ထိုင္းပင္လယ္ထဲရွိ ျမန္မာတို႔၏ ေကာင္းမႈ ေစတီေတာ္

ထုိင္းႏုိင္ငံေတာင္ပုိင္း စူရဌာနီခ႐ုိင္ ေကာ့ေတာင္ကြၽန္းေပၚရွိ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား တည္ထားေသာ ေစတီေတာ္အား ေတြ႕ရစဥ္

တစ္မိုင္မက ျမင့္တဲ့ေတာင္ထိပ္ကို ဆိုင္ကယ္ေတြနဲ႔က တခ်ဳိ႕၊ ေျခလ်င္နဲ႔က တခ်ဳိ႕၊ ကားနဲ႔က တခ်ဳိ႕ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ တက္ေနၾကတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ကလည္း ရခိုင္႐ိုးမထဲက အႏၲရာယ္ကုန္းဆင္းလို က်ိဳက္ထီး႐ုိးေတာင္တက္လမ္းမွာရွိတဲ့ ဖိုးျပန္ေတာင္ အတက္လိုလို မတ္မတ္ေစာက္ေစာက္ေတြခ်ည္းပါပဲ။ ဒါေတြကို တစ္စက္ကေလးမွ် မစိုးရိမ္ မထိတ္လန္႔ဘဲ ေယာက္်ားေတြ၊ မိန္းမေတြ စိတ္အားထက္သန္စြာ တက္ေနၾကတယ္။

သူတို႔ေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ငါတို႔အားလံုး စုေပါင္းတည္ထား ကိုးကြယ္မယ့္ ေစတီေတာ္ ဒီကေန႔ ထီးတင္ေတာ့မယ္။ ငါတို႔ရဲ႕ ေခြၽးနဲစာနဲ႔ရင္းၿပီး ငါတို႔ကိုယ္တိုင္လုပ္အားနဲ႔ ျဖစ္တည္တဲ့ ဒီေစတီေတာ္ႀကီးဟာ ေနာင္ခါ ဒီကြၽန္းေပၚမွာ ျမန္မာေတြ ေနသြားပါတယ္ဆိုတာကို သက္ေသခံမယ့္ သမုိင္းမွတ္တုိင္ႀကီးတစ္ခု ေရးထိုးရစ္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႔ မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ လန္းဆန္းတက္ၾကြစြာနဲ႔ ဒီေတာင္ထိပ္ကို တက္လာေနၾကတာလည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာေပါ့။ ဒီလိုတက္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္ကေတာ့ ၁၃၇၄ ခုႏွစ္ ကဆုန္လျပည့္ေန႔။ ခရစ္သကၠရာဇ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေမ ၅ ရက္ (စေနေန႔) နံနက္ပိုင္းမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္ေနရာမွာလဲဆိုရင္ ထိုင္းႏိုင္ငံ ေတာင္ပိုင္း စူရဌာနီခ႐ုိင္ ေကာ့ေတာင္ကြၽန္းရဲ႕ ဟတ္စလီေတာင္မွာပါ။ ဒီက လူေတြက သူတုိ႔ရဲ႕ အေနာက္ဘက္ျခမ္းမွာရွိတဲ့ အက္ဒမန္ပင္လယ္ဘက္ကို အေနာက္ပင္လယ္လုိ႔ ေခၚၾကၿပီး သူတို႔ေနထိုင္ရာ အေရွ႕ဘက္ျခမ္းက ေတာင္တ႐ုတ္ပင္လယ္ရွိရာကိုေတာ့ အေရွ႕ပင္လယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။

ဒီေကာ့ေတာင္ကြၽန္းကေတာ့ အေရွ႕ပင္လယ္မွာရွိတာေပါ့။ ထီးေတာ္တင္မယ့္ မဂၤလာအခ်ိန္အခါကိုေတာ့ နံနက္ ၉ နာရီ ၆ မိနစ္လို႔ ေၾကညာထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ထင္ပါရဲ႕။ ၉ နာရီထိုးခါနီးအခ်ိန္မွာေတာ့ ဘုရားပရိ၀ုဏ္တစ္၀ုိက္မွာ ေထာင္ခ်ီရွိႏိုင္တဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ စု႐ံုးေရာက္ရွိလာၾကပါတယ္။ ဒီထီးေတာ္တင္ပြဲဟာ ဒီကြၽန္းမွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း လူေတြက ပိုၿပီးစိတ္၀င္စားၾကတာေနပါလိမ့္မယ္။ ေစတီေတာ္တစ္ဆူ တည္ျဖစ္လာပံုကို ေဂါပကအဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးလည္းျဖစ္ၿပီး ကြၽန္းမွာေနတဲ့ ျမန္မာအလုပ္သမားအမ်ားစုက ေလးစားၾကည္ညိဳတဲ့ ဦးေလးႀကီး (ခ) ဦးေနလင္းက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“ဆရာေရ ေျပာရရင္ ဒီဘုရားတည္ျဖစ္တာဟာ ဆရာေတာ္ ဦးသုမဂၤလ (ဒယ္အိုးဆရာေတာ္)နဲ႔ ရခိုင္ျပည္နယ္က ေစတီျပင္ ဆရာေတာ္တုိ႔ ၾကြလာၿပီး တရားပြဲေတြ က်င္းပျဖစ္ရာက ရလာတဲ့ေကာင္းက်ဳိးအဆက္လို႔ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္။ ဒီတရားပြဲေတြအၿပီးမွာ ကြၽန္းမွာရွိတဲ့လူေတြ ကြၽန္ေတာ္အပါအ၀င္ေပါ့။ ဘာသာေရးဘက္မွာ လိုက္စားတဲ့သူေတြ မ်ားလာတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဒီေစတီေတာ္ တည္ျဖစ္တာကေတာ့ ကမကထ ဦးေအာင္မိုးဟာ အဓိကပါ။ သူ႔ရဲ႕ ဇြဲလံု႔လနဲ႔ ႀကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ အခုလို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႔ သူတစ္ပါးတုိင္းျပည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရွာေဖြစားေသာက္ အလုပ္လုပ္တဲ့ ဒီကြၽန္းေပၚမွာ ေစတီတစ္ဆူ တည္ထားႏိုင္ခဲ့တာပါ။ ဒီအတြက္ အင္မတန္ ၀မ္းသာပီတိျဖစ္မိပါတယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဦးေနလင္းဟာ ပဲခူးတိုင္းသားျဖစ္ၿပီး ဒီကြၽန္းမွာေနလာတာ အႏွစ္၂၀နီးပါးရွိၿပီမို႔ ေနာက္ေရာက္လာတဲ့ လူငယ္ေတြက ဦးေလးႀကီး ဦးေလးႀကီးနဲ႔ ေခၚၾကရာက နာမည္ရင္း မထင္ရွားေတာ့ဘဲ ဦးေလးႀကီးျဖစ္ေနသူပါ။ ဟိုတုန္းက ႏိုင္ငံျခားသားေတြဟာ ဆူနာမီ ေရလႈိင္းဒဏ္မခံရမီက ဖူးကက္ကြၽန္းနဲဲ႔ ဖန္င ကမ္းေျခတို႔ကိုပဲ အပန္းေျဖေနရာအျဖစ္ ေရြးခဲ့ၾကပါတယ္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္မွာ တိုက္ခတ္ခဲ့တဲ့ ဆူနာမီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသား ခရီးသြားဧည့္သည္ေတြဟာ ပင္လယ္ကို ျဖတ္ၿပီးသြားရတဲ့ ေကာ့ေတာင္ကြၽန္း၊ ေကာ့စမြီကြၽန္းနဲ႔ ေကာ့ပဂန္းကြၽန္းတို႔ဘက္ကို ေျခဦးလွည့္လာခဲ့ၾကပါတယ္။

အခုအခါမွာေတာ့ ဒီကြၽန္းေတြက အေပ်ာ္ခရီးထြက္လာသူေတြအတြက္ မေရာက္ရင္ မျဖစ္တဲ့ေနရာေတြေတာင္ ျဖစ္ေနပါၿပီ။ ဒီလို ခရီးသြားေတြမ်ားလာတာနဲ႔အမွ် ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ လုပ္ငန္းေတြ ပိုမိုထြန္းကားလာတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလုပ္ငန္းေတြမွာ ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြက ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ၾကတယ္။ အခုဆိုရင္ ဒီကြၽန္းေပၚမွာ ျမန္မာျပည္သား ေသာင္းနဲ႔ခ်ီၿပီး ရွိေရာ့မယ္လို႔ ခန္႔မွန္းေျပာၾကပါတယ္။ ေယာက္်ားေတြကေတာ့ ေဒသစံုက လာၾကတာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဗမာ၊ ရခုိင္၊ မြန္၊ ကရင္၊ ထား၀ယ္၊ ၿမိတ္ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစုကေတာ့ တနသၤာရီတိုင္းသူ ထား၀ယ္ေတြ၊ ၿမိတ္ေတြပါပဲ။

ေကာ့ေတာင္ကြၽန္းကေလးဟာ ပင္လယ္ျပင္မွာ အလြန္တရာလွပတဲ့ ကြၽန္းကေလးတစ္ကြၽန္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကြၽန္းကို အလည္ေရာက္ခဲ့လုိ႔ ကြၽန္းပတ္လည္ကို စက္ေလွနဲ႔ ၾကည့္ခြင့္ၾကံဳရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ တစ္သက္တာအတြက္ မေမ့ရက္ေလာက္ေအာင္ လွပတဲ့ အလွတစ္ပါးကို ခင္ဗ်ားၾကည့္ခြင့္ရသြားၿပီလို႔ဆိုရင္ အပိုေျပာတယ္လို႔ ထင္ေကာင္းထင္မွာပါ။ မပိုပါဘူး။ အမွန္တကယ္ကို လွပတဲ့ ကြၽန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကြၽန္းေပၚမွာ ေစတနာ၊ သဒၶါတရားထက္သန္တဲ့ ျမန္မာျပည္သား အလုပ္သမားေတြက ေစတီေတာ္တစ္ဆူကို တည္ထားလိုက္တာကျဖင့္ ဒီကြၽန္းရဲ႕ က်က္သေရကို ပိုၿပီးတင့္တယ္ေအာင္ ျပဳလုပ္လိုက္တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေစတီေတာ္ကို အဓိက ကမကထျပဳလုပ္တဲ့ ဘုရားဒကာ ဦးေအာင္မုိးက ဒီလိုေျပာျပပါတယ္။

“ဒီေစတီပံုေတာ္ကို တနသၤာရီတိုင္းက ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲပါေမာကၡက ပံုစံေပးပါတယ္။ ဒါကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာဟန္ပါလာေအာင္ ထပ္ဆင့္ၾကံစည္ၿပီး ေရးဆြဲၾကပါတယ္။ ပန္းရန္ဆရာေတြ ဘာေတြမငွားၾကပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ပဲ ဦးစီးၿပီး လူငယ္ေတြနဲ႔ တည္ပါတယ္။ ညအားတဲ့လူ ည။ ေန႔အားတဲ့လူ ေန႔ေပါ့။ ေန႔မီး ညမီးနဲ႔ တည္ၾကတယ္ေလ။ ပႏၷက္႐ိုက္တာက ဒီႏွစ္ နတ္ေတာ္လျပည့္ေန႔ပါ” တဲ့။

ဒီလိုမတ္ေစာက္တဲ့ ေတာင္ထိပ္ကို ဘိလပ္ေျမအိတ္ေတြကို ထမ္းပိုးသယ္ရြက္ၾကတာ၊ အုတ္ေတြကို ထမ္းတင္ၾကတာ၊ အေသအခ်ာ ေတြးၾကည့္ရင္ ဒီေ၀ယ်ာ၀စၥကုသိုလ္ရွင္ေတြရဲ႕ ေစတနာဟာ ဘယ္ေလာက္ထက္သန္ေနသလဲဆိုတာ သိသာလွပါတယ္။

ဒီကေန႔ ထီးေတာ္တင္ပြဲမွာ ရခိုင္လံုခ်ည္ေတြ၊ ေယာပုဆိုး ပေလကပ္ အသစ္က်ပ္ခြၽတ္ေတြနဲ႔ ေကာ္လာကတံုးေတြ ရွပ္အက်ႌအျဖဴေတြကို ၀တ္ဆင္ထားၾကတဲ့ လူငယ္လူရြယ္ လူလတ္ပိုင္းေတြရယ္နဲ႔ အမ်ဳိးသမီးေတြကလည္း လံုလံုျခံဳျခံဳ သိကၡာရွိရွိ ျမန္မာ့ထဘီ ျမန္မာအက်ႌေတြနဲ႔ က်က္သေရ တင့္တယ္ေနတာကို ျမင္ရေတာ့ ထုိင္းႏိုင္ငံမွ ဟုတ္ပါေလစလို႔ ထင္မိပါေသးတယ္။ ဒီလိုျဖစ္လာဖုိ႔ အရင္ေရာက္ႏွင့္တဲ့ ေနာင္ေတာ္ေတြက အရင္းအႏွီးႀကီးႀကီးေပးခဲ့ရပံုကို ရခိုင္ျပည္နယ္က မာန္ေအာင္ကြၽန္းသားျဖစ္တဲ့ ဦးကာရီက အခုလို ရွင္းျပပါတယ္။

“ဆရာ ဒီကြၽန္းမွာ အရင္က သနပ္ခါး ပါးကြက္က်ားကြက္ရင္ ဘတ္ ၅၀၀ ဒဏ္႐ိုက္ခံရတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ျမန္မာျပည္သားမွန္း မသိရေလေအာင္ တတ္ႏိုင္သမွ် ထိန္းသိမ္းေနရတယ္။ ဒီမွာက အရင္က ရဲလည္းေၾကာက္ရသလို ကြၽန္းေပါက္လုိ႔ေခၚတဲ့ ေဒသခံကြၽန္းသားေတြကိုလည္း ေၾကာက္ရတယ္။ ကြၽန္းေပါက္ေတြကို ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကိုထား။ ရဲေတြေတာင္ လန္႔ရတယ္ဆရာ။ ဒီအေျခအေနမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ စုေပါင္းၿပီး ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြ ဟည္းထေနၿပီး ညစ္ပတ္ေနတဲ့ ထိုင္းဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကို သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေပးၾကတယ္။ ေကာ့ေတာင္ကြၽန္းမွာ ေရႀကီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ စုေပါင္းၿပီး ေရစီးေရလာေကာင္းေအာင္ ၀ိုင္းၿပီးလုပ္ေပးၾကတယ္။ ဒီလိုလုပ္ေပးတဲ့အတြက္ ကြၽန္းလူႀကီးေတြ၊ အာဏာပိုင္ေတြ၊ လုပ္ငန္းရွင္ေတြက သေဘာက်လုိ႔ အခုလို လံုခ်ည္တကားကားနဲ႔ ေနလာႏိုင္ၾကတာ ဆရာ” လို႔ ေျပာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို တသီတတန္းႀကီး ေျပာျပေသးတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံအတြင္းမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားေတြ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ ဇာတ္လမ္းမ်ိဳးေတြထဲက သံတူေၾကာင္းကြဲ ဇာတ္လမ္းေတြပဲေပါ့။ ေနရာသာ ကြဲမယ္။ ဇာတ္လမ္းေတြကေတာ့ ဆင္တူခ်ည္းပါပဲ။

ဒီေစတီေတာ္ တည္မယ့္ေျမေနရာကိုလည္း ကမကထ ကိုေအာင္မိုးတို႔ အလုပ္ရွင္က ၀ယ္ေပးတာတဲ့။ ဒီထိုင္းႀကီးကေတာ့ တစ္မ်ဳိးထူးတယ္။ သူ႔ေျမထဲမွာ ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဘုရား႐ုပ္ပြားေတာ္ကို ကိုးကြယ္ထားသလို တ႐ုတ္ကုိးကြယ္မႈျဖစ္တဲ့ ကြမ္ရင္မယ္ေတာ္ ေက်ာင္းေဆာင္လည္း ရွိတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ဟိႏၵဴေတြကိုးကြယ္တဲ့ မဟာပိႏၷဲနတ္ဘုရားကိုလည္း ေတြ႕ရေသးတယ္။

ဒါ့အျပင္ ဒီမွာ မထင္မွတ္ဘဲ ေတြ႕ခဲ့ရတာ တစ္ခုကေတာ့ အင္မတန္အသံေကာင္းၿပီး ျမန္မာသံစဥ္ကို တကယ့္၀ါရင့္အဆုိေတာ္ႀကီးေတြလို သီဆိုႏုိင္တဲ့ မိန္းကေလးေတြရယ္။ ထီးေတာ္တင္ပြဲကို ဂုဏ္ျပဳၿပီး သီခ်င္းေရးစပ္ သီကံုးႏိုင္တဲ့ ေတးေရးစာဆိုေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာပါပဲ။ သူလုိငါလို ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားဘ၀နဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ပါရမီရွိတဲ့ ဂီတပညာကို ရြက္ပုန္းသီးအျဖစ္ ပင္လယ္ျပင္မွာ ငုပ္လွ်ဳိးေနရာက အခြင့္သာခိုက္မွာ မီးခဲျပာဖံုး ဟုန္းခနဲ ထေတာက္တာကို ျမင္ခဲ့ရတာ ၀မ္းသာလို႔ မဆံုးပါဘူး။ ကီးဘုတ္ကေလးတစ္လံုးနဲ႔ တစ္ပြဲလံုးကို ထိန္းသြားၾကတာပါ။ အားလံုးဟာ မိတ္အင္ေကာ့ေတာင္ေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ပြဲကိုၿမိဳင္ေစတဲ့ ဒိုးအဖြဲ႕ကလည္း ပါလုိက္ေသးတယ္။ ဒီထီးေတာ္တင္ပြဲမွာ အရာအမ်ားစုက တကယ့္ကို မိတ္အင္ ေကာ့ေတာင္ေတြ မ်ားပါတယ္။ မိတ္အင္ေကာ့ေတာင္ မဟုတ္တာကေတာ့ ေစတီမွာ ဌာပနာမယ့္ ဓာတ္ေတာ္ေမြေတာ္ေတြဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံ တနသၤာရီတိုင္းက ပင့္ေဆာင္လာတာျဖစ္ၿပီး တရားေဟာဆရာေတာ္ကေတာ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ ၀ပ္တလုမ့္ေက်ာင္းက ပင့္တာပါ။ ဧည့္သည္ဆိုလို႔ အထူးတလည္ ဖိတ္ထားတဲ့ ခ်ံဳေဖာ္နဲ႔ ေကာ့စမြီကြၽန္းက တခ်ိဳ႕နဲ႔ ဘန္ေကာက္က ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္ရယ္ပဲ ကြၽန္းအျပင္က ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေစတီေတာ္ရဲ႕ ဘြဲ႕ေတာ္က အဓိ႒ာန္ျပည့္ ကိုးန၀င္း ဆုေတာင္းျပည့္ ေစတီေတာ္ ျဖစ္ပါတယ္။

တကယ္လုိ႔ မိတ္ေဆြလည္း အခါသင့္လို႔ ေကာ့ေတာင္ကြၽန္းကို ေရာက္ခဲ့ရင္ ဟတ္စလီေတာင္ေပၚမွာ စံပယ္ေတာ္မူေနတဲ့ အဓိ႒ာန္ျပည့္ကိုးန၀င္း ေစတီေတာ္ကို ဖူးေျမာ္ျဖစ္ေအာင္ ဖူးေျမာ္ဖို႔ တုိက္တြန္းပါတယ္။ ေခတ္အဆက္ဆက္ ရာဇ၀င္အဆူဆူမွာ မင္းဘုရင္ေတြရယ္၊ သူေဌးသူၾကြယ္ေတြနဲ႔ အမ်ားျပည္သူ စုေပါင္းၿပီး ဘုရားတည္ေလ့ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီေစတီေတာ္ကေတာ့ ေရႊ႕ေျပာင္း ျမန္မာအလုပ္သမားေတြက တည္တာျဖစ္ၿပီး ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းရာေထာင္ ရွည္လာတဲ့အခါ ဒီအရပ္မွာ ျမန္မာျပည္သားေတြ လာေရာက္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးေၾကာင္း သက္ေသခံအေနနဲ႔ တည္ရွိေနမယ္ဆိုတာကို အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္မိပါတယ္။

အက်ႌအစင္းက်ားနဲ႔ တျခားကမၻာကသူငယ္

The Boy in the Striped Pyjamas ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္း

“စစ္သားတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀မွာ ေရြးခ်ယ္စရာဆုိတာမရွိဘူး၊ တာ၀န္ဆိုတဲ့အရာႀကီးေပၚမွာ ဘ၀တစ္ခုလုံး ပုံအပ္ထားရတာျဖစ္တယ္၊ မင္းဘယ္ေနရာသြားၿပီး ဘာတာ၀န္ထမ္းေဆာင္လုိက္ဆုိတဲ့ အမိန္႔ရရင္ သြားလုိက္႐ုံပဲ၊ ဘာဆင္ေျခမွေပးလို႔မရဘူး” လုိ႔ နာဇီအဆင့္ျမင့္စစ္အရာရွိႀကီး ‘ရပ္ဖ္’ ဆိုသူက ရွစ္ႏွစ္အရြယ္သူ႔သားေလး ‘ဘ႐ူႏုိ’ ကို ရွင္းျပေနပါတယ္။ အခ်ိန္ကေတာ့ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး အတြင္းမွာျဖစ္ၿပီး ေနရာကေတာ့ ဘာလင္မွာပါ။ ဘ႐ူႏုိဟာအေမျဖစ္သူ ‘အယ္ဆာ’၊ အသက္ ၁၂ ႏွစ္သမီးအရြယ္ အစ္မျဖစ္သူ ‘ဂရက္တယ္’၊ အိမ္ေဖာ္မေလး ‘မရီးယာ’ တို႔နဲ႔အတူ ဘာလင္ကအိမ္မွာေနပါတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ Fury ဆိုတဲ့လူႀကီးကခုိင္းလုိ႔ ဘ႐ူႏုိရဲ႕ရဲ႕အေဖဟာ ရာထူးတိုးၿပီး ‘ေအာက္၀စ္’ Out-With ဆိုတဲ့ေနရာကုိ ေျပာင္းရေတာ့မယ္လုိ႔ ဘ႐ူႏုိ သိလုိက္ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘ႐ူႏုိက ကေလးမို႔မသိလုိ႔ပါ။ အဲဒီလူႀကီးက Fury ‘ဖ်ဴရီ’ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ာမန္စာလုံးျဖစ္တဲ့ Fuehrer ‘ဖ်ဴးရား’ သာျဖစ္ပါတယ္။ အဓိပၸာယ္ကေတာ့ The Leader ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေပါ့။ ေနာက္တစ္ခါ သူနားထဲမွာၾကားေနတဲ ့‘ေအာက္၀စ္’ ဆုိတာဟာလည္း ေအာ့စ္၀စ္ဇ္ Auschwitz ဆိုတဲ့ အက်ဥ္းေထာင္ႀကီးသာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကေတာ့ အုိင္းရစ္ရွ္ စာေရးဆရာ ‘ဂြၽန္ဘြိဳင္း’ (John Boyle, born 1971) ေရးသားတဲ့ The Boy in the Striped Pyjamas ဆိုတဲ့၀တၳဳထဲက အေၾကာင္းအရာေတြပါ။ ဒီ၀တၳဳဟာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ နာမည္တူနဲ႔ပဲ ႐ုပ္ရွင္အျဖစ္ေပၚထြက္လာခဲ့ၿပီး အခု၀တၳဳနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ႏွစ္ခုစလုံးထဲက အေၾကာင္းအရာေတြကို ေပါင္းစပ္ၿပီး တင္ျပေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘ႐ူႏုိဟာ ဒီလုိနဲ႔မိသားစုနဲ႔အတူ ဘာလင္ၿမိဳ႕ႀကီးကေန နယ္မွာရွိတဲ့ ေအာက္၀စ္ဆိုတဲ့ေနရာႀကီးကုိ ေျပာင္းလာခဲ့ရပါတယ္။ ေနရာသစ္က အိမ္ႀကီးရဲ႕ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ ဟုိအေ၀းမွာ လယ္ကြင္းလုိလုိ လယ္တဲလိုလို ဟာမ်ဳိးေတြကုိ ဘ႐ူႏို ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ထူးဆန္းတာက လယ္သမားေတြဟာ ေဒါင္လုိက္အစင္းက်ားေတြပါတဲ့ ည၀တ္အက်ႌေတြကုိ ဆင္တူ၀တ္ထားၾကလုိ႔ပါပဲ။ ေနာက္ဒီထက္ပုိထူးဆန္းတာက အဲဒီလုိအက်ႌ၀တ္ထားတဲ့ အသက္ ၆၀ အရြယ္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ဘ႐ူႏုိတုိ႔အိမ္ မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ ေရာက္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရလုိ႔ပဲျဖစ္တယ္။ အိမ္မွာအျမဲလုိလုိရွိေနတတ္တဲ့ ‘ဗုိလ္ေကာ္တလာ’ ဆိုသူက အဲဒီလူႀကီးကုိ ဒန္းလုပ္ခိုင္းလုိ႔ အဲဒီလူႀကီးက ကားတာယာေဟာင္းတစ္ခုကို ႀကိဳးနဲ႔သုိင္းၿပီး သစ္ပင္မွာဆြဲထားတဲ့ ဒန္းတစ္ခု သူ႔အတြက္လုပ္ေပးပါတယ္။ ဘ႐ူႏုိဟာ ဒန္းစီးေနရင္းနဲ႔ ဟုိအေ၀း လယ္တဲေတြဘက္ဆီက မီးခုိးေတြထြက္လာတာကုိ ေတြ႕လုိက္ရလုိ႔ ဒန္းေပၚကေန မတ္တတ္ရပ္ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာ ဒန္းေပၚကေနေအာက္ကုိ ျပဳတ္က်သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အဲဒီလူႀကီးကပဲ သူ႔ကုိအိမ္ထဲေပြ႕ေခၚသြားၿပီး ပြန္းသြားတဲ့ ဘ႐ူႏုိရဲ႕ဒူးေခါင္းကုိ ေဆးထည့္ေပးပါတယ္။ ေဆးထည့္ေပးရင္းနဲ႔ ေဆးထည့္တာ ကြၽမ္းက်င္လြန္းလို႔ ေမးၾကည့္လုိက္တဲ့အခါ အဲဒီလူႀကီးဟာ တစ္ခ ်ိန္က ဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္ဆုိတာနဲ႔ သူ႔နာမည္ဟာ ‘ပါဗယ္’ ျဖစ္တယ္ဆိုတာကုိပါ သိလုိက္ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ၀န္ျဖစ္တဲ့ ပါဗယ္ဟာ အခုဘာျဖစ္လို႔ သူတုိ႔အိမ္ႀကီးထဲမွာ အာလူးေတြအခြံသင္ေနရသလဲ ဆိုတာကုိေတာ့ ဘ႐ူႏုိမသိခဲ့ပါဘူး။

