ေရဒီယိုထဲက ေခတ္ႀကီး

ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေရဒီယိုတစ္လံုး ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ေရဒီယိုတစ္လံုးဆိုေပမဲ့ တစ္လံုးပ်က္ရင္ တစ္လံုး၀ယ္၊ တစ္လံုး ထပ္ပ်က္ေတာ့ ေနာက္တစ္လံုး၀ယ္နဲ႔ ေရဒီယိုနားေထာင္တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္အတြင္း စုစုေပါင္းဆိုရင္ ေတာ့ ငါးလံုး။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေရဒီယိုငါးလံုး ရွိခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့။ အခုထက္ထိ ကြၽန္ေတာ့္စာအုပ္ေတြၾကားမွာ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးသံုးခဲ့တဲ့ ၾကက္ေသြးေရာင္ေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ တက္ဆန္ ေရဒီယိုေလးဟာ လိုင္းဖမ္းတဲ့ စတီးတိုင္ေလး တစ္၀က္က်ဳိးလ်က္ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ ရွိေနတုန္းပဲ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထၿပီး ဂ်စ္ဂ်စ္ဂ်စ္ဂ်စ္ ျမည္ဖို႔၊ မီးေခ်ာင္းေအာက္မွာဆုိရင္ သတင္း ေၾကညာသူတစ္ေယာက္ ကိုင္ထားတဲ့ စာရြက္ေတြ မီးစဲြေလာင္ေနသလို တရွဲရွဲျမည္ေနဖို႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတုန္းပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ ့အံ့ၾသဖို႔ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ေရဒီယိုကို ၿငီးေငြ႕သြားခဲ့ၿပီ။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ေရဒီ ယိုတစ္လံုးကို လက္မွာ ကိုင္ရင္း ေဒါသနဲ႔ နာၾကည္းခံခက္ ျဖစ္ရင္းနဲ႔ပဲ ေသတဲ့တစ္ေန႔ကို ေရာက္ရလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ခဲ့တာပဲ။ လံုးေျခၿပီးသား စကၠဴကို ေခါက္ရာတြန္႔ရာမပါဘဲ ျပန္ျဖန္႔ထားလိုက္ဖို႔ မျဖစ္သလိုပဲ ေရဒီယိုနားေထာင္ခ်င္စိတ္ဟာ လံုးလံုးေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္တုန္းကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္  ေရဒီယိုဟာ အလင္းေရာင္တစ္စပဲ။ အဖိႏွိပ္ခံလူထုကို ကိုယ္စားျပဳထားတဲ့ အသံေတြပဲ။ ဖတ္ဖူးတဲ့ စာေတြထဲက ဘယ္သူေရးမွန္း ေရးသူကို မမွတ္မိေတာ့ေပမဲ့ မွတ္မိေနတဲ့ ၀ါက်တစ္ေၾကာင္းလို ‘ေတာ္လွန္ ေရးႀကီးကို တီဗြီက တိုက္႐ိုက္မလႊင့္ဘူး’ ဆိုေပမဲ့ ေတာ္လွန္ေရးႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေရဒီယိုက တိုက္႐ိုက္လႊင့္လိမ့္မယ္အထင္နဲ႔ ညေန ညေနဆို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာ နားေထာင္ေနခဲ့မိတာပဲ။

အဲဒီတုန္းကေတာ့ အစိုးရထုတ္သတင္းစာေတြရဲ႕ ေနာက္ေက်ာမွာ “VOA လိမ္ေနသည္။ RFA ညာေနသည္။ BBC ရန္တိုက္ေနသည္” စသျဖင့္ လွိမ့္လံုး ေျခာက္လံုး ၿဖီးလံုးေတြနဲ႔ေပါ့။ သတင္းစာေတြရဲ႕ ေရွ႕မ်က္ႏွာဖံုးမွာေတာ့ ‘လိုအပ္သည္မ်ား မွာၾကား’၊ ‘ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီး အံ့ၾသတုန္လႈပ္ရေလာက္ေအာင္ တိုးတက္ဖြံ႕ၿဖိဳးေန’ ဆိုတာေတြနဲ႔။ လူေတြဟာလည္း သိပ္သည္းလွတဲ့ အေမွာင္ထဲမွာ ၿငိမ္၀ပ္ က်ပ္ညပ္ ပိျပားေနတာေတြနဲ႔၊ ေထာက္လွမ္းေရးနဲ႔ ရဲထက္ ရပ္ကြက္ထဲက သတင္းေပး ဆယ္အိမ္ေခါင္းကို ပိုၿပီး ေၾကာက္ရတာေတြနဲ႔၊ ေငြမွင္သုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာေတြနဲ႔၊ စာမ်က္ႏွာ အေက်ာ္အခြေတြနဲ႔၊ ေခြး႐ူးထက္ ဘုမသိဘမသိ ကြန္ျမဴနစ္ကို ပိုေၾကာက္ေနၾကတာေတြနဲ႔၊ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ပိတ္ထားလို႔ ခိုးဖတ္ရတဲ့ ပထမအႀကိမ္ထုတ္ စာအုပ္ညိဳညစ္ညစ္ေတြနဲ႔၊ ေနာက္ၿပီး ေသတၱာေတြရဲ႕ေအာက္ဆံုးမွာ လွ်ဳိ႕၀ွက္သိမ္းဆည္းထားရတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းပံုပါ ေငြစကၠဴအေဟာင္းေတြနဲ႔၊ ဘာသာေရး အယူသီးမႈေတြ၊ အနက္လဲြေကာက္ယူမႈေတြနဲ႔၊ အဲဒီတုန္းက လူ႔ဘ၀ဟာ ဘယ္သူမွ မသိဘဲ ဒဏ္ရာအနာတရနဲ႔ တအီအီညည္ေနတဲ့ လမ္းေဘးက ေလလြင့္ေခြးေတြလိုပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ တအီအီညည္းေနတဲ့ ေခြးလို ဘ၀ေတြကို အဆိပ္ေကြၽးသတ္သူေတြကလည္း ရွိခဲ့တာပါပဲ။

၂၀၀၆ ခုႏွစ္အလယ္ေလာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္ ေရဒီယို စနားေထာင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အစပိုင္းကေတာ့ (အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းက သံံုးေလးေထာင္တန္ ေရဒီယိုတစ္လံုးကိုေတာင္ ၀ယ္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေျခအေနမရွိခဲ့ေတာ့) ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေရဒီယိုနဲ႔သာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့တယ္ ထင္ရတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ အိမ္ကို ညေနဆိုရင္သြား၊ သူနဲ႔ ႏွစ္ ေယာက္သား ေခါင္းခ်င္းထိမတတ္ အသံကို ကုန္းနားစြင့္ရင္း နားေထာင္ခဲ့ရတာပါပဲ။ ႏွစ္ေယာက္သား ေတာက္တေခါက္ေခါက္၊ အံတႀကိတ္ႀကိတ္၊ ခံျပင္းစိတ္နဲ႔ စားပဲြခံုကို တဒုန္း ဒုန္းထုခဲ့ဖူးတယ္။ နာၾကည္းစိတ္နဲ႔ ထရံကို လက္သီးနဲ႔ ထိုးခဲ့ဖူးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရးမျဖစ္မီ၊ ျဖစ္ေတာ့မယ္ဆဲဆဲ လနည္းငယ္ေလာက္မွာ အေပါစား ေရဒီယိုကေလးတစ္လံုး မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျဖစ္ညႇစ္၀ယ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တစ္ ေယာက္တည္း ကြၽန္ေတာ့္ အလုပ္ဆိုင္ကေလးေရွ႕မွာ ထိုင္နားေထာင္ရင္း တခ်ဳိ႕သတင္းေတြေၾကာင့္ မ်က္ရည္ႀကိတ္က်ခဲ့ဖူးတယ္။ အဲဒီေန႔ေတြတုန္းကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ တကယ့္ကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ခဲ့ရတာပါပဲ။ တကယ့္ကို ေခ်ာင္ပိတ္အ႐ိုက္ခံရတဲ့ေခြးေတြ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတာပါပဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ အဲဒီတုန္းက အျဖစ္ဆိုး၊ သတင္းဆိုးေတြကို နားနဲ႔ နားေထာင္မိ၊ ခံစားမိသူတစ္ေယာက္မွာေတာင္မွ ေခြးတစ္ေကာင္ ေခ်ာင္ပိတ္ ႐ိုက္ခံရသလို ခံစားခဲ့ရတယ္ဆိုရင္ အဲဒီအခ်ိန္က လက္ေတြ႕စစ္ဖိနပ္နဲ႔ အကန္ခံ ေသလု ေျမာပါးျဖစ္ေအာင္ အႏွိပ္စက္ခံသူေတြရဲ႕ ခံစားမႈဟာ ဘယ္လိုေနမယ္ ေတြးၾကည့္ဖို႔ေတာင္ ခဲယဥ္းမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီရာဇ၀တ္မႈေတြအတြက္ တရားမွ်တမႈဆိုတာကေတာ့ ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ ရင္ၾကားေစ့ရင္း ေပ်ာက္ဆံုးေနဆဲပါပဲ။

