(၁)

ထုံးစံအတိုင်​း ​ဘယ်​​လောက်​ပူရမလဲဆို ပြီး ​သွေးတိုးစမ်​း​နေဦးမယ်​့ ​ရာသီဥတု၊ ဘယ်​လို​နေ​နေ ပူပြင်​းမယ်​လို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ​မနှစ်​ကလို​ နွေရာသီတစ်​ခုပါပဲ။ ဘာဖြစ်​လာမယ်​ကြိုမသိ​ပေမဲ့ အတိတ်​နိမိတ်​​တွေက​တော့ အ ဆင်​မ​ပြေမှု​တွေဆီပဲ ဦးတည်​​နေခဲ့တယ်​။ ​ကောင်​းကင်​ဟာ ကြည်​လင်​လာလိုက်​ ပြန်​ပြီး မှုန်​၀ါးသွားလိုက်​နဲ့ ဘာပဲ​ဖြစ်​​နေ​နေ ​ဆွေး​မြည့်ရဦးမယ်​ဆိုတဲ့ အရိပ်​အ​ယောင်​​တွေချည်း သာ မြင်​​နေရတယ်​။ ဘာပဲလုပ်​​နေ​နေ၊ ဘယ်​အရပ်​​ဒေသပဲ​ ရောက်​​နေ​နေ ဝမ်​းနည်​းမှုတွေ ချည်​းသာကြုံရမယ်​။ ပူ​ဆွေးမှုကသာ အုံကြွ လာလိမ်​့မယ်​။ ဒီလိုသာ ထင်​​နေမိ​တော့တယ်။ ဒီအချိန်​ဆို မ​ပျော်​တဲ့စိတ်​ဟာ ​သေချာ​ပေါက်​ တံခါးလာ​ခေါက်​​တော့မယ်​ဆိုတာကိုလည်​း ကြိုသိ​နေခဲ့မိတာပါပဲ။ ​ထားပါ​တော့။

ဘာမှ ထူးခြားတဲ့အ​ကြောင်​း​တွေ​​လည်း မဟုတ်​ပါဘူး။ ဖန်​တစ်ရာ​တေ​နေတဲ့ခံစားချက်​ ကို ​ကြားဖူး​နေကျ ​ပြောဖူး​နေကျပုံစံအတိုင်​း ​ရေးမိတယ်​ဆိုရုံ​လောက်​။ လွမ်​းစိတ်​တစ်​ခုနဲ့ တစ်​ခုကြား ဖျတ်​ခနဲ ထပွက်​သွားတဲ့ ​ရေပွက်​က​လေးတစ်​ခုပမာ အတိတ်​ဆိုတာမျိုးက လည်း ပြန်​လည်​တမ်​းတစရာတစ်​ခုအဖြစ်​​တွေချည်​းပဲ မဟုတ်​လား။ ဒီလို့​နေ့ရက်​​တွေဆို တာ ကျွန်​​တော်​့အဖို့​တော့ တကူးတကလိုက်​​တွေးစရာမလို တမင်​ဟန်​လုပ်​​နေစရာလည်း မလိုတဲ့ အချိန်​​တွေကို လက်​ခံရရှိ​နေတယ်​ဆို လည်​း ဟုတ်​ပါလိမ်​့မယ်​။ ထစ်​ခနဲတိုက်​ဆိုင်​တာနဲ့ သူ့အလိုလို ကျကွဲ​နေကျဖြစ်​ခဲ့တဲ့ အရာ​တွေဖြစ်​​နေနှင်​့ပြီးသား။ အခါခါပြန်​​ရေး​နေ​မိ​ပေမဲ့ အက်​​ကြောင်​းထပ်​လာတဲ့အ​ကြောင်း အရာ​တွေ ဆိုပါ​တော့။ ​ဆေးယဉ်​ပါးတဲ့​ရော ဂါလို ကျွန်​​တော်​့ဘက်​ကရိုးမသွားခဲ့ဘူးဆိုပေ မဲ့ တခြားသူတစ်​​ယောက်​အတွက်​​တော့ ဖတ်​ဖူးတဲ့စာ၊ ကြည်​့ဖူးတဲ့ဇာတ်​လမ်​းတစ်​ပုဒ်​လို အခါခါပြန်​ရစ်​ကြည်​့ချင်​မယ်​လို့​တောင်​ မထင်​ပါဘူး။ ကျွန်​​တော်​ကသာ အဖန်​ဖန်​ငိုချင်​းချ ကပြ​ချင်​​နေမိတာ​ပါတဲ့။ ပြန်​​ခေါ်လို့မရတဲ့အ တိတ်​ကို ပြန်​​ငေး​နေရရုံနဲ့လည်​း မ​ဖြေနိုင်ဘူး ဆိုရင်​ ဘာလို့များ ဆက်​​တွေး​နေဦးမှာလဲဆို တာ​တော့ ကျွန်​​တော်​လည်​း မ​ပြောပြတတ်​ဘူး။ ဒါ​တွေ​ ရေး​နေလို့လည်​း ကျွန်​​တော်​့တစ်​​ယောက်​တည်​း သက်​သာသွားရုံရှိမယ်​။ တ ခြားသူ​တွေအတွက်​​တော့ အသစ်​ပြန်​ဖြစ်​မ လာ​တော့တဲ့ သတိရစိတ်​တစ်​ခုနဲ့ သက်​ပြင်​း ချမိရုံကလွဲရင်​ ဘာများတတ်​နိုင်​ကြမှာမို့လဲ။

