<

First Eleven Sports Journal မွေရြးခ်ယ္သည့္ အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားမ်ား မဲေပးရန္

Vote Now

မေနျဖစ္ေသာၿမိဳ႕

လိႈိင္သာယာၿမိဳ႕နယ္ရွိ က်ဴးေက်ာ္ေနအိမ္အခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ၾကည္ႏုိင္)

ဒုတိယကမၻာစစ္မတိုင္မီက ျဖစ္ပါသည္။ ထုိစဥ္က ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ဘ၀ ေရာက္ေနသည္မသိ။ မွတ္လည္းမမွတ္မိ။၂၀ ရာစု ကုန္ခါနီးတြင္ ကြၽန္ေတာ္ လူျဖစ္လာရသည္။ျမန္မာလုိေရးေသာ စာနည္းနည္းပါးပါး ေလးဖတ္၍ ဗမာလုိ ေတြးေခၚကာ ဗမာမ်ား ႏွင့္ အဆင္ေျပသည္။ ဇာတိက ျမန္မာျပည္ကျဖစ္သည္။ ရထားလက္မွတ္ျဖတ္ရန္ႏွင့္ ဘဏ္ထုတ္ရန္ သုံးရေလ့ရွိေသာ ပန္းေရာင္ ႏုိင္ငံသားကတ္တစ္ကတ္ ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္က ျမန္မာျပည္ ျဖစ္ေနပါသည္။

႐ုပ္႐ွင္႐ုံထဲ၌ ေနၾကာေစ့ခြံမ်ား လႊင့္ပစ္ဖူးသည္။ ရထားလက္မွတ္ခ မေပးဘဲ ‘မမ’ ဟုေခၚေသာ ျမန္မာ့မီးရထားကုိ ခုိးစီးဖူးသည္။ ေက်ာင္းက စာသင္စားပြဲေပၚတြင္ ခဲခြၽန္ဓားျဖင့္ ဟုိျခစ္ဒီျခစ္ ျခစ္ဖူးသည္။ လမ္းေပၚ ကြမ္းတံေတြးမ်ား ေပေနေအာင္ ေထြးဖူးသည္။ လူလစ္လွ်င္ စာခုိးၾကည့္သည္။ အမ်ားနားေနခ်ိန္တြင္ ဆူေလာင္ ရယ္ေမာဖူးသည္။ အမ်ားျမင္သည့္ အရပ္တြင္ ေခတ္မီေအာင္ ဗ႐ုတ္က်ဖူးသည္။ အမ်ားလွဴဒါန္းထား ေသာ ေသာက္ေရအုိးစင္မွ ေရခြက္ကုိ ခုိးဖူးသည္။ အမ်ားစုပုိင္ဆုိင္ေသာ ဘုံဆုိင္ပစၥည္းမ်ားကုိ ကုိယ့္ပစၥည္းသဖြယ္ သုံးစြဲဖူးသည္။ ေျပာမဆုံးပါေခ်။

ခုတစ္ေခါက္ ရြာျပန္ျဖစ္ေတာ့ လမ္းက ေတာ္ေတာ္ဆုိးေနသည္။ အဆက္မျပတ္ ရြာေနေသာေၾကာင့္ လမ္းမွာ ဗြက္မ်ားက အမ်ားႀကီး။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္က တားမရ၍သာ အတင္းလာခဲ့ရသည္။ လမ္းေလွ်ာက္စ မရွိ၍ ပင္ပန္းလွသည္။ မြန္းတည့္ခ်ိန္ျဖစ္၍လည္း ေခြၽးမ်ားျပန္ေနသည္။ အားတင္း၍ သာလာခဲ့ရသည္။ လူက ေမာလွၿပီ။