သံဃာေတြကို ဓာတ္တိုင္မွာ ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ ႐ိုက္ႏွက္တာေတြ၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို သူပုန္စခန္းလို ၀င္စီးခဲ့တာေတြ (ေနာက္ပိုင္း ခိုး႐ိုက္ထားတဲ့ ဗီြဒီယုိမွတ္တမ္းေတြ ျပန္ၾကည့္မိေတာ့လည္း နာက်င္မ်က္ရည္က်ခဲ့တာပဲ)  အဲဒီအခ်ိန္က အေမရိက ေရာက္ေနတဲ့ အဆိုေတာ္ႀကီး ေဒၚမာမာေအး သီဆိုတဲ့ ‘အသည္းနာ ကမၻာမေၾက’ကို နားေထာင္ရင္း ဗံုးတစ္လံုး ေပါက္ကဲြသလို ရင္ထဲက ေနရာေတာ္aတာ္မ်ားမ်ားမွာ စူးနင့္နာက်င္ခဲ့ရတာပါပဲ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက ၀တ္ခဲ့တဲ့ အက်ႌျဖဴကေလးေတြကေတာ့ မီးခိုးေရာင္ သန္း မွိန္ေဖ်ာ့သြားခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ေပမဲ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္တုန္းက အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ သတင္းေတြကေတာ့ စစ္အာဏာရွင္ကို အန္တုတဲ့၊ ၀င္းလက္တဲ့ သမိုင္းတစ္ခုအျဖစ္ အၿမဲက်န္ရစ္ေနေတာ့မွာ။

ဟိုတုန္းက ေရဒီယိုတစ္လံုးအေၾကာင္း၊ ဟိုတုန္းက ေရဒီယိုက ထြက္လာတဲ့သတင္းေတြအေၾကာင္း ျပန္ေျပာရရင္ေတာ့ ျဖဴမည္း ဓာတ္ပံုေတြထဲက လူမည္းကြၽန္တစ္ေယာက္ ရဲ႕ ကိုယ္ေပၚက အ႐ႈိးရာေတြကို ၾကည့္ရသလို၊ ကမၻာစစ္အတြင္း ဂ်ဴးေတြရဲ႕ဘ၀ဇာတ္လမ္းကို ႐ိုက္ထားတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြကို ၾကည့္ရသလို စိတ္မခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ေတြကပဲ အမ်ားစု ျဖစ္ေနဦးမွာပါပဲ။ ဟိုတုန္းကေတာ့ အဲဒီအသံလႊင့္ခ်က္ေတြကို နားစြင့္ရင္း အနိ႒ာ႐ံုေတြကို ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ရင္း လူထုအတြက္လို႔ ယံုၾကည္သက္၀င္မႈနဲ႔ ကဗ်ာေတြ ေရးခဲ့တာပဲ။ ကဗ်ာေရးၿပီး ဘယ္လိုပဲ ေျဖသိမ့္ဦးေတာ့ မိတကဲြ ဖတကဲြ ျဖစ္ၾကရတဲ့ ဘ၀ဇာတ္လမ္းေတြ၊ ဒီမိုကေရစီ ဆိုတာအတြက္ ဘ၀ေရာ အသက္ပါ ေပးဆပ္ လိုက္ရတဲ့ လူမသိသူမသိ အညတရ ဇာတ္လမ္းေတြ၊ တိုင္းျပည္ႀကီး တိုးတက္ေနပါတယ္ ဆိုတဲ့ ေၾကညာခ်က္ေတြေအာက္က အသက္ အႏၲရာယ္ကို အျပင္းအထန္ ၿခိမ္းေျခာက္ေနတဲ့ ဆင္းရဲမဲြေတမႈေတြ၊ ျပားျပား၀ပ္သြားတဲ့ လူ႔ဂုဏ္သိကၡာေတြ စသျဖင့္ အေၾကာင္းေတြဟာ ေခါင္းကို သံမႈိနဲ႔ ႏွက္ေနသလို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ေၾကကဲြရ ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္ေနမိတာပါပဲ။ အုပ္ခ်ဳပ္သူ၊ အုပ္စိုးသူ လူတန္းစားဆိုတာ ဘယ္လိုႏွလံုးသားေတြနဲ႔ ေနထိုင္ၾကတယ္ဆို တာကို နားလည္လာရတာပါပဲ။

၂၀၀၈ မွာ ျဖစ္သြားတဲ့ လူသိန္းနဲ႔ ခ်ီေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ ေခ်ာက္ခ်ားဖြယ္ နာဂစ္မုန္တိုင္းႀကီး တိုက္ခတ္သြားခဲ့တုန္းက အံ့ၾသတုန္လႈပ္ရတာေတြ၊ ေရဒီယိုလိုင္းေတြထဲမွာ လာဖမ္းမိေနတဲ့ မုန္တိုင္းျပယ္စ အခ်ိန္မွာ ဆက္သြယ္ ေျပာဆိုၾကတဲ့ သတင္းေမးၾကတဲ့ ဖုန္းေျပာသံေတြ၊ (အဲဒီတုန္းက ေရဒီယိုမွာ မိေနတဲ့ဖုန္း ေျပာသံတစ္ခုမွာ မိသားစုအတြက္ စိုးရိမ္ ေၾကာက္လန္႔ေနတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ရဲ႕ ငိုသံကို ထိတ္လန္႔စြာပဲ ၾကားခဲ့ရတယ္)၊ ျမန္မာျပည္အလယ္ပိုင္းက ကြၽန္ေတာ္အပါအ၀င္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ သူတို႔အတြက္ မုန္တိုင္းက အဖ်ားခတ္သေလာက္ပဲ ရွိခဲ့ေတာ့ အပ်က္အစီး၊ အဆံုးအ႐ႈံး လူအေသအေပ်ာက္ သတင္းအမွန္ကို မသိရ ျဖစ္ေနခ်ိန္ ျပည္ပေရဒီယိုကလာတဲ့သတင္းကို ၾကားသိရခ်ိန္မွာ မယံုၾကည္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။

အဆိုးရြားဆံုးကေတာ့ အဲဒီကာလက အစိုးရသတင္းစာရဲ႕ ေဆာင္းပါးတစ္ခုမွာ ‘နာဂစ္ျဖစ္လိုက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕က သစ္ပင္ႀကီးလဲသြားလို႔ အရင္တုန္းကဆို အိမ္ကေန မျမင္ရတဲ့ ေရႊတိဂံုဘုရားႀကီးကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ဖူးျမင္ရၿပီျဖစ္လို႔ နာဂစ္မုန္တိုင္းကို ေက်းဇူး ေတာင္တင္မိတယ္’၊ ‘မုန္တိုင္းဒဏ္ခံ ေဒသက လူေတြအဖို႔လည္း အစားအေသာက္အတြက္ ဘာမွ ပူစရာမရွိ ဖား႐ိုက္ငါး႐ိုက္စားရင္ေတာင္ ျဖစ္ပါတယ္’ဆိုတဲ့ စာသားေတြ၊ ရည္ရြယ္ရင္းေတြနဲ႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္တဲ့ အေရးအသားတစ္ခုကို ဖတ္လိုက္ရတာပါ ပဲ။အဲဒီေလာက္ေတာင္ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ သတင္းလိမ္၊ သတင္းအေမွာင္ခ်တဲ့ တိုင္း ျပည္မွာ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ျပည္ပအသံလႊင့္ ဌာနေတြသာ အားထားရာ ျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေဖာ္ျပဳစရာျဖစ္ခဲ့တာပါပဲ။