ဒါ​ပေမဲ့ ကျွန်​​တော်​တို့ဘဝထဲက အ​ဖေ ထွက်​ခွာခဲ့တာ​ ကြာခဲ့ပြီမဟုတ်​လား။ တကယ်​လည်​း အ​ဖေဟာ ​နေရာအသစ်​တစ်​ခုဆီမှာ ခန္ဓာအသစ်​တစ်​ခုနဲ့ ဘဝသစ်​တစ်​ခုပြန်​စ အ သားကျသွားခဲ့ပါပြီ။ အဖန်​ဖန်​ပြန်​ဖြစ်​​နေ တတ်​တဲ့ သံသရာခံစစ်​ဝဲမှာ ခန္ဓာဉာဏ်​ အသစ်​ကို ရ​နေခဲ့ပြီးပြီဆိုပါ​တော့။

(၂)

တကယ်​​တော့ အတိတ်​ဆို​ပေမဲ့ တစ်​စစီကျကွဲထားတဲ့ အတိတ်​​တွေ။ မပီပြင်​မှုန်​၀ါးခဲ့ရတဲ့ အခန်​း​တွေ။ ကျွန်​​တော်​ မြင်​​နေရတာ​တွေက အတိတ်​ရဲ့ပုံရိပ်​​တွေချည်​းပဲဆို​ပေမဲ့ ​ရေ​ငွေ့ရိုက်​ထားတဲ့ မှန်​ချပ်​တစ်​ခုထဲက​မြင်​​​နေခဲ့ရတာ​ချည်​းပါ။ ကျွန်​​တော်​တို့ဖြတ်​သန်​း ခဲ့သမျှအတိတ်​ဆိုတာ​တွေကလည်​း အရိပ်​ထင်​လာရုံနဲ့ ​ကောင်​းမှ မ​ကောင်​းခဲ့တာပဲ။ မဟုတ်​ဘူးလား။ အဲဒီမှာ ကျွန်​​တော်​တို့ရရှိခဲ့ တဲ့အရာ​တွေကလည်​း ဘယ်​လိုလုပ်​ပြီး ​ကျေ နပ်​​လောက်​စရာ​ကောင်​းမှာတဲ့လဲ။ ဆိုလိုတာ က ကျွန်​​တော်​ ဘယ်​လိုပဲ သတိရစိတ်​နဲ့​တွေး​တွေး၊ အလွမ်​းစိတ်​နဲ့ခံစား​နေ​ပေမဲ့ အဲဒီတုန်း ကရိုက်​ခတ်​ခဲ့တဲ့ ​​ခေတ်​ကာလအရ​တော့ ကျွဲ ကူး​ရေပါဝေဒနာ​တွေက ပါလာလိမ်​့ဦးမယ်​လို့ ထင်​​နေမိတယ်​။ ကျွန်​​တော်​ အဲဒါ​တွေကို ဘယ်​လိုပြန်​​ပြောရမလဲ၊ ဒီအ​ကြောင်​း​တွေမပါ ဘဲ အတိတ်​ကိုလွမ်​းတဲ့အ​ကြောင်​းချည်​း ချ​ရေးလို့ ရပါ့မလားဆိုတာလည်​း ​တွေး​နေမိပြန်​တယ်​။ 

