<

ဖ်တ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရသည့္ ငါတို႔ မဟုတ္ေသာ အျခားဇာတ္လမ္း

အဲဒီလမ္းေထာင့္ဆံုးက အိမ္ကေလးမွာ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ျခံစည္း႐ိုးေနာက္က သူ႕ပံုစံက ထက္ထက္ျမက္ျမက္ ရွိသလုိမ်ဳိး တစ္ခါတေလျမင္ရေပမယ့္ တစ္ခါတေလက် ျပန္ေတာ့လည္း ငထူ ငပိန္း ငအ တစ္ေယာက္လိုပဲ။ ဘယ္ဟာ အမွန္လဲဆိုတာက မေျပာႏိုင္ဘူး။ မေျပာႏိုင္ရတာက အဲဒီလူက သူနဲ႔ ရင္းႏွီးေအာင္ ေနခြင့္ကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေပးဘူး။ အဲဒီလိုပဲ လမ္းေထာင့္က အိမ္ကေလးမွာ ေန၊ ၿပီးေတာ့လည္း လမ္းေထာင့္ဆံုးက အိမ္ကေလး မွာေန။ အဲဒီလိုပဲ အဲဒီလူဟာ အဲဒီလူအေနနဲ႔ ရွိေနသေရြ႕ကာလပတ္လံုး ေနေတာ့မယ္ဆို တဲ့ ပံုမ်ဳိး။ ဘယ္လိုေတြ စားေသာက္ ေနထိုင္ တယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ သိတယ္ မဟုတ္လား လူဆိုတာ ဘယ္လိုမွ လူ႕အဖဲြ႕ အစည္းနဲ႔ ကင္းၿပီး မေနႏိုင္ဘူး။ ေမွာင္မည္းၿပီး အနံ႔အသက္ ဆိုးရြားလွတဲ့ အခန္းတစ္ခန္းထဲမွာ လိုက္ကာခန္းဆီးေတြ အကုန္ခ် တစ္ေန႔ နည္းနည္း နည္းနည္းနဲ႔ ၀င္လာတဲ့ ဖုန္ေတြ သဲေတြၾကားက ရက္ရွယ္ထားတဲ့ ပင့္ကူအိမ္မွာ ပင့္ကူပဲ ေနႏိုင္မယ္။ လူမေနႏိုင္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔အိမ္ရဲ႕ သစ္သားျခံစည္း႐ိုးေနာက္မွာ ကတ္ထူစကၠဴေပၚ မီးေသြးနဲ႔ေရးထားတဲ့ စာတန္းတစ္ခုရွိတယ္။ ဆိုင္းဘုတ္ေပါ့။

လူေတြနဲ႔ ကင္းကြာၿပီး ေနလို႔မရႏိုင္တဲ့ အျပင္လူေတြကို လာခ်င္ရင္ လာခဲ့ဆိုတဲ့ သေဘာေဆာင္တဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေပါ့။ ‘ဂတ္စ္မီးျခစ္ ဂတ္စ္ထည့္သည္’တဲ့။ ဟာသလိုလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ တကယ့္အလုပ္သေဘာ ေဆာင္တာပဲ။ အခုေခတ္မွာ ၾကံဳေခါင့္ၾကံဳခဲ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါေလာက္ပဲ အေမးခံရရင္ေတာင္ အေတာ္ႀကီးကို ထူးထူးဆန္းဆန္းျဖစ္မယ့္ ေမးခြန္းက “အစ္ကိုေရ မီးျခစ္ ဘယ္နား ဂတ္စ္ထည့္ရမလဲ” ဆိုတဲ့ေမးခြန္းပဲ။ သံုး၊ ေလး၊ ငါးခါေလာက္ ျခစ္ၿပီး ပ်က္သြားမယ့္ တ႐ုတ္မီးျခစ္တစ္လံုးကို ေငြ ၁၀၀ နဲ႔ ၀ယ္လို႔ ရၿပီး၂၀၀ တန္ ယိုးဒယားမီးျခစ္ေတြဆိုရင္ မေပ်ာက္သေရြ႕ မပ်က္ေတာ့ဘူးထင္ရတဲ့  ေခတ္မွာ ဘယ္သူေတြကမ်ား ဂတ္စ္ကုန္တဲ့ မီးျခစ္ေတြ တေလွႀကီးကိုင္ၿပီး ဂတ္စ္ထည့္တဲ့ ဆိုင္ လိုက္ရွာေနမလဲ။ မေျပာတတ္ဘူး ရွိခ်င္လည္း ရွိႏိုင္မွာေပါ့။