အရင္တုန္းကဆိုရင္ RFA ဟာ ေရဒီယိုအစီအစဥ္ေတြ မစခင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ အရင္ဆံုး လႊင့္တတ္ေတာ့ အဲဒီက လႊင့္တဲ့သီခ်င္းကို နားေထာင္ရင္းမွ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေသြးမုန္တိုင္းကို သိခဲ့တာ၊ ေဒါင္းတမန္ကို သိခဲ့တာ၊ လူငယ္ေျခက်ကို သိခဲ့တာ၊ မိုးလံုးမႈိင္းကို သိခဲ့တာ၊ ထူးအိမ္သင္ရဲ႕ အေရးႀကီးၿပီကို သိခဲ့တာ စသျဖင့္ မြန္းေအာင္ကို သိခဲ့တာေပါ့။ ဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာကို အျပင္မွာ သက္ရွိထင္ရွားတုန္းက မဆံုဖူးလိုက္ေပမဲ့ ၾကည္ၿပီး ရွင္းေနတဲ့ စကားေျပာသံကို ေရဒီယိုကလာတဲ့ အင္တာဗ်ဴးေတြမွာ ရင္းႏွီးကြၽမ္း၀င္ခဲ့တာ။

ေရဒီယို အခ်ိန္မွန္ အျမဲနားေထာင္ခဲ့တဲ့ အဲဒီအခ်ိန္ေတြတုန္းကေတာ့ အသံလႊင့္သူ ေတြရဲ႕အသံကို အျမဲၾကားေနရေတာ့ အျပင္မွာ လူခ်င္း မျမင္ဖူး၊ မဆံုဖူးပါဘဲ ငယ္ေပါင္း ႀကီးေဖာ္ေတြလို ခံစားလာရၿပီး ရင္းႏွီးခင္မင္စိတ္ေတြ ျဖစ္လာခဲ့တဲ့အထိပဲ။ အဲဒီစိတ္ဟာ ဘယ္ေလာက္အထိ ျဖစ္သလဲဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ပထမဆံုးကဗ်ာစာအုပ္၂၀၁၁ ခုႏွစ္မွာ ထြက္ေတာ့ အလြတ္ရေန၊ ရင္းႏွီးခင္မင္ေနတဲ့ အသံလႊင့္သူေတြရဲ႕ နာမည္ေတြ (လူ ၂၀ ေလာက္ေတာ့ရွိမယ္) စာအုပ္မွာ ေရး၊ အမွတ္တရ လက္မွတ္ထိုးၿပီး အေမရိကအထိ စာအုပ္ေတြ ပို႔ေပးခဲ့တာပဲ။ အဲဒီစာအုပ္ေတြ သူတို႔ဆီ ေရာက္ မေရာက္ကေတာ့ ဒီေန႔အခ်ိန္အထိလည္း မသိရပါဘူး။ အေမရိကန္သံ႐ံုးကတစ္ဆင့္ လိပ္မူၿပီး ပို႔လိုက္တာဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္အထိကေတာ့ ေရာက္မယ္လို႔ပဲ ထင္ေနမိခဲ့တာ။ အခုေတာ့ မေသခ်ာေတာ့ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္ ကဗ်ာစာ အုပ္ေတြဟာ အေဆာက္အအုံတစ္ခုရဲ႕ ေခ်ာင္တစ္ေခ်ာင္မွာ ပံုလ်က္သားေလး ရွိေနမယ္လို႔ မ်က္စိထဲမွာ ျမင္ေယာင္လို႔သာ ေနေတာ့တယ္။

ခုေတာ့ ေရဒီယို နားမေထာင္ျဖစ္တာ ငါးႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး ကိုင္ခဲ့တဲ့ ေရဒီယိုကေလးဟာလည္း စာအုပ္စင္ ၾကား ဖုန္အလိမ္းလိမ္းတက္ ၿငိမ္သက္ေနခဲ့ ရတာ အေတာ္ၾကာသြားခဲ့ၿပီ။ ေရဒီယို နား မေထာင္ျဖစ္ေတာ့တဲ့ အေၾကာင္းေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒီေန႔ေခတ္မွာ အရင္ေခတ္ေတြကေလာက္ သတင္းအေမွာင္ခ်ျခင္း သိပ္မရွိေတာ့တာလည္း ပါတာေပါ့။ (သိပ္မရွိ ဆိုေပမဲ့ ရွိတာေတြကေတာ့ ရွိဆဲပါပဲ)။ ပုဂၢလိက သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ အေတာ္မ်ားမ်ား ထြက္လာၿပီ။ အရင္လို ပုုဂၢိဳလ္ေရး တိုက္ ခိုက္စာ၊ အပုပ္ခ်စာေတြကို အားကစားစာေစာင္ေတာင္မခ်န္ မထည့္မေနရ ဖိအားေပး ထည့္ခုိင္းလို႔ ထည့္ရတဲ့အျဖစ္ မရွိေတာ့ဘူး။(ထင္တာပဲ) အြန္လိုင္းကေန ေဖ့စ္ဘြတ္ကေန သတင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို မိနစ္မျခား ဖတ္႐ႈႏိုင္ၿပီ။ (လန္ၾကဳပ္ေတြ ၀ါဒျဖန္႔ေတြကို ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ စိစစ္ရမွာကေတာ့ ကိုယ့္အပိုင္းေပါ့) ေနာက္တစ္ခ်က္က အရင္က ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာန ေရဒီယိုလုိင္းေတြကို ရစရာမရွိေအာင္ ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္းသူေတြကအစ အဲဒီေရဒီယိုလုိင္းေတြရဲ႕အသံလႊင့္ အစီအစဥ္ေတြမွာ တစ္ခါတခါ မေတာ္မတည့္ အေျပာအဆိုေတြနဲ႔ ပါလာတာေတြကလည္း စိတ္ကုန္လာေစတဲ့ အခ်က္ပဲ။ မတူကဲြျပားျခင္းကို လက္ခံတယ္ဆိုေပမဲ့ ၾကမ္းပိုး ျမင္ေနလ်က္နဲ႔ လိပ္ေပါက္စေလးပါရယ္လို႔ ေျဗာင္လိမ္ ေျဗာင္စား မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ စကားလံုးေတြကိုေတာ့ မတူကဲြျပားျခင္းရယ္လို႔ လက္ခံ နားေထာင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေလ။ မရင့္က်က္ဘူးလို႔ အျပစ္တင္လည္း ဘာမွ ေျပာစရာမရွိ။

အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ေရဒီယိုနဲ႔ ေ၀းသြားခဲ့တာ။ ေရဒီယိုဇာတ္လမ္း တစ္ခန္းသိမ္းခဲ့တာပါပဲ။ တစ္ခါတေလေတာ့လည္း အဘိုးႀကီးေတြသာ ကိုင္ၿပီး နားေထာင္တတ္တဲ့ ေရဒီယိုတစ္လံုး ကိုင္ၿပီး မႈန္ကုပ္ကုပ္ ထိုင္ေနတတ္တဲ့ အသက္ ၂၀ အရြယ္ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ကို၊ ေရဒီယိုနဲ႔ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္) ျပန္လြမ္းမိပါတယ္။ အဲဒါေတြအျပင္ အဲဒီအခ်ိန္ေတြဆီက ျပည္ပအသံလႊင့္ဌာနေတြက သူတို႔ရဲ႕မေကာင္း သတင္းဖြင့္ခ်မႈေတြ မ်ားလာေတာ့ သတင္းစာေတြကေန ဆဲဆိုႀကိမ္းေမာင္း႐ံုတင္ အားမရ၊ ေရဒီယိုနား ေထာင္သူေတြကိုပါ ရန္ရွာၿခိမ္းေျခာက္ခ်င္တဲ့ ‘ေရဒီယိုလိုင္စင္မရွိဘဲ တရားမ၀င္ နားေထာင္သူမ်ားကို အေရးယူမည္’ ဆိုတဲ့လုပ္ရပ္မ်ဳိးကို ျပန္သတိရမိေတာ့ ေတာ္ေတာ္လည္း တတ္ႏိုင္တဲ့ လူေတြပဲလို႔ ေတြးရင္း စက္ဆုပ္ရြံရွာမႈနဲ႔အတူ သက္ျပင္းသာခ်မိေတာ့တယ္။ ေရဒီယိုထဲက ေခတ္ႀကီး ၿပီးပါၿပီလား။

အခန္းက်ဥ္းမ်ား၊ နံရံမ်ားအလြန္မွ ေႏြဦးအိပ္မက္

ေဆာင္းရာသီတစ္ခု၏ ေနာက္ဆုံးညတြင္ ေအးစက္မႈမ်ား ကုတ္ျခစ္ေနေသာ အိပ္မက္ဆိုးမွ ႏုိးထလာခဲ႔သည္။ အိပ္မက္ကုိ ျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။

