Written by - ဒေါက်တာ အောင်ညွန့်ပိုင်

ကျွန်တော်တို့နေထိုင်ရာ မြန်မာနိုင်ငံတော်ကြီးသည် အခြားသော ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားဆန်းပြားလှသည့် သဘာဝတရား၏ လက်ဆောင်မွန်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားပါသည်။ ထိုလက်ဆောင်မွန်မှာ အခြားမဟုတ်ပါ။ တစ်နှစ်တာကာလပတ်လုံးတွင် နွေ၊ မိုး၊ ဆောင်းဟူ၍ ရာသီသုံးပါး စနစ်တကျ အလှည့်ကျ ကူးပြောင်းစိုးမိုးနေခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုရာသီတစ်ခုချင်းစီသည် လေးလစီ အချိန်ယူကာ မိမိတို့၏ အလှတရားများကို အရောင်အသွေးစုံလင်စွာ ချပြလေ့ရှိကြပြီး တစ်နှစ်တာ အချိန်ကာလကို လည်ပတ်စေပါသည်။ သို့သော် ပြီးခဲ့သော နွေရာသီကာလတုန်းက ခံစားခဲ့ရသည့် အပူရှိန်သည် အမှန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး လူတိုင်း၏ရင်ထဲတွင် ယနေ့တိုင်အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့် နွေရာသီ (၂၀၂၆ ခုနှစ်) ကာလအတွင်း၌ မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်း ဒေသအချို့တွင် အပူရှိန်သည် စံချိန်တင် လောက်အောင် ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ စစ်ကိုင်းတိုင်းဒေသကြီးအတွင်းရှိ မင်းဘူးမြို့ဆိုလျှင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပူဆုံးမြို့များ စာရင်းထဲ၌ ထိပ်ဆုံးက ပါဝင်သကဲ့သို့ မကွေးတိုင်းဒေသကြီးက ချောက်မြို့နှင့် မန္တလေးတိုင်း ဒေသကြီးက ညောင်ဦးမြို့ အစရှိသည့် နယ်မြေဒေသများသည်လည်း အပူရှိန်အပြင်းဆုံးဒေသများအဖြစ် စံချိန်တင်ခဲ့ပါသည်။ အပူဒဏ်က ပြင်းလွန်းလှသဖြင့် နှလုံးသားများပင် အက်ကွဲမတတ် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ ခံစားခဲ့ရပါသည်။ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန်လေးများဖြစ်သည့် ခွေးနှင့် ကြောင်ကလေးများပင် အပူရှိန်ကြောင့် လျှာ လေးများထုတ်ကာ မောဟိုက်နေကြရသည့် အခြေအနေမျိုးဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့ ပူပြင်းခြောက်သွေ့လွန်းသည့် ဒဏ်ကိုရက်ရှည်လများ ခံစားရပြီးသည့် နောက်တွင်မူ ကျွန်တော်တို့ အားလုံးသည် ရင်ထဲက အပူမီးများကို ငြိမ်းအေးပေးမည့် မိုးဦးကျမည့် အချိန်ကာလကိုသာ လက်ချိုးရေ တွက်ပြီး အာသာငမ်းငမ်း မျှော်လင့်မိကြပါသည်။ လူကြီးရော လူငယ်ပါမကျန် တစ်လောကလုံးကို အေးမြစေမည့် မိုးရေစက်များကို တမ်းတမ်းတတနှင့် ရင်ထဲကတောင်းတ စောင့်စားခဲ့ကြရသည်။ မိုးဦးကျကာလ၏ ပထမဆုံး မိုးရေစက်သည် လောင်မြိုက်နေသည့် လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးကို ကုစားပေးမည့် တစ်ခုတည်းသော ဆေးမြီးတိုဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

