾကည့္တိုက္ကို ေန႔လယ္ထမင္းခ်ိန္မွာ ဖြင့္ဖို႔ ခင္းက်င္းရပါတယ္။ ကာတြန္းစာအုပ္ အသစ္္ေတြ၊ ေရႊေသြးစာေစာင္ေတြဆိုရင္ ထိုင္ဖတ္သူေတြကို ျပန္ထားဖို႔ ေအာ္ဟစ္သတိေပးရပါတယ္။ ၿပီးရင္ ေန႔လယ္ကစားခ်ိန္မွာ စာအုပ္ေတြ ခင္းၿပီး စာရင္းထိုင္မွတ္ရပါတယ္။

တစ္ခါကလည္း မိုးေတြသည္းေတာ့ ေက်ာင္းရဲ႕ တံစက္ၿမိတ္ရဲ႕ ေအာက္ဘက္ကေန တစ္ထြာေလာက္ သံဆန္ကာ ကာထားတဲ့ ေနရာက မိုးစက္ေတြ စင္ပါတယ္။ ေဘးဆုံးမွာရိွတဲ့ ခုံေတြေပၚကို မိုးမႈန္ေလးေတြ စိုကုန္ပါတယ္။ ဆရာမက အေဖ့႐ုံးကေန ကတ္ထူစာ ရြက္ေတာင္းခိုင္းၿပီး ပိတ္ခိုင္းပါတယ္။အဲဒီ ကတ္ထူစာရြက္ေတြေပၚမွာ ကြၽန္မက ေဆာင္ပုဒ္ေတြ ေရးေပးလိုက္ပါတယ္။ ‘ေက်ာင္း မွန္မွန္တက္ စာမခက္’တို႔၊ “မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားမည္”  တို႔ကို စက္၀ိုင္းေတြနဲ႔ဆြဲ ေဆးေရာင္ျခယ္ၿပီး ကပ္ထားလိုက္ေတာ့  ဆရာမလည္း သေဘာက်သြားပါတယ္။

၉ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္းမွာလည္း ေက်ာင္းေကာင္စီမွာ အေရြးခံရပါေသးတယ္။ အတန္းႀကီးလာေတာ့ ဆရာမေတြကလည္း သူတို႔ ခ်စ္တဲ့သူကုိ ဦးစားေပးၾကျပန္ပါတယ္။ က်ဴရွင္ေတြလည္း ေပၚလာေတာ့ စာေတာ္တဲ့ ေက်ာင္းသားကို တပည့္ေမြးျပျပန္ပါတယ္။ ကြၽန္မကိုေတာ့ ၾကည့္မရၾကေပမယ့္ ပယ္မရလို႔ ထည့္ထားတယ္ ေျပာရမွာပါပဲ။ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးပဲ စကားေျပာစရာ ရိွခဲ့လို႔ပါပဲ။

တကယ္တမ္း ေက်ာင္းေကာင္စီ၀င္ျဖစ္ေတာ့လည္း ေက်ာင္းရဲ႕၀ါဆိုသဃၤန္းကပ္ပြဲ နဲ႔ ကထိန္ပြဲေတြလုပ္ရင္ ပန္းကန္ကူေဆး အဆင့္ေလာက္ပဲ လုပ္ရတာပါပဲ။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ေတာင္းခံေဆြးေႏြးခြင့္ မရခဲ့ပါဘူး။တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြ ေရြးေကာက္ဖြဲ႕စည္းသလို အေျခခံ ပညာေက်ာင္းေတြမွာလည္း သမဂၢေတြ ဖြဲ႕ စည္းခြင့္ေပးသင့္ပါတယ္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ အမ်ားသေဘာတူ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ၿပီး ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့အက်င့္ကို က်င့္သုံးေပးဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။