ေနာက္တစ္ေနမွာေတာ့ အေဖစီစဥ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမစၥတာ ‘လုိက္စ္’ ဆုိသူ စက္ဘီးစီးၿပီး အိမ္ကုိေရာက္လာပါတယ္။ လုိက္စ္ဟာ ဘ႐ူႏုိတို႔ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္အတြက္ ေအာက္၀စ္ရဲ႕တစ္ခုတည္းေသာ ေရြ႕လ်ားစာသင္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ျဖစ္တယ္ဆုိရင္လည္း မမွားႏုိင္ပါဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာေတာ့ ဘ႐ူႏုိဟာ အေမ့စကားနားမေထာင္ဘဲ ေနာက္ေဖးေပါက္ကေန လယ္ေတာေတြရွိရာဘက္ကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ေတာအုပ္တစ္ခုကုိ ျဖတ္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သံဆူးႀကိဳးေတြခတ္ထားတဲ့ ျခံစည္း႐ုိးႀကီးတစ္ခုကုိ ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ျခံစည္း႐ုိးထဲမွာ ထုိင္ေနၿပီး သူနဲ႔သက္တူရြယ္တူေလာက္ရွိတဲ့ ‘ရွမူး’ လို႔အမည္ရတ ဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္နဲ႔လည္း သိကြၽမ္းခဲ့ရပါတယ္။ ရွမူးက “ငါဆာလြန္းလုိ႔ မင့္မွာစားစရာပါရင္ ငါ့ကုိေကြၽးစမ္းပါ” လုိ႔လည္း သူ႔ကိုေျပာခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ဘ႐ူႏုိဟာ အေမမသိေအာင္ မုန္႔ေတြကုိယူယူလာၿပီး ရွမူးလ္ကုိ ေကြၽးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ ရွမူးရဲ႕အေဖဟာ အရင္က နာရီဆုိင္ဖြင့္ၿပီး နာရီေရာင္းခဲ့တာျဖစ္ေပမယ့္ အခုေတာ့ ဘြတ္ဖိနပ္ေတြ ခ်ဳပ္ေနရေၾကာင္း၊ ရွမူးရဲ႕ အဘုိးနဲ႔အဘြားဟာ ေအာက္၀စ္ကုိလာေနစဥ္အတြင္း လမ္းမွာေနမေကာင္းျဖစ္လုိ႔ ဆုံးခဲ့ၾကရတဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ ေအာက္၀စ္ကုိေရာက္ေတာ့ သူနဲ႔အေဖက အတူတူေနရၿပီး အေမက တျခားမွာေနရတဲ့ အေၾကာင္းေတြကုိလည္း ရွမူးေျပာျပလုိ႔ ဘ႐ူႏုိ သိခဲ့ရပါတယ္။

တစ္ရက္မွာေတာ့ ဗုိလ္ေကာ့တလာ့ပါးစပ္က လႊတ္ခနဲထြက္သြားလုိ႔ စက္႐ုံေခါင္းတိုင္ေတြထဲက ထြက္လာတဲ့မီးခိုးေတြဟာ ဘာ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ အန႔ံျပင္းေနရသလဲဆုိတာကုိ အယ္ဆာသိသြားလုိ႔ ယူက်ဳံးမရျဖစ္ၿပီး ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုမိပါတယ္။ ဇနီးျဖစ္သူအေပၚမွာ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီေလာက္ထိ လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားခဲ့ရတာလဲလုိ႔ ခင္ပြန္းသည္ရပ္ဖ္ကုိ အယ္လ္ဆာက ေမးၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာ ခင္ပြန္းသည္က “ငါက အဖႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ေတြ ငါ့ေၾကာင့္မေပါက္ၾကားေစရပါဘူးဆိုၿပီး က်န္းသစၥာ က်ိန္ဆိုထားခဲ့ရတာကြလုိ႔ ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေန႔က ညေနစာအတူစားေနၾကရာက ရပ္ဖ္က ဗုိလ္ေကာ့တလာ့ရဲ႕ အေဖအေၾကာင္း စကားစပ္မိသြားလုိ႔ ေမးရင္းေမးရင္းနဲ႔ ေကာ့တလာရဲ႕အေဖဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္က ဆြစ္ဇာလန္ကို ထြက္သြားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ေကာ့တလာ ၀န္ခံလုိက္ရပါတယ္။ တုိင္းျပည္အတြက္ အေရးတႀကီး လူေတာ္ေတြလုိအပ္ေနခ်ိန္မွာ ခုလိုမ်ဳိး တစ္ျပည္တစ္ရြာကုိ ထြက္ခြာသြားတာဟာ ႏုိင္ငံေတာ္ရဲ႕မူ၀ါဒကုိ မႏွစ္ၿမိဳ႕လုိ႔ကလြဲၿပီး တျခားဘာမွျဖစ္ႏုိင္စရာ မရွိေတာ့ဘူးဆုိတာနဲ႔ ဒီအေၾကာင္း အထက္ဌာနကို အခ်ိန္နဲ႔တစ္ေျပးညီ သတင္းပုိ႔ဖုိ႔ ေကာ့တလာ ပ်က္ကြက္ခဲ့တာဟာလည္း မ႐ုိးသားတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္တယ္ဆိုတာကုိ ဗုိလ္ေကာ့တလာ မျငင္းႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရပ္ဖ္က မင့္ကို ငါေရွ႕တန္းကို အျမန္ဆုံးပုိ႔ေတာ့မယ္လုိ႔ ထမင္းစား၀ုိင္းမွာပဲ ေကာ့တလာ့ကိုေျပာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ခဏအၾကာမွာ စားပြဲထုိးအလုပ္ကိုပါ လုပ္ေပးေနရတဲ့ ပါဗယ္ဟာ ေကာ့တလာရဲ႕ဖန္ခြက္ထဲကုိ ၀ုိင္ထည့္ေပးတဲ့အခါ လက္နဲ႔တုိက္မိၿပီး ဖန္ခြက္ေမွာက္သြားလုိ႔ စားပြဲခင္းေပၚမွာ ၀ုိင္ေတြစြန္းထင္းသြားပါေတာ့တယ္။ ေကာ့တလာလည္း ပါဗယ့္ကုိမဲၿပီး အျပင္ကုိဆြဲထုတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေပက်ံေနတဲ့ေသြးေတြကို ၀က္မွင္ဘီးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ေဆးေၾကာေနတဲ့ မရီးယာ့ကို ေတြ႕လုိက္ရတဲ့အခါက်မွ ပါဗယ္ရဲ႕ကံၾကမၼာကို ဘ႐ူႏုိ သိလုိက္ရေတာ့တာပါ။

ေနာက္တစ္ေန႔ညေနမွာ အိမ္ထဲေရာက္ေနတဲ့ ရွမူးကုိ ေတြ႕လုိက္ရလုိ႔ “ဘယ္လုိျဖစ္လာတာလဲ” လုိ႔ေမးေတာ့ ရွမူးက “ငါ့လက္ေသးေသးေလးေတြက ဒီဖန္ခြက္ေတြကုိ ေဆးရသုတ္ရတာ ပုိအဆင္ေျပလို႔ သူတို႔က ငါ့ကုိ ဒီေခၚလာၾကတာကြ” လို႔ျပန္ေျဖၿပီး စားပြဲေပၚက ၀ုိင္ဖန္ခြက္ေတြကို ေမးေငါ့ျပပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဘ႐ူႏုိက စားပြဲေပၚမွာတင္ထားတဲ့ ကိတ္မုန္႔ေတြကုိ ယူေကြၽးလုိ႔ ရွမူးလည္း အငမ္းမရစားမိပါတယ္။ ျပႆနာက အဲဒီအခ်ိန္ ေကာ့တလာေရာက္လာၿပီး ကိတ္မုန္႔ေတြစားေနတဲ့ ရွမူးကို လက္ပူးလက္ၾကပ္မိသြားလုိ႔ပါပဲ။ “ကိတ္မုန္႔ေတြ ဘယ္ကရလာတာလဲ” လုိ႔ ေကာ့တလာကေမးေတာ့ “ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ဘ႐ူႏုိကေပးလုိ႔ စားမိတာပါ” လုိ႔ ရွမူးက ေျဖပါတယ္။ ေကာ့တလာက ဘ႐ူႏုိ႔ကုိ လွည့္ၾကည့္ၿပီး “လူေလး မင္းဒီေကာင့္ကုိသိသလား” လုိ႔ေမးေတာ့ ဘ႐ူႏုိကေၾကာက္ၿပီး “မသိပါဘူး” လုိ႔ ညာၿပီးေျဖလုိက္မိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေကာ့တလာက ရွမူးကုိ “မင္းနဲ႔ငါေနာက္မွ ေအးေအးေဆးေဆးေတြ႕မယ္” လုိ႔ေျပာၿပီး ဘ႐ူႏို႔ကုိေတာ့ လာသြားၾကစို႔လုိ႔ဆိုၿပီး အျပင္ကုိ ေခၚထုတ္သြားပါတယ္။ ဘ႐ူႏုိလည္း သူငယ္ခ်င္းအေပၚမွာ သစၥာမဲ့တဲ့ပုံစံမ်ဳိး လုပ္မိသလိုျဖစ္သြားလုိ႔ ေတာင္းပန္ရေအာင္ ျပန္သြားၾကည့္တဲ့အခါ ရွမူးကို မေတြ႕ရေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ႏွစ္ရက္ေလာက္ ၾကာသြားၿပီး ရွမူးကို ျခံစည္း႐ုိးထဲမွာ ျပန္ေတြ႕ရတဲ့အခါ ႐ွမူးရဲ႕မ်က္ႏွာေလးကေတာ့ ဖူးေရာင္ညိဳမည္းလုိ႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူကျပန္ေတာင္းပန္တဲ့အခါ ရွမူးက ခြင့္လႊတ္ပါတယ္ေျပာလုိ႔ အ႐ူႏုိ ေနသာထုိင္သာ ရွိသြားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ ရက္မ်ားမၾကာခင္မွာ ဘာလင္ဗုံးၾကဲခံရၿပီး ရပ္ဖ္ရဲ႕အေမ ဘ႐ူႏုိရဲ႕အဘြား ဆုံးသြားပါတယ္။ ရပ္ဖ္လည္း ဇနီးသည္နဲ႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ေအာက္၀စ္မွာ ဆက္မထားခ်င္ေတာ့လုိ႔ တျခားၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕က သူ႔ညီမ အိမ္မွာသြားထားဖုိ႔ စီစဥ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရွမူးမွာလည္း အေဖျဖစ္သူစခန္းထဲက ခဏအျပင္ထြက္သြားၿပီး ျပန္မလာလုိ႔ သူ႔ျပႆနာနဲ႔သူပါ။ ဘ႐ူႏုိလည္း သူငယ္ခ်င္းအေပၚမွာ အေၾကြးတစ္ခု တင္ေနတာ ေက်သြားေအာင္ ငါ၀ုိင္းရွာေပးမယ္ဆုိၿပီး ကတိေပးလုိက္မိပါတယ္။ ဘ႐ူႏုိတိ႔ု ေျပာင္းၾကမယ့္ေန႔မနက္ပိုင္းမွာ ဘ႐ူႏုိဟာ ရွမူးနဲ႔သြားေတြ႕ပါတယ္။ ပထမ ဘ႐ူႏုိဟာ သူ႔အ၀တ္အစားေတြ ကိသံဆူးႀကိဳး အျပင္ဘက္မွာခြၽတ္ၿပီး ရွမူးယူလာတဲ့ ည၀တ္အက်ႌအစင္းက်ားကုိ ၀တ္ပါတယ္။ ေနာက္မွေဂၚျပားနဲ႔ သံဆူးႀကိဳးေအာက္က ေျမႀကီးကုိတူးဆြၿပီး ေျမေအာက္ကေန ျခံစည္း႐ုိးထဲကုိ လွ်ဳိ၀င္သြားခဲ့တာပါ။ ေနာက္သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ အိပ္ေဆာင္တစ္ခုထဲ၀င္ၿပီး ရွမူးရဲ႕အေဖကုိရွာေနတုန္း အဲဒီအိပ္ေဆာင္ထဲက လူေတြအားလုံးကုိ စစ္သားေတြက တျခားအိပ္ေဆာင္တစ္ခုထဲကို ေမာင္းသြင္းလုိ႔ သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ေရာေယာင္ပါသြားၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အ၀တ္ေတြခြၽတ္ခုိင္းလုိ႔ ေရခ်ဳိးခုိင္းမယ္ထင္ၿပီး အားလုံးခြၽတ္လုိက္ၾကပါတယ္။ အားလုံးကုိယ္တုံးလုံးနဲ႔ ျဖစ္သြားတဲ့အခါ အခန္းတစ္ခန္းထဲ၀င္ခုိင္းၿပီး သံတံခါးမႀကီးေတြကို အေသပိတ္လုိက္တဲ့အခါက်မွ အားလုံးေၾကာက္သြားၾကေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘ႐ူႏိုတို႔အိမ္မွာလည္း ဘ႐ူႏုိ႔ကုိ ရွာမေတြ႕ေတာ့လို႔ ပြက္ပြက္႐ုိက္ေနပါၿပီ။ ဘ႐ူႏုိ႔အေဖကေတာ့ အနံ႔ခံေခြးေတြ အကူအညီနဲ႔ သားကုိလုိက္ရွာပါတယ္။ သံဆူးႀကိဳးေတြနားမွာ ဘ႐ူႏုိခြၽတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ အ၀တ္အစားေတြကုိ ေတြ႕လုိက္တဲ့အခါမွာ ဘ႐ူႏိုရဲ႕အေမဟာ ေအာ္ဟစ္ငုိယုိပါေတာ့တယ္။ ဘ႐ူႏုိ႔အေဖလည္း စစ္သားေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔အတူ စခန္းထဲကုိ အတင္းလုိက္၀င္သြားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္က်သြားပါၿပီ။ ခန္းမႀကီးရဲ႕ သံတံခါးေတြ အလုံပိတ္သြားၾက႐ုံမက ေခါင္မိုးမွာရွိတဲ့ အေပါက္ႀကီးေတြကေန အဆိပ္ေငြ႕ေတြကုိေတာင္ လႊတ္လုိက္ၿပီးၿပီျဖစ္လုိ႔ ဘာမွလုပ္လုိ႔ မရႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာက္ခဏအၾကာမွာ ႐ုပ္ရွင္လည္း ၿပီးသြားပါေတာ့တယ္။

ဒီဇာတ္ကားရဲ႕ ေနာက္ခံသမုိင္းေၾကာင္းကုိ အားလုံးသိၿပီးျဖစ္ေနၾကလုိ႔ အဲဒီအေၾကာင္းေတြကို မေဆြးေႏြးခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီ႐ုပ္ရွင္ထဲက ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခန္းမွာ ဘ႐ူႏုိနဲ႔သူ႔အဘိုးတို႔ ေျပာခဲ့ၾကတဲ့ စကားတစ္ခြန္းအေၾကာင္းကုိပဲ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။ ေအာက္၀စ္ကုိ ဘ႐ူႏုိ႔အဘိုး အလည္ေရာက္လာတဲ့အခါ အဘုိးက ဘ႐ူႏုိ႔ကုိ သားရဲ႕ဆရာ မစၥတာလုိက္စ္က သားတို႔ကုိ ဘာေတြသင္ေပးတာလဲကြလုိ႔ ေမးေတာ့ ဘ႐ူႏုိက “အလကားပါအဘိုးရာ တစ္ခါလာလည္းသမုိင္း၊ တစ္ခါလာလည္းသမုိင္းနဲ႔ သားျဖင့္စိတ္မ၀င္စားပါဘူး” လုိ႔ျပန္ေျဖခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီမွာ အဘုိးျဖစ္သူက “အဘိုးတို႔သာ သားလိုသမုိင္းကုိ ေရွးတုန္းက စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူးဆုိရင္ အခုလုိအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ေျမးေလး ဒီေနရာမွာထုိင္ၿပီး ဒီလုိအစားအစာေတြကုိ စားေနႏုိင္ဖို႔ေနေနသာသာ ဘယ္ေနရာေရာက္ေနမွန္းေတာင္ သိႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး” လုိ႔ ျပန္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး မျဖစ္ခင္နဲ႔ ျဖစ္ေနဆဲမွာ ဂ်ာမဏီဟာ ေအာင္ျမင္တာ က်ဆုံးတာ အပထားလုိ႔ သူမွန္တယ္ထင္တာကုိ သူလုပ္သြားခဲ့တာပဲ ျဖစ္တယ္။ မေအာင္ျမင္လုိ႔ က်ဆုံးသြားေတာ့လည္း က်န္တဲ့ႏုိင္ငံေတြက သူ႔ႏုိင္ငံရဲ႕လုပ္ရပ္ေတြကုိ သင္ခန္းစာယူၾက႐ုံပဲ ရွိပါတယ္။ ဒီနည္းတူ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ႏုိင္ငံေတြရဲ႕ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြကိုလည္း သင္ခန္းစာယူၾကရမွာျဖစ္တယ္။ ကုိယ္တို႔ဟာ အဲဒီလုိႏိုင္ငံေတြအေပၚမွာ သင္ခန္းစာမယူႏုိင္ရင္ေတာင္မွ ကုိယ့္ႏုိင္ငံရဲ႕သမိုင္းကုိေတာ့ ကုိယ္ေမ့မထားဘဲ သင္ခန္းစာယူၾကရမွာပါ။ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္အခါမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ သမုိင္းကုိစိတ္မ၀င္စားလုိ႔ မရႏုိင္သလို ေမ့ထားလုိ႔လည္း မရႏုိင္ပါလားဆိုတာကို ဒီဇာတ္ကားၾကည့္အၿပီးမွာ သေဘာေပါက္သြားခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ႏွစ္ကူးအေတြး

ဓာတ္ပုံ-ေက်ာ္ဇင္ၿဖိဳး

တကယ္ေတာ့ သႀကၤန္န႔ဲပတ္သက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ေရးခ့ဲဖူးတာ ရွားပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ လြန္ခ့ဲတ့ဲ ႏွစ္ေတြက ရြာတစ္ရြာကို ေရာက္သြားတ့ဲ အခိုက္အတန္႔ကေလးတစ္ခုအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔နယ္ဘက္ကထုတ္တ့ဲ မဂၢဇင္းတစ္ခုမွာ ေရးဖူးတာေလာက္ပဲရိွတယ္။ သႀကၤန္ခံစားမႈန႔ဲ ပတ္သက္ၿပီး ေရးဖူးတ့ဲ ကဗ်ာတခ်ဳိ႕ေတာ့ ရိွပါတယ္။ အ့ဲဒါလည္း ဘယ္မွမပို႔ျဖစ္၊ ဘယ္မွလည္းမပါတ့ဲ ကဗ်ာေတြပါပဲ။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သႀကၤန္တြင္း အိမ္ထဲေအာင္းၿပီး စာေရးမယ္လို႔ ေတြးထားေပမယ့္ လက္ေတြ႕က်ေရးမရျပန္ဘူး။ စကားေျပဆိုတာ ကိုယ္န႔ဲ စိမ္းသက္ေနတ့ဲ နယ္ေျမဆိုေတာ့ စကားေျပတစ္ပုဒ္ေရးတိုင္း စိတ္ကတြန္႔ေနမိတာ မ်ားပါတယ္။

ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနန႔ဲ သႀကၤန္ဆိုတာ လူမွန္းသိတတ္စကတည္းကေန အခုအရြယ္အထိ ေတြ႕ထိခ့ဲရတ့ဲ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေျပာပေလာက္စရာ အမွတ္တရဆိုတာမ်ိဳးေတာ့ မရွိခ့ဲပါဘူး။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ကုန္သြားတယ္။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ ထပ္ေရာက္လာတယ္။ မထူးဆန္းတ့ဲျဖစ္စဥ္တစ္ခုထက္ ပိုၿပီးစိတ္ထဲ ဘာမွသိပ္မထူးဆန္းဘူး။ သႀကၤန္ေရာက္ရင္ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြ ညည္းမိတာေလာက္၊ သႀကၤန္တြင္း သူငယ္ခ်င္းေတြန႔ဲ အျပင္ထြက္ရင္ ေရေလာင္းခံရတာေလာက္ပဲ ရိွတယ္။ အိမ္န႔ဲ အေ၀းမွာေနတ့ဲ ကာလေတြတုန္းကေတာ့ သႀကၤန္ဆိုတာန႔ဲ အိမ္ကို ျပန္ရတာေလာက္န႔ဲ ေပ်ာ္ေနျဖစ္တာပဲ ရိွပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သႀကၤန္န႔ဲပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုခုေရးမယ္လို႔ ေတြးမိတယ္။ လုပ္ယူဖို႔ ေတြးထားလို႔လား မသိပါ။ သႀကၤန္သာ ေရာက္လာတယ္ ဘာမွ ဟုတၱိပတၱိ ေရးမရဘူး။ အ့ဲဒါအျပင္ ေရးလက္စေတြေတာင္ အၿပီးသတ္လို႔ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။

သႀကၤန္ခံစားမႈစာကို ျမန္မာ့႐ိုးရာဆိုတာ ဘယ္လိုဘယ္ညာေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈကို ထိန္းသိမ္းရမယ္ ဆိုတာမ်ိဳးေတြလည္း မေရးခ်င္ဘူး။ နီ႐ူဒါက ပိေတာက္ကို ဗေဒါက္ဆိုၿပီး အသံထြက္ေျပာခ့ဲတ့ဲအေၾကာင္း ဖတ္ဖူးတ့ဲစာတစ္ပုဒ္န႔ဲ စတင္ရမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ ပိေတာက္ပန္းကဗ်ာကို ဘယ္လိုခံစားမိတယ္၊ ဘယ္လိုဆင္ျခင္မိတယ္ အ့ဲဒီလိုေတြ ေရးရင္ေကာင္းမလား။ အမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္ကူးန႔ဲ ႀကိဳးခုန္ေနေပမယ့္ လက္ေတြ႕က် ဘာမွမေရးႏိုင္ေသးဘဲ ျဖစ္ေနရတယ္။ ၿမိဳ႕ထဲက ၾကားရတ့ဲ ယာဥ္တိုက္မႈေတြကို ေရးရမလား၊ မ႑ပ္မွာ ကခုန္ရင္း အခ်ဳပ္ကားထဲ ေရာက္သြားတ့ဲ လူေတြအေၾကာင္း ေရးရမလား။

သ႐ုပ္ပ်က္ ၀တ္ဆင္ထားတ့ဲ ေကာင္မေလးေတြကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲဘယ္လိုေတြ ခံစားမိတယ္ဆိုတာေတြ ေရးရမလား။ တုန္ယင္ေနတ့ဲ လက္နဲ႔ ျမားပစ္သမားဟာ ပစ္မွတ္န႔ဲ ေ၀းခ့ဲတယ္။ မတိက်တ့ဲ စုတ္ခ်က္ေတြဟာ ပန္းခ်ီကားကို ဖ်က္ဆီးပစ္လိမ့္မယ္။ မေျဖာင့္မတ္တ့ဲ ႏိုင္ငံေရးသမားဟာ သူ႔ေခတ္ကို ညစ္ႏြမ္းေစလိမ့္မယ္။

သႀကၤန္ေရာက္တုိင္း စကားေျပတစ္ပုဒ္ ပီပီျပင္ျပင္ ေရးမယ္လို႔ ေတြးခ့ဲတာကေတာ့ အခုမွ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုလို စကားေျပေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား မေရးျဖစ္ေသးတ့ဲ ဟိုဘက္ႏွစ္ေတြကတည္းကပဲ။ ကဗ်ာဆရာ ေနမ်ိဳးရဲ႕ ဒုလႅာဘ၀တ္ၿပီးေတာ့ ရက္စြဲေတြနဲ႔ေရးတ့ဲ ေန႔စဥ္မွတ္တမ္းဆန္ဆန္ သႀကၤန္ၿပီး အက္ေဆးေတြကို ႀကိဳက္မိေတာ့။ တစ္ႏွစ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဒုလႅာဘ၀တ္ျဖစ္တ့ဲအခါ ဆရာ႔လို ေရးၾကည့္ဖို႔ ႀကိဳးစားဖူးတယ္။

