ကုန္သြယ္မႈ၊ ဆင္းရဲမႈေလွ်ာ့ခ်ေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစမႈ (၂၆)

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ဆိပ္ကမ္းတစ္ခုကို ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္မ်ဳိးသန္႔)

ဒီတစ္ပတ္မွာေတာ့ စာေရးသူတို႔ႏုိင္ငံလို ဖံြ႕ၿဖိဳးဆဲႏုိင္ငံေတြမွာ ဆင္းရဲမႈေလ်ာ့က်ေစၿပီး ႏုိင္ငံဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာေစေရးမွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခ်က္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Balancing Act လို႔ေခၚတဲ့ မွ်ေျချဖစ္ေစမႈ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို ဟန္ခ်က္ညီညီ လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ေစဖို႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေရးဖို႔ စိတ္ကူးေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ႏုိင္ငံမွာ ႏွစ္ေပါင္း ရာစုႏွစ္၀က္ေက်ာ္ကာလအထိ အနာဂတ္အျမင္နဲ႔ မိမိႏုိင္ငံတိုးတက္ေစဖို႔နဲ႔ မိမိႏုိင္ငံသားေတြဘ၀ အရည္အေသြး တိုးတက္လာေစေရးဆိုတဲ့ ေကာင္းမြန္တဲ့ အနာဂတ္အျမင္ေတြ မထားရွိႏုိင္ခဲ့ၾကဘဲ Egoism လို႔ေခၚတဲ့ အတၱေတြမ်ားၿပီး ကိုယ္က်ဳိးစီးပြားရွာတာ မ်ားလြန္းရာကေန ႏိုင္ငံက အဘက္ဘက္မွာ ယိုယြင္းလာတာကို ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာေအာင္ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္၊ လုပ္ေဆာင္မႈေကာင္းေတြနဲ႔ တစ္ေယာက္တစ္လက္ တစ္တပ္တစ္အား ျဖည့္ဆည္းေဆာင္ရြက္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Unity is Strength လို႔ေခၚတဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္ျခင္းသည္ ခြန္အားဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ၀ါးကတစ္လံုးခ်င္းဆိုရင္ ခ်ဳိးဖဲ့ျဖတ္ပိုင္းႏုိင္ေစဖို႔ လြယ္ကူေစေပမယ့္ ၀ါးေတြအားလံုး စုစည္းထားရင္ ခ်ဳိးဖဲ့ခုတ္ပိုင္းေစဖို႔ မလြယ္ကူႏုိင္ေတာ့ပါ။ ဒါကို စံနမူနာယူၿပီး မိမိႏုိင္ငံသားေတြ အခ်င္းခ်င္း စည္းလံုးညီညြတ္မႈေတြ ရွိၾကရင္ ျပင္ပကေန ေသြးကြဲေအာင္လုပ္လို႔ မရႏုိင္ေစပါ။ ဒီအတြက္ တစ္ဦးခ်င္းမွာ Pessimism လို႔ေခၚတဲ့ မေကာင္းျမင္မႈေတြ မရွိေတာ့ဘဲ အေကာင္းျမင္မႈ (Optimism) မ်ား လာေစၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာရင္ စာေရးသူ အခုေရးျပမယ့္ Balancing Act လို႔ေခၚတဲ့ မွ်ေျချဖစ္ေစမႈက ႐ုပ္လံုးေပၚလာေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

Balancing Act မွ်ေျချဖစ္ေစမႈ သေဘာတရားက လူတစ္ဦးခ်င္းစီကေန အစျပဳၾကရတာျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစမႈကလည္း တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြ မွ်ေျချဖစ္မႈအေပၚ မူတည္ေနပါတယ္။ Health is Wealth ဆိုတဲ့ စကားရွိပါတယ္။ လူတစ္ဦးခ်င္းက က်န္းမာပါမွ မိမိလုပ္ေဆာင္ဖြယ္ရာ ကိစၥအ၀၀ကို အလံုးစံုၿပီးစီးေအာင္ စိတ္သြားတိုင္းကိုယ္ပါၿပီး လိုရာဆႏၵ ျပည့္၀ႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ မွ်ေျချဖစ္ေစမႈကို ပထမဦးစားေပးၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုဆိုခ်င္တဲ့ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ မွ်ေျချဖစ္ေစမႈ လိုအပ္ခ်က္က ႏွစ္ဖက္အျမင္ရွိမႈကို မွ်ေျချဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္တတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အတၱေတြမ်ားၿပီး မိမိအတြက္သာၾကည့္တတ္တဲ့ Egoism သမားဆိုရင္ေတာ့ မွ်ေျချဖစ္ေစမွာ မဟုတ္ပါ။ စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံက အတၱသမား လူနည္းစုေၾကာင့္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အမ်ားဒုကၡေရာက္ၾကရတယ္။ ဒါေတြကို မွ်ေျချဖစ္ေအာင္ အတၱစိတ္ကို ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္။