ေမာေမာႏွင့္ ဆက္ေလွ်ာက္လာလုိက္သည္။ ေရွ႕တြင္ ဦးေလးႀကီးတစ္ဦး ဗြက္ထဲ ဆုိင္ကယ္နစ္ေနသည္။ ဆုိင္ကယ္ကုိ တစ္ေယာက္တည္း တြန္းမရ ျဖစ္ဖူးသည္။ လယ္ေတာထဲ ရွင္သန္ရဖူးသူတုိင္း ၾကံဳရသည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း မၾကာခဏ ၾကံဳခဲ့ဖူးသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပုဆုိးျပင္၀တ္ၿပီး ကူ၍ တြန္းေပးလုိက္သည္။ ဆုိင္ကယ္မွာ ဗြက္ထဲမွ လြတ္သြားေတာ့သည္။ မိမိမွာ ရႊံ႕မ်ား ေပက်ံကုန္သည္။ ဦးေလးႀကီး ဆုိင္ကယ္တက္ရ သြားၿပီဆုိသည္ႏွင့္ ေမာင္းေျပးေတာ့သည္။ ‘‘ေက်းဇူးတင္ပါတယ္’’ဟုလည္း မေျပာ။ လမ္းၾကံဳပင္ မေခၚ။ ဒုိးေလၿပီ။ မိမိကေရာ ဆုိင္ကယ္ၾကံဳစီးခ်င္၍ ကူတြန္းလုိက္ျခင္းေတာ့ မဟုတ္ပါ။ မသိစိတ္ကေတာ့ အလုိက္သိမႈကုိ ေမွ်ာ္ေနတတ္သည္။ ေတြးရင္းေငးရင္း ေလွ်ာက္ရင္းျဖင့္ ရြာသုိ႔ ေရာက္ခဲ့သည္။ အေမာတုိ႔ ေျပေလၿပီ။

လမ္းတြင္ ေရခ်မ္းစင္ကေလး တစ္ခုရွိသည္။ အလွဴရွင္၏ ေစတနာေၾကာင့္ အုတ္၊ ဘိလပ္ေျမတုိ႔ျဖင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိေနသည္။ ေကာ္ခြက္၊ စတီးခြက္ေလးႏွစ္ခြက္။ ႀကိဳးသုိင္းမထား။ ဒီအတုိင္းပင္ ရွိေနေသးေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာတုိ႔၏ စာရိတၱကုိ ေလးစားမိသည္။ ျမန္မာျပည္အႏွံ႔ ေရခ်မ္းစင္မ်ားစြာ ေတြ႕ဖူးပါသည္။ မြန္ျပည္နယ္ ဘီလူးကြၽန္းရြာမ်ားတြင္ေတာ့ အဆင့္မီလွသည္။ စတီးတုိင္ကီတြင္ ေရသန္႔စက္တပ္ ထားသည့္အျပင္ အဲကြန္းတစ္လုံးျဖင့္ ေရကုိ ေအးေစသည္။ ျမင္ရ႐ုံျဖင့္ပင္ ရင္ထဲေအးျမသြားေစပါသည္။ ထုိေဒသမွ လူမ်ား ေအးခ်မ္းစြာ တင့္တင့္တယ္တယ္ ေနႏုိင္ၾကပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေဒသမ်ားတြင္ေတာ့ ေရခြက္ မ်ားကုိ ေသာ့ခတ္ရသည္။ ေရအုိးဖုံးကအစ ႀကိဳးသုိင္းထားရသည္။ လူအခ်ဳိ႕ကုိ စိတ္မခ်ရ၍ျဖစ္မည္။ လူအခ်ဳိ႕ထဲတြင္ မိမိလည္း ပါေနတတ္သည္။ စာရိတၱဟူသည္ မိမိကစရမည္ ျဖစ္သည္။ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔သည္ သူ႔တစ္ပါးအ ျပစ္ပုံခ်ရန္သာ အျမဲႀကိဳးစားေလ့ရွိသည္။ ေရခ်မ္းစင္ ဓေလ့ေလး မေပ်ာက္ကြယ္ေသးျခင္းကပင္ ဤေျမေပၚ၌ ခ်စ္စရာေလးမ်ား ရွိေနပါေသးသည္။