ဘယ္လိုမွျဖစ္မလာခ့ဲဘူး။ သႀကၤန္တြင္း ဒုလႅာ၀တ္တာဟာ လူဘ၀မွာ ေနတာထက္ အကုသိုလ္ ပိုမ်ားပါလားဆိုတ့ဲ အသိတစ္ခု ရလိုက္တာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ ကိုယ္ေနတ့ဲ ေနရာထက္ ကိုယ့္စိတ္က ပိုအေရးႀကီးမွန္း သိလိုက္ရတာကေတာ့ အျမတ္ေပါ့။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေရးျဖစ္ေအာင္ ေရးမယ္လို႔ အားခဲထားၿပီး သႀကၤန္မတုိင္ခင္ကတည္းက ဖတ္ရမယ့္ စာအုပ္ေတြစုထားတယ္။ ေရးရမယ့္ စာေတြကို အစီအစဥ္ ခ်ထားတယ္။ တကယ္တမ္းက် အာ႐ံုကို စာေရးစာဖတ္တ့ဲဆီကို ဆြဲေခၚလို႔ မရေအာင္ ျဖစ္ေနမိတယ္။ စိတ္ထဲကေနလည္း တကယ့္ဆရာေတြလို စာေရးၿပီး အသက္ေမြးရင္ ငါေတာ့ ငတ္ေသမွာပဲလို႔လည္း ေတြးေနမိျပန္တယ္။

တကယ္ေတာ့ ေရးမယ္ဆို ေရးစရာေတြခ်ည္းပဲ မဟုတ္လား။ သႀကၤန္ရဲ႕အဓိပၸာယ္၊ အႏွစ္သာရ။ ၀ါ၀င္းေတာက္ပေနတ့ဲ ပိေတာက္န႔ဲ ငု၀ါပန္းအေၾကာင္း။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးစြာ ေရကစားၾကပံုေတြ။ စတုဒိသာေကြၽးပံုေတြ။

သႀကၤန္န႔ဲ ပတ္သက္တ့ဲ အရင္ဆရာေတြ၊ အခုဆရာေတြရဲ႕ ကဗ်ာေတြ၊ စာေတြဆို အမ်ားႀကီးပဲ။ ေရးမယ္ဆို ေရးစရာေတြခ်ည္း။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ ေရးလုိ႔မရဘူး။ ေခါင္းပူေအာင္ ေတြးေလ ဘာတစ္ခုမွ ထြက္မလာေလပဲ။ ဒါကို ၾကည့္ရင္ပဲ စာေရးတ့ဲဘက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ ညံ့ဖ်င္းေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ စာအုပ္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္၊ ျပန္ခ်လိုက္။ ေဘာလ္ပင္ကို ေကာက္ကိုင္လိုက္၊ ျပန္ခ်လိုက္န႔ဲ ဣေႁႏၵမရျဖစ္ရတ့ဲေန႔ပဲ။ အခ်ိန္န႔ဲ ဒီေရက လူကို မေစာင့္တ့ဲ။ သႀကၤန္ကလည္း မေစာင့္ပါဘူး။ ခပ္တည္တည္ ေရာက္ခ်လာတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေငးေန႐ံုေပါ့။ အက်ေန႔က် သူငယ္ခ်င္းက ေခၚတာန႔ဲ ၿမိဳ႕ထဲထြက္ခ့ဲတယ္။ ဆူညံေနတ့ဲ လူသံေတြ၊ ဆိုင္ကယ္သံေတြန႔ဲ ေရရႊဲေနတ့ဲလမ္းမေတြ။ ၿမိဳ႕ဟာ စိတ္ရိွသလို ခုန္ေပါက္ျမဴးထူးေနေလရဲ႕။

စင္ေပၚက လူေတြရဲ႕ သႀကၤန္သီခ်င္းေတြ ၾကားရေတာ့ ငယ္ကတည္းက ၾကားေနရတ့ဲ သီခ်င္းေတြကို အခုထိ ေျဖာင့္ေအာင္၊ ေခ်ာေအာင္၊ စာသားမွန္ေအာင္ ဘာလို႔မဆိုႏိုင္ၾကတာလဲလို႔ ေတြးမိတယ္။ တီး၀ိုင္းက သံစဥ္ေတြကလည္း တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပိုခ်ာေလလို႔ ထင္မိတယ္။ စက္အခက္အခဲ၊ ပညာအခက္အခဲေတြလည္း ရိွေနလိမ့္မယ္လို႔ ေတြးေျဖၾကည့္မိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ႕မွာ သႀကၤန္မ႑ပ္ေတြ ၾကည့္လိုက္ရင္ ႀကီးေကာင္ႀကီးမားေတြပဲ တက္ၿပီး ကဲေန ဟဲေနၾကတာကို ကြၽန္ေတာ္ ဘ၀င္မက်ဘူး။ လူငယ္ေတြကို ပြဲထုတ္ေပးသင့္တယ္လို႔ ျမင္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ၿမိဳ႕ကလည္း အႏုပညာကို တန္ဖိုးထား အားေပးတတ္တ့ဲၿမိဳ႕လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပြဲေတာ္တ့ဲေဟ့ဆို ပိုက္ဆံ၀ါလားႀကီးေတြ မူး႐ူးၿပီး အခ်င္းခ်င္း လက္ခုပ္တီးေျမႇာက္ပင့္ေနၾကတာပဲ ျမင္ရတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ ဗဟိုမ႑ပ္ဆိုတာ အေကာင္ႀကီးႀကီးန႔ဲ သူ႔သားသမီး မိတ္ေဆြေတြႀကီးစိုးတ့ဲေနရာပဲ။ အခုေတာ့ အ့ဲလိုေတြ ရိွေသးလားေတာ့မသိ။ မူးေနၾကတ့ဲ စင္ေအာက္ကလူေတြကလည္း သီခ်င္းအႏွစ္သာရ ဘာညာေတြ သိပ္မစဥ္းစားၾကပါဘူး။ ခုန္ေပါက္လို႔ရရင္ ၿပီးတာပါပဲ။ အ့ဲလိုအေနအထားမ်ိဳးမွာေတာင္ သူ႔အိုးန႔ဲ သူ႔ဆန္တန္ေအာင္ မဆိုႏိုင္ မတီးႏိုင္ၾကတာ အေတာ့္ကို ညံ့လို႔ျဖစ္မယ္လို႔ ေကာက္ခ်က္ခ်မိတယ္။ ကိုယ္ကသာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ေတြးေနမိတာပါ။

တကယ္က သႀကၤန္မ႑ပ္ဆိုတာကလည္း စီးပြားေရးကြင္းျပင္တစ္ခုပဲ မဟုတ္လား။ အႏုပညာေတြ ဘာေတြ ေတြးေနတ့ဲ ကြၽန္ေတာ္က မ႐ူးႏွမ္းဘူးလား။ သူငယ္ခ်င္းက လာေခၚလို႔ ၿမိဳ႕ထဲက မ႑ပ္ေတြဘက္ ေရာက္ခ့ဲၿပီး ဆိုေန၊ တီးေနၾကတာကို ေတြ႕ရေတာ့ အကုသိုလ္ ျဖစ္မိတာေတြပါ။ သူငယ္ခ်င္းက သြားကၾကရေအာင္ဆိုေတာ့ မကတတ္ဘူးလို႔ျငင္းၿပီး မ႑ပ္ေဘးရပ္ၿပီး ကေနၾကတ့ဲ လူေတြကို ေငးေနမိတယ္။ စင္ေပၚက က်လာတ့ဲ ေရေတြရႊဲစိုလို႔ ကခုန္ေနၾကတ့ဲ လူေတြ။ သူတို႔ဟာ သူတို႔ေတာ့ ေပ်ာ္ေနၾကတ့ဲပံုပဲ။ ဆင္းရဲဒုကၡန႔ဲ မထိေတြ႕ဖူးတ့ဲ လူေတြလို။ နာက်င္မႈေတြ၊ ဒဏ္ရာေတြကို မျမည္းစမ္းဖူးတ့ဲ လူေတြလို။ အပူအပင္ေတြ လံုး၀ ကင္းစင္ေနၾကတ့ဲပံုအတိုင္း။ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ထိုက္တန္တ့ဲ လူေတြပဲ ရႏိုင္တ့ဲအရာလိုပါပဲ။ အရြယ္စံု၊ အေရာင္စံု ယိုင္ထိုးၿပီး ကခုန္ေနၾကတ့ဲလူေတြကို ၾကည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ ျပံဳးမိတယ္။ တစ္ခါတေလ လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ရတယ္တ့ဲ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာပါတယ္။ အခုထက္ အသက္ပိုရလာရင္ ဒါမ်ိဳးလႊတ္ခ်ဖို႔ မလြယ္ေတာ့ဘူးတ့ဲ။ သူေျပာတာလည္း မွန္ပါတယ္။ မရွိႏြမ္းပါးတ့ဲ လူေတြအဖို႔ စိတ္ကို လႊတ္ခ်ရမယ့္ေနရာကလည္း ဒီလိုပြဲေတာ္ေတြပဲ ရိွတာမဟုတ္လား။ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ သူမ်ားအိတ္ထဲက ေငြစေၾကးစကို ကုိယ့္အိတ္ထဲေရာက္ဖို႔ လံုးပမ္းရင္း စိတ္ေတြ ထံုအေနခ့ဲရတ့ဲ လူေတြအတြက္ တစ္ခါတစ္ရံ ဘာကိုမွမစဥ္းစားဘဲ လႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ရတ့ဲ အခ်ိန္ေတြ လိုအပ္မွာပါပဲ။ The Ants ရဲ႕ မစဥ္းစားတ့ဲသီခ်င္းကို သတိရမိတယ္။ “သိပ္ၿပီး ဦးေႏွာက္မေျခာက္န႔ဲ ဘ၀က ခဏပါ၊ ေပ်ာ္သလိုပဲ သြား၊ ႀကိဳေတြးထားလို႔ မရတ့ဲ ေလာကႀကီးမွာ ပူပန္ေနဦးမလား၊ မစဥ္းစားတ့ဲ သီခ်င္းန႔ဲ ကၾက” ဒီလိုေတြးဆိုေတာ့လည္း အဓိပၸာယ္မ့ဲတယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ယူဆမိတ့ဲ ပြဲေတာ္ေတြရ႕ဲ အႏွစ္သာရကို သတိျပဳမိတယ္။

တန္ခူးလရဲ႕ ပူျပင္းတ့ဲ ေနေရာင္ျခည္ေအာက္မွာ နိစၥဓူ၀ အလုပ္ေတြ၊ အေမာေတြန႔ဲ ႏြမ္းနယ္ေနတ့ဲ လူေတြကို တခဏၿငိမ္းေအးၿပီး တစ္ဦးန႔ဲတစ္ဦး ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးဖို႔ ႀကိဳးစားထားတ့ဲပြဲလို႔လည္း ျပန္ျမင္မိျပန္တယ္။ ႏွစ္တစ္ႏွစ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြန႔ဲ ကုန္ဆံုးၿပီး ေနာက္ထပ္ ႏွစ္သစ္တစ္ႏွစ္ဆီ ေအးခ်မ္းစြာ ကူးေျပာင္းသြားေစဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး အစဥ္အဆက္က လူႀကီးေတြ ၾကံေဆာင္ခ့ဲၾကတာပဲျဖစ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ႏွစ္သစ္ဟာ ဆုေတာင္းသံေတြန႔ဲ စတင္ၿပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္းဆိုတ့ဲ အလုပ္န႔ဲ စီးဆင္းသြားရမယ့္ကိစၥပဲ မဟုတ္လား။

မနက္ျဖန္ဟာ ေသဆံုးတတ္တ့ဲ သစ္ရြက္မဟုတ္ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဆိုတာလည္း ခန္းေျခာက္သြားမယ့္ ျမစ္တစ္စင္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ပြဲေတာ္န႔ဲ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးကို လႊတ္ခ်ၿပီးတ့ဲေနာက္ ေလးလံတ့ဲ ေသာကေတြကို ျပန္လည္ေကာက္ယူရမယ္ဆို လူ႔အျဖစ္ဟာ ၿငီးေငြ႕စရာ မေကာင္းဘူးလား။ တစ္ဖက္ပိတ္ အေကာင္းျမင္၀ါဒန႔ဲ အမည္းေရာင္ကို အျဖဴေရာင္လို႔ ျမင္ေနဖို႔လည္း မလိုဘူးထင္တယ္။ တစ္ဖက္ပိတ္ အဆိုးျမင္၀ါဒန႔ဲ အျဖဴကို အမည္းလို႔ ဇြတ္ျငင္းေနဖို႔လည္း မလိုဘူး ထင္ပါတယ္။

ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အငမ္းမရ စုပ္ယူေနၾကတ့ဲ လူေတြန႔ဲ သၾကၤန္မ႑ပ္ကေန အိမ္ကိုျပန္လာခ့ဲၿပီး ေဖ့စ္ဘုတ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ဆီးရီးယားန႔ဲ ျပည္တြင္းက စစ္ပြဲသတင္းေတြကို ေတြ႕ရတယ္။ အခုထိ ရွည္လ်ားထြားႀကိဳင္းေနတ့ဲ ျပည္တြင္းစစ္မ်က္ႏွာျပင္ေတြမွာ သႀကၤန္ဆိုတ့ဲအရာနဲ႔ ထိေတြ႕ခြင့္မရတ့ဲ စစ္ေဘးေရွွာင္ ျပည္သူေတြသူတို႔ရဲ႕ မြန္းက်ပ္ခါးသီးတ့ဲ စိတ္ေတြကို ဘယ္လိုအရာေတြန႔ဲ လႊတ္ခ်ၾကရွာေလမလဲ။ က်ည္ဆန္ေတြၾကားထဲမွာ ပြင့္ေနတ့ဲ အရာေတြက ေသျခင္းတရားန႔ဲ နာက်င္ငတ္မြတ္ျခင္း၊ ေၾကာက္ရြံ႕ထိတ္လန္႔ျခင္းေတြပဲ သီးပြင့္ေနမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ တစ္ျပည္တည္းေနၿပီး တဘက္သတ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိတာေကာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တရားမွ်တရဲ႕လားလို႔ တစ္ေယာက္တည္း ေတြးမိေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ႏွစ္သိမ့္စရာလည္း အေျဖမရိွ။ သူတစ္ပါးကို ႏွစ္သိမ့္ဖို႔လည္း စကားလံုးမရိွ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းဟာ ဘက္လိုက္မႈေတြ အျပည့္အ၀ပဲလို႔ အဆိုးျမင္စိတ္က ေခါင္းေထာင္လာျပန္ေတာ့ ဆရာတက္တိုး ဘာသာျပန္တ့ဲ ‘သူတို႔ အေတြးအေခၚ မွတ္စုမ်ား’ ထဲ ဖတ္ဖူးတ့ဲ ဂစ္စတန္းရဲ႕ စကားကို သတိရမိတယ္။

“အေကာင္းျမင္သမားေရာ၊ အဆိုးျမင္သမားတို႔ပါ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို အက်ိဳးျပဳ၏။ အေကာင္းျမင္သမားက ေလယာဥ္ကို တီထြင္သည္။ အဆိုးျမင္သမားက ေလထီးကို တီထြင္သည္” တ့ဲ။ ဟုတ္က့ဲ ေလယာဥ္ပ်ံကို မတီထြင္ႏိုင္သူေတြဟာ ေလထီးကို တီထြင္ဖို႔ မေမ့ေလ်ာ့သင့္ဘူး မဟုတ္ပါလား။

စိတ္ဒုကၡျဖစ္စရာေတြနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ရတဲ့အခါ

Photo း brittanymyersart

ငယ္ငယ္က လူႀကီးေတြေျပာရင္ နားမလည္ႏုိင္တဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိခဲ့တယ္။ အဲဒါဘာလဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔  စာေတြမက်က္ခ်င္၊ စာေမးပြဲမေျဖခ်င္၊ လူႀကီးေတြခ်ဳပ္ခ်ယ္တာ မခံခ်င္ေတာ့တဲ့အခါ ေျပာၾကတယ္၊ လူႀကီးျဖစ္ခ်င္တယ္၊ လူႀကီးျဖစ္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွာပဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔က ျပန္ေျပာတယ္၊ ကေလးဘ၀က အေကာင္းဆံုးပဲတဲ့။

အဲဒီတုန္းက နားမလည္ခဲ့ေပမယ့္ အသက္ႀကီးလာေလေလ နားလည္လာေလေလပဲ။ ငယ္ငယ္တုန္းက အႀကီးႀကီး ထင္ခဲ့ရတဲ့ စိတ္ဒုကၡေတြဟာ ခုၾကံဳေနရတာေတြနဲ႕ ယွဥ္လုိက္ရင္ ဘာမွမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေက်ာင္းမွာ ေျဖခဲ့ရတဲ့စာေမးပြဲေတြထက္ ဘ၀စာေမးပြဲေတြမွာ ေအာင္ျမင္ဖုိ႔က လိုအပ္ခ်က္ေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ အဲဒီတုန္းက စည္းကမ္းႀကီးတဲ့ ဆရာ ဆရာမေတြကုိ တုန္ေနေအာင္ ေၾကာက္ခဲ့ရတာေတြက အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးေတြသံုးၿပီး ေနာက္ေက်ာဓားနဲ႔ ထုိးတတ္သူေတြနဲ႔ ယွဥ္တဲ့အခါ ဘာမွ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ျဖဴျဖဴစင္စင္ ခင္မင္ခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေနရာမွာ ‘စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ’ ဆုိတဲ့ စကားကို တြင္တြင္သံုးၿပီး ကိုယ္ပ်က္စီး႐ံႈးနိမ့္တာကို ႀကိတ္၀မ္းသာေနတဲ့သူေတြ အစားထုိး၀င္ေရာက္လာတယ္။ ေက်ာင္းမထုတ္ခံရဖုိ႔ဆုိတာ စည္းကမ္းႀကီးႀကီးမားမား မေဖာက္ဖ်က္ရင္ ျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ အလုပ္မထုတ္ခံရဖုိ႔ကေတာ့ အခ်ိန္ျပည့္ ႀကိဳးစားေနရသလို ဘာမွမမွားဘဲနဲ႔လည္း ၀န္ထမ္းေလွ်ာ့တဲ့အထဲ ေနရင္းထုိင္ရင္းပါသြားႏုိင္တယ္။

ခ်စ္ရခင္ရသူေတြနဲ႔  ခြဲခြာရတာေတြ မ်ားလာတယ္။ ၿပိဳင္ရတဲ့ ၿပိဳင္ပြဲေတြ မ်ားလာတာ နဲ႔အမွ် ႐ံႈးပြဲမရွိ စံခ်ိန္ဆုိတာေတြ က်ဳိးပ်က္လာတယ္။ ငယ္ငယ္က မိဘကလိုသမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ေပမယ့္ ႀကီးလာေတာ့ ဆႏၵနဲ႔ ဘ၀ဟာ တစ္ထပ္တည္း အျမဲမက်ႏုိင္ဘူးဆုိတာ သေဘာေပါက္လာတယ္။ ကုိယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ေတြျဖစ္လာဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ မျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုလည္း လက္ခံႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားလာရတယ္။ ဒါကိုပဲ ရင့္က်က္ျခင္းလုိ႔ ေခၚတယ္။ ဘ၀တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းႏုိင္ဖုိ႔ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခ်က္လည္း ျဖစ္တယ္။

ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား ေဟာၾကားထား သလုိပါပဲ၊ ဘ၀ဆုိတာ ဒုကၡေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနတာပါ။ ၾကည့္ၾကည့္လုိက္ပါ၊ ဒုကၡကင္းတဲ့ ဘ၀ဆုိတာ ဘယ္မွာမွ  မရွိပါဘူး။ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း တရားအားထုတ္ဖုိ႔  ေျပာေနတာမဟုတ္ေပမယ့္ ဘ၀တစ္ခုကို ျဖတ္သန္းတဲ့အခါ ဒုကၡဆုိတာ ပါလာမယ္၊ ဒါကို ေရွာင္လႊဲလို႔ မရဘဲ အရွိ အရွိအတိုင္း လက္ခံႏုိင္ဖုိ႕ လိုတယ္ဆုိ တာေလးေျပာခ်င္တာပါ။

ကုိယ့္ဘ၀မွာ ကုိယ္နဲ႔ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ေနခ်ိန္ ကုိယ့္မိသားစု၀င္တစ္ေယာက္ေယာက္၊ ကိုယ္ခ်စ္ရသူ တစ္ေယာက္ေယာက္ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားတာမ်ဳိး၊ သိပ္ကို ေအာင္ခ်င္လို႔ တအားႀကိဳးစားေျဖဆုိထားတဲ့  အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု က်သြားတာမ်ဳိး၊ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုမွာ ႐ံႈးသြားတာမ်ဳိး၊ ကုိယ္သိပ္ခ်စ္ရတဲ့သူ တစ္ေယာက္ဆီက အေၾကာင္းမဲ့ လမ္းခြဲစကား ေျပာတာခံလိုက္ရတာမ်ဳိး၊ ကုိယ္အင္မတန္ယံုၾကည္သူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လိမ္ညာတာကို သိလိုက္ရတာမ်ဳိး၊ အဓမၼျပဳက်င့္တာလို၊ အရွက္ခြဲခံရတာ၊ အႏုိင္က်င့္ခံရတာလို အင္မတန္ ဆုိးရြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုခုနဲ႕ ၾကံဳခဲ့ရတာမ်ိဳး စသျဖင့္ ရွိပါသလား။ အဲဒီလုိအျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ႐ံႈးနိမ့္မႈေတြေၾကာင့္ အရာရာ ၿပိဳလဲသြားတာမ်ဳိးးေရာ ျဖစ္ဖူးပါသလား။

တကယ္ေတာ့ ဒီလိုဆံုး႐ႈံးမႈေတြ၊ ႐ံႈးနိမ့္မႈေတြကုိ ေရွာင္လႊဲလို႔ မရႏုိင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္တာက ဒါေတြကို ဘယ္လိုရင္ဆုိင္ ေက်ာ္ျဖတ္မလဲဆုိတာပါပဲ။

စိတ္ပညာရွင္တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ Martin Seligman က ေျပာတယ္။ အဲဒီလို အျဖစ္အပ်က္မ်ိဳးကေန ျပန္လာႏုိင္ဖို႔ လူတစ္ေယာက္ကို ဟန္႔တားႏုိင္တဲ့ အရာသံုးခု (3 P) ရွိပါတယ္တဲ့။

၁။ Personalization – ကိုယ့္အျပစ္ေၾကာင့္၊ ကုိယ္အသံုးမက်လုိ႕ ဒီလုိျဖစ္တာလို႕ ခံယူတတ္ၾကတယ္။

၂။  Pervasiveness – ကုိယ့္ဘ၀ရဲ႕ က်န္တဲ့အစိတ္အပုိင္းေတြအားလံုးမွာလည္း ဒါၾကီးက သက္ေရာက္မႈရွိလိမ့္မယ္လို႕ မွတ္တတ္ၾကတယ္။

၃။ Permanence – ဒီကိစၥႀကီးက အျမဲတည္တံ့ေနေတာ့မယ္လုိ႕ ထင္တတ္ၾကတယ္။

ဥပမာဆုိပါေတာ့ ကုိယ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ အျပည့္နဲ႔ တအားႀကိဳးစားခဲ့ရတဲ့ အင္တာဗ်ဴးတစ္ခု က်သြားၿပီး ေနာက္တစ္ေယာက္က ကုိယ့္အစား ေရြးခ်ယ္ခံလိုက္ရတယ္။ အဲဒါက ကုိယ္အသံုးမက်လို႔ ျဖစ္တာလို႔ေတြးတယ္ (Personalization) ။ ငါဟာ ဘယ္ေနရာမွာမွလည္း ေအာင္ျမင္မယ့္သူ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးတယ္။ က်န္တဲ့ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြမွာပါ အဆင္မေျပျဖစ္လာတယ္ (Prevasiveness) ။ ေနာက္ထပ္လည္း ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူး။ ငါဟာ အျမဲ႐ံႈးနိမ့္ေနေတာ့မွာ လို႔ေတြးတယ္ (Permanence) ။

Facebook ရဲ႕  Sheryl Sandberg က သူ႕ရဲ႕ Option B ဆိုတဲ့ စာအုပ္မွာ ေရးဖူးတယ္။ သူ႔အမ်ဳိးသားက ေျပးစက္ေပၚမွာေျပးေနရင္း ႐ုတ္တရက္ဆံုးပါးသြားတယ္။ အဲဒီအျဖစ္ဆုိးႀကီး ၾကံဳၿပီးေနာက္မွာ႐ုန္းကန္ထၿပီး ပံုမွန္အေနအထား ျပန္ေရာက္ႏုိင္ဖုိ႕အတြက္ သူလည္းဒီ 3 P ကိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတယ္။ သူဘယ္လုိထင္သလဲဆုိေတာ့ ငါဂ႐ုမစုိက္လိုက္လို႔ ေယာက်္ားးျဖစ္သူ ဒီလိုျဖစ္တာေပါ့။ ေျပးစက္ေပၚကေန ျပဳတ္က်ၿပီး ေခါင္းထိသြား တယ္ထင္လို႔  ငါသာ ေစာေစာေရာက္လုိက္ရင္ သူ႔အသက္ မီႏုိင္တယ္လို႕ ေတြးတယ္။ သူ႔အမ်ဳိးသား ဆံုးၿပီးေနာက္ပုိင္း လုပ္ငန္းခြင္မွာလည္း အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ သူေရာ သူ႔ကေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ေတြအကုန္ ဒုကၡေရာက္ၿပီလုိ႔ ထင္ေနမိခဲ့တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီစိတ္ဒဏ္ရာ၊ ဒီအရိပ္ဆုိးႀကီးက သူတုိ႔ က်န္ရစ္တဲ့မိသားစုမွာ ရွိေနေတာ့မွာလို႔ ေတြးတယ္။