လူ႔ဘ၀မွာ လူေတြကတစ္ဦးတည္း ရပ္တည္ေနထုိင္လို႔မရဘဲ အစုအဖြဲ႕ အေပါင္းအသင္းေတြ ရိွၾကတယ္။ လူအခ်င္းခ်င္း ေပါင္းသင္းၾကရာမွာ အသြင္တူမွ အိမ္သူျဖစ္တယ္ဆိုတာလည္း ရွိပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳၾကရာမွာလည္း ဟိုအတိတ္ကာလမွာေတာ့ အနည္းဆံုး သံုးႏွစ္ သံုးမိုး တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး အျပန္အလွန္ ေလ့လာၿပီးမွ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ကို တည္ေထာင္ၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာသာ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး Mutual Benefit ဒါမွမဟုတ္ Mutual Interest လို႔ေခၚတဲ့ ႏွစ္ဖက္အက်ဳိးရွိေစမႈကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကမွသာ မွ်ေျခအေျခအေနကို ဖန္တီးလုပ္ေဆာင္ႏုိင္ၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူေတြက ဘ၀ရပ္တည္မႈအတြက္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြကို အစုအဖြဲ႕ပံုစံနဲ႔ ျပည္တြင္းမွာေရာ ျပည္ပႏုိင္ငံေတြနဲ႔ပါ ခ်ိတ္ဆက္ၿပီး လုပ္ေဆာင္ၾကရာမွာလည္း Mutual Interest လို႔ေခၚတဲ့ ႏွစ္ဖက္အက်ဳိးရွိေစမႈျဖစ္တဲ့ မွ်ေျချဖစ္မႈကို စဥ္းစားၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါက တ႐ုတ္ႏုိင္ငံက ကေလးအ႐ုပ္ေတြ ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်တာ သူ႔ရဲ႕ကေလးကစားစရာ အ႐ုပ္ေတြက အေမရိကန္ႏုိင္ငံကို အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္းနဲ႔ခ်ီ ေငြေၾကးရဖို႔တင္ပို႔ရာမွာ အေမရိကန္ႏုိင္ငံက အဲဒီအ႐ုပ္ေတြကို စစ္ေဆးရာမွာ ကေလးေတြ အႏၲရာယ္ျဖစ္ေစႏုိင္မယ့္ အရာေတြပါ ရွိေနတာကိုေတြ႕လို႔ အဲဒီအ႐ုပ္ေတြကို လက္မခံတဲ့အတြက္ အ႐ုပ္ထုတ္သူ သူ႔ကိုယ္သူ သတ္ေသသြားတယ္ဆိုတာ ဖတ္လိုက္ရဖူးတယ္။ သေဘာက အတၱနဲ႔ လုပ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ ရလာတဲ့ ဆံုး႐ႈံးမႈကို မိမိဘ၀ကို မွ်ေျခမျဖစ္ေစတဲ့သေဘာပါ။ ကုမၸဏီေတြတည္ေထာင္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေဆာင္ၾကရာမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း စီမံလ်က္ ေရးဆြဲအလုပ္လုပ္ၾကရတာလည္း Return On Investment (ROI) လို႔ ေခၚတဲ့ မိမိရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံထားတဲ့ ေငြရင္းပမာဏ ျပန္လည္ရရွိေစမႈကို ဦးစြာလုပ္ေဆာင္ၾကရတာကလည္း မွ်ေျခသေဘာတရား Balancing Act ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာေစဖို႔ အေျခခံက်က် ျမင္ႏုိင္ေစဖို႔ အစပ်ဳိးေရးသားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုဆက္ၿပီး ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံခ်င္းက မိမိတစ္ႏုိင္ငံတည္း သီးျခားရပ္တည္ၿပီး မိမိႏုိင္ငံရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈကို လုပ္ေဆာင္လို႔မရၾကဘဲ အစုအဖြဲ႕ေတြဖြဲ႕ၿပီး ႏုိင္ငံတိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈေတြ လုပ္ေနၾကရတာ ျဖစ္တယ္။ စာေရးသူတို႔ ႏုိင္ငံက အေရွ႕ေတာင္အာရွႏုိင္ငံေတြရဲ႕ အဖြဲ႕၀င္ႏုိင္ငံ တစ္ႏုိင္ငံျဖစ္တဲ့အတြက္ အဖြဲ႕ကေန ေရရွည္အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ မူ၀ါဒေတြနဲ႔ မိမိႏုိင္ငံတိုးတက္လာေအာင္ ေပါင္းစည္းအလုပ္လုပ္ေနၾကရတယ္။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ASEAN အတြင္း ၀င္ေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္မွာ ASEAN FREE TRADE AREA (AFTA) လို႔ေခၚတဲ့ အာဆီယံစီးပြားေရးလြတ္လပ္တဲ့ ကုန္သြယ္မႈဇုန္ တည္ေထာင္လုပ္ေဆာင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ႏွစ္ကာလတာရွည္ အခ်ိန္ယူၿပီး စီးပြားေရးမွ်ေျချဖစ္ဖို႔ မူ၀ါဒေတြခ်မွတ္ခဲ့ၾကေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က စာေရးသူတို႔ႏုိင္ငံက