အ​ဖေဆုံးပြီးတဲ့​နောက်​ အဲဒီမြင်​ကွင်​းပုံ ရိပ်​​တွေချည်​း ကျွန်​​တော်​့အပေါ် အရိပ်လို မိုး​နေခဲ့တယ်​။ အ​ဖေ မဆုံးခင်​က မြင်​ကွင်​း​တွေ၊ အ​ဖေအသက်​ရှိစဉ်​က ပုံရိပ်​​တွေဟာ ကျွန်​​တော်​့မျက်​စိ​ရှေ့ တဖျပ်​ဖျပ်​နဲ့ သတင်​းရုပ်​ရှင်​တစ်​ခုပြ​နေသလိုကို ထင်​ဟပ်​​နေတာ။ အဲဒါ ​နေ့စဉ်​ရက်​ဆက်​၊ လအ​တော်​ကြာ နှစ်​အပိုင်း အခြား​ရောက်​လာတဲဲ့အထိ မြင်​မြင်​​နေရတုန်း။ ကျွန်​​တော်​တို့ ငယ်​ငယ်​ကလို အိမ်​အပြင်​မှာ နှင်​း​တွေ မကျဆင်​း​တတ်​​တော့​ပေမဲ့ အခုအ ချိန်​​တွေအထိ​အောင်​ ထစ်ချုန်းမိုးတွေမစဲတမ်း အဆက်​မပြတ်​ ရွာကျ​နေ​သေးသလို ဖြစ်​​နေ တုန်​း အဲဒီ​နေ့က အထမ်​းနဲ့​ ရောင်​းတဲ့ လမ်​း​ဘေးမုန်​့တီဆိုင်​မှာ အ​ဖေက တို့ဟူးသုတ်​တစ်​ပွဲ မှာစား​နေတာတဲ့။ ကျွန်​​တော်​က ကား​ပေါ်ကအဆင်​း မှတ်​တိုင်​က​နေ ​လျှောက်​လာ တာ။ ကျွန်​​တော်​ ​ရောက်​​နေတာကိုလည်​း အ​ဖေ သိပုံမရဘဲ တို့ဟူးသုတ်​ကိုသာ ငုံ့စား​နေ တယ်​။ အခုလို​ ​နေ့လည်​ဘက်​ပဲ။ ဒီ​လောက်​ပူပူ​လောင်​​လောင်​ကြီးမှာ ဘာ​ကြောင်​့များ လမ်​းထိပ်​ထွက်​ပြီး တို့ဟူးသုတ်​လာစား​နေ တယ်​ဆိုတာ နားမလည်​​ပေမဲ့ ချက်​ချင်​း​တွေး မိသွားတာ​တွေက အများကြီးပဲ။ အ​ဖေ ထမင်း မစားဘဲ တို့ဟူးသုတ်​​တွေ လာစားနေတာ လား။ အဆင်​မ​ပြေမှုကို ကြံဖန်​ဖုံးကွယ်​နေ တာလား။ အ​ဖေအဲဒီတုန်​းကခံစားချက်​ကို ကျွန်​​တော်​မ​မေးကြည်​့၊ မသိ​ပေမဲ့ ကျွန်​​တော်​ တစ်​ခုခုကို ခံစားလို့ရ​နေတယ်​။ အဲဒါဘာလဲဆို​တော့ ဝမ်​းနည်​းမှု​။ အဲဒီမြင်​ကွင်​းဟာ ဘာမှ ထူးဆန်​းအံ့သြစရာမရှိ​ပေမဲ့ ကျွန်​​တော်​ ခံစား လိုက်​ရတာ​တော့ တနင်​့တပိုးကြီးပါပဲ။ အခုအ ချိန်​အထိလည်​း ကျွန်​​တော်​ ခံစား​နေရတုန်​း အဲဒီတုန်​းကလို့ဆိုတာ​တွေကို ​တွေး​မိ​နေ​နေတုန်​း​ပေါ့။

(၃)