ေနာက္မွ သူ႔ေယာက်္ားဟာ ႏွလံုးေသြးေၾကာျပႆနာေၾကာင့္ ေသဆံုးတာလုိ႔ သိရတယ္။ သူ႔အျပစ္ ဘာမွမပါပါဘူးေပါ့။ လုပ္ငန္းခြင္နဲ႔ သူတို႔မိသားစုရဲ႕ တျခားအစိတ္အပုိင္းေတြမွာလည္း နဂုိအတုိင္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရႏုိင္တယ္လို႔  ျမင္လာတယ္။ ဒီအရိပ္ဆုိး၊  ဒီစိတ္ဒဏ္ရာေတြကေန ႐ုန္းထြက္ႏုိင္တယ္လို႔လည္း ယံုၾကည္လာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူက သူ႔အမ်ိဳးသားဆံုးပါးသြားတဲ့ အျဖစ္ဆုိးတစ္ခုကေန ေျပာျပသြားတယ္၊ အဲဒီ 3 P ကေန ျမန္ျမန္႐ုန္းထြက္ႏုိင္တဲ့သူဟာ ႐ံႈးနိမ့္မႈတစ္ခု၊  အျဖစ္အပ်က္ဆုိးတစ္ခု ၾကံဳၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ျမန္ျမန္ျပန္တည္ေဆာက္ႏုိင္ပါတယ္တဲ့။

အဓိကကေတာ့ အေတြးေတြကိုေျပာင္းဖုိ႔ေပါ့။ တခ်ဳိ႕ကိစၥေတြဟာ ကုိယ့္အမွားေၾကာင့္  ျဖစ္တာမွန္ေပမယ့္  အခါခပ္သိမ္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ အင္တာဗ်ဴးမွာ လူေရြးေတာ့ ကုိယ္က ေတာ္ပါလ်က္နဲ႔ အခ်င္းခ်င္းရင္းႏွီးသူကို ေရြးလိုက္တာမ်ဳိး ရွိတတ္တယ္။ ေနရင္း ထုိင္ရင္း သြားရင္း လာရင္းနဲ႔ အဓမၼျပဳက်င့္တာ၊ လိင္အၾကမ္းဖက္မႈတစ္ခုခု က်ဴးလြန္ခံလိုက္ရတာမ်ိဳး ရွိႏုိင္တယ္။ ကုိယ္စိတ္အခန္႔ မသင့္လုိ႔ စကားမာမာ ေျပာမိလိုက္ၿပီး မၾကာခင္မွာပဲ ကုိယ့္မိသားစု၀င္တစ္ေယာက္ ႐ုတ္တရက္ အသက္ဆံုး႐ႈံးသြားတယ္။ အဲဒါမ်ဳိးဆုိလည္း ကုိယ္ေျပာလို႔ ျဖစ္တာမဟုတ္ေပမယ့္ သူ႔ကုိ ဒီလိုေလး မေျပာခဲ့သင့္ဘူးဆုိၿပီး ေနာင္တရေနတတ္တာပဲ။ အဲဒီလို ကုိယ္နဲ႔ မဆုိင္တဲ့ ကိစၥတစ္ခုအတြက္ ငါ့အျပစ္ေၾကာင့္ျဖစ္တာဆုိတဲ့ အေတြးေတြကို ေဖ်ာက္ပစ္ႏုိင္ဖုိ႔လိုတယ္။

ေနာက္တစ္ခု၊ ဒီတစ္ေနရာမွာ ႐ံႈးနိမ့္သြားတုိင္း၊ ဒီလုိအျဖစ္အပ်က္ဆုိးေတြ ၾကံဳလိုက္ရတုိင္း ဘ၀တစ္ခုလုံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ေယာက်္ားကဆုိးလုိ႔ အိမ္ေထာင္ကြဲသြားတာနဲ႔ပဲ အရာအားလံုး ၿပိဳလဲသြားမွာ မဟုတ္ဘူး။ အသည္းကြဲလို႔၊ အေဖအေမဆံုးသြားလို႕၊ အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ ငါ့ဘ၀တစ္ခုလံုး ပ်က္စီးသြားၿပီေတြးစရာ မလုိပါဘူး။ က်န္တဲ့အစိတ္အပုိင္းေတြဟာ သတ္သတ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဟာနဲ႔သူ ျဖစ္တည္ေနပါတယ္။ ဒါကို ခြဲျခားၿပီးေတာ့ ျမင္ၾကည့္ေပးပါ။

ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့ အျမဲအရိပ္လို လုိက္ေနမွာဆုိတဲ့ အေတြးမ်ဳိးပါ။ ဒီတစ္ခါ ႐ံႈးနိမ့္သြားတာဟာ ဒီတစ္ခါပါပဲ။ ကုိယ့္ရဲ႕ အားထုတ္မႈမွန္သမွ် ႐ံႈးနိမ့္ေနေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ၀မ္းနည္းစရာေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္သြားတဲ့ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ဟာ ဒီတစ္ပုဒ္စာပါပဲ။ ထပ္ၿပီး ျဖစ္လာမယ့္ အခ်စ္ဇာတ္လမ္းတုိင္းဟာ ဒီလိုၿပီးဆံုးမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ မေအာင္ျမင္လို႔၊ အ႐ံႈးေပၚလုိ႔ လုပ္ငန္းတစ္ခု ရပ္လုိက္ရျခင္းဟာ ထပ္လုပ္မယ့္ လုပ္ငန္းမွန္သမွ် ႐ံႈးေနမယ္ဆုိတဲ့ အဓိပၸာယ္ မဟုတ္ပါဘူး။

ခုေနာက္ပုိင္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ ေတြ႕ရမ်ားလာတဲ့ အဓမၼျပဳက်င့္မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔လည္း က်ဴးလြန္ခံလိုက္ရတဲ့သူေတြကို ဒါေလး သိေစခ်င္တယ္။ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးနဲ႔ ၾကံဳလုိက္ရတာ ကုိယ့္အျပစ္ လံုး၀မဟုတ္သလို ဒီလိုၾကံဳလိုက္လို႔လည္း ကုိယ့္ဘ၀တစ္ခုလံုး စုတ္ျပတ္သြားၿပီမထင္ပါနဲ႔။ စိတ္ဓာတ္မက်ဘဲ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ေသခ်ာစနစ္တက် တည္ေဆာက္ယူႏုိင္ပါတယ္။ ဘ၀ရဲ႕ က်န္အစိတ္အပုိင္းေတြဟာ သူ႔ဟာနဲ႔သူပဲ ရွိေနတာပါ။ အဲဒီလိုပဲ၊ ဒီအျဖစ္ဆုိးႀကီးက ကုိယ့္ဘ၀ရဲ႕တန္ဖုိးကို အဆံုးအျဖတ္ မေပးႏုိင္ျပန္ပါဘူး။ ကုိယ္ဟာ တန္ဖုိးရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ေလာကအလယ္မွာ ဆက္လက္ရပ္တည္ႏုိင္ပါတယ္။

လူတစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အ႐ံႈးေတြကို လက္ခံႏုိင္ပံုခ်င္းမတူၾကသလို၊ ၾကံဳရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြရဲ႕ ဆုိးရြားမႈခ်င္းကလည္း မတူၾကပါဘူး။ တကယ္လို႔မ်ား ကိုယ္ဟာ အ႐ံႈးေတြ၊ စိတ္ဒုကၡေတြကို သိပ္ၿပီးလက္မခံႏုိင္ဘူး၊ ဒါမွမဟုတ္ ဘ၀မွာ သိပ္ကုိမွ ဆုိးရြားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ၾကံဳခဲ့ရဖူးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ခုေျပာခဲ့တဲ့  3 P ကို သိထားဖုိ႔နဲ႔ ေက်ာ္လႊားႏုိင္ဖုိ႔ လုိပါတယ္။

လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာရင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာ အေၾကြေစ့ေလးေတြ ရလာပါတယ္။ ဆံုေတြ႕ျခင္းဟာ ‘ေခါင္း’ ဆုိရင္ ခြဲခြာျခင္းဟာ ‘ပန္း’ ပါ။ ေအာင္ျမင္ျခင္းဟာ ‘ေခါင္း’ ဆုိရင္လည္း ႐ံႈးနိမ့္ျခင္းဟာ ‘ပန္း’ ပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းက ‘ေခါင္း’ ဆုိရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းျခင္းက ‘ပန္း’ ပါ။ သုခေတြက ‘ေခါင္း’ ဆုိ ဒုကၡေတြက ‘ပန္း’ ေပါ့။ ‘ေခါင္း’ ေတြပဲ လိုခ်င္ပါတယ္ဆုိၿပီး ေတာင္းဆုိေနလို႔ မရပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ႏုိင္တာကေတာ့ ‘ေခါင္း’ က်တဲ့အခါ ေပ်ာ္ေနတဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ‘ပန္း’ ဘက္ျခမ္းမွာ ပါလာတဲ့ အဆုိးတရားေတြကို လက္ခံၿပီး ႐ုန္းကန္ထႏုိင္စြမ္းရွိလာေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ပါပဲ။

စံမေလွ်ာ့ေလႏွင့္ ေမာ္ေရႊၿမိဳင္

ဆာဦးသြင္ (၀ဲစြန္) ကို ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္က ကိုလံဘိုၿမိဳ႕၌ ထိုစဥ္က ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏု (ယာစြန္) ႏွင့္အတူ ေတြ႕ရစဥ္ (Photo: dailynews)

လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္၏ စိတ္ေစတနာသဒၶါ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ျဖဴေပးခဲ့ေသာ ေကာင္းမႈ၏အက်ဳိးဆက္သည္ ႏွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာ ရွင္သန္တည္တံ့ႏုိင္ေၾကာင္း ျပယုဂ္တစ္ခုကုိ ေတြ႕မိပါ၏။

ထုိျပယုဂ္တစ္ခုမွာ ေမာ္လၿမိဳင္အသင္း (ရန္ကုန္) ျဖစ္သည္ဟု ဆုိခ်င္ပါ၏။

ထုိျပယုဂ္ ျဖစ္တည္လာမႈအတြက္ စိတ္ေစတနာ သဒၶါတရား သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္စြာ ေကာင္းမႈျပဳေပးခဲ့သူကား ‘ဆာဦးသြင္’ ျဖစ္ပါသည္။

ဦးသြင္သည္ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ အဂၤလိပ္တုိ႔ အျမတ္တႏုိးရွိေသာ ‘ဆာဘြဲ႕’ ခ်ီးျမႇင့္ခံရသည္။ လြတ္လပ္ေရးရရွိၿပီး ၁၉၅၀ ျပည့္တြင္ ‘သတုိးသီရိသုဓမၼဘြဲ႕’ ခ်ီးျမႇင့္ခံရသည္။ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္တြင္ ထုိင္းႏုိင္ငံမွ ပထမတန္းဘြဲ႕တံဆိပ္ႏွင့္ ေရႊစလြယ္ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ‘Order of the Crown’ ဘြဲ႕ကုိ လက္ခံရရွိခဲ့သည္။

ဦးသြင္သည္ ရန္ကုန္ေကာလိပ္မွ အက္ဖ္ေအေအာင္ကာ ဘီေအတန္းကုိ တက္႐ုံသာတက္ၿပီး ပညာအုပ္လုပ္ခဲ့သည္။ ႏွစ္ႏွစ္အၾကာတြင္ အလုပ္ထြက္ကာ ရန္ကုန္တစ္ဖက္ကမ္း ခေနာင္တုိတြင္ ဆန္စက္ေထာင္သည္။ ႏုိင္ငံျခားသားမ်ားႏွင့္တန္းတူ ယွဥ္ၿပိဳင္လုပ္ရင္း ေအာင္ျမင္လာကာ ဆန္ကုန္သည္ႀကီးျဖစ္ခဲ့သည္။ ဆန္စက္ပုိင္၊ ေျမယာ၊ တုိက္တာပုိင္အျဖစ္ ၾကြယ္၀လာသည္။ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားေပးကုမၸဏီ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအစုရွင္၊ စည္ပင္သာယာအဖြဲ႕၀င္၊ ျမန္မာအမ်ဳိးသား အာမခံကုမၸဏီအုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕ ဥကၠ႒၊ ျမန္မာျပည္ဘိလပ္ေျမ ကုမၸဏီလီမိတက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဒါ႐ုိက္တာ၊ ရန္ကုန္ေရ၀န္႐ုံး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႕၀င္၊ ‘သူရိယသတင္းစာတုိက္’၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈ ဒါ႐ုိက္တာအျဖစ္ သူ႔ဘ၀တြင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

၁၉၃၇ တြင္ အိႏိၵယႏုိင္ငံ ရီဇတ္ဘဏ္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈဒါ႐ုိက္တာတစ္ဦးအျဖစ္လည္း ေရြးခ်ယ္ျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ထုိႏွစ္မွာပင္ ေဂ်ာ့ဘုရင္နန္းတက္ပြဲသုိ႔ ျမန္မာကုိယ္စားလွယ္တစ္ဦးအျဖစ္ တက္ခြင့္ရခဲ့သည္။ ၁၉၃၇ မွ ၁၉၄၁ အထိ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရသည္။ ဦးသြင္သည္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ ေဂါပကအဖြဲ႕၀င္တစ္ဦး မဟာေဗာဓိအသင္းႀကီး၏ ဒုတိယဥကၠ႒၊ ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ အစုိးရ၏ ပရီဗီေကာင္စီတြင္ သဘာပတိ၊ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတက နာယကအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ေသာ ဗုဒၶသာသနာအဖြဲ႕ဥကၠ႒စသည္ျဖင့္ အဖြဲ႕အစည္းတာ၀န္မ်ား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ရသူျဖစ္သည္။

ဦးသြင္သည္ ထုိကဲ့သုိ႔ လုပ္ငန္းႀကီးမ်ား ေဆာင္ရြက္သယ္ပုိးရင္း သဒၶါထက္သန္စြာ လွဴဒါန္းမႈမ်ားမွာလည္း အေျမာက္အျမားပင္ျဖစ္သည္။ ဆန္စက္ငွားခ၊ အိမ္လခတုိ႔မွအစ တန္ဖုိးမ်ားျပားလွသည့္ တုိက္တာအိမ္ရာျခံေျမ လယ္ယာတုိ႔ႏွင့္ စိိန္ေရႊရတနာတုိ႔ကုိ လွဴဒါန္းခဲ့သူျဖစ္သည္။ က်ဳိက္သလႅံေစတီေတာ္ ငွက္ျမတ္နားကုိ ျပင္ဆင္ေရႊခ်ျခင္း၊ အထြတ္တင္သည့္ စိန္ဖူးေတာ္ကုိလွဴျခင္း၊ ေမာ္လၿမိဳင္ ရွမ္းကနု္ရပ္တြင္ ေရႊခ်က္သုိေစတီတည္ျခင္း၊ ယခုအခါကုကၠိဳင္း၊ ဟာမစ္တစ္သာသနာ့ရိပ္သာဟု ထင္ရွားသည့္ ရိပ္သာႀကီးျဖစ္တည္လာရန္အတြက္ ထုိေခတ္ကာလခန္႔မွန္းေငြက်ပ္ ၁၉ သိန္းခန္႔တန္ေသာ ေျမဧက ၁၉ ဧကႏွင့္ ထုိေျမအတြင္း ၅ ဒသမ ၄၈၈ ဧကအက်ယ္တြင္ ကမၼ႒ာန္းေက်ာင္းေလးေဆာင္၊ ဗုဒၶေၾကးဆင္းတုေတာ္တစ္ဆူႏွင့္ ပလႅင္တကဲ၊ ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ႐ုပ္ပြားေတာ္မ်ား၊ ေရတြင္းေရကန္ ပရိေဘာဂမ်ား၊ ထုိ႔ေနာက္ အမိအဖတုိ႔၏အမည္မ်ားကုိ အဖ်ားဆြတ္တြဲလ်က္မွည့္ေခၚေသာ ‘ဖလ္ယဥ္ဓမၼာ႐ုံႀကီး’ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမႈတုိ႔မွာ သူ၏အထင္ကရဒါနမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ဦးသြင္သည္ သူ၏ဇာတိၿမိဳ႕ ေမာ္လၿမိဳင္အသင္းကုိ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္တြင္ စတင္ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္သည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဆူးေလဘုရားလမ္းတြင္ ေရွးယခင္ကရွိခဲ့ေသာ ေဒါက္တာေဒးေဆးတုိက္၏ ေျမာက္ဘက္အနီးမွ သုံးထပ္တုိက္တြင္ အသင္းတည္ရာျပဳခဲ့သည္။ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ ထုိစဥ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ေမာ္လၿမိဳင္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား ေလးေသာင္းေက်ာ္ခန္႔ရိွရာ စည္လုံးညီညြတ္မႈျဖင့္ ေတြ႕ၾကဆုံၾက အခ်င္းခ်င္း ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈျပဳၾကရန္ျဖစ္သည္။

ေမာ္လၿမိဳင္အသင္းသည္ ရန္ကုန္၌ အေစာဆုံးပထမဦးစြာ ဖြဲ႕စည္းတည္ေထာင္ခဲ့သည့္ အသင္းျဖစ္ခဲ့သည္။ အသင္းႏွင့္ဖြင့္လွစ္ပြဲကုိလည္း ပင့္သံဃာေတာ္မ်ားအား ဆြမ္းဆက္ကပ္လွဴဒါန္းမႈျဖင့္ဖြင့္ကာ ပရိသတ္တုိ႔ကုိလည္း ေကြၽးေမြးဧည့္ခံသည္။ ထုိတုိက္ခန္းတြင္ လူမဆံ့သျဖင့္ တုိက္ေရွ႕ေျမျပင္တြင္ ပရိသတ္က အျပည့္ျဖစ္ခဲ့သည္။ အၿငိမ့္ပြဲပါခံခဲ့ေၾကာင္း ဆုိသည္။ ေကြၽးေမြးဧည့္ခံမႈမွာ ဧည့္သည္တုိ႔က ‘၀လင္ပါၿပီ။ ေတာ္ပါၿပီ’ ဟုေျပာဆုိခဲ့ရသည္အထိဟု ဆိုရာ ေမာ္လၿမိဳင္က အစားဟု စကားရွိေသာ္လည္း ထုိအစားသမားတုိ႔ပင္ လက္ေျမႇာက္ရေအာင္ ေကြၽးေမြးမႈသဒၶါကုိ မည္မွ်ေလာက္ဟု ခန္႔မွန္းႏုိင္ေပၿပီ။ စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္မႈကုိလည္း ျမင္ေယာင္မွန္းႏိုင္ေပၿပီ။

ထုိ႔ေနာက္ႏွစ္မ်ား မၾကာျမင့္မီ သုံးႏွစ္ခန္႔အၾကာ အခက္အခဲအခ်ဳိ႕ၾကံဳေတြ႕ရၿပီး အသင္းကုိ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ ေတာင္ဘက္ေစာင္းတန္းမွ ဇရပ္သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့သည္။ ၎ဇရပ္သည္လည္း အရင္းခံအားျဖင့္ ဦးသြင္၏ စြန္႔လႊတ္လွဴဒါန္းမႈပင္ျဖစ္သည္။ ဇရပ္ဒကာႀကီးတစ္ဦးထံမွ သူရရွိခဲ့ေသာေျမကြက္တြင္ အသင္းပုိင္ဇရပ္တည္ေဆာက္ရေသာ္ အသင္းသားမ်ားသည္ အသင္းဇရပ္သုိ႔ လာရင္းဘုရားဖူးႏုိင္ျခင္း၊ တရားပြဲႏွင့္အတူ အလွဴအတန္းမ်ားျပဳႏုိင္ျခင္း၊ ဥပုသ္သီတင္း သီလေဆာက္တည္ႏုိင္ျခင္း၊ ၿမိဳ႕သားမ်ားလည္း တည္းခုိႏုိင္ျခင္းတုိ႔ျဖင့္ အဆင္သင့္လွမည္ျဖစ္၍ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ၿပီး ေရႊ႕ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူ႔အေနျဖင့္ အစအဆုံး ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းမႈျပဳႏုိင္ေသာ္လည္း အသင္းသားတုိ႔၏ဒါနမ်ားလည္း ပါ၀င္ႏုိင္ရန္ ရည္ရြယ္ကာ သူက ေငြက်ပ္တစ္ေသာင္းငါးေထာင္ ေခတၱစုိက္ထုတ္ခဲ့သည္။ မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ အသင္းအတြက္ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္ႏုိင္ျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ အထေျမာက္ခဲ့သည္။

ကြၽန္ေတာ့္ဖခင္ဘက္မွ အဘုိးအဘြားတုိ႔ႏွင့္အတူ ကြၽန္ေတာ္ေရာက္ဖူးခဲ့ရေသာ ဇရပ္ျဖစ္ေလသည္။ ထုိဇရပ္သည္ တုိင္းျပည္၏ မ်ဳိးခ်စ္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီးမ်ား ခ်ိန္းဆုိေတြ႕ဆုံစည္းေ၀းတုိင္ပင္ခဲ့ဖူးရာ ေနရာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ခဲ့သျဖင့္ ‘သမုိင္း၀င္ဇရပ္’ ဟုဆုိရေပမည္။ ႏွစ္ကာလမ်ားစြာ ဇရပ္သည္ ရည္ရြယ္ခ်က္လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ အက်ဳိးျပဳခဲ့သည္။

သုိ႔ေသာ္ ေလာက၌ ၾကံဳရေလ့ဓမၼတာအတုိင္း ၁၉၉၅ ခုႏွစ္တြင္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ ဘက္စုံျပဳျပင္မြမ္းမံ တည္ေဆာက္ၾကသည့္အခါ ေမာ္လၿမိဳင္အသင္းဇရပ္သည္လည္း ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ့ရသည္။ ထုိအခါ မဟာေအာင္ေျမဘုံစံ စာသင္တုိက္ ဦးစီးပဓာနနာယက ဆရာေတာ္ႀကီးက အသုံးျပဳခြင့္ေပးေတာ္မူသျဖင့္ ေမာ္လၿမိဳင္အသင္းသည္ အုတ္တုိက္ဇရပ္ေဟာင္းတစ္ေဆာင္တြင္ ခုိလႈံရပ္တည္ခဲ့ရသည္။ အသင္းသက္တမ္း (၇၇) ႏွစ္၌ ယာယီေရြ႕ေလ်ာသည္ဟုဆုိႏုိင္သည္။

မူလပကတူး ေစတနာသဒၶါထူးသည့္ အလွဴရွင္ဆာဦးသြင္က စတင္တည္ေထာင္ေပးမႈျဖင့္ အသင္းသည္ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္မွစတင္ကာ ျဖစ္တည္လာခဲ့သည္။

ယခုခရစ္ႏွစ္ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္တုိင္ေသာအခါ ေမာ္လၿမိဳင္အသင္း (ရန္ကုန္)သည္ သက္တမ္းအားျဖင့္ ႏွစ္တစ္ရာတင္းတင္းျပည့္ ေျမာက္လာခဲ့ေပၿပီ။

သုိ႔ျဖစ္၍ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ အခမ္းအနားကုိ ဧၿပီ ၈ ရက္ တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္ခင္းက စည္ကားသုိက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပခဲ့သည္။ က်င္းပရာေနရာကား ၁၉၉၈ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေဆာက္ၿပီးစီးၿပီး ဧၿပီ ၅ ရက္တြင္ ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည့္ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ျမတ္ႀကီး၏ အေနာက္ဘက္မုခ္၊ ေအာက္ပစၥယာအုတ္လမ္းရွိ ‘ေမာ္လၿမိဳင္ဓမၼာ႐ုံသစ္’ တြင္ ျဖစ္ေလသည္။

ထုိေန႔နံနက္ခင္းက က်င္းပေသာအခမ္းအနားသုိ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ ဇာတိသားတစ္ဦးပင္ျဖစ္ေသာ ကြၽန္ေတာ္လည္း တက္ေရာက္ခဲ့ပါသည္။

ေလးဆူဓာတ္ပုံ ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္ႀကီး၏ ပရိ၀ုဏ္၀တၱကေျမ အေနာက္ဘက္ ေအာက္ပစၥယာသည္ဓမၼာ႐ုံ၊ ဇရပ္၊ သစ္ပင္ပန္းမန္တုိ႔ႏွင့္ စိမ္းစုိေအးခ်မ္းကာသာယာလွသည္။ ေမာ္လၿမိဳင္အသင္းဓမၼာ႐ုံျခံ၀သုိ႔ ေရာက္ေတာ့ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ားကမ္းကာ ေႏြးေထြးစြာ ဆီးႀကိဳၾကသည္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္တြင္မွ အသင္း၀င္ျဖစ္ခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ္အဖို႔ ကုိယ္ကသိရွိသူနည္းလွသလုိ၊ ကုိယ့္ကုိသိသူလည္း နည္းပါးလွသည္။ မည္သုိ႔ျဖစ္ေစ ဓမၼာ႐ုံခန္းမအတြင္း ၀င္ခဲ့ေသာ ကြၽန္ေတာ္သည္ စိတ္လက္ေပါ့ပါး ေပ်ာ္ရႊင္ဆုံမိခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္သိေသာ ဦးစုိးၿမိဳင္ (ေလ) သည္ ခန္းမအတြင္း ဓာတ္ပုံတဖ်ပ္ဖ်ပ္ လွည့္ပတ္႐ုိက္ေနသည္။ ဆရာမႀကီးေဒၚခင္ေလးျမင့္ (မေလး-ပညာေရး) က လူၾကားထဲ တုိးေ၀ွ႔လာကာ ႏႈတ္ဆက္ပါသည္။ အတန္ငယ္ေနာက္က်ၿပီးမွ ခန္းမတြင္း၀င္လာေသာ ဆရာညိဳ (ေဒါက္တာခင္ေမာင္ညိဳ) ကုိ လွမ္းေတြ႕လုိက္ရသည္။ ႏႈတ္မဆက္သာပါ။