ေဟမႏၲ၏ အ႐ုဏ္ဦးသည္ အေရွ႕ေကာင္းကင္မွ ထြက္ေပၚလာသည့္ နီနီေစြးေစြးေလး ယွက္သန္းလာခဲ႔သည္ကုိ ျပန္ေတြးရင္း ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ မၾကာမီ ေန႔သစ္ကုိေရာက္၍ခရီးသစ္ကုိ ေလွ်ာက္ရန္ အားသစ္မ်ား လြန္႔လူးႏိုးထခဲ႔သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေလွ်ာက္မည့္လမ္းသည္ နံနက္ခင္းတြင္ ပီျပင္လာေတာ့မည္။ ေရာင္စုံပန္းမ်ား ဖူးပြင့္လာသည္ကုိ ၾကည့္႐ႈခံစားလိုက္မိသည္။ ပန္းခင္းႀကီးထဲတြင္ လိပ္ျပာငယ္ေလးမ်ား ပ်ံ၀ဲေနၾကသည္။ အမိႈက္သေရာမ်ား ကင္းစင္ၿပီး ၾကည္လင္ေအးျမသည့္ စမ္းေခ်ာင္းငယ္သည္ အတားအဆီးမဲ့စြာ စီးဆင္းေနသံကုိလည္း ေတးဆိုေနသံ နားဆင္ေနရသည့္ပမာ။ ေတြးမိရင္း ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရသည္။ မေမွ်ာ္လင့္ရဲေသာ အေျခအေနမွ ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္ေသာ ပန္းတိုင္သုိ႔ ေရာက္ေတာ့မည္။ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀းသည့္ အိပ္မက္မ်ား ေပ်ာက္ကြယ္သြား ေတာ့မည္။ ထုိအေျခအေနတြင္ ညတာရွည္လ်ားလွသည့္ ေဆာင္းညမ်ားကုိ ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ့ပါ။ ခြၽန္ျမၿပီး ေအးစက္လြန္းသည့္ ေဆာင္းညလက္သည္း၏ အေျခြခံခဲ႔ရေသာ ၾကယ္ပြင့္မ်ားကုိ တမ္းတမိေသာ္လည္း ထိုၾကယ္ပြင့္မ်ားစြာ လင္းျပခဲ႔ေသာေၾကာင့္ ယခု အ႐ုဏ္ဦး အလင္းတစ္စ သန္းလာခဲ့ျခင္းျဖစ္ သည္။ ေၾကြသြားခဲ႔သည့္ ၾကယ္မ်ားကုိ ဂုဏ္ျပဳ မွတ္တမ္းတင္ရင္းႏွင့္ပင္။ အလင္းေခတ္ကုိ ျဖတ္သန္းရေတာ့မည္။ သုိ႔ေသာ္ ႏိုးထသည့္အခ်ိန္တြင္ အိပ္မက္ မက္ေနသည္ကုိ သိလိုက္ေတာ့သည္။

ကြၽန္ေတာ္ အိပ္မက္မက္ေနမိသည္ကုိ ျပန္ေတြးေနမိသည္။ အိပ္မက္မွ လန္႔ႏုိးလာသည့္အခါ ညသည္ အေမွာင္အတိၿပီးလ်က္ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ မ်က္လုံးကုိဖြင့္ၿပီး စမ္းတ၀ါး၀ါး ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနမိသည္။ ညအေမွာင္ထဲတြင္ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးႏွင့္ ႏွင္းမ်ား ေၾကြေနသလားဟု ထင္လိုက္မိသည္။ ဤညတြင္ ေႏြဦး၏ ေလေျပေလညင္းသင္းပ်ံ႕လာသည္ကုိ ခံစားလိုက္မိသည္။ “ေၾသာ္ ေႏြဦးကုိေတာင္ ေရာက္ခဲ့ၿပီပဲ။ အခ်ိန္ေတြ အကုန္ျမန္လြန္းလိုက္တာ” ဟု တိုးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္မိသည္။ ေႏြဦး၏ အခ်ိန္ကာလ မၾကာေခ်။ ၿပီးလွ်င္ ပူေလာင္ေျခာက္ေသြ႕သည့္ ေႏြေန႔လယ္မ်ားကုိ ျဖတ္သန္းရေတာ့မည္။ ေတြးရင္းျဖင့္ သက္ျပင္းကုိ မႈတ္ထုတ္လိုက္မိသည္။

ကြၽန္ေတာ့္ဆီ အေတြးမ်ား တန္းစီ၀င္ ေရာက္လာၾကသည္။ အေတြးထဲ၌ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလင္းေခတ္ လမ္းမကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔သည္မွာ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုကုိ ေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရွ႕ဆက္ရန္ ေလွ်ာက္မည့္လမ္းသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေဖာက္လွ်င္ ပုိမိုက်ယ္ျပန္႔သည့္ လမ္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ထင္ခဲ႔မိသည္။ ေမွ်ာ္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့မိသည္။ သုိ႔ေသာ္ လမ္းသည္ ပုိက်ယ္မလာခဲ့။ ၾကမ္းတမ္းသည့္လမ္းသည္ ပုိေခ်ာေမြ႕မလာခဲ့ေခ်။ ယခုအေျခအေနတြင္ လမ္းဆိုးကုိ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရသည့္အခါ အားအင္မ်ား ကုန္ခန္းေမာလ်ေနသည္ကုိ သတိထားမိလိုက္သည္။ အဆိုးဆုံး လမ္းၾကမ္းၾကမ္းႀကီးကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းလာခဲ႔ရသည္မွာ အခ်ိန္ကာလအလြန္ပင္ ၾကာလြန္းခဲ႔ရသည္။ အဆိုးဆုံးလမ္းမ်ားကုိ ျဖတ္သန္းလာခဲ႔သည့္အခါ အားမာန္အျပည့္အ၀ရွိေနခဲ႔သည္။ လမ္းဆိုးႀကီးမွာ ဘယ္မွ်ၾကမ္းတမ္းပါေစ၊ အခ်ိန္ကာလ၊ အရြယ္မ်ားက ခံႏိုင္ရည္ ျပည့္၀ေနခဲ့သည္။သုိ႔ေသာ္ အလြန္ၾကာေသာ ျဖတ္သန္းမႈမွာ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အားအင္မ်ား ကုန္ခန္းလာၾကသည္။ စိတ္မ်ား ဂေယာင္ေျခာက္ျခားျဖစ္ ကုန္ၾကသည္။

ယခုအခ်ိန္ မက္ေသာ အိပ္မက္သည္လည္း စိတ္ေထြေထြႏွင့္ မက္ေသာ အိပ္မက္ဟု ဆိုႏိုင္ပါသည္။ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား မက္ခ်င္ရာမက္သည့္ အိပ္မက္ပင္ျဖစ္ေနသည္ကုိ ျပန္ေတြးလုိက္မိသည္။ ထိုအေတြး ၀င္လာေသာအခါ ေမာလ်ေနေတာ့သည္။

ဆိုရပါလွ်င္ အခုိင္အမာ ေရးထိုးႏိုင္ခဲ့သည္ဟု ထင္မွတ္ခဲ႔သည့္ အမွန္တရားသည္ မွားေနသည္လား။ သံသယမ်ား ၀င္လာခဲ့သည္။ မိမိတို႔ျဖတ္သန္းလာခဲ႔ရေသာ ေခတ္ဆိုးႀကီးမွ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းမႈမ်ား၊ ဘ၀မလုံျခံဳမႈမ်ား၊ အေၾကာက္တရားျဖင့္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပားခဲ့ရမႈမ်ား၊ တရားမႈမ်ားကုိ မတရားစြပ္စြဲခံရၿပီး အ႐ံႈးေပးခဲ့ရမႈမ်ား၊ ေၾကကြဲနာက်င္စြာ အံႀကိတ္ခဲ႔ရျခင္းမ်ား၊ အမ်ဳိးမ်ိဳးေသာ ဒုကၡမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီဟု ယူဆၿပီး အလင္းေရာင္ျခည္သန္းလာမည့္ အ႐ုဏ္ဦးကုိ ကုိယ့္အေတြးႏွင့္ကုိယ္ ဖြင့္လွစ္လိုက္သည္မွာလည္း မွားေနသည္လား။ သံသယ၀င္ခဲ႔သည္။