အစိုးရတာ၀န္ရွိသူေတြ ကိုယ္တိုင္စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတာေၾကာင့္ မွ်ေျခအေျခအေန ေရာက္ရွိမလာခဲ့ဘဲ ႏုိင္ငံက အက်င့္ပ်က္ ျခအစားဆံုးနဲ႔ အဆင္းရဲဆံုးႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံအျဖစ္သာ ေပၚထြက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေတြက လူမွန္ေနရာမွန္ မျဖစ္ဘဲ လုပ္ေဆာင္မႈေတြေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ASEAN က AFTA ကို အေကာင္အထည္ မေဖာ္ႏိုင္ေသးဘဲ အမည္ကိုသာ AEC လို႔ေခၚတဲ့ ASEAN Economic Community အာဆီယံစီးပြားေရး အစုအဖြဲ႕ ပံုစံေျပာင္းၿပီး ႐ုပ္လံုးေဖာ္လာတာကိုလည္း အခ်ိန္ေရႊ႕ဆိုင္းခဲ့ပါတယ္။ AED လို အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကလည္း အလားတူ စီးပြားေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေစဖုိ႔ အဖြဲ႕အစည္းကိုဖြဲ႕ၿပီး လုပ္ေဆာင္လာၾကတာ ေတြ႕ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစမႈအတြက္ ေစ်းကြက္က မိမိႏုိင္ငံအတြင္း ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္မယ့္ စီးပြားေရး အဖြဲ႕အစည္းေတြရွိဖို႔ လိုအပ္သလို မိမိႏုိင္ငံက ထုတ္ကုန္ေတြကိုလည္း ႏုိင္ငံတကာ ေစ်းကြက္ကိုပို႔ၿပီး ထုတ္ကုန္နဲ႔ သြင္းကုန္မွ်ေျချဖစ္ေစဖို႔ Export-Import Balacning Act ကို လုပ္ေဆာင္တတ္ၾကရမွာ ျဖစ္တယ္။ စီးပြားေရးမွာ လုပ္ငန္းစီမံခ်က္ (Business Plan) အရ ေပၚေပါက္လာမယ့္ Break – Even Point ဆိုတာက မွ်ေျချဖစ္လာမယ့္ အရင္းေက်မွတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႔ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံထားတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏကို ဦးစြာျပန္ရေအာင္ Return On Investment လို႔ ေခၚတဲ့ ရင္းႏွီးေငြျပန္ရေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကရတယ္။ ဒါမွ မွ်ေျချဖစ္လာၿပီး ႏုိင္ငံတိုးတက္လာေစမွာ ျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံက စီးပြားေရးမွ်ေျချဖစ္လာရင္ ႏုိင္ငံသားေတြမွာလည္း စားေရး၊ ၀တ္ေရးႏွင့္ ေနေရးဆိုတဲ့ အေရးသံုးပါးလည္း မွ်ေျချဖစ္လာေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ကုန္သြယ္မႈကို စနစ္တက် ႐ုပ္လံုးေဖာ္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ေစဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ တစ္နည္းဆိုရရင္ ေရရွည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာေစဖို႔ Sustainable Development လို႔ေခၚတဲ့ ေရရွည္ခံေဆာင္ႏိုင္အား ေကာင္းမြန္ေစမယ့္ ရည္မွန္းခ်က္ပန္းတိုင္ေတြထားရွိ လုပ္ေဆာင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ခိုင္မာတဲ့ ႏုိင္ငံတကာေငြေၾကးစနစ္နဲ႔အတူ ပုဂၢလိက ႏုိင္ငံတကာ ေငြအရင္းအႏွီးစီးဆင္းမႈ (Private International Financial Flows) အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံျခား တိုက္႐ိုက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈ (Foreign Direct Investment) (FDI) က မိမိနုိင္ငံရဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစမႈ ႀကိဳးပမ္းခ်က္ေတြမွာ အဓိကက်ေစတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏုိင္ငံေတြကို ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစမႈ ေလွကားအေပၚေရာက္ေအာင္ ေရြ႕လ်ားရာမွာ ႏုိင္ငံျခားတိုက္႐ိုက္ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံမႈကို ဆြဲေဆာင္ဖို႔ မက္လံုးေတြေပးႏုိင္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ဆိုတယ္။ သေဘာက ႏုိင္ငံျခားကေန ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ ရည္ရြယ္တဲ့အခါ အေျခအေန ေလးရပ္ကို ေလ့လာစူးစမ္းမႈေတြ လုပ္ၾကရတယ္။ အဲဒီအခ်က္ေတြကေတာ့ –