အဖြစ်အပျက်​တွေတိုင်းမှာ စီးကရက်​ဆေးသားဟာ အရသာအမျိုးမျိုးပေးလို့၊ တ​ငွေ့​ငွေ့ လွှင့်မှုတ်ထုတ်လိုက်တိုင်း တရွေ့ရွေ့ လွင့်ဝဲပျံတက်လို့၊ ပျော်စရာကစ သတိတရ ဝမ်းနည်းစရာများအဆုံး လက်ထဲတငွေ့ငွေ့ သာ လောင်ကြွနေတယ်။ တက်သွားတဲ့ ​ဆေး လိပ်​မီးခိုးငွေ့များ လွင့်ပျောက်မသွားခင်မှာပဲ အတိတ်ရဲ့အလွမ်းနေ့တွေ ရောက်လာတယ်။ အဖေနေ့အဆွေးတွေ ရောက်လာ အဖမဲ့​သား တစ်​​ယောက်​ရဲ့​နေ့စွဲတွေ သတိရစိတ်တွေ စောစွာ ရောက်လာတယ်။ အဖမဲ့သားဟာ ​ရေနည်းငါးအဖြစ်နဲ့ ဘဝမခြား နွေရက်လွမ်း စိတ်တွေ ဖြစ်​လာတယ်​။ အဖေ မရှိတော့ပေ မယ့်လည်း အဖေစိတ်နဲ့သာသွား ​နွေရက်တွေ ရောက်​လာပြန်​တယ်​။ ပွဲတော်နေ့ ​ပျော်စရာ တွေမှာ ဆန်ပြုတ်တွေ ၊ အသားလိပ်တွေ အာ ဟာရအဖြစ်လည်းပါဝင်ခဲ့သလို လွမ်းတဲ့အခါ ပွဲတော်စျေးတန်းမှာ ကိုယ်လည်း လိုက်ပါဝင် လို့  အရင်ကငယ်ဘဝ တစ်ခါပြန်ရ ပွဲစျေးတန်း ထဲ ဆန်ပြုတ်သည်ကို မှတ်မှတ်ရရ လိုက်လိုက် ရှာ​နေမိတယ်​။ ဆန်ပြုတ်နဲ့တွဲလျက် အခေါက် ကင်အသားလိပ်တွေ မှာမှာစားပြီး ရှေ့ကမှာ ထားတဲ့ဆန်ပြုတ်ခွက်ထဲ အသားလိပ်ထဲ ငယ်ငယ်က အဖြစ်တွေလည်းပြန်ရလာသလို

(ပြန်ရောက်လာသလို) တစ်ခုခု ထပ်စားစရာရှိ နိုင်လည်း။ ကြုံနေလည်း စားစရာ ဆန်ပြုတ်ပွဲ များများ မှာနေမိတုန်းပါပဲ။ ပွဲတော်ပျော်စရာ တွေ တွေ့ဆုံကြုံကွဲမှုတွေ မုန့်ပွဲတွေမှာ မရှိ တဲ့မုန့်တွေပဲ အမြဲမှာနေမိတယ်။ ဝမ်းထဲ ပူလာ ပြီဆို ဆာနေပြီဆို ရနိုင်တာထက် မရှိနိုင်တာပဲ ပိုမှာဖြစ် အခုလွမ်းနေရသလိုပါပဲ။