ႏွစ္ ၃၀ မွ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အိပ္မက္မ်ား မက္မိသလုိ ျဖစ္မလာၾကဟု ယခုအခ်ိန္တြင္ ေတြးထင္ေနမိသည္။ ကြၽန္ေတာ္မက္ခဲ႔ေသာ အိပ္မက္သည္ အတိတ္ကုိ ျပန္မက္ေနျခင္း မဟုတ္သည္မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။ ပစၥဳပၸန္အခ်ိန္မွာ မက္ေသာ အိပ္မက္သာ ျဖစ္သည္။အင္မတန္ ရက္စက္႐ိုင္းစုိင္းသည့္ ေခတ္ဆိုး၀ကၤပါႀကီးထဲမွ ေက်ာ္လြန္လာခဲ့ၿပီဟု ေျပာႏိုင္႐ံုသာ ရွိသည္။ အဆုိးဆုံးမွာ အရက္စက္ဆုံး၊ လူမဆန္ဆုံး၊ လူသားတစ္ေယာက္၏ ဂုဏ္သိကၡာကုိ နင္းေခ်ဖ်က္ဆီးခံခဲ႔ရသည့္ အခန္းက်ဥ္းမ်ား၊ နံရံမ်ားထဲတြင္ ပိတ္မိေနခဲ့ရေသာ ကာလမ်ားကုိ ေက်ာ္လြန္လာႏိုင္ခဲ့ၿပီကုိ ျပန္ေတြးေနမိသည္။

ေတြးရင္းျဖင့္ အတိတ္က အခန္းက်ဥ္းမ်ား၊ နံရံမ်ားကုိ ျပန္ျမင္ေယာင္လာသည္။အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ ၀င္ရာလမ္းသည္ ေမွာင္မည္းေနသည္။ ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္ရမည့္လမ္းကုိ မျမင္ရေခ်။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္သည္လည္း ေ၀၀ါးေန႐ံုမဟုတ္၊ အလင္းေရာင္ပင္ မရွိေတာ့။ ထိုမည္းေမွာင္ေနေသာ လမ္းကုိလည္း လြတ္လပ္စြာ ေလွ်ာက္ရသည္ မဟုတ္ေခ်။အျခားလူတစ္ဦး၏ ညႊန္ၾကားေျပာဆိုသည့္အတိုင္း ေလွ်ာက္ခဲ့ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးလိုက္မိသည္မွာ “ငါတို႔ အနာဂတ္ဟာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဆြဲေခၚရာ လိုက္ပါေနရ ေတာ့မွာလား၊ ငါတို႔ ေလွ်ာက္ခ်င္တဲ့လမ္းက ၿပီးဆုံး ရပ္တန္႔သြားခဲ့ၿပီလား၊ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ဘ၀အနာဂတ္ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ၿပီလား၊ ဒါဆို တျခားလူေတြအတြက္ေရာ၊ ကြၽန္ေတာ့္လို အခန္းက်ဥ္းေလးရွိရာ အေမွာင္ထဲမွာ လိုက္ပါေနရတာ မဟုတ္ေတာင္မွ အလင္းေရာင္ ရွိေနတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ လမ္းေပ်ာက္ေနၿပီလား၊ လူေတြအတြက္ အနာဂတ္ေတြ ေပ်ာက္ဆုံးေနၿပီလား”ဟု ေတြးေနမိသည္။ လယ္လုပ္ၿပီး လယ္ေပ်ာက္ေနသည့္ လယ္သမားမ်ား၏ ဘ၀မ်ား၊ အလုပ္႐ံုထဲမွာ အလုပ္လုပ္ၿပီး လစာေပ်ာက္ေနသည့္ အလုပ္သမားမ်ား၊ ေစ်းေရာင္းၿပီ း အရင္းေပ်ာက္ေနသည့္ ေစ်းသည္မ်ား၊ စာသင္ခန္းထဲမွာ သင္ခန္းစာ စာအုပ္ေပ်ာက္ေနသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၊’မ်ား’ မ်ားစြာအတြက္ အနာဂတ္ ေပ်ာက္ေနသည့္ ကာလမ်ား။

ေတြးေနရင္းျဖင့္ မလင္းတလင္း မီးေခ်ာင္း၏ အလင္းမွိန္ပ်ပ် အခန္းက်ဥ္းေလးထဲကုိ ေရာက္လာခဲ႔ရေတာ့သည္။ အလင္းေရာင္ မွိန္ပ်ပ်လင္းေနသည္ ဆိုေသာ္လည္း ေန႔လား ညလားမသိ။ အခန္းက်ဥ္းဆိုသည့္အတိုင္း အလြန္က်ဥ္းေျမာင္းလွသည္။ ဒီ အခန္းက်ဥ္းမွာ ကြၽန္ေတာ္ ေမးခြန္းမ်ားစြာကုိ ေျဖေနရသည္။ ေမးခြန္းေတြကုိ နာက်င္စြာ ေအာ္ဟစ္ေျဖၿပီး အနာဂတ္ေပ်ာက္ဆုံးသြားသည္။ အေျဖေတြမွာလည္း အမွန္တရား ေပ်ာက္ဆုံးေနသည္။ လိမ္လည္မႈကုိ မ႐ိုးသားမႈျဖင့္ ျပန္ေျဖေနမိသည္။ ေမးခြန္းမ်ားသည္ ေခတ္ကုိ လိမ္လည္ၿပီး ေဖ်ာက္ကြယ္ေနသည္။ အေျဖမ်ားမွာ ေခတ္ကုိ ကာကြယ္ေနသည္။ ေနာက္ဆုံး ေမးခြန္း၏ ေနာက္ဆုံး အေျဖမွာ ဒီအခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွ ထြက္ရာလမ္းသည္ ေလးဘက္နံရံကာထားသည့္ အခန္းက်ယ္မ်ားဆီ။ အခန္းက်ဥ္းေလးထက္ အေတာ္အသင့္ က်ယ္၀န္းေနေပလိမ့္မည္။အခန္းက်ဥ္းေလးထက္ အေတာ္အသင့္ လြတ္လပ္ေနေပလိမ့္မည္။ ဤေလးဖက္နံရံအတြင္း ၀င္ရာလမ္းအစတြင္ ေမးခြန္းမဟုတ္သလို၊ ျပန္ေျဖသည့္ အေျဖလည္းမဟုတ္။ ‘ဘာေကာင္ႀကီး၊ ညာေကာင္ႀကီး’ဆိုသည့္ အမည္နာမပညတ္မ်ား မရွိေတာ့၊ ဂုဏ္သိကၡာဆိုသည့္ အရာမ်ား ခ်ဳိးဖဲ့ပစ္လိုက္သည္။ လူဆိုသည့္ ပါးစပ္မ်ားကုိ တိပ္အမည္းေရာင္ျဖင့္ ပိတ္ထားၾကသည္။ လူ႔အကန္းမ်ားဘ၀ ေရာက္ကုန္ၾကေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သြားခ်င္ခဲ့သည့္လမ္းစမ်ား ေပ်ာက္ကြယ္ေနခဲ႔ရသည္။

ယခု အိပ္မက္ထဲတြင္ ျပင္ပေလာႏွင့္ အေတာ္ကြာျခားေနသည္။ အိပ္မက္ကုိ ျပန္စဥ္းစားလိုက္သည့္အခါ ငယ္စဥ္က မက္ခဲ့ဖူးေသာ အိပ္မက္တစ္ခုလိုပင္။ ယခုမက္သည့္ အိပ္မက္သည္လည္း အရြယ္အေပၚ မူတည္လ်က္ ကြဲျပားေနမည္ ထင္သည္။ေျပာရလွ်င္ ငယ္ရြယ္သူဘ၀မွာ မက္သည့္ အိပ္မက္တိုင္းသည္ အားမာန္ပါေနသည္ဟု ထင္သည္။အသက္အရြယ္ အစြဲမ်ားအေပၚမွာ မူတည္ၿပီး အိပ္မက္မ်ားလည္း ကြာျခားေနသည္ကုိ ေတြးလိုက္မိသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဆက္ၿပီး ေတြးေနမိသည္မွာေတာ့ အားမာန္မ်ား ပါးလ်သြားေသာအခ်ိန္မက္သည့္အိပ္မက္ကုိပင္ အင္အားခ်ည့္နဲ႔ေစသလားဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ ကေမာက္ကမ ႏိုင္လြန္းသည့္ေခတ္ကာလကုိ စိတ္ထဲတြင္ စြဲေနေသာေၾကာင့္ မက္မိသည့္အိပ္မက္မ်ားလားဟုပင္ ေတြးထင္မိသည္။ ေဆာင္းတြင္းမက္သည့္ အိပ္မက္မွာ ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားမက္သည့္ အိပ္မက္မက္တတ္သည္ဟု စိတ္မွာ ထင္လိုက္ရေပမယ့္ အျပင္ေလာကႀကီးတြင္လည္း ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ေနသည္ကုိ ေတြးမိရင္းျဖင့္ပင္ စိတ္ထဲတြင္ မေက်နပ္ျဖစ္ေနမိသည္။