ခန္းမအတြင္း၀ယ္ စႏၵရားေအာင္၀င္းႏွင့္ အဖြဲ႕၏ေတးသံသာမ်ားက စီစီလႈိင္လႈိင္ ခ်ဳိၿမိန္စြာပ်ံ႕လြင့္ေနသည္။

ပ႐ုိဂ်က္တာျဖင့္ ထုိးျပေနသျဖင့္ ပိတ္ကားေပၚတြင္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕၏ ႐ႈခင္းႏွင့္ အထင္ကရ အေဆာက္အအုံဓာတ္ပုံမ်ားကုိ ေငးေမာၾကည့္႐ႈရေတာ့ ကုိယ့္ကုိဖြားျမင္ခဲ့ရာ ဇာတိၿမိဳ႕၏ အေငြ႕အသက္မ်ားကုိ ခံစားရသည္။ ေမာ္လၿမိဳင္သည္ မြန္ျပည္နယ္၏ ၿမိဳ႕ေတာ္၊ ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕၊ အဂၤလိပ္တုိ႔ကလည္း သေဘာက်ႏွစ္ၿခိဳက္လွစြာ အေစာဆုံးေျခခ်ခဲ့ရာျဖစ္ခဲ့သည္။

သမုိင္း၀င္ၿပီး တန္ခုိးႀကီးဆုေတာင္းျပည့္၀ၾကေလသည့္ ဘုရားပုထုိးေစတီေက်ာင္းကန္ဇရပ္တုိ႔ ေပါမ်ားလွသည္။ ဘုံျပတ္(ေခၚ)ျမင္းလွည္းကုိ မ်က္ေစ့ထဲ ျမင္ေယာင္ေသးေတာ့သည္။ လက္ေဆာင္ပစၥည္းမ်ား ကမ္းရာတြင္ တီရွပ္၊ သီခ်င္းေခြ၊ ထီလက္မွတ္တစ္ေစာင္၊ Key Chain၊ ထီးတစ္ေခ်ာင္း စသည္တုိ႔အျပင္ အထိမ္းအမွတ္မဂၢဇင္းတစ္အုပ္လည္း ပါပါသည္။

ၾကည့္ပါဦးေလ။

အခမ္းအနားတြင္ ကံစမ္းမဲမ်ားေဖာက္ၿပီး ပစၥည္းမ်ားခ်ီးျမႇင့္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္သည္ အိမ္မွာရွိေသာ တီဗီြကအိုၿပီမုိ႔ မဲေပါက္ခ်င္လွသည္။ ဆုမ်ားေတာင္းေနခဲ့သည္။ အသင္းလူႀကီးမ်ားက အလွည့္က်မဲႏႈိက္ယူၿပီး ဖြင့္ေဖာက္ေတာ့ တစ္ခုေသာ တီဗြီေပါက္မဲမွာ (၀၉၅)။ အားပါးပါး။ ကြၽန္ေတာ္ရေသာ ကံစမ္းမဲနံပါတ္မွာ (၀၉၆) ျဖစ္ေလသည္။ သားလတ္ျဖစ္သူ ပီပီၾကားလပ္ခဲ့ေလသလားပါပဲ။ သုိ႔ေသာ္ ေပ်ာ္ခဲ့ရပါသည္။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ထုိေန႔က ကြၽန္ေတာ္ေနရာယူခဲ့ေသာ စားပြဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေနထုိင္ေက်ာင္းေနခဲ့ဖူးရာ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ ေရႊေတာင္ရပ္မွ သားအမိတုိ႔ႏွင့္အတူ ထုိင္ခဲ့ရၿပီး အလြန္ႀကိဳက္လွေသာ သႀကၤန္ထမင္းကုိ စားခဲ့ရပါေလသည္။

ေမာ္ေရႊၿမိဳင္အသင္းသည္ ႐ုိးရာယဥ္ေက်းမႈ ႏွစ္ကူးအတာသႀကၤန္ကုိ ႏွစ္တစ္ရာျပည့္ ပြဲသဘင္ျဖင့္ ႀကိဳဆုိလုိက္ၿပီး ႏွစ္သစ္ဆန္းမွစကာ ႏွစ္ရာေက်ာ္ခရီးကုိ ဆက္ရပါေတာ့မည္။ အတိတ္ကုိ ျပန္ေစာင္းၾကည့္ၾကပါလွ်င္ ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ပြဲသဘင္မ်ားကုိ ေတြ႕ၾကရမည္ျဖစ္သကဲ့သုိ႔ အခက္အခဲအက်ပ္အတည္း ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈ ရင္းႏီွးရသည္မ်ားကုိလည္း ျပန္လည္သိႏုိင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။

မည္သုိ႔ပင္ျဖစ္ေစ အထက္တြင္ဆုိခဲ့သလုိ ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး၏ ေစတနာသဒၶါထက္သန္ ျဖဴစင္စြာ အစျပဳေပးခဲ့ေသာ ေကာင္းမႈ၏အက်ဳိးဆက္သည္ ႏွစ္ရာေပါင္းမ်ားစြာ ရွင္သန္တည္တံ့ေလမည္ဟု ယုံၾကည္မိပါသည္ ဆုိစကားအတြက္ ျပယုဂ္ျဖစ္ေလၿပီ။

ပထမဦးဆုံးဥကၠ႒ႀကီး သတုိးသီရိသုဓမၼဆာဦးသြင္မွသည္ မ်က္ေမွာက္ဥကၠ႒ဦးဆန္းဦးသုိ႔တုိင္ ဥကၠ႒အဆက္ဆက္ႏွင့္ အမႈေဆာင္လူႀကီးမ်ားႏွင့္ အသင္းသားတုိ႔သည္ နမူနာေကာင္းႏွင့္ ခရီးေကာင္းကုိ ဆက္ႏွင္ၾကလိမ့္မည္။ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားက အားေပးပါ၀င္ၾကရလိမ့္မည္။ အစဥ္အလာေကာင္းကုိ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္း သယ္ေဆာင္ၾကရပါလိမ့္မည္။

ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ ဒုိင္း၀န္ကြင္းရပ္၊ ရွမ္းကုန္းေန ကုန္သည္ဒါယကာႀကီးဦးဖလ္၊ ေက်ာင္းဒါယိကာမႀကီး ေဒၚယဥ္တုိ႔မွ ဖြားသန္႔စင္လ်က္ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားခဲ့ေသာ ‘ျမန္မာလူေက်ာ္’ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆာဦးသြင္သည္ ယခုျမန္မာႏွစ္သစ္ဆန္းကာလဆုိလွ်င္ အသက္ ႏွစ္ ၁၄၀ ေမြးေန႔ကုိ ၾကံဳမည္ျဖစ္ေလသည္။

ေရအိမ္တံခါး

Photo: skscf

အမွန္တကယ္ တပ္ခ်င္သည့္ေခါင္းစဥ္က ‘ေရအိမ္တံခါး’ မဟုတ္ပါ။ ‘အိမ္သာတံခါး’ ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ‘အိမ္သာ’ ဟုသံုးရမည္ကို စာဖတ္သူကို အားနာလွေသာေၾကာင့္ ‘ေရအိမ္’ ဟု အစားထိုးေျပာင္းလဲလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ နံနက္ခင္း ေစာေစာစီးစီး သတင္းစာဖတ္မိသူမ်ားအဖို႔ ‘အိမ္သာ’ ဟူေသာအသံုးအႏႈန္းက မသတီရြံရွာဖြယ္ ျဖစ္သြားေစႏုိင္ေၾကာင္း ေတြးမိသြားေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္သည့္ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ ရြံစရာမဟုတ္ပါ။ ေတြးေတာခ်င္စရာမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ပါေသာ္လည္း စာဖတ္သူကို ႐ိုေသေလးစားေသာအားျဖင့္ ဤေနရာမွစတင္ကာ ‘ေရအိမ္’ ဟုပင္သံုးစြဲကာ ေရးသားခ်င္ပါသည္။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေရးခ်င္သည္မွာ ‘ေရအိမ္’ အေၾကာင္းမဟုတ္။ ‘ေရအိမ္တံခါး’ အေၾကာင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ သူသူငါငါ ေန႔စဥ္ျမင္ဖူးေနက် မထူးဆန္းလွေသာ ေရအိမ္တံခါးတစ္ခ်ပ္ အေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ ေရအိမ္တစ္လံုးရွိပါသည္။ ထုိေရအိမ္မွာ တံခါးတစ္ခ်ပ္ တပ္ဆင္ထားပါသည္။ အဆိုပါ ေရအိမ္သုိ႔တက္ၿပီးတုိင္း ေရအိမ္တံခါးကို ၀ုန္းခနဲအသံျမည္ေအာင္ ပိတ္သူမ်ားမွာ အဘိုး၊ အေမႏွင့္ အစ္ကိုႀကီးတို႔ ျဖစ္ၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ေရအိမ္တံခါးပိတ္တုိင္း ထုိကဲ့သုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ်ပိတ္ေလ့မရွိေခ်။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရအိမ္တံခါး၏အေျခအေနမွာ ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးရြားေနၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ သူ႔ဘာသာ ဤအတိုင္းေနပံုကိုက ယိုင္တိယိုင္ရြဲ႕ႏွင့္ ခပ္ယဲ့ယဲ့ လူမမာတစ္ေယာက္သဖြယ္ျဖစ္ေနေသာ ေရအိမ္တံခါးခမ်ာ လက္ႏွင့္ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ၀ုန္းခနဲျမည္ေအာင္ အတြန္းခံရမည္ဆိုလွ်င္ မည္သုိ႔ေသာအေျခအေနသုိ႔ ေရာက္သြားႏုိင္မလဲဆိုသည္မွာ ေတြးပင္မေတြး၀့ံေသာ ကိစၥျဖစ္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုကဲ့သုိ႔ ၀ုန္းခနဲျမည္ေအာင္ အတြန္းခံရသည့္အခါတိုင္း (ကြၽန္ေတာ့္အခန္းက ေရအိမ္ႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ရွိေသာေၾကာင့္ ၾကားသိျမင္ေတြ႕ေနရပါသည္) ေရအိမ္ဘက္မွေန၍ အယူခံ၀င္သည့္ သေဘာစိတ္ထဲမွ တိုးတိုးေလးေရရြတ္ကာ ‘ေက်းဇူးျပဳၿပီး ျဖည္းျဖည္းေလး ပိတ္ေပးပါလား’ ဟု တိုးလွ်ဳိးေတာင္းပန္ေနမိတတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္အေတြးထဲမွာ ယိုင္တိယိုင္ထိုးႏွင့္ ေလွ်ာက္လာသည့္ လူတစ္ေယာက္ကို ေဆာင့္တြန္းလိုက္သည့္သဖြယ္ ထင္ျမင္ကာ ေရအိမ္တံခါးကိုယ္စား နာက်င္သြားမိပါသည္။ ‘ဘာလို႔မ်ား ေရအိမ္တံခါးအေပၚ မစာမနာျပဳမူရက္ၾကတာလဲ’ ဟု တစ္ကိုယ္တည္း မေက်မနပ္ေတြးကာ ေမးေနမိပါသည္။

တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရအိမ္တံခါး၏ သက္တမ္းမွာ မနည္းလွေတာ့။ ကြၽန္ေတာ့္အထင္ ၁၅ ႏွစ္၀န္းက်င္ ရွိေလာက္ေပလိမ့္မည္။ တာလပတ္စကို ႏွစ္ေခါက္ေခါက္ၿပီး ပတ္ပတ္လည္ သစ္သားျပားပါးပါးေလးမ်ားျဖင့္ ေဘာင္ေခြကာ ပတၱာႏွစ္ခုတပ္ထားေသာ ေရအိမ္တံခါးတစ္ခ်ပ္ကို မ်က္လံုးထဲ ျမင္ေယာင္ၾကည့္လုိက္ပါ။ သူစျဖစ္တည္လာကတည္းက မိုးဒဏ္၊ ေလဒဏ္၊ လူဒဏ္ အေထြေထြဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားကို ၾကံ့ၾကံ့ခံရင္ဆိုင္ခဲ့ရေသာ သူ႕ေလာကဓံက သူ႕ဘ၀အမွန္ကို ေျပာျပေနပါသည္။ သည္ၾကားထဲ ခဏခဏခ်ဴခ်ာလွေသာသူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္သားမ်ားက မၾကာခဏ ကုစားေပးရေသာအခါ ယိုယြင္းၿပိဳဆင္းလာရေသာ သူ၏႐ုပ္ရည္႐ူပကာယမွာ ေတာင့္ေတာင့္တင္းတင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆင္းဆင္း မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ မိုးဒဏ္ကာလဒဏ္ေၾကာင့္ ေဆြးရိလာေသာသစ္ျပားမ်ားက သံ႐ုိက္သည့္ဒဏ္ကိုပင္ မခံႏုိင္ေတာ့။ ထိုအခါ သံေနရာမွာ သြပ္ႀကိဳး (၀ါ) ပလတ္စတစ္ႀကိဳးကို အစားထိုးရေတာ့သည္။ ဟိုေနရာက သြပ္ႀကိဳးခ်ည္၊ ဒီေနရာက ပလတ္စတစ္ႀကိဳးခ်ည္ႏွင့္ ပုံလ်က္သား လဲက်မသြားေအာင္ ႀကိဳးအထပ္ထပ္ႏွင့္ တုပ္ေႏွာင္ခံလုိက္ရေသာအခါ သူ၏ပင္ကို႐ုပ္ပင္ မပီျပင္ခ်င္လွေတာ့။ သူ႔ပုံပန္းက ပတ္တီးအထပ္ထပ္ စည္းထားေသာ လူမမာတစ္ေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ေနသည့္သဖြယ္၊ ခ်ဳိင္းေထာက္ႏွစ္ခု အားျပဳကာ လမ္းေလွ်ာက္လာသည့္ ဒုကၡိတတစ္ေယာက္ကို ျမင္လုိက္ရသကဲ့သို႔။ ကြၽန္ေတာ္ ထိုကဲ့သုိ႔ပင္ ျမင္ေယာင္ေနမိပါသည္။ သူ႔ကိုယ္စား နာက်င္ခံစားေနမိပါသည္။ သူ႔အတြက္ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ေနမိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ သက္မဲ့တံခါးတစ္ခ်ပ္သာျဖစ္ပါသည္။ ယခင္က ေထာင့္မွန္စတုဂံပုံအျဖစ္ ေမြးဖြားလာခဲ့ေသာသူသည္ ယခုအခါ စတုရန္းမက ႀတိဂံလည္းမက် ယုိင္တိယိုင္တ ရြဲ႕တိရြဲ႕ေစာင္း ပုံစံတစ္မ်ဳိးေျပာင္းသြားသည္ဟု ဆိုရေပေတာ့မည္။ ဤသည္ပင္ လက္ရွိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ လက္ပြန္းတတီး ဆက္ဆံေနရေသာ ေရအိမ္တံခါးတစ္ခ်ပ္၏ ႐ုပ္ပုံလႊာျဖစ္ပါသည္။

ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ တျခားတံခါးမ်ားအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈ ပိုသေလာက္ ေရအိမ္တံခါးအေပၚမွာေတာ့ စိတ္၀င္စားမႈ ေလ်ာ့နည္းသေယာင္ရွိပါသည္။ ဒါကလည္း သဘာ၀က်ပါသည္။ ‘ေရအိမ္’ ဟူေသာ အသံၾကားလွ်င္ လူအမ်ားစုက ႏွာေခါင္း႐ႈံ႕ၾကစျမဲ မဟုတ္လား။ ‘ေရအိမ္’ သည္ ရြံ႕စရာ၊ မသတီစရာ၊ အညစ္အေၾကးစြန္႔ရာ အရပ္ဌာနတစ္ခုျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ပင္။ တတ္ႏုိင္လွ်င္ ေရအိမ္ထဲ ျမန္ျမန္၀င္ၿပီး ျမန္ျမန္ထြက္ခ်င္သည္။ မလႊဲမကင္းသာေသာေၾကာင့္သာ ဆက္ဆံေနရသည့္ သူ႔ကိုအသုံးျပဳၿပီးသည္ႏွင့္ ခပ္ေ၀းေ၀းမွသာ ေနခ်င္ပါသည္။ သူ႔ကို မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္းေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ခပ္ကင္းကင္းေန၍ရလွ်င္ ေနလုိက္ခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ သူ႔ကိုအသုံးျပဳၿပီးသည္ႏွင့္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ‘က်ီးထိုးထိုး ေခြးစားစား’ သေဘာမ်ဳိး သူ႔ကို ေက်ာခုိင္းစြန္႔ပစ္ခ်န္ထားရစ္ခဲ့ၾကေလသည္။ မိမိတို႔ေနာက္ကြယ္၌ သူဘယ္လိုျဖစ္ၿပီး က်န္ရစ္ေနပါေစ။ ကိစၥမရွိ။ စိတ္လည္းမ၀င္စား။ သနားလည္း မသနား။ စဥ္းလည္း မစဥ္းစား။ ဒင္းကို မလႊြဲသာလို႔ ဆက္ဆံေနရတာမွန္။ ဒင္းက နံလည္းနံ။ ညစ္လည္းညစ္ပတ္။ က်က္သေရလည္းမရွိ။ အမဂၤလာအတိ။ ထြီ ရြံ႕စရာေကာင္းလုိက္ပါဘိ။ ကိစၥျမန္ျမန္ၿပီးသည္ႏွင့္ ဒင္းထံပါးမွ ေ၀းရာသို႔ ေျပး၍သာ ေနလုိက္ခ်င္ပါေတာ့သည္ဆိုၿပီး ေက်းဇူးကန္းၾကပါေတာ့သည္။

ေတြးၾကည့္လွ်င္ ‘ေရအိမ္’ သည္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ ေက်းဇူးရွင္အမွန္ပင္။ ‘ေရအိမ္’ က ေက်းဇူးရွင္ဆိုေနမွေတာ့ ‘ေရအိမ္တံခါး’ သည္လည္း ေက်းဇူးရွင္ပင္ ျဖစ္ရပါလိမ့္မည္။ သို႔ဆိုပါလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ ေက်းဇူးရွင္တံခါးကို မညႇာမတာ မၾကင္နာ ၀ုန္းခနဲ ဒိုင္းခနဲ ဆြဲဖြင့္ ဆြဲပိတ္ျပဳလုပ္သင့္ပါသလား။ ပို၍ဆိုးသည္က အေကာင္းပကတိဘ၀မွ ဂိလာနဘ၀ အသြင္ေျပာင္းလာေသာ ေရာဂါသည္ တံခါးကို ယုယုယယ ၾကင္ၾကင္နာနာမဆက္ဆံဘဲ ‘သူ႔ေက်းဇူး ဘာရွိလို႔လဲ’ ဆိုသည့္ သေဘာႏွင့္ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ကန္ေက်ာက္ကာ ထားပစ္ခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ အတူေနအိမ္သားမ်ား ေရအိမ္တံခါးကို ထုိကဲ့သို႔ ျပဳမူဆက္ဆံၾကသည့္အခါတိုင္း ေရအိမ္တံခါး၏ ငိုညည္းသံကို ၾကားေယာင္လာသည္ဟုပင္ ထင္မိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္နားထဲမွာေတာ့ ‘ေအာင္မယ္ေလးဗ်ာ က်ဳပ္ခါး႐ိုးေတြ က်ဳိးပါေပါ့လား’၊ “က်ဳပ္နံ႐ိုးေတြ ဂ်ဳိးဂ်ဳိးဂြၽတ္ဂြၽတ္ျမည္လာပါေပါ့လား” ဟု အသံထြက္ ေအာ္ညည္းသံမ်ားကိုပင္ ၾကားေယာင္လာမိသလိုပင္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ ‘ေရအိမ္တံခါး’ သည္ အပစ္ပယ္ခံဘ၀ႏွင့္ နိဂံုးမခ်ဳပ္သင့္ေပ။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကမွ် အေလးတယူ ေနရာေပးျခင္းမခံရသည့္ ‘အထီးက်န္ဘ၀’ ႏွင့္ ဘ၀အဆံုးမသတ္သင့္ေပ။ သူသည္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ မရွိမျဖစ္ အရာတစ္ခုျဖစ္ေၾကာင္း မည္သူမွ မျငင္းဆန္ မတြန္းလွန္ႏုိင္ပါ။ သူႏွင့္ မေခၚမေျပာဘဲေန၍ရေသာ္လည္း သူႏွင့္မဆက္ဆံ မပတ္သက္ဘဲ ေန၍ေတာ့မရသည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ တကယ္ေတာ့ သူသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ အညစ္အေၾကးမ်ားကို လွပစြာ ဖံုးကြယ္ေပးထားေသာ အရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးမ်ားကို မညည္းမညဴ သယ္ပိုးထမ္းရြက္ေပးထားေသာ ၀န္ထမ္းေကာင္းလည္းျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔၏ က်န္းမာေရး လွပေရး စမတ္က်ေရးအတြက္ အဖက္ဖက္ကေန ကူညီျဖည့္ဆည္းေပးေနသူလည္းျဖစ္သည္။ ေတြးၾကည့္လိုက္စမ္းပါ။ သူသာမရွိခဲ့လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပေရညစ္ပတ္နံေစာ္ေနလိမ့္မလဲ။ သူသာ မကူညီခဲ့လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေရာဂါဘယေတြ ထူေျပာေနပါလိမ့္မလဲ။ သူသာမကယ္လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ေသဖြယ္ရာသာရွိေတာ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ သူ႔ေလာက္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အေပၚ အႏြံတာခံသည္မွာ သူသာရွိပါသည္။ သူ႔ေလာက္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ဆုိးသမွ် ေတသမွ် ေပသမွ် ညစ္ပတ္သမွ် မရြံမရွာ သုတ္သင္ဖယ္ ရွားရွင္းလင္းေပးသည္မွာ သူသာရွိပါသည္။ ေတြးၾကည့္ေလေလ သူသည္ တကယ့္ေက်းဇူးရွင္ ပီသေလေလပင္။

ေနာက္ဆံုးအေနႏွင့္ သူ႔ကိုယ္စား ကြၽန္ေတာ္ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါသည္။ အနည္းဆံုး တစ္ေန႔တစ္ေခါက္ေတာ့ မလြဲမေသြ ဆက္ကိုဆက္ခံရမည့္ ေရအိမ္တံခါးကို ဥေပကၡာႏွလံုးသားႏွင့္ ေက်ာခိုင္းစြန္႔ပစ္ခ်န္ထားမရစ္ခဲ့ၾကပါႏွင့္ မိတ္ေဆြတုိ႔။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေရအိမ္တံခါးေလးကို ညင္ညင္သာသာ ၾကင္နာယုယ ဖြဖြကေလး ပိတ္ေပးၾကေစခ်င္ပါသည္။ ေရအိမ္တံခါးက အဆင့္နိမ့္ၿပီး ဧည့္ခန္းတံခါးက အဆင့္ျမင့္သည္ဟုဆိုကာ လူတန္းစားခြဲျခားသလို တံခါးအမ်ဳိးအစား ခြဲျခားမဆက္ဆံလိုက္ပါႏွင့္ဟု ေရအိမ္တံခါးကိုယ္စား ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္းပန္စကားဆိုလိုက္ခ်င္ပါသည္။

သဒၵါပန္းပြင့္ေတာင္ေပၚက သစ္လြင္လြန္းသည့္ ေနေရာင္ျခည္မ်ား

(ဓာတ္ပံု – ၿငိမ္းေ၀)

(၁) ဇြဲကပင္ေတာင္ထိပ္ ဆံေတာ္ရွင္ေစတီေတာ္ျမတ္ ေၾကးေခါင္းေလာင္းသံေတြက ေတာင္ထိပ္ကတစ္ဆင့္ ေတာင္ေအာက္ကို လြင့္က်သြားေနခဲ့ၾကတယ္။

ေနေရာင္ျခည္ကလည္း တကယ့္ကို ေသြးႏုသားႏုလို ၀ါေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလးဆိုေပမယ့္ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ရွိလွပါတယ္။ ကြင္းျပင္ႀကီးေတြနဲ႔ ေတာင္ကုန္းေတြေပၚေက်ာ္ၿပီး တိုက္ခတ္လာေနတဲ့ ေျမာက္ျပန္ေလက မေအးစက္စက္ ေအးစက္စက္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူသိုက္ ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ တစ္ည အိပ္ၾကပါတယ္။ ေတာင္ေပၚေက်ာင္း ဒုေက်ာင္းထိုင္ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵိယရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ေတာင္ေပၚေက်ာင္းမွာ သက္ေသာင့္သက္သာ အိပ္စက္ခြင့္ရခဲ့ၾကတာပါ။