အရင်ကလို့ဆိုတဲ့ အဲဒီတုန်​းကဆိုရင်​ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲ အဖေနဲ့ အဖေ့ညီအစ် ကို တွေ မှာတဲ့မုန့်ပွဲများစွာမှာ ဘယ်အရာတွေ ကများ အဖေ့အား မုန့်ပွဲများများ မှာစေခဲ့ပါသလဲတဲ့။ လာချပေးသမျှမုန့်တွေဆိုတာကိုက နည်းလည်း မနည်း အဲဒါဆို များတော့မှာပဲ​ပေါ့။ ဒါ​ပေမဲ့ မနည်းဘူးဆိုလည်း ဘယ်တော့ မှ မများ အဖေတို့ မုန့်တွေ မှာစားနေခဲ့ဖူးတာ ပဲ မဟုတ်​လား။ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို  နယ်မှာ နေတဲ့ နေ့တွေ အဖေပြန်လာတိုင်း မျှော်ခဲ့ဖူးတဲ့ မုန့်တွေ၊ ညဘက်အဖေပြန်ရောက်လို့ မနက် ငါတို့ အိပ်ရာနိုးချိန် အအေးခန်းထဲ ခဲနေဆဲ မုန့်တွေ၊ ​ရေခဲသေတ္တာဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့လည်း မုန့်တွေဟာ အေးခဲနေလျက်ပဲ။ ပူနွေး မနေပေမဲ့လည်း မုန့်တွေက အရသာလျော့ကျ မသွား ငါတို့ကြိုက်တဲ့မုန့်အေးတွေ ငါတို့ အေး အေးဆေးဆေး ဖဲ့စား ယူစားခဲ့ဖူးတာပဲမဟုတ်​လား။ ငယ်ငယ်ကအဖေ ဝယ်လာတဲ့မုန့်တွေ က၊ ငါတို့အတွက် အဖေ ဝယ်​လာတတ်​တဲ့ စားစရာဆိုတာ​တွေက၊ ဘယ်လောက်အေး အေး ဘယ်တော့မှ အရသာ မလျော့ကျ အဖေ ဝယ်လာနေကျ နယ်မြို့ကလေး အဝေးက မုန့် အတိတ်နေ့တွေပဲမဟုတ်​လား။ လပြည့်ညများ ပင်လယ်ပုဇွန်ထုပ်များ နယ်မှာမမြင်ရတဲ့ ရန် ကုန်ကစားသောက်ဖွယ်ရာ​တွေနဲ့အတူ အဖေ နဲ့ အဖေ့ညီအစ်ကိုမောင်နှမ တစ်ပြုံတမ က လေးပေါက်စနလေးက အစ အစားစားတယ် လို့​တောင်​ ​ပြောယူရတယ်​။ ရန်ကုန်ည မီးရောင်စုံ ရောင်စုံမီးလှလှတွေနဲ့ ရန်ကုန်က ရောင်စုံစားသောက်ဖွယ်ရာတွေ လူကြီးတွေ လည်း မှာစား ကလေးတွေလည်း ယူစား အစားပဲ စားတယ်၊ စားစရာဆိုလို့ကတော့ ကြီးကြီးငယ်ငယ် ဘယ်နေရာပဲ သွားရသွားရ အရောက်သွားလို့ စားသာ စားနေတော့တာပဲ ဆိုပါ​တော့။ ရန်ကုန်ဆိုတာမျိုးကလည်​း အ ကောင်းဆုံးအစားအစာတွေ တည်နေရာ အကောင်းဆုံး အရသာဆိုတာ ရန်ကုန်မြို့မှာ အကောင်းဆုံးစားစရာ အမျိုးပေါင်းတစ်ရာ နှစ်ရာမက၊ အခု လေလှိုင်းပေါ် အင်တာနက် လိုင်းပေါ်ရောက်မလာခင်ကတည်းကိုက၊ ငါ တို့​တွေ အတူလျှောက်သွားခဲ့ဖူး အဖေတို့ နဲ့အတူ လျှောက်စားနေခဲ့ဖူးတာချည်းပဲ မ ဟုတ်​လား။ မှတ်ကြီးတောင် ကျောင်းထားရ ဦးမယ်ဆိုတဲ့စကား စပြောတာ အဖေနဲ့ အဖေ့ညီအစ်ကိုတွေပဲ။ အစားအသောက်မှာ အဖေတို့ မှတ်တောင်မထားဘူးဆိုတဲ့ အစား အသောက်စာရင်းမှာ အမျိုးပေါင်း တစ်ရာ တစ်ထောင်ရှိ​နေတတ်​တယ်။  အခုရှိတာထက် သာရင်တောင် သာလိမ့်ဦးမယ်။ ခွေးခြေခုံ ကလေးတွေကနေ စုံလည်ကုလားထိုင် ဆို ဖာအဆုံး အမွှေးနံ့ရောင်စုံ မီးရောင်စုံကြား မရောက်ဖူး မစားဖူးတဲ့နေရာဆိုတာလည်း မရှိ အဖေနဲ့အတူ လိုက်ရ စားလည်း စားရ နေ့ ညတွေပါပဲ။ တစ်ခါတုန်းကဆိုရင်​ စီးတီးမတ် ထဲ စပျစ်သီးကြီးကြီးချိုချိုတွေ ပေါ်စစျေးက လည်းခပ်ကြီးကြီး အလေးချိန်နဲ့ ရောင်းတဲ့ စျေးနဲ့မှာ အလေးချိန်အတိုင်း အလုံးကြီးကြီး  အရသာခပ်စီးစီး စပျစ်သီးကြီးကြီးတွေ ခုလို လမ်းဘေးမှာလည်း ခုလိုပေါပေါများများ ဝယ်မရခင်ကတည်း၊ အဖေဟာ ဝယ်စားရ အောင်ဆိုပြီး တကဲကဲ၊ စီးတီးမတ်ရောက်တဲ့ အခါတိုင်​း အဖော်ညှိတတ်ပါတယ်။ ကပ်ထား တဲ့စျေးနဲ့ စပျစ်သီးအရေအတွက်နဲ့ဆို စျေး ကမနည်း သောင်းဂဏန်းရှိတယ်ဆိုလည်း စားဖူးတာပေါ့ကွာဆိုတဲ့ အဖေ့ရဲ့စကား အဲ တုန်းက ကျွန်တော် တော်တော်ကြွေသွားဖူး တယ်။