ေနာက္ေတြးလိုက္မိသည္မွာ ဆရာ ဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ေျပာခဲ့သလို ‘ကြၽန္ေတာ္ကေရာ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ပါဦးမည္နည္း’ဟု ေတြးမိၿပီး စိတ္ထဲ တင္းက်ပ္ေနသည္ကုိ ေျဖေလွ်ာ့လိုက္ရသည္။ ဆက္ၿပီး သတိရလိုက္သည္မွာ ဆရာႏိုင္၀င္းေဆြ၏ ႏိုးတစ္၀က္ အိပ္မက္ျဖစ္သည္။ ယခု မက္ေနသည့္ အိပ္မက္မ်ားသည္လည္း ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ေနသကဲ့သုိ႔၊ ႏွင္းေ၀သကဲ့သုိ႔ ပစၥဳပၸန္ကုိ ေ၀၀ါးေစပါလိမ့္မည္။ အနာဂတ္ကုိ ေမွ်ာ္ေတြးၾကည့္ရန္ ဟူသည္ကား မေရရာ၊ မေသခ်ာမႈမ်ား မ်ားစြာရွိေနပါလိမ့္မည္။ ေသခ်ာ သည္ကေတာ့၊ ဂေယာက္ဂယက္မက္သည့္ အိပ္မက္မ်ားကုိ မက္တတ္သည့္ ေဆာင္းည၌ မက္ခဲ့သည္မွာေတာ့  ေသခ်ာေနသည္။  လတ္တေလာ မက္သည့္အိပ္မက္မွာ ကေယာင္ ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္ေနသည့္ကာလကုိ မက္ေနသည့္ပမာ။ ငယ္စဥ္အခ်ိန္မွာ မက္ခဲ႔ဖူးေသာ အိပ္မက္၊ ယခုညမွာ မက္လိုက္ရသည့္ အိပ္မက္၊ အိပ္မက္၏အျပင္ လက္ေတြ႕ေလာက အေျခအေန။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ကာလ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ရွိေနေသာ ေခတ္၊ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အျမဲမက္ခ်င္ခဲ့သည့္ အိပ္မက္မ်ား ျဖစ္သည္။ မည္သုိ႔ပင္ဆိုေစကာမူ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခန္းက်ဥ္းႏွင့္ နံရံမ်ားကုိ ျဖတ္သန္းသည့္ အိပ္မက္မ်ား ဆက္မက္ေနရဦးမည္။

ဆက္မက္ခ်င္သည့္ အိပ္မက္မ်ားသည္ ‘ေႏြဦးအိပ္မက္’မ်ားပင္။

ေတာ္လွန္ေသာ စစ္ဗိုလ္

ဗုိလ္ႀကီးေဟာင္း ဦးဘခ်စ္အား ပဲခူးၿမိဳ႕၌ ေတြ႕ျမင္ရစဥ္

ဦးေန၀င္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ သက္တမ္း ၂၆ ႏွစ္အတြင္း ႀကိဳးေပးကြပ္မ်က္ခံခဲ့ရဖူးသူမ်ားမွာ စုစုေပါင္း ႏွစ္ဦးသာ ရွိသည္။ ဗုိလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ႏွင့္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ဆလိုင္းတင္ေမာင္ဦးတုိ႔ ျဖစ္၏။ အဆိုပါ ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ၾကံမႈအတြက္ ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ အျပစ္ေပးခံခဲ့ရသူမ်ားမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတင္ဦး၊ ဗိုလ္မွဴးႀကီးလွေဖ၊ ဗိုလ္မွဴးစိန္ျမင့္၊ ဗိုလ္ႀကီး၀င္းသိန္း၊ ဗိုလ္ႀကီးဘခ်စ္တုိ႔ ျဖစ္ၾကသည္။ ဗိုလ္ႀကီးေအာင္ၾကည္ဦးႏွင့္ ဗိုလ္ႀကီး၀င္းထိန္တို႔မွာ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ရေသာ္လည္း ျပစ္ဒဏ္ခ်မွတ္ျခင္းမခံခဲ့ရဘဲ အစိုးရသက္ေသအျဖစ္ျဖင့္ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေၾကာင္း ဗိုလ္ႀကီးဘခ်စ္က ေျပာျပခဲ့သည္။

ယင္းပုဂၢိဳလ္မ်ားထဲမွ ဗိုလ္ႀကီးဘခ်စ္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ခင္မင္သျဖင့္ ပဲခူးကိုေရာက္တိုင္း သူ႔ဆီကို ၀င္ေတြ႕ျဖစ္၏။ ယခုတစ္ေခါက္တြင္ သူကိုယ္တိုင္ ပါ၀င္ခဲ့သည့္ အာဏာရွင္ကို ပုန္ကန္ရန္ ၾကံစည္ခဲ့သည့္ သမိုင္းျဖစ္စဥ္ တစ္ပိုင္းတစ္စကို ယခုကဲ့သုိ႔ သိခြင့္ရခဲ့သည္။

အဘ ခ်စ္က “၁၉၆၂ မွာ ပါတီစံုစနစ္ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီးေတာ့ စစ္တပ္က အုပ္စိုးတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေန၀င္းက ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီဆိုတာကို တည္ေထာင္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တယ္။ တကယ္တတ္ကြၽမ္းနားလည္တဲ့ တတ္သိပညာရွင္ေတြ၊ တကယ့္အေတြ႕အၾကံဳရွိတဲ့ လူေတြဟာ အာဏာရွင္ေတြရဲ႕ ဖမ္းဆီးျခင္း ခံၾကရတယ္။ မသံုးေတာ့ဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လာလဲ၊ တိုင္းျပည္မွာ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးဟာ ေတာ္ေတာ္ေလး အေျခအေန ဆိုးတယ္ေပါ့” ဟု ဆိုသည္။

တိုင္းျပည္သည္ အဘက္ဘက္မွ ခြၽတ္ယြင္းတိမ္းပါးေနသည္ကို စစ္ဗိုလ္အရာရွိငယ္မ်ားက သည္းမခံႏိုင္ၾက။ သူက ဆက္လက္ၿပီး “အုန္းေက်ာ္ျမင့္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ဟာ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ေလာက္ကစၿပီး ရန္ကုန္က စစ္႐ံုးမွာ ေတြ႕ၾကတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီတုန္းက သူက ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာန ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ထင္ရဲ့ ပီေအ။ ကြၽန္ေတာ္က သတၱဳတြင္း၀န္ႀကီးဌာနမွာ ဗိုလ္မွဴးႀကီး သန္းတင္ရဲ႕ပီေအ။ ဒါေၾကာင့္ သူနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ မၾကာခဏ ဆံုၾကတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ သေဘာထားခ်င္း တိုက္ဆိုင္ၾကေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးေတြကို ေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သိလာတာက သူတို႔ေတြဟာ တိုင္းျပည္ကို ဘာမွတိုးတက္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘဲ တိုင္းျပည္ကေတာ့ မြဲသထက္မြဲတဲ့ ဆင္းရဲတြင္းထဲ အရွိန္နဲ႔ထိုးက်ေနတယ္။ စီးပြားေရး စမ္းသပ္တာနဲ႔၊ ပညာေရး စမ္းသပ္တာနဲ႔။ ဒီၾကားထဲ ဦးေန၀င္းကို သူ႔လူေတြကလည္း ၀ိုင္းလိမ္ၾကျပန္တယ္။ အထြက္တိုးတို႔၊ ရာေက်ာ္စပါးတို႔၊ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး သူ႔ကို ၀ိုင္းလိမ္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ”

“ဟုတ္ကဲ့”

“ဒါေတြကို ျမင္ေနရတဲ့အတြက္ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အုန္းေက်ာ္ျမင့္တို႔က ဘာတိုင္ပင္ၾကလဲဆိုရင္ တိုင္းျပည္က တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႏြံထဲနစ္ေတာ့မယ္။ ဒါေၾကာင့္ တို႔အေနနဲ႔ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္မွ ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး တိုင္ပင္ၾကတယ္။ ဒီလိုတိုင္ပင္ၾကရမွာ အဓိက သေဘာတူၾကတာက တိုင္းမွဴးအနားမွာ ေနတဲ့သူေတြ တပ္မေတာ္မွာ ထြန္းထြန္းေပါက္ေပါက္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ လူႀကီးေတြရဲ႕ အနားမွာရွိတဲ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဒီစိတ္ကူးကို ခ်ျပၿပီး စည္း႐ံုးမယ္။ ဒီလိုစည္း႐ံုးၿပီး ဦးေန၀င္းရဲ႕ အာဏာလႊမ္းမိုးမႈကို ဖယ္ရွားရမယ္ဆိုၿပီး သေဘာတူၾကတယ္။ တကယ္လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔ ျပန္ၿပီးေတာ့ အစားထိုး ဖြဲ႕စည္းရမယ္ဆိုၿပီး တိုင္ပင္ၾကတာေပါ့။ ဒါဟာ ေရရွည္စီမံကိန္းေပါ့ဗ်ာ”