နံနက္ ၄ နာရီေလာက္မွာ အိပ္ရာထၾကပါတယ္။ အျပင္ဘက္ထြက္ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚတက္ၾကည့္ေတာ့ ေနေရာင္ျခည္ မျမင္ရေသးလို႔ ၅ နာရီခြဲေက်ာ္တဲ့အထိ ေစာင့္ၾကပါတယ္။

ဘုရားကုန္းေတာ္ေပၚက ေအာက္တစ္ဆင့္ ရဟတ္ယာဥ္ဆင္းလို႔ရေအာင္ လုပ္ထားတဲ့ လြင္ျပင္ငယ္ေနရာဆီ ဆင္းၾကပါတယ္။ ေျမကြက္လပ္ထိပ္မွာ ကုိယ္စီရပ္ၿပီး ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚဆည္းဆာကို ဓာတ္ပံု႐ုိက္ၾကပါတယ္။

ဓာတ္ပံုေတြ တစ္ပံုၿပီး တစ္ပုံ တရစပ္လိုက္႐ိုက္ရင္းက ေနေရာင္ျပျပေအာက္ ခပ္၀ါ၀ါး ခပ္ပါးပါး ေတာင္ထြတ္တခ်ဳိ႕ကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေနရင္းက စိတ္ထဲ၀င္လာတဲ့အေတြးက ဒီဇြဲကပင္ေတာင္ႀကီးဟာ တစ္ခ်ိန္က သေဘၤာေတြ၊ ေလွေတြ၊ ေဖာင္ေတြ ဆိုက္ကပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေနရာျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ မွန္းဆခ်က္ စကားေတြပါပဲ။

ၿပီးေတာ့ ဒီေတာင္ႀကီးကို အရင္တုန္းက ဗႏၶ၀ဂီရိေတာင္လို႔လည္း ေခၚခဲ့ပါတယ္။ ေဒသခံေတြက သဒၵါပန္းေတြ ပြင့္လြန္းလို႔ သဒၵါပန္းပြင့္ေတာင္လို႔လည္း အျမတ္တႏိုး ေခၚၾကတယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

ဓာတ္ပံုေတြ႐ိုက္ေနတယ္ ဆိုေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္က ဒီဇြဲကပင္ေတာင္ႀကီးေပၚက ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့ ေခါင္းေလာင္းေတာ္ႀကီးဆီကို ေရာက္ေနပါေသးတယ္။ ဇြဲကပင္ေစတီေတာ္ေဂါပက အဖြဲ႕၀င္ေဟာင္္း ဦးအန္းဆိုင္းသည္ အဲဒီေခါင္းေလာင္းေတာ္ႀကီး ရွာေဖြေရး ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ အလုပ္သမား အမ်ားအျပား ငွားရမ္းၿပီး ေခ်ာက္ႀကီးထဲဆင္းလို႔ ခ်ဳံႏြယ္ပိတ္ေပါင္းေတြကို ရွင္းလင္း ရွာေဖြခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ ေခါင္းေလာင္းႀကီးကိုေတာ့ မေတြ႕ရ။ ေတာေတာင္ကထူ ေခ်ာက္က နက္လြန္းလို႔ ေခါင္းေလာင္း ရွာေဖြေရးကို ရပ္တန္႔ခဲ့ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဇြဲကပင္ေတာင္ အေနာက္ဘက္အျခမ္းက တက္လာရင္ ေရတံခြန္စခန္းအလြန္မွာ ကရင္အေခၚ ‘ဒံုေလြ႕’ လို႔ေခၚတဲ့ ‘ေခါင္းေလာင္းက်စခန္း’ ကလည္း ရွိေနျပန္ပါတယ္။ အဲဒီေနရာက မတ္ေစာက္တဲ့ ေခ်ာက္ႀကီးျဖစ္ေနတာမို႔ ေအာက္ကိုဆင္းၾကည့္ဖို႔ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီေအာက္က ေခ်ာက္ႀကီးထဲမွာ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚက ျပဳတ္က်ခဲ့ဖူးတဲ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးရဲ႕ အပိုင္းအစေတြ ရွိေနၾကလိမ့္မယ္လို႔ ေဒသခံေတြက ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။

(၂) ဇြဲကပင္ေတာင္ဟာ ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ အျမင့္ ၂၃၇၂ ေပ ျမင့္ပါတယ္။ ေဒသခံေတြရဲ႕ အဆိုအရ ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚဘုရားနဲ႔ ေခတ္ၿပိဳင္ျဖစ္တဲ့ က်ိဳက္ထီး႐ုိးေတာင္က ၃၆၁၅ ေပ ျမင့္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ကာ ဇြဲကပင္ေတာင္က က်ဳိက္ထီး႐ိုးေတာင္ထက္ ပိုနိမ့္တဲ့ သေဘာရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေတာင္တက္လမ္းေတြက က်ဳိက္ထီး႐ိုးေတာင္ထက္ ပိုၿပီးမတ္ေစာက္ၾကပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြ ပိုၿပီးထူထပ္ပါတယ္။

ဇြဲကပင္ေတာင္ထိပ္မွာ တည္ထားတဲ့ ဘုရားသမိုင္း စာအုပ္ေတြထဲမွာကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း အျခားအျခားေသာ ဘုရားသမိုင္း စာအုပ္ေတြလိုပဲ လက္ေတြ႕က်က် ယံုၾကည္ဖို႔ရာ ခက္ခဲလွတဲ့ ပံုျပင္ဆန္ဆန္သမိုင္းေတြကို ေတြ႕ရေပမယ့္ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ဒီေနရာ ဒီေဒသ တစ္၀ိုက္ဟာ ပင္လယ္ႀကီးေအာက္ရွိေနခဲ့တဲ့ ေနရာျဖစ္တယ္ဆိုတာက်ေတာ့ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းလြန္းပါတယ္။ အားလံုးသိတဲ့အတိုင္း ပုဂံနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္ သု၀႑ဘူမိလို႔ေခၚတဲ့ သထံုၿမိဳ႕ဟာ တစ္ခ်ိန္က ပင္လယ္ဆိပ္ကမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ တစ္စံုတစ္ရာ ခိုင္မာတဲ့သမိုင္းအရ ဇြဲကပင္ေတာင္ႀကီး ပင္လယ္ေရေအာက္ရွိ ေနခဲ့ဖူးတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားခဲ့တာပါ။

တစ္ခါ မေန႔တုန္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေတာင္ေပၚတက္လာခဲ့ရာ လမ္းကုိ ျပန္စဥ္းစားမိျပန္တယ္။ တကယ္ေတာ့ ဇြဲကပင္ေတာင္ တက္လမ္းက ႏွစ္ခုရွိပါတယ္။ အေနာက္ဘက္က တက္တဲ့လမ္းနဲ႔ အေရွ႕ဘက္ကတက္တဲ့ လမ္းဆိုၿပီး ေတာင္တက္လမ္း ႏွစ္ခုပါ။ အေနာက္ဘက္က တက္တဲ့လမ္းက ေျမလမ္းျဖစ္ၿပီး အေရွ႕ဘက္ေတာင္တက္လမ္းက အဂၤေတ ေက်ာက္ခင္းေလွကားထစ္ေတြ ခင္းထားတဲ့ လမ္းျဖစ္ၿပီး အဲဒီလမ္းက လမ္းေဟာင္းျဖစ္ပါတယ္။ အေနာက္ဘက္လမ္းက ေျမလမ္းျဖစ္ၿပီး ေတာင္ေအာက္႐ႈခင္းေတြ ျမင္သာတဲ့လမ္းျဖစ္လို႔ အဲဒီအေနာက္ဘက္ေတာင္တက္လမ္းနဲ႔ တက္ၾကဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကတာပါ။ အေနာက္ဘက္ေတာင္တက္လမ္းက အခ်ိန္သံုးနာရီေလာက္ နားနားေနေန တက္လို႔ရၿပီး အေရွ႕ဘက္လမ္းေဟာင္း ေက်ာက္ေလွကားထစ္လမ္းက လမ္းပိုၿပီး တိုတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီလမ္းက ေျမလမ္း လမ္းသစ္ထက္ ပိုၿပီး မတ္ေစာက္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အတက္မွာ အေနာက္ဘက္လမ္းကို ေရြးခဲ့ၿပီး ျပန္ဆင္းတဲ့အခါ အေရွ႕ဘက္လမ္းက ျပန္ဆင္းၾကဖို႔ စဥ္းစားခဲ့ၾကပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္သိုက္ ဇြဲကပင္ေတာင္ထိပ္က ျမင္ရေတြ႕ရတဲ့ ဂမၻီရဆန္လြန္းလွတဲ့ ဆည္းဆာျမင္ကြင္းေတြကို တစ္ခုမွ မလြတ္ေအာင္ ဓာတ္ပံု႐ုိက္ၾကပါတယ္။ ဇြဲကပင္္ ေတာင္ထိပ္ေပၚက ျမင္ရတဲ့ ဆည္းဆာျမင္ကြင္းႀကီးဟာ အခ်ိန္နဲ႔အမွ် အေရာင္ေတြ ေျပာင္းခ်ိတ္သြားေနၿပီး တစ္ခါတစ္ခါ ကြၽန္ ေတာ့္မွာ ကင္မရာခလုတ္ မႏွိပ္မိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ တအံ့တၾသ ေငးၾကည့္မိပါတယ္။

(၃) ညေရာက္ေတာ့ လမျပည့္မီတစ္ရက္ အလိုျဖစ္တာမို႔ ဘုရားရင္ျပင္ေတာ္ေပၚမွာ လေရာင္ေတြ ခင္းေပးထားသလို ျဖစ္ေနတာမို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္သြားရပါတယ္။ လထြက္လာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္တည္းဆိုသလို ရင္ျပင္ေတာ္ ေဘးေစာင္းတန္းေအာက္မွာ ဆရာေတာ္ဦးနႏၵိယရဲ႕ စီမံခိုင္းေစမႈနဲ႔ ဖ်ာသံုး ေလးခ်ပ္၊ လက္ဖက္သုတ္ သံုးေလးပန္းကန္၊ ေရေႏြးဓာတ္ဘူးေတြ ေရာက္လာပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး ဖ်ာေပၚမွာ သြားစုထိုင္ၾကပါတယ္။

အနည္းငယ္သာ ေအးတာမို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး အေႏြးထည္ေတာင္ မ၀တ္ၾကပါဘူး။ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ေလကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္သက္ေနခဲ့ၾကရပါတယ္။ စိတ္အထင္ ညက်ရင္ေတာ့ ေအးေတာ့မွာပဲလို႔ ထင္ခဲ့ေပမယ့္ တကယ့္လက္ေတြ႕မွာ ထင္သလိုမဟုတ္ဘဲ ခပ္ေႏြးေႏြး ခပ္ေအးေအးေလးပဲ ျဖစ္တာမို႔ တစ္ေနကုန္ ေတာင္ေပၚတက္လာရလို႔ ပင္ပန္း ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ဟာ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပဲ ေပ်ာက္ကင္း သက္သာသြားရပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ စကား၀ိုင္းကို ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵိယကပဲ ဦးေဆာင္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚဘုရားနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္ စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္အေၾကာင္း၊ ဇြဲကပင္ ေတာင္ေပၚဘုရား တစ္စတစ္စ ပိုမိုခုိင္မာ တင့္တယ္လာေစေရး ႀကိဳးပမ္းမႈမ်ားအေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေျပာစကားေတြထဲမွာ သူဟာ ဇြဲကပင္ေတာင္ကို တစ္ေန႔ သံုး ေလးေခါက္ အဆင္း အတက္ လုပ္ခဲ့ရတာ ၁၀ ႏွစ္ ရွိခဲ့တယ္လို႔ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး တအ့ံတၾသ ျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အတက္တစ္ေၾကာင္းထဲနဲ႔တင္ ဆက္မတက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပင္ပန္းခဲ့ၾကတာမို႔ ဆရာေတာ္က တစ္ေန႔တည္း ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ေလာက္ အဆင္း အတက္ လုပ္ခဲ့ရတယ္ဆိုေတာ့ အားလံုး ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ ကုန္ၾကရတာေပါ့။ ဆရာေတာ္ဟာ ဇြဲကပင္ ေတာင္ေပၚဘုရားျပဳျပင္ေရး၊ ဘုရားေစာင္းတန္းနဲ႔ ဘုရားဖူးခရီးသည္ေတြ အဆင္ေျပနားေနႏိုင္ေရး အေဆာက္အအံုေတြအတြက္ သဲ၊ ဘိလပ္ေျမနဲ႔ တျခားေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းေတြကို ၁၀ ႏွစ္ခန္႔ ေန႔စဥ္ ႏွစ္ေခါက္ သံုးေခါက္ ထမ္းပိုးၿပီး အတက္အဆင္း လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အံ့ၾသေလးစားခဲ့ၾကရပါတယ္။

ဒီၾကားထဲ ဇြဲကပင္ေတာင္ထိပ္မွာ မုိးတြင္းက်ရင္ ခဏ ခဏ မိုးႀကိဳးပစ္ခံရေလ့ ရွိတာကိုလည္း ဆရာေတာ္က ေျပာျပပါတယ္။ မိုးႀကိဳးလြတ္ေအာင္ နည္းလမ္းေပါင္းစံု အသံုးျပဳခဲ့ရပံုေတြကိုလည္း ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ေန႔တိုင္းနီးပါး မိုးႀကိဳးပစ္ခံရတတ္တာကိုလည္း ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ မိုးႀကိဳးလႊဲေတြ ေနရာအႏွံ႔ ေဆာင္ရြက္ထားတဲ့ၾကားက မိုးႀကိဳးကေတာ့ ပစ္ေနတာပါပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ အလွဴခံအသံခ်ဲ႕စက္ ၀ါယာႀကိဳးတစ္ေလွ်ာက္ မိုးႀကိဳးပစ္လို႔ မီးတန္းႀကီး ေလွ်ာက္ေျပးေနတာ၊ အေဆာက္အအံုတခ်ဳိ႕ ပ်က္စီး လြင့္စင္သြားတာကို ကိုယ္တိုင္ထိုင္ၾကည့္လို႔ ေတြ႕ေနရတာလည္း ရွိတယ္လို႔ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး ပိုၿပီးတုန္လႈပ္ကုန္ၾကရပါတယ္။

ဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ္က မိုးတြင္းဆိုရင္ တိမ္ေတြ ဒီထက္လွမွာ ေသခ်ာတယ္၊ မိုးတြင္းက်ရင္ မျဖစ္မေန ဇြဲကပင္ေတာင္ေပၚ တက္လာၿပီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ရရင္ေကာင္းမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားခဲ့တာဆိုေတာ့ ဆရာေတာ္ ဦးနႏၵိယရဲ႕ ဇြဲကပင္ေတာင္ထိပ္ မိုးႀကိဳးအပစ္ခံရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ ၾကားရေတာ့ အဲဒီကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ မိုးတြင္းကာလ ေတာင္ေပၚတက္လာၿပီး ဓာတ္ပံု႐ိုက္ခ်င္စိတ္ကို အသာေလးပဲ မ်ဳိခ်ထားလိုက္ရပါေတာ့တယ္။

(၄) ဇဲြကပင္ေတာင္ေပၚဘုရားကို ေနာင္ႏွစ္ေလာက္စၿပီး ေကာင္းကင္ေကဘယ္ႀကိဳး တပ္ေတာ့မယ္လို႔ သိခဲ့ရပါတယ္။ ခရီးသည္ေတြဟာ ေတာင္တက္လမ္းအတိုင္း ပင္ပင္ပန္းပန္း မတက္ရေတာ့ဘဲ ေကာင္းကင္ႀကိဳးနဲ႔ တက္လို႔ရေတာ့မယ့္သေဘာပါပဲ။ ပဏာမ တိုင္းတာမႈေတြလည္း လုပ္ထားၿပီးျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဇြဲကပင္ေတာင္ဟာ စီးပြားျဖစ္ခရီးသြားလုပ္ငန္းအျဖစ္ ေခတ္မီမီ အျမင္က်ယ္က်ယ္ ေဆာင္ရြက္မယ္ဆိုရင္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း စည္ကား တိုးတက္လာမယ့္ ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စစ္မက္ကင္းေ၀းဖို႔ေတာ့ လိုတာေပါ့ေလ။

အခုေတာ့ ေဒသခံလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြကလည္းမ်ား၊ အစိုးရနဲ႔ အဲဒီလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြကလည္း အပစ္အခတ္ရပ္စဲထား (သူတို႔အေခၚ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လက္မွတ္ထိုး) ၿပီးျဖစ္ေပမယ့္ ဒါကလည္း အခ်ိန္မေရြး ထိပါးသြားႏိုင္ေသးတာမို႔ ဇြဲကပင္ ေတာင္တက္ခရီး စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္ဖို႔ အတြက္ စိတ္ပူမိတာအမွန္ပါပဲ။ ဒီထက္ ခိုင္မာတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆာင္ရြက္မႈေတြ အျမန္ဆံုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ၾကပါေစလို႔လည္း ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

ဇြဲကပင္ေတာင္ဟာ ခံ့ညားလြန္းပါတယ္။ ဇြဲကပင္ေတာင္တက္ခရီးဟာ သာယာလွပလြန္းပါတယ္။ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္း ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ က်န္းမာေရးအရလည္း ေတာင္တက္ခရီးဟာ အေထာက္အကူျပဳပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ ဇြဲကပင္ေတာင္ သို႔မဟုတ္ ဗႏၶာဂီရိေတာင္ေပၚက သစ္လြင္လြန္းတဲ့ ေနေရာင္ျခည္ေတြ၊ ပ်ဳိျမစ္ဆန္းၾကယ္လွတဲ့ ဆည္းဆာျမင္ကြင္းေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏိုင္ေတာ့မယ္ မဟုတ္ပါဘူး။

ကရင္တုိင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုသားခ်င္းေတြရဲ႕ ဂုဏ္ထူးေဆာင္၊ ဂုဏ္ယူစရာေနရာ တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ဇြဲကပင္ေတာင္ႀကီး ဒီထက္သာယာၿငိမ္းခ်မ္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

အလွပဆံုး ျမင္ကြင္း

ကြၽန္ေတာ္၏ သံုးႏွစ္ခဲြအရြယ္ သမီးငယ္က သူ၏အဘြားလုပ္သူကို တစ္ခါတစ္ရံ “ဒါ ေလးေတာင္မသိဘူးလား။ ဒါေလးေတာင္ မသိဘူးလား” ဟူ၍ ဆရာမေလသံျဖင့္ ေျပာသည္ကို ၾကားရတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ ျပံဳးမိသည္။ သူ႕အဘြား လုပ္သူမွာလည္း ထိုသို႔ေျပာေလတိုင္း “ေအး ေမႀကီးက မသိဘူး။ သမီး လုပ္ျပပါဦး” ဟူ၍ ျပန္လည္တံု႔ျပန္ရင္း ျပံဳးေနတတ္သည္။

ကြၽန္ေတာ့္သမီးငယ္ႏွင့္ သူ႔အဘြားတင္မွ မဟုတ္၊ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုကဲ့သို႔ ေျမး အဘိုး စကားေျပာခန္းမ်ားကို ၾကားရျမင္ရတိုင္း စိတ္ထဲၾကည္လင္သန္႔ရွင္း၍ ပီတိျဖစ္ေနမိတတ္သည္။ မ်ဳိးဆက္တစ္ခု ကြာဟသြားေသာ လူသားႏွစ္ဦးၾကားက ဆက္သြယ္မႈ ပံုစံသည္ ခ်စ္စရာေကာင္းေန၏။ ကြၽန္ေတာ့္ တြင္ အဘိုးအဘြားတို႔ မရွိေတာ့ပါ။ အေဖ့ဘက္က အဘိုးအဘြားေရာ အေမ့ဘက္က အဘိုးအဘြားတို႔ပါ ကြယ္လြန္ကုန္ၾကသည္မွာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ သက္ရွိထင္ရွား ရွိခဲ့စဥ္အခ်ိန္တုန္းကလည္း အတူေနခဲ့ရသည္ မဟုတ္၍ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ရွိခဲ့သည္ မထင္ပါ။

ငယ္စဥ္က ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားဆိုလွ်င္ အဘိုးအဘြားမ်ားရွိရာ နယ္ဘက္ ေက်းရြာမ်ားသို႔ မိသားစုလိုက္ ရထားႀကီးစီး၍ ျပန္ခဲ့ၾကရဖူးသည္။ ကေလးဘ၀က ရန္ကုန္- မႏၲေလး ရထားႀကီးေပၚတြင္ က်ပ္က်ပ္သပ္သပ္စီးရင္း တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ လယ္ကြင္းမ်ား ကို ၾကည့္ရသည့္ အရသာကိုေတာ့ ယေန႔အထိ မေမ့ႏိုင္။ ထိုစဥ္တုန္းက ရန္ကုန္-မႏၲေလး ခရီးစဥ္သည္ ရထားျဖင့္ ၁၆ နာရီခန္႔အထိ ေမာင္းရသည္ကို မွတ္မိေနသည္။ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ ဘူတာတစ္ခု ၀င္ေလတိုင္း “ဒီၿမိဳ႕မွာ ဘယ္လို လူေတြ ေနပါလိမ့္” ဟူသည့္ ကေလးအေတြး ႏွင့္ ရထားျပတင္းေပါက္မွတစ္ဆင့္ အိမ္မ်ား လမ္းမ်ားေပၚ စိတ္၀င္တစား အလုအယက္ ၾကည့္ၾကရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္ၾကေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို ကေလးငယ္မ်ားပင္လွ်င္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕လာေအာင္ စီးရသည့္ အခ်ိန္ပမာ ဏပင္ ျဖစ္ခဲ့သည္။

ညေရာက္၍ ရထားေပၚ အိပ္ၾကၿပီဆိုလွ်င္လည္း ကိုယ္လံုးေသးေသး ကေလးငယ္ငယ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ သစ္သားထိုင္ခံုမ်ားေအာက္ ပုဆိုးစမ်ားခင္း ေခြေခါက္အိပ္ၾကရသည္ကို အလြန္သေဘာက်ၾကသည္။ အိမ္သာတက္ခ်င္၍ အိမ္သာရွိရာသို႔ ေက်ာ္နင္း ခြနင္း သြားရသည္ကို သေဘာက်သည္။ အေဖအေမတို႔က လမ္းတြင္ စားရန္ ထမင္း ႏွင့္ ဟင္းလ်ာမ်ားကို ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး စတီးငါးဆင့္ခ်ဳိင့္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ထည့္လာၾက၏။ ထမင္းစားခ်ိန္တန္လွ်င္ ရထားႀကီး ယိမ္းထိုးလႈပ္ခါေနသည့္ၾကားက ပါးစပ္ေပါက္ႏွင့္ ဇြန္းတည့္ေအာင္ ခ်ိန္ေနရသည္ကို ကစားေနရသလို ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကသည္။

ထိုသို႔ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း အဘိုးအဘြားမ်ားဆီသို႔ အလည္အပတ္ သြားရသည္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ရျခင္းမွာ အဘိုးအဘြား မ်ားႏွင့္ ေတြ႕ရဆံုရျခင္းထက္ ခရီးသြားရျခင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ရျခင္းသာျဖစ္ခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ တို႔၏ အဘိုးအဘြားမ်ားသည္ နယ္ဘက္ ေက်းဘက္မွ ေတာသူေတာသားႀကီးမ်ား ျဖစ္၍ ေျမးမ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ားႏွင့္ ပြတ္တီးပြတ္သပ္ ေနခ်စ္စရာ ပလီစိေျခာက္ခ်က္ ေျပာ စသျဖင့္ မေနတတ္ၾကျခင္း မ်ားလားေတာ့ မသိႏိုင္ပါ။ သားသမီး မ်ားလြန္းလွ၍ ေျမးကလည္း မ်ားျပားလွသည္ျဖစ္ရာ နီးနီးကပ္ကပ္ အတူတူေနၾကေသာ ေျမးမ်ားကိုသာ အဘိုး အဘြားမ်ားက ပိုခ်စ္သည္လားေတာ့ မေျပာတတ္။