အလွဴမ်ား ဟည္းေနေအာင္ လွဴၾကသည္။ ကမၸည္းမ်ား မႏုိင္မနင္း ထုိးၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္ စာသင္ေက်ာင္းေလးမ်ားစြာ မုိးယုိေနေသာ တုိင္းျပည္ျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ေလးငါးႏွစ္ကမွ ကန္ထ႐ုိက္ တည္ေဆာက္သြားေသာ စာသင္ေက်ာင္းေလးသည္ ေျမေပၚသုိ႔ ၿပိဳက်ေနေပၿပီ။ ဆင္ျခင္မႈ ျပဳမိပါ၏။ မိမိ         အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တြင္ ၾကံဳဖူးသည္။ ဆည္ေျမာင္းေဘာင္ျပင္ရန္အတြက္ အုတ္နီခဲမ်ား လာခ်သြားသည္။ ေနာက္တစ္ေန႔ မုိးရြာေတာ့ ထုိအုတ္နီခဲမ်ား အရည္ေပ်ာ္ကုန္သည္။ မီးမက်က္၍ျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကသည္။ ထုိသုိ႔ တည္ေဆာက္လာခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။

လူတတ္ႀကီးလုပ္၍သာ ေျပာေနရပါသည္။ မိမိမွာလည္း ထုိသုိ႔ေသာ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတြင္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းလာရသည္။ အလုပ္လုပ္လွ်င္ ျမန္မာဆန္သည္။ ျဖစ္ကတတ္စမ္း လုပ္တတ္သည္။ ၿပီးစလြယ္ ေနထုိင္သည္။ မတိက် မေသမခ်ာ လုပ္သည္။ အားစုိက္မႈနည္းပါးသည္။ အေမရိကကဲ့သုိ႔ ႏုိင္ငံတြင္ တစ္နာရီမွ် အလုပ္လုပ္႐ုံျဖင့္ တစ္ေန႔စာ ဖူလုံသည္ဟု ဆုိပါသည္။ ထုိသုိ႔သာရလွ်င္ အမႈိက္လွည္းဆုိလွ်င္လည္း မိမိသည္ လွည္းမည္ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔ ရွစ္နာရီေလာက္ အလုပ္လုပ္လုိက္ရ႐ုံျဖင့္ တစ္ပတ္စာ ဖူလံုၿပီ။ တစ္ပတ္စာလုပ္လွ်င္ တစ္လစာ ဖူလံုေပ ၿပီ။ ၀င္ေငြမမွ်တမႈကလည္း စိတ္မ်ားကုိ သတ္ပစ္လုိက္သကဲ့သုိ႔ျဖစ္သည္။

မိမိ ေနထုိင္ခဲ့ဖူးေသာ ေဒသတစ္ခုတြင္ မွတ္သားဖူးပါသည္။ အဖြဲ႕အစည္းႏွစ္ခုက လုပ္ငန္းႏွစ္ခုကုိ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေဆာက္ၾကသည္။ တစ္ဖြဲ႕မွာ ျပည္တြင္းအဖြဲ႕အစည္း တစ္ခုျဖစ္ၿပီး တစ္ဖြဲ႕မွာ အလုပ္လုပ္၍ တုိးတက္ေနေသာ ႏုိင္ငံတစ္ခုမွျဖစ္သည္။ ထုိ ႏုိင္ငံျခားအဖြဲ႕တြင္ အလုပ္လုပ္ေနၾကေသာ အမ်ားစုက ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ျပည္တြင္းအဖြဲ႕ကလည္း ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် အေျခအေနမွာ ထူးျခားစြာ သိသာလာပါသည္။