“အဘတို႔ အဲသလို တိုင္ပင္ၾကတာကို အဘတို႔ ဆရာေတြေကာ မရိပ္မိၾကဘူးလား”

“ရိပ္မိ႐ံုမက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က ကိုယ့္ဆရာေတြကိုပါ စိတ္ထဲမွာရွိတာကို ေျပာျပၾကတယ္”

“တကယ္ အံ့ၾသစရာပဲ။ အဘေရ ဒါနဲ႔ အဘတုိ႔ ဘာေတြလုပ္ခဲ့ၾကသလဲဆိုတာ ေျပာျပပါဦး”

“ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ အုန္းေက်ာ္ျမင့္တုိ႔ ၾကံစည္ျဖစ္ခဲ့တာေတြထဲမွာ ဘာေတြပါသလဲဆိုရင္ လစဥ္ စစ္႐ံုးမွာလုပ္တဲ့ အစည္းအေ၀းမွာ ဦးေန၀င္းကို ဖမ္းမယ္ဆုိတာမ်ဳိး ထိပါတယ္။ ႏွစ္ခါသံုးခါ ၾကံစည္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါ၊ အခြင့္အေရး မေပးတာေၾကာင့္ ဒီအၾကံအစည္ေတြ အထမေျမာက္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အလံုလမ္းမွာရွိတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ အိမ္ေတာ္၀င္းမွာ လႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀း က်င္းပတဲ့ တစ္ေန႔မွာ ဦးေန၀င္းကို လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ ၀င္ဖမ္းမယ္ဆိုၿပီးလည္း ၾကံစည္ခဲ့ဖူးေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါလည္း မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီအခ်ိန္က ေျမာက္ပိုင္းတိုင္းက ဗိုလ္မွဴးႀကီးလွေဖကို အုန္းေက်ာ္ျမင့္က စည္း႐ံုးတာ ရခဲ့တယ္။ အေရွ႕ေတာင္တိုင္းက ဗိုလ္မွဴးႀကီးထြန္းၾကည္ရဲ႕ ပီေအျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ႀကီး၀င္းေမာင္ကို စည္း႐ံုးႏိုင္ခဲ့တယ္။ ရန္ကုန္စစ္႐ံုးက ဗိုလ္ႀကီးအေတာ္မ်ားမ်ားကို ဗိုလ္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္က စည္း႐ံုးထားႏိုင္ၿပီ။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ ေတာ္လွန္ေရးေန႔မွာ ဦးေန၀င္း ညစာစားပြဲလာတက္ရင္ သူ႔ကို ဖမ္းၿပီး ျမန္မာ့အသံက တိုင္းျပည္ကို အာဏာသိမ္းတဲ့အေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္မယ္။ ဒီပါတီကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းလိုက္ၿပီဆိုတာကို ေၾကညာမယ္။ အစိုးရသစ္ကို ဘယ္သူေတြနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းမယ္ စတာေတြကို လုပ္ဖို႔ ၾကံစည္ထားတယ္”

“အဘတို႔ စစ္ဆင္ေရးႀကီးက တကယ္ သည္းထိတ္ရင္ဖိုစရာေနာ္။ ဒါနဲ႔ ဒီေလာက္နဲ႔ အာဏာသိမ္းမႈတစ္ရပ္က အဆင္ေျပႏိုင္ပါ့မလား။ အာဏာသိမ္းမယ္ဆိုေတာ့”

“မွန္တယ္ ကိုေဌး၀င္းေရ၊ ဒီလိုလုပ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ စစ္အင္အားသံုးရမယ္။ တပ္လိုတယ္။ ဗိုလ္မွဴးေမာင္လတ္ရဲ႕တပ္က တကၠသိုလ္၀င္းထဲမွာ လံုျခံဳေရးယူထားတယ္။ အုန္းေက်ာ္ျမင့္က သူနဲ႔ ရင္းႏွီးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို သူငယ္ခ်င္း ငါ ကိုလတ္ဆီသြားၿပီး ေဆြးေႏြးခဲ့တယ္။ သူ ေျပာတာက သူငယ္ခ်င္း အဆင္ေျပတယ္။ ကိုလတ္က အဲဒီေန႔က်ရင္ သူ တပ္ရင္းႏွစ္ရင္းနဲ႔ ရွမ္းလမ္းက တက္လာၿပီး သမၼတ အိမ္ေတာ္၀င္းကို အေရာက္လာခဲ့မယ္။ ၿပီးရင္ ၀င္စီးမယ္ေပါ့”

“တကယ့္ အက္ရွင္ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို နားေထာင္ေနရသလိုပါလားဗ်ာ။ ေနာက္ ဘာေတြျဖစ္ၾကလဲ ေျပာပါဦး”

“ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန႔က ကိုလတ္ရဲ႕တပ္ေတြ ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အၾကံအစည္လည္း ဘာမွအထမေျမာက္ခဲ့ဘူးေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ၇၅ ခုႏွစ္ေႏွာင္းပိုင္းမွာပဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပႆနာျဖစ္တယ္။ ျဖစ္တာက သမၼတ အိမ္ေတာ္၀င္းထဲက လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ။ ၀င္းသိန္းက အုန္းေက်ာ္ျမင့္ရဲ႕ကားထဲက အူဇီ ေသနတ္ကို သြားယူတယ္။ လႊတ္ေတာ္ က်င္းပေနတုန္း၊ ထမင္းစားခ်ိန္ မေပးခင္မွာ ၀င္းသိန္းက အူဇီေသနတ္ႀကီးယူၿပီး အတင္းေျပးလာတာကို ကြၽန္ေတာ္က ျမင္လိုက္တယ္။ ဟာ ဘာျဖစ္တာလဲေပါ့။ ေဟ့ေကာင္ ဒါ ဘာလုပ္တာလဲဆိုေတာ့ သူက ‘ငါ ဦးေန၀င္းကို လႊတ္ေတာ္ထဲ၀င္ၿပီး ပစ္မလို႔တဲ့’ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က ဟာကြာ မင္းကြာ ဒုကၡပဲကြာဆိုၿပီး ေခ်ာ့ျပဳၿပီး ျပန္ေခၚလာရတယ္။ ဒါက ကြၽန္ေတာ္တို႔ တိုင္ပင္ကိုက္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔သေဘာနဲ႔ သူလုပ္တာ။ ၀င္းသိန္းက အေနာက္ပိုင္းတိုင္း တိုင္းမွဴး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မင္းေဂါင္ရဲ႕ပီေအေပါ့။ ဒီကိစၥကိုလည္း က်န္တဲ့လူေတြ သိပ္မသိလိုက္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၀န္ႀကီး ပီေအေလးငါးေယာက္ေလာက္ပဲ သိလိုက္တာ။ ဒီေလးငါးေယာက္ကလည္း ဒီေကာင္ ေစာက္႐ူးထတာဆိုၿပီး သူ႔လက္ထဲက ေသနတ္ကို လုယူၿပီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ ကားထဲကို ေသနတ္ကို ျပန္ထည့္ထားေပးလိုက္တယ္”

“ဒီေလာက္ အေရးႀကီးတဲ့ကိစၥကို ဒီလို လက္လြတ္စပယ္ လုပ္တာေတာ့ ဘယ္ေကာင္းပါ့မလဲေနာ္ အဘခ်စ္”

“အမွန္ပဲ ကိုေဌး၀င္း၊ ဒီေကာင္ ဒီလို ထင္ရာစြပ္လုပ္လို႔၊ ထင္ရာစြပ္ေျပာလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၾကံစည္ခဲ့တဲ့ ေတာ္လွန္ပုန္ကန္မႈက ခရီးမေပါက္ခင္ လမ္းမွာ ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာရင္ရတယ္”

“ဘယ္လိုမ်ားလဲ အဘခ်စ္ရယ္”