ဆိုေတာ့ ဒီလို မုတ္ဆိတ္ေမြး ပါးသိုင္းေမြး ခပ္ထူထူ၊ အသားအေရ အညိဳရင့္ရင့္ မ်က္ဆံနက္နက္၊ ေမးေစ့နဲ႔ ပါးၾကားမွာ လျခမ္းသဏၭာန္ အမာရြတ္ရွိတဲ့ အျမဲတမ္း စိတ္ဆိုးေနပံုရတဲ့ ဒီလူ႔ဆီကို ဘယ္သူေတြကမ်ား ဂတ္စ္မီးျခစ္ ဂတ္စ္လာထည့္ၾကမလဲလို႔ စူးစမ္းရတာကိုက ဂိုေဒါ့ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ရသလို ဆန္းၾကယ္လွပါၿပီ။ ရွိေတာ့ ရွိတယ္။ လမ္းညႊန္ေပးလုိက္ရတာမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္း (ဘကေက်ာင္း) က ဦးဇင္းတစ္ပါး ၆ ေပ x ၁၁ ေပ အိတ္တစ္လံုးထဲ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး စုေဆာင္းလာခဲ့သလား ေတာင္ ထင္ရေလာက္တဲ့ ဂတ္စ္မီးျခစ္ေတြ အေထြးလိုက္ႀကီးနဲ႔ “မီးျခစ္ ဘယ္မွာ ဂတ္စ္ထည့္သလဲ ဒကာေလးတို႔ရယ္” လို႔ လာေမးလို႔ အဲဒီလူဆီ ညႊန္လိုက္ၾကရေသးတယ္။ အဲဒီ လူရဲ႕ အိမ္ဘက္ကို ေမးသူ ဦးဇင္း ဆတ္ဆတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ ၾကြသြားေတာ့ “ဒီလူေတာ့ အခ်ီႀကီး မိပေဟ့” လို႔ေတာင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ဘာမဟုတ္တာေလးကို ေအာ္ဟစ္က်ဴးရင့္ေနၾကေသးတယ္။ တစ္ေကာင္ဆို လက္ေခါက္ေတာင္ မႈတ္ေနေသး တရႊီရႊီနဲ႔ဗ်ာ။

အဲဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဒီလူလည္း ကမၻာ့စီးပြားပ်က္ကပ္ထဲ ျပန္ေရာက္သြားေလာက္ မေပါ့။ ဂတ္စ္ထည့္သူ မျမင္ရေတာ့ဘူး။ မျမင္ရေတာ့ဘူးဆိုတာက လမ္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္းနဲ႔ကို ဒီလူ႔ကို အျမဲတမ္း ေစာင့္ၾကည့္ေနလို႔ရတယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖဲြ႕ကလည္း အဲဒီဆိုင္မွာပဲ ထိုင္ၾကတာကိုး။ နံနက္ တစ္ခါ ၊ ေန႔လယ္ တစ္ခါ၊ ည တစ္ခါ တစ္ေန႔ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္နာရီေလာက္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာပဲ။ ေျပာခ်င္ရာ ေျပာ၊ ရယ္တန္တာရယ္နဲ႔ ဖိနပ္ေတြ ေျပာင္းသြားၾက၊ အက်ႌေတြ ေျပာင္းသြားၾက၊ ထေနာင္းပင္ အေခါက္ၾကား ေဆးလိပ္မီးေတြ ထိုးေျခၾကနဲ႔ ႏွစ္ေတြ ႏွစ္ေတြ မနည္းပါလား။

အဲဒီတစ္ေလွ်ာက္လံုး ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ႐ုတ္တရက္ စကားစျပတ္သြားတိုင္း ဘယ္သူမွ သက္ျပင္းမခ်ရေသးခင္ အဲဒီလူရဲ႕ အိမ္ကိုေတာ့ တစ္ခ်က္ လွမ္းေငးလိုက္တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ျပန္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သက္ျပင္းေတြခ်။ ဒီလူဟာ ဘယ္လိုလူပါလိမ့္။ လူေတြကို စိတ္နာေနတာလား။ စိတ္နာတယ္ဆိုတဲ့ စကားလံုးႀကီးကေတာ့ ဖန္တရာေတေနပါၿပီ။ သံုးလို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ လူေတြကို ၿငီးေငြ႕ေနတာျဖစ္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ဒီလူ ဟိုခုန္ ဒီခုန္ ဟိုသြားဒီသြားနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ပင္ကူအိမ္ထဲမွာ မိေနတဲ့ ျခင္၊ ယင္၊ ျဖဳတ္ေကာင္ ေတြလိုပဲ။ ႐ုန္းထြက္လို႔ မရ။ တစ္စကၠန္႔ခ်င္း အစဲြႀကီး စဲြလမ္းလာ။ ဒီလူ႔ကို နားမလည္မႈဟာ ဒီလူ႔ကို နားလည္ေအာင္ ဘယ္လိုႀကိဳးစားရမလဲလို႔ အားလံုးအတူတူ ေတြးေခၚလာၾကတာပဲ။