မေလဆန်းပိုင်းမှ စက်တင်ဘာလအတွင်း မိုးစတင်ရွာသွန်းလိုက်သည့်အခါ သမယတွင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသည် ရုတ်တရက် အသက်ဝင် လန်းဆန်းသွားပါတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံကြီးတစ်ခုလုံးတွင် မိုးတိမ်မည်းကြီးများက အလိပ်လိုက်အလိပ်လိုက် တက်လာကြပြီး ကျေးလက်တောရွာများ၏ အထက်တွင် နေရာယူကြပါသည်။ ထို့နောက် မိုးခြိမ်းသံကြီးများနှင့်အတူ သည်းထန်စွာ ရွာချလိုက်သည့် မိုးရေစက်များက ပူပြင်းလှသည့် မြေဆီလွှာကြီးကို နိုးထစေရန် အချက်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ လေထုထဲတွင် လွင့်မျော နေသည့် ဖုန်မှုန့်များအားလုံး ကင်းစင်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီးများပေါ်က သစ်ရွက်ခြောက်ဟောင်းများသည်လည်း အောက်သို့ကြွေကျကုန်ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် စိမ်းစိုလတ်ဆတ်လှသည့် သစ်ရွက်နုကလေးများ ဝေဆာလာပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ကြည်လင်တောက်ပသွားသည်။

ဤအချိန်တွင် ကျေးလက်က တောင်သူဦးကြီးများသည် မိမိတို့၏သားသမီးများကဲ့သို့ ရင်ဝယ်မခြား ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေးပြုစု စောင့်ရှောက်ထားရသည့် ကျွဲနွားတိရစ္ဆာန်များကို အစာအဝကျွေးမွေးကာ လယ်ကွင်းပြင်ကြီး ဆီသို့ အားတက်သရော ဦးတည်ကြပါတော့သည်။ မိုးရေများကြောင့် ခြောက်သွေ့မာကျောနေသည့် မြေသားများက နူးညံ့ပျော့ ပျောင်းသွားသည့်အခါတွင်မူ တောင်သူဦးကြီးများသည် မိုးလင်းကနေ မိုးချုပ်အထိ မိမိတို့၏ ထွန်တုံးများကို အသုံးပြုကာ မြေဆီလွှာအား စပါးစိုက်ပျိုးရန် ပြင်ဆင်ကြပါသည်။

လယ်ကွင်းပြင်များထဲတွင် မိုးရေများ အိုင်ထွန်းလာသည့်အခါ၌ လယ်ကန်သင်းရိုးဘေးတွင် ရှိနေသည့် ကဏန်းတွင်းလေးများထဲသို့ မိုးရေများ လျှံတက်ကုန်ကြသည်။ ရေများ လျှံတက်လာသော်လည်း ထိုကဏန်းလေးများသည် တွင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲလှသည်။ ထိုအခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရွှေရောင်အတောင်ပံလေးများ တဖျတ်ဖျတ်နှင့် လှပနေသည့် ပုစဉ်းရင်ကွဲ ကလေးများကမူ အမှောင်သန်း နေသည့် လယ်ကွင်းထဲက မြေစာခဲကြီးများပေါ်တွင် ဟိုမှသည်သို့ ပျံသန်းမြူးတူးလို့ နေကြသည်။ ဤသည်မှာ သဘာဝတရားက ဖန်တီးပေးလိုက်သည့် ကျေးလက်ဒေသ၏ အလှဆုံး ကောက်ကြောင်းပန်းချီကား တစ်ချပ်ပင်ဖြစ်ပါသည်။

တောင်သူဦးကြီးများအတွက် မိုးရာသီသည် ပင်ပန်းကြီးစွာဖြင့် လုပ်ငန်းစတင်ရမည့် အချိန်ဖြစ်သော်လည်း ကလေးငယ်များနှင့် ကျေးလက်ပြည်သူများအတွက်မူ သဘာဝတရားက ပေးဆောင်လာသည့် ဆေးဖက်ဝင် စားသောက်ဖွယ်ရာများနှင့် ပျော်စရာအကောင်းဆုံး အချိန်ကာလတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။ မိုးဦးစရွာပြီး စိုစွတ်စ ပြုလာသည့် တောစပ်တောင်ခြေများနှင့် ၀ါးရုံတောကြီးများထဲတွင် သဘာဝတရား၏ လက်ဆောင်မွန်ဖြစ်သည့် မိုးဦးမျှစ်နုကလေးများက မြေဆီလွှာကို တိုးဝှေ့ကာ စုပြုံထွက်ရှိလာကြသည်။