ႏုိင္ငံျခားသား စီမံခန္႔ခြဲမႈေအာက္တြင္ အလုပ္လုပ္ရေသာ အလုပ္သမားမ်ားမွာ လုပ္ငန္းခြင္သုံး ၀တ္စုံမ်ားျဖင့္ အလုပ္လုပ္ေနၾကသည္မွာၾကည့္၍ပင္ေကာင္း၏။ အခ်ိန္မွန္ အလုပ္ဆင္း၍ အခ်ိန္မွန္ အလုပ္သိမ္းၾကသည္။ နားရက္ရၾကသည္။ ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း စနစ္တက်ရွိေနသည္မွာ ျမင္သာသည္။ လုပ္အားခလည္း ထုိက္ထုိက္တန္တန္ရၾကသည္။ ျပည္တြင္းက ဦးစီးေသာ လုပ္ငန္းတစ္ခုတြင္ နားရက္မရွိ၊ လုပ္ငန္းအခ်ိန္မီၿပီးႏုိင္ေရးအတြက္ ေန႔မအား ညမနား အလုပ္လုပ္ေနၾကရသည္။ သူတုိ႔ရည္ရြယ္ခ်က္က အခ်ိန္မီၿပီးေရး ျဖစ္သည္။ ၿပီးလည္း ၿပီးသြားပါသည္။ လုပ္ငန္းႏွစ္ခု ၿပီးခ်ိန္တြင္ အေဆာက္အအံုႏွစ္ခုကုိ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လုိက္လွ်င္ ဂ်ပန္မ်ား ဦးေဆာင္ေဆာက္ေသာ အေဆာက္အအံုက သပ္ရပ္ခုိင္ခံ့လွသည္။ ၾကာရွည္ခုိင္ခံ့မည္။ ဂ်ပန္မ်ား ႏွင့္ တြဲလုပ္ရေသာ အလုပ္သမားမ်ားမွာလည္း ျမန္မာအလုပ္သမားမ်ားပင္။ အဂတိကင္းေသာ ဦးေဆာင္စီမံခန္႔ခြဲသူကုိ ႏုိင္ငံျခားက ေဒၚလာေပး၍ ငွားရမ္းခုိင္းေစရမည္လား ေတြးမိေနပါသည္။

ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပြဲေတာ္မ်ား အေတာ္လုပ္ၾကသည္။ စကားေျပာေကာင္းသူတုိ႔က ဟိတ္ႀကီးဟန္ႀကီးလုပ္၍ စကားမ်ား ေျပာေနၾကသည္။ ေကာင္းသည့္ဘက္မွ ေတြးၾကည့္လွ်င္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစကားလုံးကုိ အေတာ္ၾကားလာရသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းၿပီလားေတာ့မသိ။ ၿပီးက် ဆုမ်ားေပးၾကသည္။ ဆုမ်ားက အႏုပညာကုိ သတ္သြားႏုိင္သည္လားေတာ့ မသိ။ အႏုပညာကုိ လုိခ်င္ျခင္းလား။ ေက်ာ္ၾကားမႈကုိ လုိခ်င္ၾကျခင္းလား ေသခ်ာမသိေသး။ မိမိသည္လည္း ထုိသုိ႔ေသာ အရာမ်ားကုိ ႏွစ္သက္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ မိမိအနီးနားတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္ပါသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၌ပင္ အတၱမ်ား ပါေနတတ္ပါသည္။

ယခင္ကဲ့သို႔ပင္ ေဖာ္႐ႈိးမ်ားသာ မ်ားေနသည္။ ဘာဆုေတာင္းပြဲ  ညာဆုေတာင္းပြဲ  စသည္ျဖင့္ ဓာတ္ပံုမ်ားသာ ပလူပ်ံလာသည္။ တစ္ခုခုဆုိ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္တင္လုိက္ရမွ ေနသာထုိင္သာရွိေသာ ယဥ္ေက်းမႈျဖစ္လာရသည္။ ယင္းက အသက္အရြယ္အားလုံးတြင္ ကူးစက္ခံေနရသည္။ ယင္းက ေရာဂါလကၡဏာတစ္ခု ျဖစ္ေနၿပီလား။ တစ္ခုခုျဖစ္ၿပီဆုိလွ်င္ ပုေရာဟိတ္မ်ား မ်ားလွသည္။ ကြၽမ္းက်င္သူမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ထင္ရာေျပာၾကသည္။ ေလာ္ဘီမ်ားကုိ အေတာ္မုန္းမိပါသည္။ နာမည္ႀကီးလုိ၍ ရပ္တည္ၾကျခင္းလည္း ျဖစ္မည္။ သူ႔ဘက္ကုိယ့္ဘက္ စကားလုံးမ်ားႏွင့္ ပစ္ေပါက္ၾကသည္။ ယင္းကသာ ယဥ္ေက်းမႈ ျဖစ္လာရ ေတာ့သည့္ ျမန္မာျပည္ ျဖစ္လာရသည္။