ဒီလူ႕အိမ္က ျခံစည္း႐ိုးနဲ႔ ကပ္လ်က္ႀကီး ေဆာက္ထားတာ။ ဒါေပမဲ့  အိမ္ရဲ႕ေတာင္ဘက္မွာက ၁၀ ေပနီးနီးေလာက္ရွိမယ့္ ကြက္လပ္တစ္ခုရွိတယ္။ အဲဒီကြက္လပ္ကေန အိမ္ေရွ႕၊ အိမ္ေနာက္ကို သြားလို႔ရႏိုင္တာမ်ဳိး။ အဲဒီကြက္လပ္မွာ  လမ္းေပၚကေန ၾကည့္ရင္ေတာင္ ဆီေတြနဲ႔ ေျပာင္ေနတဲ့ စားပဲြရွည္တစ္လံုး ခ်ထားတယ္။ ထိုင္ခံုရွည္တစ္လံုး ခ်ထားတယ္။ တန္းလ်ားသေဘာမ်ဳိးေပါ့။တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါေလာက္ေတာ့ရွိမယ္။ အဲဒီလူဟာ အဲဒီစားပဲြရွည္ႀကီးေပၚ စာအုပ္ေတြ တင္ၿပီး ဖုန္သုတ္တာလိုလို၊ ျခကိုက္ မကိုက္ စစ္တာလိုလို လုပ္တတ္တယ္။ စာတစ္အုပ္ကို သည္းသည္းမည္း မည္း ဖတ္ေနတာမ်ဳိးကေတာ့ မျမင္ဖူးပါဘူး။ သူ႔အိမ္ထဲ သူ႔အိပ္ရာေပၚမွာ အိပ္ၿပီး ဖတ္ေနတာမ်ဳိးဆိုရင္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ျမင္ႏိုင္မလဲ။သူ႔အိမ္ထဲကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမင္မွ မျမင္ရပဲ။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္အုပ္ သူ႔ကို ခင္ဖို႔ ႀကိဳးစားၾကတာလည္း အဲဒီစာအုပ္ေတြကို  ဘာလုပ္မွန္းမသိ လုပ္ေနတာျမင္လို႔ပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မ်က္လံုးေတြ အေရာင္တက္ကုန္ၾကတယ္။ စြမ္းအားေတြ တိုးလာသလို ခံစားလာရတယ္။ ယံုၾကည္မႈေတြ ျမင့္မားလာသလိုမ်ဳိး။ ဘာေၾကာင့္ အဲဒီလို ခံစားမႈေတြ ဗလြတ္ ရႊတ္တေလွ်ာက္ျဖစ္သြားတယ္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ အဲဒီလူ အဲဒီလို စာအုပ္ေတြကို ေတာင္လုပ္ ေျမာက္လုပ္ ေလွ်ာက္လုပ္ေနတာကို ၾကည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္ ဒီလူနဲ႔ ရင္းႏွီးခင္မင္ေအာင္ေတာ့ျဖင့္ ႀကိဳးစားသင့္တယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတာပဲ။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္သိုက္ရဲ႕ အိမ္ေတြအားလံုးဆီကေန ဂတ္စ္ကုန္ေနတဲ့ မီးျခစ္ေတြ ရွာေဖြၾကရာက ေလးလံုး ေတြ႕တယ္။ ႏွစ္လံုးက ျပင္လို႔ မရႏိုင္ေတာ့ဘူး။ႏွစ္လံုးကေတာ့ ဘီးလံုး၊ ေက်ာက္၊ ဂတ္စ္စသျဖင့္ အကုန္ျပန္ထည့္ရင္ ေကာင္းႏိုင္ေသးတဲ့ အေျခအေနလို႔ အားလံုးထင္ျမင္ထားၾကတယ္။ အဲဒီမီးျခစ္ႏွစ္လံုး ကိုင္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူ႔အိမ္တံခါး၀ကို ေရာက္သြားၾကတယ္ေပါ့။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာမွမေျပာရေသးခင္မွာပဲ “အဲဒီမီးျခစ္ေတြ သံုးလို႔ရသြားရင္ မင္းတို႔ ဘာလုပ္မလို႔လဲ” တဲ့။ သစ္သားကို ေဆာက္နဲ႔ ထြင္းခ်လိုက္သလိုပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း နည္းနည္းေတာ့ ရွိန္းသြားတယ္။ ႐ုတ္တရက္ဆိုေတာ့ ဘာေျပာရမယ္ စဥ္းစားလို႔မရဘူး။ ဒီလူ႔မ်က္ႏွာကလည္း ျဖစ္သင့္တဲ့အေနထက္ ပိုၿပီး တင္းမာေနတယ္။ ၾကည့္ပံုက မေန႔ညကမွ သူ႔အိမ္ကို ခဲနဲ႔ထုထားတဲ့ လူရမ္းကားေတြ ခု သူ႔အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေနၿပီဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ဳိး။