မိုးခြိမ်းသံနှင့်အတူ မြေဓာတ်နိုးထလာချိန်တွင် ၀ါးနွယ်မှို၊ တောင်ပို့မှိုနှင့် မှိုကုလားအုပ် အစရှိသည့် မိုးဦးမှိုဖြူဖြူနုနု ကလေးများကလည်း တောအုပ်အနှံ့ ထီးကလေးများ ဆောင်းထားသကဲ့သို့ ပေါက်ရောက် လာကြသည်။ ထိုမျှစ်နုကလေးများကို ချိုးယူ၊ မှိုကလေးများကို ရှာဖွေဆွတ်ခူးပြီး မန်ကျည်းရွက် နုလေးများနှင့် ရောနှောကာ ဟင်းချိုပူပူလေး ချက်သောက်ရသည့်အရသာမှာ မြန်မာဆန်ဆန် ကျေးလက်ရသာ အစစ်အမှန် ပင် ဖြစ်ပါသည်။

မိုးသဲသဲမဲမဲ ရွာချလိုက်သည့်အခါမျိုးတွင် လမ်းမကြီးများပေါ်၌ ရေများလျှံလာပြီး ကောင်လေးများသည် ရွှံ့ဗွက်များကြားထဲတွင် အုပ်စုလိုက် ပျော်ပျော်ပါးပါး ဘောလုံးကန်ကြသကဲ့သို့ ကောင်မလေးများကလည်း ဖားခုန်တမ်း ကစားနည်းဖြင့် မိုးရေထဲတွင် ကခုန်မြူးတူးကာ ရယ်မောကြပါသည်။ ခေါင်းတွင် ၀ါးခပ်ဦး ထုပ်လေးများ ကိုယ်စီဆောင်းကြကာ လယ်ကန်သင်းရိုးဘေးတွင် သဘာဝအလျောက် ပေါက်ရောက်နေသည့် ကန်စွန်းရွက် ရိုင်းလေးများကို လိုက်လံခူးဆွတ်ကြပါသည်။ ထို့အတူ ရွာဘေးက ပဲခင်းများထဲတွင် အလို အလျောက် ကြီးထွားနေသည့် ပဲပင်ပေါက်ဖြူဖြူ သွယ်သွယ်လေးများကို လူကြီးများအား ကူညီသောအားဖြင့် နုတ်ယူပေးခဲ့ကြသည့် အမှတ်တရများကလည်း နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ခါတလေ မိုးသက်လေပြင်းများ သည်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာသည့်အခါ ကျောင်းဆင်းချိန် သရက်ပင်ကြီး များအောက်၌ လေပြင်းကြောင့် ကြွေကျလာသည့်  သရက်သီးစိမ်းလေးများကို အချင်းချင်း အလုအယက် လိုက်လံကောက်ခဲ့ကြရသည်မှာလည်း အလွန်ပင် ရင်ခုန်စရာကောင်းလှသည်။ ထိုသို့ ဆော့ကစားပြီး၍ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ အမေချက်ပြုတ်ပေးထားသည့် မိုးဦးမှိုဟင်းနှင့် မျှစ်ချဉ်ဟင်းပူပူလေးကို မိသားစုနှင့်အတူ မြိန်ရှက်စွာ သုံးဆောင်ရခြင်းသည်ပင် ကျေးလက်ကလေးဘဝ၏ အစားမထိုးနိုင်သော အရသာစစ်စစ် ဖြစ် ပါတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် မိုးရာသီကို လူသားတိုင်းက ပျော်ရွှင်စွာကြိုဆိုကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ မိမိတို့ စိုက်ပျိုး ထားသည့်သီးနှံများ ရိတ်သိမ်းချိန် နောက်ကျသွားတတ်ခြင်း၊ ကုန်းလမ်း သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး သွားလာရခက်ခဲခြင်းစသည့် ကိုယ်စီကိုယ်ငှ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကြောင့် မိုးရာသီကို စိတ်ပျက်ငြီး ငွေ့ကြသူများလည်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဒုနဲ့ ဒေးရှိနေပါသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုလျှင် မိုးသက်မုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်ခြင်း၊ မိုးကြိုးပစ်ခြင်း အစရှိသည့် သဘာဝဘေး အန္တရာယ်များကို ကြောက်လန့်ခဲ့ရပြီးအပြင်သို့ ထွက်ခွင့်မရဘဲ အိမ်တွင်း၌ပိတ်မိနေသည့် နေ့ရက်များတွင် မိုးရွာခြင်းကို အလိုလိုနေရင်း မုန်းတီးခဲ့ဖူးသည့် အချိန်များလည်း ရှိခဲ့ဖူးပါသည်။