(၄)

နောက်ပိုင်း အဖေ့ကျန်းမာရေးနဲ့ ရနေ တဲ့ရောဂါနဲ့ အစားအစာဆိုတာက ဓမ္မာနဲ့ သောက၊ လောကထဲ ပြောပြစရာအကြောင်း များ စားစရာ အစားအသောက်များဆိုတာ ကလည်း စားသူကို ပြက်ရယ်ပြုလို့ တစ်နေ့ နေ့ရောက်ရင် စားခဲ့ဖူးသမျှနဲ့ ဒဏ်ပြန်ခတ် ခံရလို့၊ အခုအခါ အဖေလည်း အစားအ သောက်နဲ့သာ ဒဏ်ပြန်တပ်ခံနေရ၊ ဒါပေမဲ့ လည်း အဖေဟာ ဘယ်တော့မှ မလဲ အစား အသောက်နဲ့ ရောဂါ ဘယ်တော့မှ မလဲဘဲ သူ့ရောဂါနဲ့သူဆိုပေမဲ့လည်း အစားအ သောက် မပျက် အမြဲ အမြဲ ဆက်စားခဲ့တာပဲ မဟုတ်​လား။ တစ်ခါတလေလောက်သာဆို ပေမဲ့ အခု အဖေက တစ်ခါတလေမက ရော ဂါရနေလျက်က မတည့်တဲ့အစားအသောက် တွေချည်း စားနေတယ်။ မတည့်တာတွေ ချည်း မှာနေ​တော့တယ်။ အဲဒီလို မတည့်ဘဲ စားတဲ့အခါ လူနဲ့ အဟာရနဲ့ မတည့် ရောဂါနဲ့ အစားအသောက်က မတည့်၊ အဖေနဲ့ သားနဲ့ ဆိုတာက မတည့်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဘယ်တော့မှ လည်း ဘယ်တော့မှ မလဲ ကမ္ဘာကုန်ကျယ်သ ရွေ့ဆိုတာလည်း ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ဘယ်တော့ မှ အလံမလဲစတမ်း အစားတလုတ်အတွက်ဆို ပေမဲ့ အမှားလုပ်ခွင့်ရတဲ့ အခါတိုင်း အဲဒီ အမှားမှာ ပျော်လို့ ဝမ်းတစ်ထွာအတွက်နဲ့သာ အစားအသောက်မပျက် လျှောက်စားလို့ မှား တယ် မှန်တယ် ဘယ်တော့မှ မခွဲခြား ဆက် တိုက်ဆက်တိုက် အ​ဖေ မှာစားခဲ့တယ်မဟုတ်​လား။ အခုဆို သုံးနှစ် ကြာသွားတယ် သုံးနှစ် ထဲသုံးမိုးပြည့်သွားတယ်။ အလွမ်းဆွေးတွေ ကလည်း အမြဲ  မမြဲသောလောကထဲ အလွမ်း တွေသာ ပြည့်နေတယ်။ လူက ရှိနေတယ် စိတ်က အဝေးကြီးရောက်နေတယ် အလွမ်း အဆွေးတွေသာ ပြည့်နေတယ်။ အခု အဖေ့ကို လွမ်းတဲ့အခါ  တစ်ဆိုင်ဆိုင်ရောက်တဲ့အခါ အစားအသောက်ချည်းသာ မှာနေမိတယ်။ အစားအသောက်သာ အမြဲတမ်း မှာသာနေရ တယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မစားဖြစ်ဘူး။ စား ပစ်တာလည်းမဟုတ်ဘူးဆိုပေမဲ့ ဆိုင်တွေ ရောက်တိုင်း မှာမြဲသာ မှာနေရ။ အဖမဲ့ အဖေ့ အလွမ်းတွေ အဖေစားဖူးတဲ့အစားအသောက် တွေ။ နောက်ပြီး အဖေ မသောက်နိုင်တော့တဲ့ ဆန်ပြုတ်ပူပူ ချိုချိုတွေ။