ကြၽန္ေတာ္ကပဲ “အိမ္က ခိုင္းလို႔ပါဗ်ာ” လို႔ အဆင္အေျပအျဖစ္ဆံုး လိုက္ေလ်ာညီေထြ အရွိဆံုး အေျဖကို ေျဖလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္လက္ထဲက မီးျခစ္ႏွစ္လံုးကို လွမ္းယူၿပီး သူ႕အိမ္ထဲ ၀င္သြားတာပဲ။ ျခံတံခါးလည္း ဖြင့္ မေပးဘူး။ ခဏေစာင့္ဦး၊ ထိုင္ၾကဦး စသျဖင့္လည္း မေျပာသြားဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔  အျဖစ္က အလြန္ပဲ ကသိကေအာက္ ျဖစ္စရာ  အေျခအေနႀကီးေပါ့။ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ ေမးေငါ့ျပၾကတယ္။ ဘယ္လိုလဲဆိုတဲ့ သေဘာ။ ေခါင္းငံု႔လိုက္ ေခါင္းခါလိုက္ အိတ္ကပ္ထဲ တစ္ခုခုရွိသလို ငံု႔ၾကည့္လိုက္နဲ႔ေပါ့။ မီးျခစ္ႏွစ္လံုး ထားခဲ့ၿပီး ျပန္ၾကတာပဲ ေကာင္းမလား။ ဒီလူ႔ကို လွမ္းေခၚ ျခံထဲ၀င္ပါရေစ ခြင့္ေတာင္းရမလား။ တစ္ခုခုေတာ့ ျမန္ျမန္လုပ္သင့္တဲ့ အေျခအေနကို ေရာက္ၿပီ။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ၾကာတယ္။ ဘယ္သူ   မွ ဘာမွ မလုပ္ႏိုင္ၾကဘူး။ အိမ္က ခိုင္းလို႔ပါ ဗ်ာရယ္လို႔ ဒီလူနဲ႔ စကားတစ္ႀကိမ္ေျပာဖူးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မွာလည္း တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္ခ်င္တယ္။ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားၿပီ။ တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့လည္း ဘာထူးမွာမို႔လဲလို႔ စိတ္က ယူဆလိုက္ၿပီးၿပီ။ ခဏေနေတာ့ ဒီလူ ထြက္လာတယ္။ “မီးျခစ္ေတြက ျပင္မရေတာ့ဘူး။  အသစ္၀ယ္ေတာ့” တဲ့။ ဘာအေၾကာင္းရယ္လို႔လည္း ရွင္းမျပဘူး။ မီးျခစ္ႏွစ္လံုး ျခံစည္း႐ိုးေပၚက ေက်ာ္ၿပီး လွမ္းေပးတယ္။ ဒီလူ႔ႏွယ္ ျခံစည္း႐ိုး သစ္သားတိုင္ေတြၾကားကေန ေပးလည္းျဖစ္ရဲ႕သားနဲ႔ အေပၚကေန လွမ္းေပး   တာ ဘာသေဘာပါလိမ့္လို႔ေပါ့။ အမွန္က ဘာသေဘာမွ မဟုတ္တာလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ဘာမွကို ေျပာမေနဘူး။ လွည့္ျပန္လာတာေပါ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဇာတ္လမ္း  တစ္ခုကို ျပတ္သြားတာပဲ။ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုေတာင္ ဟုတ္ခ်င္မွဟုတ္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔   ေလွ်ာက္ထြင္ၾကတဲ့ သိနားလည္ရခက္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ဆိုတဲ့ ကိစၥမ်ဳိး ၿပီးသြားတာေပါ့။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၾကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္ေတြေျပာေနၾကတာပဲ။ ဒီလူက ဘာလဲကြ၊ အိတ္ဇစ္သမားလား၊ စိတ္ေရာဂါသည္လား။ ဒါမွမဟုတ္ ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေကာင္လား စသျဖင့္ေပါ့။ အမ်ားႀကီးပဲ ထင္ေၾကးေတြေပးၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ပဲ နားေထာင္ေနၾကည့္တယ္။ ဒီေကာင္ေတြရဲ႕ ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ၊ ထင္ ျမင္ခ်က္ေတြ အေတာ္မ်ားတာပဲ။ သူတို႔ ဖတ္ထားတဲ့ စာေတြထဲကေန ဒီလူ႔ကို ေဘာင္တစ္ခုထဲ သြတ္သြင္းၾကတာေပါ့။