သို့သော် မြန်မာ့စာဆိုကြီးများနှင့် ကဗျာဆရာများအတွက်မူ မိုးရာသီသည် ခံစားချက်ပေါင်းစုံကို ကလောင်ဖျား ဖြင့် ပုံဖော်ဖွဲ့သီရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည့် အနုပညာအရင်း အမြစ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြန်ပါသည်။ အကြောင်း မှာ မိုးရေစက်များကြားထဲတွင် ဝမ်းနည်းခြင်း၊ လွမ်းဆွတ်ခြင်း၊ တမ်းတခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်း အစရှိသည့် လူသားတို့၏ စိတ်ခံစားမှု အလှတရားများအားလုံး စုံလင်စွာရော ပြွမ်းတည်ရှိနေတတ်သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ ကဗျာဆရာများက ထိုမိုးရေစက်များကို ကြည့်ကာ လူသားတို့၏ မျက်ရည်များနှင့် တင်စားပြီး ကမ္ဘာကျော် ကဗျာများကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

အသက်အရွယ် ရင့်ကျက်လာသည့် ယနေ့အချိန်ခါမျိုးတွင်မူ မိုးဦးကျကာလသို့ ရောက်ရှိ၍ ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်မှိုင်းအုံ့ဆိုင်းလာသည့် အကြိမ်တိုင်း၌ ရွာချလိုက်သည့် မိုးရေစက်များက ကျွန်တော့်၏ နှလုံးသားအိမ်ဆီသို့ ငယ်ဘဝအမှတ်တရ တေးသွားတစ်ပုဒ်အဖြစ် အမြဲတမ်း ရောက်ရှိလာပါတော့သည်။  ဝေးလံလှသည့် လယ်ကွင်းပြင်ကြီး၏ အလယ်တွင် ဧကစာကျကျ မတ်တတ်ရပ်နေသည့် တဲအိမ်အိုကလေး၊ မိုးရေထဲတွင် စပါးစိုက်ရန် လယ်ထွန်နေသော တောင်သူဦးကြီးများ၊ တောစပ်ဝါးရုံထဲက မျှစ်ချိုးမှိုရှာကလေးများ၊ မိုးရေထဲက ကလေးငယ်တို့၏ ပျော်ရွှင်ရယ်မောသံလေးများ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ အနောက်တိုင်း ဘာသာပြန်စာပေများတွင်  ရှာဖွေမတွေ့နိုင်သော မြန်မာ့ကျေးလက်ရနံ့ အပြည့်ပါသည့် ရသစကားပြေ တစ်ပုဒ်အဖြစ် သမိုင်းတွင် ကျန်ရစ်နေဦးမည်ဖြစ်သည်။