အေ၀းသင္ၿပီးစ တရား႐ုံးတစ္ခုတြင္ ခ်ိန္ဘာဆင္းခဲ့ဖူးပါသည္။ လူတို႔၏အေၾကာင္း ေလ့လာခဲ့ရဖူးသည္။ စကားအမ်ားႀကီး နားေထာင္ခဲ့ရဖူးပါသည္။ ထုိစဥ္က ထူးျခားေသာ လူတစ္ဦးကုိ ေတြ႕ခဲ့ပါသည္။ စတစ္ေကာ္လာ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖင့္ သူ႔အိတ္ကပ္ထဲတြင္ ေဘာပင္ေလးငါးေခ်ာင္းရွိသည္။ စာရြက္တစ္ရြက္ရွိသည္။ ဆံပင္မွာ သပ္ရပ္ေနသည္။ ႐ုပ္က အရာရွိပုံ ေပါက္ေနသည္။ သုိ႔ျဖင့္ ထုိသူအေၾကာင္းကုိ စုံစမ္းၾကည့္ေတာ့ သူက သာမန္ဆုိက္ကားသမားပင္။ သုိ႔ေသာ္ သူ႔ဂုိက္က သာမန္၀န္ထမ္းထက္ပင္ သားနားေနေတာ့သည္။ ထုိသူက တရားသူႀကီးမ၏ ကေလးမ်ားကုိ ေက်ာင္းပုိ႔ရသည္။ တရားသူႀကီးမ ေစ်းသြားလုိသည့္အခါ ေစ်းလုိက္ပုိ႔ရသည္။ ယုံၾကည္ရသည္။ မေသာက္မစား ဆုိေတာ့ အျခားအရာရွိမ်ားကလည္း သူ႔ကုိသာ ခုိင္းၾကသည္။ သို႔ႏွင့္ အဆင္ေျပေနေတာ့သည္။ ကုိယ္ရည္ကုိယ္ေသြး ေကာင္းမြန္သူသည္ အလုိလုိပင္ ေနရာရသြားတတ္ပါသည္။ ကုိယ္ရည္မေသြးရန္လည္း အေတာ္လုိပါသည္။

ဆယ္တန္း စာေမးပြဲမ်ား၊ အခ်ဳိ႕စာေမးပြဲမ်ားအၿပီးတြင္ ဘာဂ်ာေခါက္ကေလးမ်ား ေခတ္စားခဲ့ဖူးသည္။ မိတၱဴဆုိင္မ်ားက ခါေတာ္မီ စီးပြားရွာခဲ့ၾကပါသည္။ ထုိသူမ်ား လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း ေနရာရလာၾကသည့္အခါ ေပမီေဒါက္မီ ျဖစ္မလာေတာ့ပါ။ ကုိယ့္ဥာဏ္ထုိးထြင္း၍ ႐ုန္းရမည့္ ေနရာမ်ားတြင္ ပညာအေျခခံက အေရးႀကီးလာပါသည္။ အစမ္းသပ္ခံမ်ဳိးဆက္မ်ား ျဖစ္ထြန္းမလာသင့္ေတာ့ေခ်။