ဒီပံုစံကို ဘာအဓိပၸာယ္မွ မရွိဘဲ ေသခ်ာ ဖမ္းထားတာေနမွာေပါ့။ ဆိုတာလည္းပါမယ္။  ေသခ်ာတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေျပာေတြ ခ်ည္းပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္အေျပာေတာ့ မပါဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေတြးေနတာပဲ။ ဒီလူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ လူကိုယ္ခႏၶာကိုေတာင္ သစ္သားျခံစည္း႐ိုးနဲ႔ကြယ္မေနတဲ့  အပိုင္းပဲ ျမင္ရတာ။လူတစ္ကိုယ္လံုးကို တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးခဲ့ဘူး (ထင္တယ္)။ ဒီလူ ေတြးတာေတြ၊ ဘ၀ေနာက္ခံဇာတ္လမ္း ၾကမ္းတမ္းတာေတြ၊ ေပ်ာ္စရာေတြ၊ ပင္လယ္ခရီးထြက္ရင္ ေပ်ာ္တတ္သလား၊ ေတာင္ေပၚတက္ရင္ ေလွ်ာက္ေအာ္တတ္သလား၊ ကားစီးရင္ အျမဲ   မိန္းမတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ အတူတူထိုင္ရလို႔ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္သြားတတ္သလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ပီတိျဖစ္ေနသလား စသျဖင့္ လူတစ္ေယာက္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အျပဴအမူကိုေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေသးငယ္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းကေလးကိုေလာက္ပဲ ျမင္ရလိမ့္မယ္ထင္တယ္။

ဒီလူ ဘာေတြ ေတြးလို႔ ဘယ္စကားဆိုတယ္ ဘာအျပဳအမူေဆာင္တယ္ဆိုတာေတြကို ဘယ္လို သြားပိုင္းျဖတ္ရမလဲ မသိႏိုင္ဘူးေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြဟာလည္း   ဒီမွာတင္ သူတို႔ေ၀ဖန္ခ်က္ေတြ၊ ထင္ျမင္ယူဆမႈေတြက ဆံုးခန္းတိုင္သြားမွာပါ။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ထပ္စဥ္းစားခ်င္ေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ ဒီလူ႔အေၾကာင္း စကားစဖို႔ေတာင္ ရွက္ရြံ႕ရြံ႕ ျဖစ္သြားၾကလိမ့္မယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ေတာ့   ထင္မိတာပဲ။ ေနရာတစ္ခုကေန ေနရာတစ္ခုကို၊ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကေန ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ေရႊ႕ေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္ လြမ္းေဆြးလို႔ မဆံုးႏိုင္တဲ့ အမွတ္တရ ေနရာေလးေတြ အစီအစဥ္မဲ့ေလွ်ာက္ ေပၚလာသလိုမ်ဳိးေလာက္ပဲ။ ႏွင္းေတြလာေတာ့ တိမ္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမ့သြားၾကပံုမ်ဳိးပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ အေၾကာင္းအရာ  အသစ္လိုၿပီေလ။ အေၾကာင္းအရာအသစ္ကလည္း လာေနမွာပဲ။

February 28, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.