ေက်ာင္းတြင္းေရြးေကာက္ပြဲတစ္ခု အေၾကာင္း ႐ိုက္ကူးထားတဲ့ ‘Election’  ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးကလည္း ေကာင္းလို႔ မွ်ေ၀ခ်င္ပါတယ္။ ဒါ႐ိုက္တာ Alanxder Pyane  ျဖစ္ၿပီး Matthew Broderick နဲ႔  Reene Witherpson တို႔ပါ၀င္ၾကပါတယ္။ အထက္ တန္းေက်ာင္းေလးတစ္ခုမွာ ေက်ာင္းသားထုရဲ႕ ဥကၠ႒ေရြးပြဲကို က်င္းပဖို႔ ျပင္ေနပါတယ္။

ေက်ာင္းသူထေရစီဖလစ္က ေဆြႀကီးမ်ဳိးႀကီး အသိုင္းအ၀န္းကလည္းျဖစ္ျပန္ အသင္းအဖြဲ႕တိုင္းမွာလည္း ပါ၀င္လႈပ္ရွားေလေတာ့  မဲအမ်ားစုကို ရႏိုင္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့  ဆရာခ်မ့္ကေတာ့ ထေရစီကို မ်က္ေစ့စပါးေမႊး စူးေနပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပြဲ မတိုင္ခင္ ငါးရက္ေလာက္မွာ ဆရာခ်မ့္ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္တဲ့ ဆရာေဒ့ဗ္နဲ႔ ေက်ာင္းသူ ထေရစီတို႔ ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ေနာက္ဆုံးမွာ ထေရစီရဲ႕ အေမႀကီးသိေတာ့ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို တိုင္ပါတယ္။ ဆရာေဒ့ဗ္လည္း  ေက်ာင္းထုတ္ခံရပါတယ္။ မိန္းမနဲ႔လည္း ကြဲၿပီးေတာ့ ဘ၀ပ်က္သြားခဲ့ပါတယ္။

ထေရစီ ဥကၠ႒ျဖစ္မွာကို မျမင္ခ်င္တဲ့ ဆရာခ်မ့္ဟာ အားကစားသမားေပါလ္ကို ဥကၠ႒အေရြးခံဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ ႏွင္းေလွ်ာစီးၿပိဳင္ပြဲမွာ ဒဏ္ရာရလို႔ စိတ္ပ်က္ေနသူ ေပါလ္ဟာ အေရြးခံဖို႔ စာရင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ ေပါလ္တို႔မိသားစုမွာ ရြယ္တူေမြးစား သမီး တမ္မီဆိုတာ တစ္ေယာက္ရိွပါတယ္။ တမ္မီရဲ႕ အခ်စ္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းက ေပါလ္နဲ႔ ခ်စ္ႀကိဳက္ၿပီး အဆက္ျဖတ္သြားေလေတာ့ စိတ္နာၿပီး တမ္မီက ဥကၠ႒ေလာင္းအျဖစ္ မဲဆြယ္ပါတယ္။ မဲဆြယ္ပြဲမွာ သုုံးေယာက္လုံး ေက်ာင္းသားထုရဲ႕ ေရွ႕ထြက္ၿပီး စကားေျပာၾကရပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္မယ့္ အလုပ္ေတြ ကတိေတြ ေပးၾကပါတယ္။

ထေရစီဟာ မဲဆြယ္ပိုစတာေတြ ကပ္ေနရင္း နံရံက ကြာက်တဲ့ သူမရဲ႕ ပိုစတာႀကီးေၾကာင့္ ေဒါသေတြထြက္ၿပီး တျခားပိုစတာေတြပါ ဆြဲခြာဖ်က္ဆီးမိျပန္ပါတယ္။ လူမျမင္ေအာင္ အမိႈက္အိတ္ထုပ္ကို ၿမိဳ႕ျပင္က အမိႈက္ကန္မွာ သြားပစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မိန္းကေလးေဘာလုံးပြဲကို ၾကည့္ၿပီးျပန္လာတဲ့ တမ္မီကေတြ႕ ၿပီးေခ်ာင္းၾကည့္ရာက ပိုစတာ အမိႈက္အိတ္ႀကီးမွန္း သိသြားပါတယ္။ေနာက္ေန႔႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအခန္းမွာ ပိုစတာေတြ ဆုတ္ျဖဲခံရတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ ေခၚေတြ႕ပါတယ္။တမ္မီက ထေရစီကို အမိႈက္ကန္မွာ ေတြ႕တယ္လို႔  ေျပာေပမယ့္ ထေရစီက ေျပာင္ေျပာင္ပဲ ျငင္းပါတယ္။ တမ္မီက ပိုစတာေတြကိုသူ ဆုတ္ျဖဲမိပါတယ္လို႔ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးကို ေျပာလိုက္တဲ့အခါမွာ ေရြးေကာက္ပြဲၿပီးမွ ေက်ာင္းတက္ရမယ္လို႔ ဒဏ္ေပးလိုက္ပါတယ္။