(၁) မိမိရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမယ့္ႏိုင္ငံရဲ႕ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေန (Political Situations)

(၂) စီးပြားေရးအေျခအေန (Economical Situations)

(၃) လူမႈေရးအေျခအေန (Social Situations)

(၄) နည္းပညာဆိုင္ရာအေျခအေန (Technological Situations) ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီအခ်က္ေလးခ်က္ကို အတိုေကာက္အားျဖင့္ (PEST) လို႔ လူသိမ်ားပါတယ္။ စာေရးသူတို႔ႏိုင္ငံမွာ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စတင္ဖြင့္လွစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒီအခ်က္ ေလးခ်က္ကို မေလ့လာမစူးစမ္းဘဲ ၀င္လာၾကတဲ့တြက္ စီးပြားေရးမွ်ေျခကို မေရာက္ၾကဘဲ ျပန္လည္ ထြက္ခြာသြားခဲ့ၾကရတယ္။ ႏုိင္ငံအတြင္း FDI ေတြ ၀င္လာႏုိင္ေစဖို႔ ႏုိင္ငံအတြင္းမွာ ႏုိင္ငံေရးတည္ၿငိမ္မႈ (Political Stability) ရွိဖို႔လိုအပ္တယ္။ ႏုိင္ငံျခားကေန တိုက္႐ိုက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမယ့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို သူတို႔ရဲ႕ ေရရွည္အက်ဳိးအတြက္ကိုပါ ၾကည့္ၿပီး Tax Exemption လို႔ ေခၚတဲ့ အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ကိုလည္း အခ်ိန္ကာလ အတိုင္းအတာအထိ ေပးၾကရတယ္။ ယခင္ကေတာ့ သံုးႏွစ္ကာလကို အခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ ေပးခဲ့ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ သူတို႔ဘက္မွာ ျဖစ္လာႏုိင္တဲ့ ျပင္းထန္စြာ ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံးမႈ အခြန္ (Pernicious Tax) ကိုပါ စဥ္းစားေပးၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားကေန တိုက္႐ိုက္လာေရာက္ၿပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြ လာေရာက္လုပ္ကိုင္တဲ့အတြက္ မိမိႏုိင္ငံသားေတြအတြက္ အလုပ္အကိုင္ အခြင့္အလမ္းေတြမ်ားစြာ ပြင့္လာႏုိင္ေစမွာျဖစ္သလို နည္းပညာနဲ႔ အသိပညာဖလွယ္မႈေတြမွာလည္း ပိုမိုအားေကာင္းလာေစမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေဆာင္ရင္း အျငင္းပြားမႈ၊ အေခ်အတင္ျဖစ္မႈေတြက ႏုိင္ငံျခားကေန ျမန္မာႏုိင္ငံကို တိုက္႐ိုက္ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံ ကုမၸဏီေတြအၾကားမွာ ေပၚေပါက္လာႏိုင္တယ္။ အဲဒီလို ေပၚေပါက္လာခဲ့တဲ့ အခါမွာလည္း ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ေျပလည္ေအာင္ ညိႇႏႈိင္းတိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးလုပ္ေဆာင္ၾကရတယ္။ အဲဒီလိုမွ မရရင္ေတာ့ ခံုသမာဓိလူႀကီး (Arbitrators) ေတြ ခန္႔အပ္ေဆာင္ရြက္မႈနဲ႔ ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အႏုပညာက စီရင္ဆံုးျဖတ္မႈ ဥပေဒ (2016,Myanmar Arbitration Law) အရ ေျပၿငိမ္းမႈရရွိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

စာေရးသူအေနနဲ႔ မိမိႏုိင္ငံတိုးတက္ေရးအတြက္ အခုေဆာင္းပါးကို ေရးသားလာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဖက္မွာ ျပည္ပတိုက္႐ိုက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြကို ေက်းရြာတစ္ရြာ ထုတ္ကုန္တစ္မ်ဳိး (One Village One Product) (OVOP) နဲ႔ ထုတ္လုပ္ႏုိင္မယ့္ ထုတ္ကုန္ေတြကို သုေတသနျပဳလုပ္ကာ ႏုိင္ငံတကာနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး စနစ္တက် အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏုိင္ရင္ ႏုိင္ငံတိုးတက္မႈျဖစ္လာမယ္လို႔ ဆိုခ်င္ေၾကာင္းပါ။