ကြၽန္ေတာ္ ငယ္ေသးသည့္ သံုး ေလးတန္းအရြယ္ေလာက္က အေဖ၏ အေမ၊ ကြၽန္ေတာ့္အဘြား ေဆး႐ံုတက္ရန္ ရန္ကုန္သို႔ တစ္ေခါက္ လာခဲ့ဖူးသည္ကို မွတ္မိေနေသး၏။ အဘြားသည္ သူ႔အိမ္တြင္ရွိေသာ သံျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားသည့္ ေခြးေျခခံုေသးတစ္ခုကို မေတာ္တဆ တိုက္မိရာက ေျခသလံုးတြင္ အနာျဖစ္ေလသည္။ ေဆးမလိမ္း ေဆးမစား ဂ႐ုမစိုက္ေနေသာေၾကာင့္ အနာက ရင္း၊ မန္း ၀င္၍ ေရာင္ကိုင္းလာသည္။ ထိုအေျခ ေရာက္သည္ကိုလည္း သိပ္အေလးမထား၊ အမ်ားေျပာသမွ် ဟိုအရြက္ ဒီအရြက္၀ါး၍ ကပ္သည္။ မရ။ အနာက ပိုရင္းလာသည္။ ထိုအခါ ဖေယာင္းခ်က္ ႏွစ္က်ပ္ဖိုးေလာက္ ၀ယ္ကပ္သည္။ မေပ်ာက္။ ဤလိုႏွင့္ မသက္သာ အစာမစားႏိုင္၊ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် ေအာ္ဟစ္ ညည္းညဴေနရေသာေၾကာင့္ နယ္မွ ေဆး႐ံုျပရာ အဆင္မေျပသည္ႏွင့္ အေဖက ရန္ကုန္ တက္ကုရန္ေခၚရင္း ေရာက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုအခ်ိန္က အဘြား ရန္ကုန္လာေနၿပီး ေဆးကုသည့္အခ်ိန္ ေလးလေက်ာ္ ငါးလနီးနီး ကာလသည္ ထိုအဘြားႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အနီးကပ္ဆံုး ေနရသည့္ ကာလျဖစ္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အဘြားမွာ ေ၀ဒနာက ႀကီးမားသည္ ျဖစ္ရာ အျမဲလိုလို ေအာ္ဟစ္ညည္းညဴေနရ၍ မည္သူမွ် အနားကပ္မခံပါ။ ေအာ္ေငါက္လႊတ္ေလ့ရွိသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကလည္း အနားမကပ္ၾကပါ။ အဘြားေရာက္ကာ စ ရက္မ်ားက ဆိုလွ်င္ အဘြား၏ အနာႀကီးမွာ ျပည္ပုပ္အနံ႔ပင္ တေထာင္းေထာင္းျဖစ္ေနရာ ကြၽန္ေတာ္ တို႔သည္ အိမ္ပင္ မကပ္ခ်င္ၾကပါ။ ထို႔ေနာက္ အဘြားသည္ ဘာမွမဟုတ္သည့္ ဒဏ္ရာေလး မွတစ္ဆင့္ အပ္ႏွင့္ေပါက္ရမည္ကို ပုဆိန္ႏွင့္ ထြင္းရျဖစ္သကဲ့သို႔ ေျခေထာက္ကို ေပါင္လယ္ေလာက္မွ ျဖတ္လိုက္ရေတာ့သည္။

ထို႔ေနာက္ ေဆး႐ံုမွဆင္းၿပီး အိမ္ျပန္ ေရာက္လာသည့္ေနာက္ အဘြားသည္ သူ႔ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ ဆံုး႐ႈံးလိုက္ရသည္ကို အင္မတန္ ပူေဆြး၀မ္းနည္းလ်က္ တငိုငို တရယ္ရယ္ျဖစ္၍ေနေလသည္။ (သူ၏ ေျခေထာက္ျဖတ္မည္ကို ဆရာ၀န္မ်ားအား မတား ျမစ္ရေကာင္းလားဟု ဆိုကာ အေဖ့ကိုပင္ စိတ္ဆိုးေနခဲ့သည္ဟု ေနာက္ပိုင္းတြင္ အေဖက စိတ္မေကာင္းစြာ ျပန္ေျပာျပ၍သိရသည္။) ေျခေထာက္တစ္ဖက္ ျဖတ္လိုက္ရ၍ အဘြား သည္ ေျခတုႀကီး တစ္ဖက္တပ္ရသည္။ထိုေျခတုႀကီးႏွင့္ က်င့္သားရေအာင္ လမ္းေလွ်ာက္ က်င့္ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ ႏွမသံုးေယာက္သည္ ခုတင္ေျခရင္းတြင္ ေတြ႕ ရေသာ ေျခတုႀကီးကို ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ အလြန္ေၾကာက္ၾကသည္။ ထိုေျခတုႀကီး နံေဘးမွ တစ္ေယာက္တည္း မျဖတ္ရဲၾက။ နဂို ကပင္ သံေယာဇဥ္နည္းလွေသာ အဘြားႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ သူ၏ ေၾကာက္စရာေျခတု ႀကီးကိုပါ ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာအခါ အဘြားသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္တြင္ ငါးလခန္႔ေနသြားခဲ့ေသာ္လည္း ပို၍ခ်စ္ခင္မလာသည့္အျပင္ ေၾကာက္စရာ လန္႔စရာျဖစ္သြားေတာ့သည္။ အဘြားမွာ ကံဆိုးရွာပါသည္။ ေျခတုႀကီးတစ္ဖက္ႏွင့္ သူ႔ေနရပ္သို႔ ျပန္သြားၿပီး ေလး ငါး ေျခာက္လခန္႔အၾကာေလာက္မွာပင္ ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါသည္။

ထိုအဘြား၏ ေယာက်္ား၊ အေဖ့၏အေဖ၊ အဘိုးႏွင့္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ အေစးမကပ္ၾကပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုအဘိုးႏွင့္ စကားတစ္ခြန္းပင္ ေျပာခဲ့ဖူးသည္ကို မမွတ္မိပါ။ သူ႔အေၾကာင္းဆိုလွ်င္ ေမွာင္မည္းေနေသာ အခန္းငယ္တစ္ခုထဲတြင္ ကတံုးႀကီးႏွင့္ လူေကာင္ ထြားထြား အဘိုးႀကီးတစ္ဦး ထံုးဘူးေသးေသး တစ္ခုထဲသို႔ သူ၏ႀကီးမားလွေသာ လက္ညႇိဳး ႀကီးျဖင့္ႏႈိက္ကာ ကြမ္းရြက္ကို ထံုးသုတ္ေနသည့္ ပံုကိုသာ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိသည္။အျခား ဘာမွ် စဥ္းစား၍မရပါ။

အေဖ့ဘက္က အဘိုးအဘြားတို႔ႏွင့္စာလွ်င္ အေမ့ဘက္က အဘိုးအဘြားတို႔က ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ပို၍နီးစပ္မႈရွိခဲ့ၾကေသးသည္ဟု ဆိုႏိုင္မည္ထင္သည္။ အေမ့ဘက္က အဘိုး ႏွင့္ အဘြားသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အိမ္သို႔ တစ္ဦးလွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္စီ ေရာဂါေ၀ဒနာႏွင့္ မဟုတ္ဘဲ လာလည္ခဲ့ဖူးသည္ကို မွတ္မိေနသည္။ ႏွစ္စဥ္ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစု အမ်ားဆံုးသြားျဖစ္သည္မွာလည္း အေမ့ဘက္က အဘိုးအဘြားမ်ားရွိရာ မံုရြာၿမိဳ႕ဆီသို႔ပင္ျဖစ္၏။ကြၽန္ေတာ္တို႔ကလည္း အေဖ့ဇာတိ ေက်ာက္ဆည္ၿမိဳ႕ထက္၊ အေမ့ ဇာတိ မံုရြာၿမိဳ႕သို႔ သြားရသည္ကို ပိုေပ်ာ္သည္။ ထိုအဘိုးအဘြားကို ပိုခ်စ္၍ ေတာ့လည္း မဟုတ္ပါ။ မံုရြာၿမိဳ႕သို႔သြားသည့္ အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ တစ္ဘက္ ကမ္းရွိ အဘိုးရြာ ကံကုန္းႏွင့္ အဘြား၏ရြာ နတ္လပို႔တို႔ကို ေလွစီး၍ သြားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

ရြာမ်ားသို႔ေရာက္သည့္အခါတြင္လည္း အဘိုးအဘြားတို႔ႏွင့္ ေနျခင္းထက္ အိမ္တကာလွည့္ ထမင္းစားေသာက္၊ ၾကံသကာ ထန္းလ်က္၊ အသီးအႏွံစသျဖင့္ အခ်ဳိပဲြတည္းရ သည္ကို ႀကိဳက္ၾက ေက်နပ္ေနၾကသည္က မ်ားပါသည္။ “ရန္ကုန္က ဘိုးတင္ပိုင္ ေျမး ေတြ လာတယ္ေဟ့၊ ေဒၚျမရင္ ေျမးေတြလာတယ္ေဟ့” ဟူ၍ တစ္ရြာလံုး လွည့္ပတ္အမ်ဳိး ေတာ္ေနသည့္လူမ်ားအၾကား အေရးေပးခံရသည္ကို ကေလးသဘာ၀ ေပ်ာ္မဆံုးျဖစ္ရသည္။ ထိုသို႔ရြာမ်ားကို ေရာက္သည့္ ေလး ငါး ေျခာက္ရက္ တစ္ပတ္အခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ အဘိုးအဘြားအိမ္မ်ား၌ တစ္ရက္တေလမွ်ပင္ ထမင္းစားလိုက္ရသည္ မရွိပါ။ ဖိတ္ေကြၽးေသာ အိမ္မ်ား၌သာ လိုက္စားရင္း ျပန္ခဲ့ရသည္။ အခ်ဳိ႕ေန႔မ်ားဆိုလွ်င္ သံုး ေလးနပ္ပင္ စားရေသး၏။ ဟင္းဆိုသည္မွာလည္း ကိုရင္၀တ္ ရွင္ျပဳတုန္းက စားခဲ့ရသည္ထက္ပင္ ဟင္းခြက္မ်ားလြန္းလွ၍ ေခါင္းမေဖာ္စတမ္း ျဖစ္ရ၍ မေပ်ာ္ဘယ္ရွိျဖစ္မည္နည္း ဆိုသကဲ့သို႔။
အဘိုးရြာ အဘြားရြာမ်ားသို႔ သြားရတိုင္း အေပ်ာ္ရဆံုးအျဖစ္မ်ားမွာ ညီအစ္ကို ေမာင္ ႏွမ တစ္၀မ္းကဲြမ်ားႏွင့္ ေတာထဲ ေတာင္ထဲ ေလွ်ာက္သြား၊ ေရဆာလွ်င္လတ္လတ္ဆတ္ ဆတ္ခ်ထားသည့္ ထန္းရည္ခ်ဳိခ်ဳိေသာက္၊ နီညိဳေရာင္ ထန္းလ်က္လံုးႀကီးမ်ား ခ်က္ၾက သည္ကို မီးထိုးကူရင္း မွင္တက္အံ့ၾသေနရ ျခင္းတို႔ပင္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး စိတ္အပ်က္ရဆံုးမွာ အိမ္သာ မရွိျခင္းတို႔သာျဖစ္ေလသည္။

အေဖ့ဘက္က အဘိုးအဘြားတို႔ႏွင့္စာ လွ်င္ အေမ့ဘက္က အဘိုးအဘြားတို႔ႏွင့္ ပို၍ နီးစပ္သည္ဆိုရေသာ္လည္း တကယ္ေတာ့ သည္းသည္းလႈပ္ခ်စ္ သည္းသည္းလႈပ္အလို လိုက္ဆိုသည့္ လက္ပြန္းတတီး ရင္းႏွီးေနသည့္ အေျခအေနမ်ဳိးေတာ့လည္းမဟုတ္ပါ။အေမ၏ အေဖ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဘိုး ဦးတင္ပိုင္သည္ စက္ဘီးျပင္သည့္ ပိန္သြယ္သြယ္ အသားညိဳ ညိဳႏွင့္ အဘိုးႀကီးတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမမ်ား ေဆာ့ကစားရင္း သူ႔ အနားေရာက္လာလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမတေတြကို ၾကည့္ကာ သြားမရွိေတာ့၍ ခြက္၀င္ေနေသာ ပါးခြက္ႀကီးႏွင့္ ျပံဳးေန ေလ့ရွိပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ စိတ္ကူးေပါက္ သည့္အခ်ိန္မ်ဳိးတြင္ “ငါ့ ေျမးေတြမွာ စက္ဘီးရွိလား ဘိုးဘိုး စက္ဘီးျပင္ေပးမယ္” ဟု ဆိုကာ ကြင္းခြႀကီးတစ္ခုကို လွည့္သည့္ သဏၭာန္ျပဳ၍ အဘိုးက ေျပာတတ္သည္။

အေမ့၏အေမ အဘြား ေဒၚျမရင္ ကြယ္ လြန္သည္မွာ အနည္းငယ္ေစာ၍ကြၽန္ေတာ္ တို႔ငယ္ငယ္က အဘြားႏွင့္ စကားေျပာခဲ့ဖူး သည္တို႔ကို မွတ္မိေနေသာ္လည္း ဘာ အေၾကာင္းမ်ား ေျပာခဲ့သည္ကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။ အဘြားသည္ အဘိုးဦးတင္ပိုင္ထက္ ေလသံ၊ အျပဳအမူ၊ စိတ္ဓာတ္စသျဖင့္ မာသည္ကိုေတာ့ ၀ိုးတ၀ါး မွတ္မိေနသည္။ အဘြား သည္အေမတို႔ အလြန္ငယ္ရြယ္ေသးသည့္ အရြယ္က အေတာ္အသင့္ ခ်မ္းသာခဲ့ေသာ္ လည္း အဘိုး က်န္းမာေရးမေကာင္းသည္ကို ကုသျခင္း၊ ေငြစကၠဴ ၁၀၀ တန္မ်ား တရားမ၀င္ ေၾကညာစဥ္ကလည္း အက်ဳိးနည္းခဲ့ျခင္း၊ ေနာက္ အျခားအေၾကာင္းေၾကာင္းမ်ား တိုက္ဆိုင္ ၿဂိဳဟ္ဆိုး၀င္ စီးပြားေရးဆုတ္ယုတ္ကာ ဆင္းရဲခဲ့ရသည္ဟု အေမက ေျပာျပဖူး၏။ က်န္းမာေရး မေကာင္းသည့္ အဘိုးက အသက္ ရွည္ရွည္ေနသြားရၿပီး မာမာထန္ထန္ရွိသည့္ အဘြားက ဦးစြာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည့္ အေမ့ အေမ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဘြား ေဒၚျမရင္ဟုဆိုလွ်င္ ေဆးရြက္ႀကီးအျပည့္ျဖင့္ ဆန္ေကာကို ေပါင္ေပၚတင္လ်က္ ေျပာင္းဖူးဖက္ကို လွ်ာႏွင့္သပ္ကာ ေဆး သားထည့္ၿပီး ေဆးလိပ္လိပ္ေနသည့္ပံု၊ ထို ေျပာင္းဖူးဖက္ေဆးလိပ္ႀကီးကို မီးခိုးတလံုးလံုး ျဖစ္ေအာင္ ဖြာကာ ငုတ္တုတ္ႀကီး ထိုင္ေနသည့္ပံုတို႔ကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ အဘြား၏ ႐ုပ္သြင္သည္ ထိုေျပာင္းဖူးဖက္ ေဆးလိပ္ႀကီး၏ မီးခိုးတေထာင္းေထာင္းထဲ တြင္ ေပၚလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္ ၀ါးသြားလိုက္။

ယခုေတာ့ အေဖ့ဘက္၊ အေမ့ဘက္ ႏွစ္ဘက္စလံုးမွ အဘိုးအဘြားမ်ား တစ္ဦးမွ် မရွိၾကေတာ့ပါ။ ကြယ္လြန္ကုန္ၾကၿပီ။ကြၽန္ေတာ္သည္လည္း ကေလးအေဖတစ္ဦး ျဖစ္ေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္အစ္ကိုဆိုလွ်င္ ကေလး ႏွစ္ေယာက္အေဖ စသျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ အေဖအေမ ေနရာကိုေရာက္လာၾကၿပီး အေဖတို႔ အေမတို႔သည္ အဘိုးအဘြားေနရာကို ေရာက္လာၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္က ကေလးမ်ားကို သူတို႔၏ အဘိုးအဘြားမ်ားႏွင့္ လက္ ပြန္းတတီး ရွိေစခ်င္သည္။ ကေလးငယ္တစ္ ဦးႏွင့္ အဘိုးအို၊ အဘြားအိုတစ္ဦး ေပ်ာ္တျပံဳး ျပံဳးျဖစ္ေနသည့္ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ ရသည္မွာ ကမၻာေပၚမွ အလွပဆံုး ႐ႈခင္းတစ္ခုကို ၾကည့္ ရသည္ထက္ ပို၍ ႏွစ္လိုဖြယ္ရွိသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္က ထင္မိသည္။

သမၼတသစ္၊ အသြင္သဏၭာန္သစ္ႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးခရီး နီးလာမည္လား

သမၼတတာ၀န္ စတင္ထမ္းေဆာင္ရန္ မတ္ ၃၀ ရက္က ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္တြင္ ကတိသစၥာျပဳၿပီးေနာက္ ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတဦး၀င္းျမင့္ႏွင့္ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးမင္းေအာင္လႈိင္တုိ႔ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ – စည္သူ)

ႏွစ္ေပါင္း ၇၀ စြန္းလာေနၿပီျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံက ျပည္တြင္းစစ္မီးကို ၿငိႇမ္းသတ္ႏိုင္မယ့္ ကနဦးေျခလွမ္းေတြကို လွမ္းလာႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ အစိုးရနဲ႔သမၼတသစ္အဖို႔ စိန္ေခၚမႈႀကီးလို႔ ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ အခြင့္အလမ္းေတြ၊ အလားအလာေတြကလည္း အစီအရီ ရွိေနၾကပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို အေျခခံတဲ့ ျပည္ေထာင္စုတည္ေဆာက္ေရးဆိုတဲ့ အႏၲိမ ရည္မွန္းခ်က္ဆီ ဦးတည္ႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ တိုက္ပြဲေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ အျမန္ရပ္ၿပီး ေဆြးေႏြးပြဲ၀ိုင္းမွာ ထိုင္ၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သမၼတသစ္အေနနဲ႔ ႏွစ္ႏွစ္တာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းေတြကို ျပန္ဆန္းစစ္သံုးသပ္ရင္း အသြင္သဏၭာန္သစ္၊ ေျခလွမ္းသစ္ေတြနဲ႔အတူ အေျပာင္းအလဲသစ္ေတြကို ေဖာ္ေဆာင္လာႏိုင္ဖို႔က တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ အေရးႀကီးသထက္ ႀကီးလာေနတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးမွာ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ အက်ပ္အတည္း၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ပ္အတည္းနဲ႔ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အက်ပ္အတည္းေတြဟာ ေသာ့ခ်က္အက်ဆံုး ျဖစ္သလို ကိုင္းကြၽန္းမွီ ကြၽန္းကိုင္းမွီေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ ႏိုင္ငံျခားတိုက္႐ိုက္ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈေတြ ခ်ဲ႕ထြင္ႏိုင္ဖုိ႔ဆိုတာ ႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈနဲ႔လည္း ဆက္စပ္ေနပါတယ္။ ႏိုင္ငံေရး တည္ၿငိမ္မႈလို႔ေျပာရင္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ အက်ပ္အတည္းနဲ႔ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ပ္အတည္းဆိုတာ ထိပ္ဆံုးမွာရွိေနပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီအက်ပ္အတည္းႀကီး သံုးရပ္စလံုးကို ႏိုင္ငံေရးနည္းလမ္းအရ တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်ဥ္းကပ္ အေျဖရွာႏုိင္ဖို႔ တိုက္တြန္းရတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအက်ပ္အတည္း သံုးရပ္ကို တစ္ၿပိဳင္နက္ ခ်ဥ္းကပ္ အေျဖမရွာ ႏိုင္ရင္ ေရရွည္မွာ ဦးနင္း ပဲ့ေထာင္၊ ပဲ့နင္း ဦးေထာင္ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ပ္အတည္း နဲ႔ ဆက္စပ္ရင္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညီလာခံ-(၂၁) ရာစုပင္လံု၊ တစ္ႏိုင္ငံလံုး ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္မႈ ရပ္စဲေရး သေဘာတူစာခ်ဳပ္ (အန္စီေအ)၊ အမ်ဳိးသားအဆင့္ ႏိုင္ငံေရးေဆြးေႏြးပြဲ စတဲ့ႏိုင္ငံေရးေျခလွမ္းေတြကိုေတာ့ ျမင္ေနရပါတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြက ဆက္ျဖစ္ေနသလို စစ္ေဘးေရွာင္စခန္းေတြက စစ္ေဘးေရွာင္ျပည္သူေတြဟာလည္း သူတို႔ရဲ႕ ေနရပ္ရင္းေတြနဲ႔ ေ၀းကြာေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရအေနနဲ႔ အန္စီေအကို လက္မွတ္မထိုးရေသးတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးတဲ့အပိုင္းမွာ အေတာ့္ကို ခ်ဴခ်ာေနတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညီလာခံ-(၂၁) ရာစုပင္လံု၊ တတိယ အစည္းအေ၀းရက္ သတ္မွတ္ဖို႔ကလည္း အခုထက္ထိ အလွမ္းေ၀းေနဆဲပါ။ အဲဒီလိုနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ပ္အတည္းဟာ တိုင္ပတ္ေနတယ္လို႔ ဆိုရမွာျဖစ္ပါတယ္။

တစ္ႏိုင္ငံလံုးမွာ တိုက္ပြဲေတြ၊ အပစ္အခတ္ေတြ ရပ္စဲၿပီး အခ်ဳပ္အျခာအာဏာရဲ႕ မူလပိုင္ရွင္ရင္းေတြျဖစ္တဲ့ စစ္ေဘးေရွာင္ျပည္သူေတြ သူတို႔ရဲ႕ေနရပ္ရင္းေတြဆီ ျပန္အေျခခ်ႏိုင္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလိုက္မလဲလို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ တကယ္လို႔ အစိုးရနဲ႔တပ္မေတာ္က တစ္ႏုိင္ငံလံုး ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္မႈေတြ တစ္ဖက္သတ္ ရပ္စဲေၾကာင္း တရား၀င္ ထုတ္ျပန္ေၾကညာလိုက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ေသနတ္သံေတြ စဲသြားဖို႔ အလားအလာျမင့္မားလာမယ္လို႔ ထင္မိပါတယ္။ အစိုးရနဲ႔ တပ္မေတာ္က အဲဒီလို အပစ္ရပ္ဖို႔ေၾကညာရင္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြကလည္း အပစ္ရပ္ဖို႔ သေဘာတူေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ ၾကလိမ့္မယ္လို႔ နားလည္မိပါတယ္။ အဲဒီ ေနာက္ပိုင္း တပ္မေတာ္နဲ႔ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြအၾကား ပိုေနျမဲ က်ားေနျမဲ ထံုးနဲ႔အညီ ပစ္တာခတ္တာေတြ မရွိေအာင္ ဆက္ထိန္းထားႏိုင္ဖို႔ကလည္း အေရးႀကီးပါတယ္။

တိုက္ပြဲေတြ၊ အပစ္အခတ္ေတြေၾကာင့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာရဲ႕မူလပိုင္ရွင္ေတြျဖစ္တဲ့ စစ္ေဘးေရွာင္ တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြဟာ စား၀တ္ေနေရးဒဏ္၊ ဆင္းရဲမြဲေတဒဏ္၊ ရာသီဥတုဒဏ္၊ ေရာဂါဘယဒဏ္ စတဲ့ ဒဏ္ေပါင္းစံုကို ၾကံ့ၾကံ့ခံရင္း တိုက္ပြဲေတြၾကားမွာ၊ နယ္စပ္ေဒသေတြမွာ ေနထိုင္ အသက္ရွင္ ေနၾကရဆဲျဖစ္တယ္ဆိုတာ မေမ့မေလ်ာ့ဖို႔လိုပါတယ္။ အဲဒီေဒသေတြမွာ မၿငိမ္းခ်မ္းသေရြ႕ေတာ့ တိုင္းရင္းသားျပည္သူေတြဟာ စစ္ေဘးကို ေရွာင္ေနၾကရဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ဒီ အခ်ိန္အထိလည္း အခ်ဳပ္အျခာအာဏာပိုင္ရွင္ စစ္စစ္ေတြဟာ ေရွာင္ေန၊ ပုန္းေန၊ ေျပးေန၊ လႊားေနရဆဲျဖစ္တာကေတာ့ ျငင္းမရတဲ့ အခ်က္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ အစိုးရနဲ႔ တပ္မေတာ္အေနနဲ႔ သေဘာထားႀကီးႀကီးနဲ႔ ကိုယ္ဘာရမလဲဆိုတာထက္ ကိုယ္က ဘာျပန္ေပးရမလဲ ဆိုတာကို ႏွလံုးသြင္းရင္း တစ္ဖက္သတ္ အပစ္ရပ္ေၾကာင္း အေဆာတလ်င္ ထုတ္ျပန္ႏိုင္ခဲ့ရင္ အလြန္ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္မိမွာပါ။

တစ္ႏိုင္ငံလံုး အပစ္အခတ္ရပ္စဲေၾကာင္း တစ္ဖက္သတ္ ထုတ္ျပန္ႏိုင္ဖို႔ဆိုရင္ အစိုးရမွာ အဓိကတာ၀န္ရွိမွာျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရဟာ တပ္မေတာ္ေရာ၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ေရာ အႀကိတ္အနယ္ ညႇိႏိႈင္းေဆြးေႏြးၿပီး၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲ ေရးကို အေဆာတလ်င္ ႐ုပ္လံုးေပၚလာႏိုင္ဖို႔ အားစိုက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို တစ္ဖက္သတ္ အပစ္ရပ္ႏိုင္ဖို႔မွာ ပထမေျခလွမ္းအေန နဲ႔ အစိုးရဟာ တပ္မေတာ္နဲ႔ဗ်ဴဟာေျမာက္ ထိေတြ႕ညႇိႏိႈင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမတ္ႏိုး၊ တန္ဖိုးထားတဲ့ လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းအေနနဲ႔ တိုက္ပြဲေတြ၊ ေသနတ္သံေတြ က်ယ္ေလာင္လာၿပီဆိုရင္ အဲဒါကို အျမန္ဆံုးရပ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲဆိုတာ ေခါင္းခ်င္း႐ိုက္ၾက၊ ေဆြးေႏြး အေျဖရွာၾကရမွာျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရကလည္း အသံမၾကားရ၊ လႊတ္ေတာ္ေတြကလည္း ရပ္နားထားတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ပိုေတာ့ စိုးရိမ္မိတာ အမွန္ပါ။ အမႈိက္ကစ ျပာသာဒ္မီးေလာင္တတ္တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ သတိခ်ပ္ႏိုင္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။

၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီ ၁၇ ရက္ ျမန္မာႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္ေန႔တုန္းက သမၼတႀကီးဦး၀င္းျမင့္က ႏွစ္သစ္ကူးႏႈတ္ခြန္းဆက္ စကားေျပာတဲ့အခါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးဆိုတဲ့ အသံေတြ လံုး၀ပါမလာတာကလည္း စိတ္ေမာစရာျဖစ္ပါတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ လတ္တေလာ စစ္ေရးတင္းမာမႈေတြ၊ တိုက္ပြဲေတြကို အျမန္ဆံုးေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းေတြကို အေဆာတလ်င္ေဆြးေႏြး ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ဖို႔ ပ်က္ကြက္ေနသေရြ႕ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ သဲနဲ႔ေဆာက္တဲ့ အိမ္ပဲျဖစ္ေနဦးမွာပါ။ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတဦး၀င္းျမင့္ အေနနဲ႔ အမ်ဳိးသားကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ အစည္းအေ၀းကို ေခၚယူၿပီး၊ အရပ္ဘက္ေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ စစ္ဘက္ေခါင္းေဆာင္ေတြအၾကား အႀကိတ္အနယ္ ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြး၊ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကခ်င္ျပည္နယ္က တိုက္ပြဲေတြရပ္ဖို႔ေရာ၊ တစ္ဖက္သတ္ အပစ္ရပ္ႏိုင္ဖို႔ေရာ လမ္းစေတြေပၚလာမယ္၊ အလုပ္ျဖစ္လာမယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

သမၼတဦး၀င္းျမင့္အေနနဲ႔ အမ်ဳိးသား ကာကြယ္ေရးႏွင့္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီအစည္းအေ၀းေတြကို အရပ္ဘက္-စစ္ဘက္ ဆက္ဆံေရး ပိုေကာင္းေအာင္ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းႏိုင္မယ့္ စႀကႍလမ္းေတြအျဖစ္ ဦးစီးေဖာ္ေဆာင္သင့္တယ္လို႔ သံုးသပ္၊ အၾကံျပဳလိုပါတယ္။ ကာလံု ေကာင္စီကို အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္က အရပ္ဘက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြ နဲ႔ တပ္မေတာ္ကစစ္ဘက္ ေခါင္းေဆာင္ေတြအၾကား မ်က္ႏွာစံုညီညႇိ ႏိႈင္းေဆြးေႏြး အေျဖရွာႏုိင္တဲ့ ပလက္ေဖာင္းအျဖစ္ ေျပာင္းလဲ၊ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ရင္ ေကာင္းမယ္လို႔ေတာ့ စဥ္းစားမိပါတယ္။ အဲဒီကာလံု ေကာင္စီရဲ႕အစည္းအေ၀းစားပြဲ၀ိုင္းေပၚမွာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ပ္အတည္း၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒအက်ပ္အတည္းေတြနဲ႔ဆိုင္တဲ့ ဖိုင္ေတြဟာ အျမဲတမ္းေရွ႕ဆံုးကေန ေနရာယူထားဖို႔လိုမယ္လို႔လည္း ယူဆမိပါတယ္။ ကာလံုအစည္းအေ၀းေတြကေန စစ္ေရး တင္းမာတာေတြ၊ တိုက္ပြဲေတြ၊ ပဋိပကၡေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေအာင္ တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာရင္း စိန္ေခၚခ်က္ေတြကို အခြင့္အလမ္းေတြအျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္ႏိုင္ဖို႔ အေရးႀကီးမယ္လို႔ ထင္ျမင္မိပါတယ္။

အစိုးရအဖြဲ႕က ၀န္ႀကီးေတြ၊ ဒုတိယ၀န္ႀကီးေတြ လူစားထိုးဖို႔၊ လူတိုးဖို႔ ေျပာေနသလို အစိုးရရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အင္စတီက်ဴးရွင္းကိုလည္း ျပန္ျပင္ဖို႔ လိုေနတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မီးေမာင္းထိုးျပလိုပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အင္စတီက်ဴးရွင္းႀကီးတစ္ခုလံုးဟာ အေတာ့္ ကို ေလးလံထိုင္းမႈိင္းေနသလို ကိုမာ၀င္ေနသလို ထင္ရေလာက္တဲ့အထိ ၿငိမ္သက္လြန္းေနပါတယ္။ အန္စီေအ စာခ်ဳပ္လက္မွတ္ မေရးထိုးရေသးတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ေရာ၊ အန္စီေအလက္မွတ္ ထိုးၿပီးတဲ့ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ပါ မ်က္ႏွာစံုညီေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးတဲ့ စားပြဲ၀ိုင္းေဆြးေႏြးပြဲဆိုတာမ်ဳိးက အေတာ့္ကို အလွမ္းက်ဲေနတယ္လို႔ သံုးသပ္မိပါတယ္။ အလြတ္သေဘာေရာ၊ အလုပ္သေဘာေရာ မ်က္ႏွာစံုညီေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးတဲ့ အႀကိမ္မ်ား လာေလေလ၊ ယံုၾကည္မႈနဲ႔နားလည္မႈ တည္ေဆာက္ရလြယ္ကူေလေလျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ထင္ျမင္သံုးသပ္မိပါတယ္။

ေလးလံထိုင္းမႈိင္းေနတဲ့ ေျခလွမ္းေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ခရီးရွည္ကို ဆက္ေနဦးမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခရီးက ရွည္သထက္ ပိုရွည္ဦးမွာ ေျမႀကီး လက္ခတ္မလြဲျဖစ္ပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ညီလာခံ-(၂၁) ရာစု ပင္လံုဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကို ဦးတည္ေနၿပီဆိုရင္ ခက္သထက္ ပိုခက္ေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္။ ေတြ႕ဆံုညႇိႏိႈင္းေဆြးေႏြးရမွာ တြန္႔ဆုတ္ေနသေရြ႕၊ အလွမ္းေ၀းေနသေရြ႕၊ တိုက္ပြဲေတြရပ္စဲဖို႔၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ႐ုပ္လံုးေဖာ္ဖို႔ ဆိုတာေတြဟာ အိပ္မက္ပဲျဖစ္ေနဦးမယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲ ခက္ခဲပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကမ္းတမ္းပါေစ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ စိန္ေခၚမႈေတြ၊ အက်ပ္အတည္းေတြ မ်ားပါေစ၊ စားပြဲ၀ိုင္းေပၚမွာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြး အေျဖ ရွာႏိုင္ဖို႔က ဗ်ဴဟာေျမာက္ အေရးပါဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ အခက္အခဲေတြ၊ စိန္ေခၚမႈေတြက ေတာ့ ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္ခိုင္ခုိင္မာမာ၊ ဇြဲႀကီးႀကီးနဲ႔ အလြတ္သေဘာေရာ၊ အလုပ္သေဘာေရာ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးတာေတြကို စဥ္ဆက္မျပတ္၊ အခ်ိန္ဇယား သတ္မွတ္၊ လုပ္လာႏိုင္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပန္းတိုင္ ေပါက္ေျမာက္ဖို႔ နီးကပ္သထက္၊ နီးကပ္လာေနၿပီလို႔ ဆိုရမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း သံုးသပ္ တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။

တရားမွ်တလြတ္လပ္ျခင္းနဲ႔မေသြ (၃)

Photo: EasyInvoice

ေျပာင္းလဲခ်ိန္တန္ၿပီ

ဤစစ္ဘားေကာင္စီ အခင္းအက်င္းကား ယေန႔တိုင္ မပ်က္ျပယ္။ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးတြင္ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ေခါင္းေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႕ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ ေပၚေပါက္လာသည့္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ၊ ေျဖေလွ်ာ့မႈမ်ား စတင္လာသည္ကို အသိအမွတ္ ျပဳၾကရပါမည္။

၆-၁-၂၀၁၂ တြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ ၀င္ႏွင္းဆီခန္းမ၌ က်င္းပေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရွ႕ေနမ်ားကြန္ရက္ အစည္းအေ၀းတြင္ ကြၽန္ေတာ္က “ျမန္မာႏိုင္ငံ ေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီကို လြတ္လပ္စြာ ဖြဲ႕စည္းခြင့္ရေရး” စာတမ္းဖတ္ခဲ့သည္။ ထိုစဥ္က ကြၽန္ေတာ္ ေရွ႕ေနလိုင္စင္ ျပန္မရေသး။ ဇူလိုင္လတြင္မွ တရားလႊတ္ေတာ္ ေရွ႕ေနလိုင္စင္ ျပန္ရခဲ့သည္။

၁၄-၉-၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေသာ ေရွ႕ေနမ်ားအသင္း (ILAM) အမႈေဆာင္ေကာ္မတီ (Main Commltee) ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္ ဦးထြန္းထြန္းဦးႏွင့္ ေတြ႕ဆံုသည္။ ဘားေကာင္စီကိစၥ လိုင္စင္႐ုပ္သိမ္းခံ ေရွ႕ေနမ်ား ခုခံေခ်ပခြင့္ ရေရးကိစၥ၊ ႏိုင္ငံသား ျပဳခြင့္ရေရးႏွင့္ ဧည့္ႏိုင္ငံသားမ်ား အလုပ္သင္ေရွ႕ေန ဆင္းခြင့္မရသည့္ကိစၥ အက်ယ္တ၀င့္ ေဆြးေႏြးတင္ျပခဲ့ၾကသည္။ တရားသူႀကီးခ်ဳပ္က ဘားေကာင္စီဥပေဒ ျပင္ဖို႔ ဥပေဒျပဳ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးတင္ျပရန္ အၾကံျပဳသည္။

ႏိုင္ငံေတာ္၏ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေရွ႕ေနမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (IBA) တို႔က ကမကထျပဳၿပီး အမ်ဳိးသားအဆင့္ တည္ေထာင္ ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လြတ္လပ္ေသာေရွ႕ေနမ်ားအသင္း (ILAM) တြင္ “ျမန္မာႏိုင္ငံ တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေနမ်ား ေကာင္စီ ဥပေဒ (မူၾကမ္း)” သတၱမအႀကိမ္ထိ တည္းျဖတ္ၿပီး အဆင္သင့္ ရွိသည္။

ဤမူၾကမ္းကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ ကိုယ္စားလွယ္ ေရွ႕ေနမ်ားကလည္း ေထာက္ခံၾကသည္။ ဥပေဒၾကမ္း ေကာ္မတီမ်ားႏွင့္လည္း ေဆြးေႏြးတင္ျပၿပီး ျဖစ္ပါသည္။ ဦးေရႊမန္းေကာ္မရွင္ဟု လူသိမ်ားသည့္ “ဥပေဒေရးရာႏွင့္ အထူးကိစၥရပ္မ်ား ေကာ္မရွင္” သို႔လည္း တင္ျပထားၿပီး ျဖစ္သည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ လမ်ားအတြင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ မဟာအကၡရာ (Law Firm) က ဦးေဆာင္ ေခၚယူခဲ့သည့္ အစည္းအေ၀းႀကီးက ဘားေကာင္စီဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး တပ္လွန္ ႔ႏိႈးလိုက္သည္။ ၂၅-၃-၂၀၁၈ ေန႔တြင္ “ပန္သူရိယ” ခန္းမ ဒုတိယအစည္းအေ၀းက ဘားေကာင္စီဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရး ေကာ္မတီကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့ၾကပါၿပီ။ ဤေကာ္မတီက ၁၉၈၉ ဘားေကာင္စီဥပေဒကို ျပင္ဆင္သည့္ ဥပေဒတြင္ ျဖဳတ္ခံထားခဲ့ရသည့္ မူလပုဒ္မ (၄) ႏွင့္ ပုဒ္မ (၆) တို႔ကို ျပန္လည္ ထည့္သြင္းရန္သာျဖစ္၍ ပိုမိုလြယ္ကူ အဆင္ေခ်ာႏိုင္ေပမည္ဟု အမ်ားက ယံုၾကည္ၾကသည္။

ေရွ႕ေနမ်ားကို ဥပေဒႏွင့္အညီ အကာအကြယ္ေပးႏုိင္သည့္ လြတ္လပ္ေသာ ဘားေကာင္စီတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာမွသာ က်င့္၀တ္သိကၡာ တာ၀န္ႏွင့္ ရပိုင္ခြင့္တို႔ ပီပီျပင္ျပင္ ရွိလာမည္ဆိုလွ်င္ က်င့္၀တ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္သည့္ ေရွ႕ေနမ်ားကို အေရးယူရန္ မလိုအပ္ေတာ့ၿပီေလာ။ ေရွ႕ေနေရွ႕ရပ္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းသည္ မြန္ျမတ္သန္႔စင္သည့္ ပညာရပ္ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းျဖစ္၍ အဖ်င္းအေမွာ္မ်ား ခဲသလဲမ်ားကို ဖယ္ရွား သုတ္သင္ရမည္ကား ယံုမွားဖြယ္မရွိ။ သို႔ရာတြင္ တရားမွ်တရမည္။ ဥပေဒႏွင့္ ညီညြတ္ရေပလိမ့္မည္။

က်င့္၀တ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္မႈ (Misconduct)

ဘားေကာင္စီ အက္ဥပေဒတြင္ (Misconduct) ၏ အဓိပၸာယ္တိက်စြာ ဖြင့္ဆိုထားျခင္း မရွိ။ ပုဒ္မ ၁၀ (၁) တြင္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းဆုိင္ရာ က်င့္၀တ္ေဖာက္ဖ်က္မႈ (Professional Misconduct) ႏွင့္ အျခား က်င့္၀တ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္မႈ (Other Misconduct) ဟု သံုးစြဲထားသည္။

“ ၁၉၈၅ ခုႏွစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ တရားစီရင္ထံုး၊ စာ-၈၆ ဗဟိုတရား႐ံုးခ်ဳပ္ေရွ႕ေန တစ္ေယာက္၏ ကိစၥ” အမႈတြင္ ထိုစဥ္က ဗဟိုတရား႐ံုးက “ေဒါက္တာဘဟန္ ျပဳစုေသာ အဂၤလိပ္ ျမန္မာ အဘိဓာန္တြင္ (Misconduct) ကို အက်င့္ေဖာက္ျပန္ျခင္း၊ အက်င့္ေဖာက္ဖ်က္မႈ၊ ေဖာက္လဲွေဖာက္ျပန္ျဖစ္မႈ၊ ေဖာက္လဲွ ေဖာက္ျပန္ျပဳျခင္း၊ အလြဲမေကာင္းေသာ အက်င့္အၾကံ အမူအရာအျပဳအမူ၊ မေကာင္းက်င့္ မေကာင္းၾကံဟူ၍ ဘာသာျပန္ထားေၾကာင္း” ညႊန္ျပထားသည္။

Oxford တကၠသိုလ္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ထုတ္ အ႒မအႀကိမ္ “Dictionary of Law” စာအုပ္တြင္ (Misconduct) ကို Incorrect or erroneous conduct (မေလ်ာ္ကန္ေသာ သို႔မဟုတ္ မွားယြင္းေသာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ခ်က္) ဟု အဓိပၸာယ္ဖြင့္သည္။ ဆက္လက္၍ Wilful Misconduct ကို ေအာက္ပါအတိုင္း အဓိပၸာယ္ဖြင့္သည္။

Wilful misconduct : Intentionally doing something that is wrong , or wrongfull omiting to do something, or doing something or omitting to do something that shows reckless indifference as to what the consequences may be.

(ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ အက်င့္ေဖာက္ျပားမႈ … မမွန္သည္ကို သိလ်က္ႏွင့္ ျပဳျခင္း … တစ္စံုတစ္ရာကို မွားယြင္းစြာ ထိမ္ခ်န္ပ်က္ကြက္ျခင္း၊ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္ႏိုင္ေျခမ်ားကို သိပါလ်က္ … တစ္စံုတစ္ရာကို ျပဳရန္ တမင္ပ်က္ ကြက္ျခင္း မဆင္မျခင္ တာ၀န္မဲ့ျပဳျခင္း)

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ဘားေကာင္စီ ဥပေဒ၌ က်င့္၀တ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္မႈႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ တိက်သည့္ ျပ႒ာန္းခ်က္မပါ စီရင္ထံုးမ်ားျဖင့္သာ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္ပါ၏။

Moral turpitude – Test for striking off the rolls – Bar Councils Act, s.1 0 (1). The test that the Court has to apply in Considering off the Roll of Advocates is whether the proved misconduct of the advocated is such that he must be regarded as unworthy to remain a member of the honourable profession to which he has been admitted, and unfit to be entrusted with the responsible duties that an advocate is called upon to perform. Ex Parte Brounsall, 2 Cowper 8 2 9 ; In re Weare , (1893) 2 Q.B.4 3 9 . followed. In re An Advocate , 46 Mad. 9 0 3 : Re Blake, 3 E.& E;34 : Re Hill, L.R.3 Q.B 543: In re A pleader 57 Cal. 337; In the matter of R.N.Mukerji, 22 All.49 , referred to. In THE MATTER OF ANADVOCATE.
12 Ran.110

ကိုယ္က်င့္ ေဖာက္ျပားျခင္း- တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေနစာရင္းမွ ပယ္ဖ်က္ျခင္း ဘားေကာင္စီအက္၊ (၁၀) ၁ တရားလႊတ္ေတာ္ ေရွ႕ေနတစ္ဦးအား စာရင္းမွ ပယ္ထုတ္ႏုိင္ရန္အတြက္ ဟိုက္ကုတ္က စဥ္းစားခ်ိန္ဆရာတြင္ သက္ေသ ထင္ရွားျပၿပီးေသာ စြပ္စြဲခံရသူ၏ အျပဳအမူသည္ ဂုဏ္သေရရွိ တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေန တစ္ဦးအျဖစ္ ယင္း၏ အသိုက္အျမံဳက ဆက္လက္ လက္ခံရန္ ထုိက္တန္ျခင္း ရွိ မရွိ၊ တရားလႊတ္ေတာ္ေရွ႕ေန တစ္ဦးတြင္ တင္ရွိေသာ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ခြင့္ျပဳရန္ ယံုၾကည္ထုိက္ မထိုက္ပင္ ျဖစ္သည္။

၁၂ ရန္ကုန္ ၁၁၀

ႏိုင္ငံေရး ျပစ္မႈသည္ က်င့္၀တ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္မႈေလာ

အထက္ပါ တင္ျပခ်က္မ်ားအရ ေရွ႕ေနတစ္ဦးကို အေရးယူႏိုင္ရန္ က်င့္၀တ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္မႈဟူသည္ ယင္းက အမႈသည္ေပၚ ဆံုးျဖတ္ေပးရန္ ရွိေသာ ဥပေဒ ၀န္ေဆာင္မႈကို တရားမဲ့ ေဖာက္ဖ်က္ျခင္း၊ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္သည့္ ဂုဏ္သိကၡာရွိေသာ ေရွ႕ေနတစ္ဦး၏ အျပဳအမူမွ ေဖာက္လွဲ ေဖာက္ျပန္ျပဳျခင္း၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းက တားျမစ္ထားေသာ အက်င့္စာရိတၱဆိုင္ရာ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ျခင္းတို႔သာ ျဖစ္ေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္။

ႏိုင္ငံေရးအရ သေဘာထား ကြဲလြဲသျဖင့္ အာဏာရသူက ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ ခံရသူကို ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္သူဟု စြပ္စြဲလွ်င္ တရားမွ်တပါမည္လား။ ထိုအျပစ္ေပးသူသည္ ႏုိင္ငံေရးအရ အာဏာလက္လြတ္၍ နိမ့္ပါးခ်ိန္တြင္ ႏုိင္ငံေရးအရ ျပစ္ဒဏ္ ခ်ခံရသည္ကို ကိုယ္က်င့္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္သည္ဟု ဗံုလံုတစ္လွည့္ ငါးပ်ံတစ္လွည့္ စြပ္စြဲေနၾကလွ်င္ တရားမွ်တသည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါ့မလား။ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဦးဘိုနီ လက္ထက္တြင္ ႐ုံးထုတ္သည့္ အက်ဥ္းသားမ်ားကို ေနာက္အမႈရွိပါက သံေျခခ်င္းခတ္၍ ႐ံုးထုတ္ရန္ ျပန္လည္ ညႊန္ၾကားခဲ့သည္။ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီးဘ၀မွ အက်ဥ္းသားတစ္ျဖစ္လဲ ဦးဘိုနီ သံေျခခ်င္းႏွင့္ ႐ံုးထုတ္ခံခဲ့ရရာ မ်ားစြာ သံေ၀ဂရဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၄၈ ခုႏွစ္ လြတ္လပ္ေရးေခတ္ဦးက ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္ဖ်က္ ပုန္ကန္မႈ ရာဇသတ္ႀကီးပုဒ္မ- ၁၂၂ (၁) အရ ေသဒဏ္ ခ်မွတ္ျခင္းခံရသူ ဦးက်ားမွာ ေသဒဏ္မွ လြတ္ေျမာက္လာၿပီး ဖဆပလႏွင့္ မဆလေခတ္ထိ အလြန္ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားေသာ တရားလႊတ္ေတာ္ ေရွ႕ေနႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္တြင္ ၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ အေရးေပၚ စီမံမႈအက္ဥပေဒပုဒ္မ – ၅ (ည) အရ အလုပ္ၾကမ္းႏွင့္ ေထာင္ဒဏ္ ခုနစ္ႏွစ္ ခ်မွတ္ခံခဲ့ရသည္။ သို႔ရာတြင္ မည္သည့္ အတားအဆီးမွ်မရွိဘဲ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္တြင္ အထက္တန္းေရွ႕ေန ျဖစ္လာၿပီး ၁၉၈၆ ခုႏွစ္တြင္ ဗဟိုတရား႐ံုးေရွ႕ေန ျဖစ္လာသည္။

သို႔ရာတြင္ ၁၉၈၈ ျပည္သူ႔အေရးေတာ္ပံုႀကီး၌ ကေလးသပိတ္ႏွင့္ ေရႊဘိုသပိတ္ကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ၾကေသာ ေရွ႕ေန ဦးေအးျမင့္ ႏွင့္ ေရွ႕ေန ဦးျမင့္သန္းတို႔မွာ ေသဒဏ္မွ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာေသာ္လည္း ယေန႔အခ်ိန္ထိ ေရွ႕ေနလိုင္စင္ ျပန္လည္ မရရွိပါ။

ေၾကကြဲဖြယ္ျဖစ္ရပ္မ်ား

က်င့္၀တ္သိကၡာ ေဖာက္ဖ်က္သည့္ ေရွ႕ေနကို အေရးယူ အျပစ္ေပးျခင္းမွာ မွန္ကန္မွ်တပါသည္။ ျပစ္မႈေၾကာင္းအရ အေရးယူခံရျခင္းမ်ားလည္း ရွိပါသည္။ ထိုကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ ေစာဒကတက္ဖြယ္ မရွိပါ။ လုိင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းခံရေသာ ေရွ႕ေနအမ်ားစုမွာ စစ္အစိုးရ လက္ထက္က ျဖစ္ပါသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕က အထက္တန္းေရွ႕ေန တစ္ဦးမွာ စစ္အစိုးရေခတ္တြင္ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ တစ္ေစာင္ျဖင့္ လုိင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းခံခဲ့ရသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က ေရွ႕ေနတစ္ဦးမွာ တရား မမႈတစ္မႈတြင္ မိမိ အမႈသည္အား တရားၿပိဳင္အျဖစ္မွ ဖယ္ထုတ္ေပးရန္ ေလွ်ာက္လႊာတင္သည္။ နားလည္မႈလြဲေသာ အမႈသည္က တုိင္ၾကားသျဖင့္ ထိုေရွ႕ေနလိုင္စင္ ျပဳတ္ရေတာ့သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ အမႈသည္က သူမွားမွန္းသိ၍ တိုင္ၾကားစာ ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းေသာ္လည္း မမီေတာ့။ ေရွ႕ေနခင္ဗ်ာ ယေန႔အခ်ိန္ထိ လုိင္စင္ ျပန္မရရွာေတာ့။

အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးသို႔

ယေန႔အခ်ိန္ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရးညီလာခံ က်င္းပကာ ဒုတိယပင္လံု ေၾကြးေၾကာ္သံျဖင့္ ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စုဆီသို႔ ခ်ီတက္ေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး လက္နက္စြဲကိုင္ အေသအေက် ပစ္ခတ္သတ္ျဖတ္ ေနၾကသူမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စကား၀ိုင္းသို႔ ေရာက္ေနၾကေခ်ၿပီ။ ဤအေျခအေနတြင္ မတရားလိုင္စင္ ႐ုပ္သိမ္းခံရသူ ေရွ႕ေနမ်ားဥပေဒအရ ခုခံေခ်ပခြင့္ မရခဲ့သည့္ ေရွ႕ေနမ်ားကို လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ေပးသင့္ပါသည္။ ႏုိင္ငံေရး ရန္ၿငိဳးျဖင့္ ေထာင္ခ်၊ ဘ၀ပ်က္ေစရန္ ထမင္းအိုးခြဲခံရသည့္ ယခင္ စစ္အစိုးရ၏ ရန္သူေရွ႕ေနမ်ားကို ျပည္သူ႔အစိုးရ လက္ထက္တြင္ ျပန္လည္ရွင္သန္ခြင့္ ေပးသင့္ပါသည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။