ဆရာခ်မ့္က တမ္မီကို သြားေတြ႕ရင္း ေမးေတာ့ ေမြးစားသမီးျဖစ္တဲ့ သူမသာ အႏိုင္ရသြားရင္ ေပါလ္ရဲ႕ မိဘေတြ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ ေပါလ္ကိုလည္း စိတ္မညစ္ေစခ်င္ဘူးလို႔ ေျပာျပပါတယ္။

ဆရာခ်မ့္ဟာ ထေရစီအေပၚမွာ ေဒါသေတြ ပိုထြက္လာပါတယ္။ တစ္ေက်ာင္းလုံး မဲထည့္ၿပီးခ်ိန္မွာ ဆရာခ်မ့္ရဲ႕ လက္ထဲကို မဲစာရင္းစာရြက္ေတြ  ေရာက္လာပါတယ္။ ထေရစီက ေပါလ္ထက္ တစ္မဲအသာနဲ႔ အႏိုင္ရတာ ျမင္ရေတာ့ ဆရာခ်မ့္ဟာ စိတ္မထိန္းႏိုင္ဘဲ ထေရစီ့ မဲပုံးထဲက မဲ ႏွစ္ေစာင္ယူၿပီး လႊင့္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ မိုက္ခြက္ကိုင္ၿပီး ေပါလ္ အႏိုင္ရေၾကာင္း ေၾကညာလိုက္ပါတယ္။

မဲစာရင္းေတြ ႀကီးၾကပ္ရတဲ့ ေက်ာင္းသား ႏွစ္ဦးဟာ သူတို႔ ေရထားတဲ့ မဲစာရင္းစာရြက္ကို ဆရာခ်မ့္ဆီ လာျပပါတယ္။ ဆရာနဲ႔ ျငင္းခုံၾကရင္း ဆရာခ်မ့္ရဲ႕အမိႈက္ပုံးထဲမွာ ေရာက္ေနတဲ့  မဲ ႏွစ္မဲကို ရွာေတြ႕သြားပါတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ႐ုံးခန္းေရာက္ေတာ့ ဆရာခ်မ့္တစ္ေယာက္ အလုပ္ျပဳတ္သြားပါတယ္။ထေရစီကေတာ့ ဥကၠ႒ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူမကို ဘယ္သူမွ စိတ္မ၀င္စားၾကပါဘူး။ ခဏတာ ဥကၠ႒ျဖစ္သြားတဲ့ ေပါလ္ကိုသာ ၀ိုင္း၀န္းကူညီေပးၾကလို႔ ေပါလ္တစ္ေယာက္ စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပန္တက္လာပါတယ္။

ဒီလို ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ၿပီး ေရြးခ်ယ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းသားသမဂၢပြဲေတြလည္း ျမန္မာျပည္မွာ အျမန္ဆုံး ေပၚေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္ရဲ႕ အေျခခံအဆင့္ကို ေရာက္ေအာင္လည္း အျမန္ဆုံးသင္ၾကားေပးၾကဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနမိပါတယ္။

ယေန႔လူငယ္ ေနာင္၀ယ္ လူႀကီးဘ၀ ေရာက္မယ့္ ကေလးေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကို ပ်ဳိးေထာင္ဖို႔ မျဖစ္မေန ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါၿပီ။

June 13, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.