တစ္ခါက ၾကားဖူးသည္။ တကယ္လည္း က်င့္သုံးခဲ့ပါသည္။ ဌာနႀကီးတစ္ခုတြင္ သူကအႀကီးဆံုး ပါ၀ါအရွိဆုံး ျဖစ္လာရသည္။ သူ႔ ကုိရွိေအာင္ပင္ လက္ေအာက္ဘ၀မ်ားကုိ တမင္တကာ ႏွိပ္ကြပ္ထားေသာ ကာလ တစ္ခုျဖစ္သည္။ တစ္တုိင္းျပည္လုံး ပိျပား၍ေနသည္။ သူက အႀကီးအကဲျဖစ္ၿပီ။ စာရင္းကုိင္ တတ္စရာမလုိ။ စာရင္းကုိင္တတ္သူကုိ ခုိင္းတတ္ရမည္။ ထု႔ိေၾကာင့္ တက္စမ်ဳိး ဆက္တစ္ခုကုိ ေက်ာင္းဆက္တက္ခြင့္ မေပးေတာ့။ ထုိကဲ့သုိ႔ အေတြးမ်ားမွ မ်ဳိးဆက္မ်ားစြာ ေသဆုံးခဲ့သည္။ ယခုလည္း ယခင္လက္ က်န္မ်ားအမ်ားႀကီးရွိေသးသည္။ တုိင္းျပည္က ေသဆုံး၍ ေကာင္းဆဲနစ္၍ေကာင္းေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေရးၿပီးသား မိန္႔ခြန္းမ်ား ရွည္လ်ားလာသည္။ တ၀ႀကီး ဖတ္ရသည္။ ႀကိဳးစားျပဳျပင္ ေနသည္ကုိေတာ့ သတိထားမိပါသည္။ ပူးသတ္ေနသူမ်ားကုိ သတိထားရမည္။ အက်င့္စာရိတၱခုိင္မာေသာ ႏုိင္ငံေရးအခင္း အက်င္း ျဖစ္ေစခ်င္ပါသည္။ လူတုိ႔သည္ အေရာင္ေျပာင္းလြယ္တတ္ၾကပါသည္။ အားသာရာ ကပ္ပါခ်င္ၾကသည္။ ဖားတတ္ၾကသည္။ ေျမႇာက္ေပးတတ္ၾကသည္။ အဆင္း ဘီးတြန္းေပးတတ္ၾကသည္။

ဖြံ႕ၿဖဳိးေရးအစီအစဥ္တစ္ခုအတြက္ အမည္ေျပာမျပလုိေသာ ရြာကေလးတစ္ရြာတြင္ ေရကန္တူးေပးမည္ဟု ဆုိပါသည္။ထုိေဒသသည္ မုိးအခါတြင္ မုိးမ်ား၍ ေႏြတြင္ ေရရွားပါးပါသည္။ ေသာက္ေရပင္ ခက္ခဲသည္။ တူးေပးမည့္သူက ေပၚလာသည္။ကုန္က်စရိတ္ေငြ အကုန္ခံမည္။ ရြာက ေျမေနရာ ေပးၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ရြာသားမ်ား စုေပါင္းတုိင္ပင္ေသာအခါ ေျမေနရာ ေရြးမရ။ ၀ိုင္း၀န္း ကန္႔ကြက္ေနၾက၍ မၿပီးေျမာက္။ ေျမကုိစု၍ ၀ယ္ယူရန္ တုိင္ပင္ၾကေတာ့လည္း မည္သူမွ် သေဘာမတူ။ ထုိသုိ႔ျဖင့္ ကန္တူးေပးမည့္စီမံကိန္းသည္ အျခားညီညြတ္ေသာ ေက်းရြာတစ္ရြာက ရရွိသြားသည္။ ထုိရြာေလးမွာ ေရငတ္ျမဲငတ္လ်က္ရွိသည္။

အရက္မူးသမားမ်ား ဆူညံေနသည့္ ရပ္ကြက္ကေလးထဲမွာ ညကုိ အိပ္ေမာက်ရသည္။ ဆုိင္ကယ္မ်ား တရၾကမ္းေမာင္းသြားေသာ လမ္းမထက္မွာ ကေလးငယ္မ်ား စာသင္ေက်ာင္းမ်ားဆီ သြားၾကရသည္။ ဖမ္းစားမႈ အရိပ္အေယာင္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးလြယ္ေသာ အရပ္၀န္းက်င္တြင္ တကၠသုိလ္မ်ားရွိေနသည္။ မူးယစ္ေဆး၀ါး ထုတ္လုပ္မႈက ကမၻာႏွင့္ခ်ီ၍အရွိန္ရေနသည္။ မၿငိမ္းခ်မ္းေသာ နယ္ပယ္ေဒသမ်ား၌ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားမရွိ။ အသိပညာ မဲ့သြားေသာအခါ သူတစ္ပါး၏ အသုံးခ်ခံနယ္ပယ္ထဲ၌ ဘ၀ကုိ ထုိးအပ္လုိက္ရေတာ့သည္။ ျပည္သူမ်ားျဖစ္ ပါသည္။ အနာဂတ္မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ျပည္ေထာင္စုႀကီးျဖစ္ပါသည္။