“ဒါလည္း ၿပီးသြားတဲ့ေနာက္ ညေနပိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ ၀န္ႀကီးဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ သန္းတင္က ကြၽန္ေတာ့္ကိုေခၚတယ္။ ဘခ်စ္ မင္း ငါ့ဆီကို ခုခ်က္ခ်င္းလာ။ အေရးႀကီးတယ္၊ အိမ္ကိုလာတဲ့။ သူ ေခၚတာ ၄ နာရီေလာက္။ လႊတ္ေတာ္ၿပီးတာက ညေန ၃ နာရီေလာက္ေပါ့။ ၀င္းသိန္း ျဖစ္တာက မနက္ပိုင္းျဖစ္တာ။ ေခၚေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သြားတာေပါ့။ သူက ဂိုးလ္ဒင္းေဘလီထဲ ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာေျပာတာက ခုန ၀င္းသိန္းလာတယ္။ ဒီေကာင္ ေျပာတာက တိုင္းျပည္မွာ အာဏာသိမ္းမယ္။ မဆလကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းမယ္ေပါ့ ေျပာတယ္။ ဖမ္းမယ္ ဆီးမယ္ ေျပာတယ္။ ဒီလို ေျပာေနခ်ိန္မွာ ငါ့မိန္းမဆီကို ေထာက္လွမ္းေရး ဦးတင္ဦး မိန္းမက ပန္းေတြ ယူခိုင္းလိုက္တဲ့ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ပန္းျခံထဲ ရွိေနတယ္။ ဗိုလ္မွဴးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဗိုလ္ႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိေနတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေကာင္ေတြ ၾကားသြားႏိုင္တယ္။ ၾကားမယ္ ေသခ်ာတယ္တဲ့”

“ေထာက္လွမ္းေရးဘက္က သိသြားရင္ျဖင့္ ေျမြကိုက္ၿပီေပါ့ဗ်ာေနာ္”

“ေျမြကေတာ့ ေျမြေပြးေရာ ေျမြေဟာက္ေရာ တစ္ၿပိဳင္နက္ အကုိက္ခံရတယ္ပဲ ဆုိပါေတာ့။ ညတြင္းခ်င္းပဲ ၀င္းသိန္းကို ဖမ္းၿပီဆိုတာ ၾကားရတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ အုန္းေက်ာ္ျမင့္က ကြၽန္ေတာ့္ကို ဖုန္းဆက္တယ္။ သူ ေျပာတာက သူငယ္ခ်င္း ငါေတာ့လစ္ၿပီ။ ၀င္းသိန္းကိုေတာ့ ဖမ္းသြားၿပီတဲ့။ ဒီညမွာေတာ့ ငါ တ႐ုတ္တန္းထဲမွာ ရွိမယ္။ ေနာက္ေန႔က်မွ ဆက္လုပ္စရာရွိတာ ဆက္လုပ္မယ္ ေျပာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာကို ၀န္ႀကီး အုန္းေက်ာ္ျမင့္ကေတာ့ လစ္ၿပီ ေျပာတယ္။ ၀န္ႀကီးက ဒါျဖင့္ မင္းလည္း သြားလုိ႔ေျပာတယ္။ မဟုတ္ဘူး ကြၽန္ေတာ္က လစ္စရာမလိုဘူးလို႔ ေျပာတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၀င္းသိန္းက အဖမ္းခံရေတာ့ သူသိထားသမွ် အကုန္ျပန္ေျပာပံုရတယ္။ သူ ေျပာတဲ့အထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ပါပံု မရေသးဘူး။ ပါတဲ့သူက ဘယ္သူလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ႀကီးစံၾကည္ပါတယ္။ သူက ဗိုလ္ခ်ဳပ္သူရတင္ဦးဆီမွာ လုပ္ခဲ့တဲ့သူ”

“ဟုတ္ အဘ”

“စံၾကည္ကို ဖမ္းသြားၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္ကို လာဖမ္းတယ္။ အဲဒါက ၇၆ ဇူလိုင္လ ေရာက္သြားၿပီ။ ဇူလိုင္ ၄ ရက္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေရၾကည္အိုင္ ေခၚသြားတယ္။ စစ္ေၾကာေရး လုပ္ဖို႔ေပါ့။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း စစ္ေၾကာေရး မလုပ္ေသးဘဲ အေဆာင္တစ္ခုမွာ ထားတယ္။ ညမိုးခ်ဳပ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို ထည့္ထားတဲ့ အေဆာင္ထဲကုိ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ ဘယ္သူမွန္းလည္း မသိဘူး”

“အဘနဲ႔ လူခ်င္းမသိတဲ့ အမႈတြဲမ်ားျဖစ္ေနမလား”

“အင္း မိုးလင္းလို႔ စကားေျပာျဖစ္တဲ့အခါ သူဟာ ေလတပ္က ဗိုလ္မွဴး သူရခ်စ္ခိုင္ဆိုတာ သိရတယ္။ အျဖစ္က ဘယ္လိုလဲဆိုေတာ့ အုန္းေက်ာ္ျမင့္ဟာ ၀င္းသိန္း အဖမ္းခံရၿပီးတဲ့ေနာက္ ေမွာ္ဘီ ၅၀၂ ေလတပ္စခန္းထဲ ေရာက္သြားတယ္။ ေရာက္သြားၿပီး အေျခအေနကေတာ့ ဒီလုိေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီဆိုၿပီး ဗိုလ္မွဴး ခ်စ္ခိုင္နဲ႔ တိုင္ပင္တယ္။ ဗိုလ္မွဴး ခ်စ္ခိုင္က ဒါျဖင့္ ငါတို႔ ေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ သူရေစာျဖဴဆီ သြားမယ္။ ေလယာဥ္ေတြထားတဲ့ ဟန္ကာေသာ့ကို သူကိုင္တယ္။ သူ႔ဆီ သြားေတာင္းမယ္။ သူ႔ဆီက ေသာ့ရရင္ ဘာမွလုပ္မေနနဲ႔ ဗံုးေတြတင္ၿပီး ေအဒီလမ္းက ဦးေန၀င္းအိမ္ကို သြားၾကဲခ်မယ္။ ေရာ့ကက္နဲ႔လည္း ပစ္မယ္ေပါ့။ ဒါေတြကို အုန္းေက်ာ္ျမင့္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာျဖဴကို ေျပာျပတယ္”

“ဗိုလ္ႀကီးအုန္းေက်ာ္ျမင့္ကေတာ့ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ရတဲ့နည္းနဲ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တယ္ေနာ္”

“ဒီေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာျဖဴက အသာေလး နားေထာင္ၿပီး သူရခ်စ္ခိုင္ကို သူ႔အိမ္မွာ ေနခိုင္းထားခဲ့တယ္။ အုန္းေက်ာ္ျမင့္ကို ေခၚသြားတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစာျဖဴဟာ ဟန္ကာထဲကို မသြားဘဲ ကုန္းျမင့္သာ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ထဲ ေမာင္း၀င္သြားတယ္။ ကုန္းျမင့္သာကုန္းေပၚမွာပဲ အုန္းေက်ာ္ျမင့္ဟာ အဖမ္းခံလိုက္ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေမာၿပီ။ ဒီေလာက္ဆို ခင္ဗ်ား စာေရးလို႔ ရေလာက္ၿပီေပါ့” ဟုဆိုကာ သူ႔စကားကို လက္စသတ္လိုက္၏။

အာဏာရွင္စနစ္ဆိုးကို ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ျခင္းႏွင့္ ဆက္စပ္၍ ေျပာၾကလွ်င္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ရဟန္းသံဃာမ်ား၏ အေၾကာင္းကိုသာ တစ္ခုတ္တရ ေျပာၾကဆိုၾက၏။ ေရးၾကသားၾက၏။ စစ္သားမ်ား စစ္ဗိုလ္မ်ား၏ ႀကီးမားေသာ အရင္းအႏွီးျဖင့္ ေပးဆပ္ေတာ္လွန္ခဲ့ၾကဖူးေသာ သမိုင္းေၾကာင္းရွိခဲ့ဖူးသည္ကို ၿမိန္ေရယွက္ေရ ေျပာျပတတ္သူ ရွားလွသည္။

သုိ႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားရေသာ အဘခ်စ္ကား မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ႏိုင္ငံေရးသမိုင္းကားခ်ပ္တြင္ အစဥ္တစိုက္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာ စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းတစ္ဦး ျဖစ္၏။ သူသည္ အမွန္တကယ္ အာဏာရွင္စနစ္ကို မုန္းတီးရြံရွာသည့္ ေတာ္လွန္ေသာ စစ္ဗိုလ္ႀကီးတစ္ဦးပင္ မဟုတ္ပါလား။

အရင္းအႏွီး

ဖားကန္႔ၿမိဳ႕နယ္ ဆိပ္မူေက်းရြာအုပ္စု နမ့္ေမွာ္ေက်းရြာအနီးတြင္ ေပ ၃၀၀ ခန္႔ အျမင့္ရွိ စြန္႔ပစ္ေျမစာပံု ဇန္နဝါရီ ၁၀ ရက္က ၿပိဳက်မႈ ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ေသဆုံး၊ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာ ေရမေဆးေက်ာက္သမားမ်ားအား ရွာေဖြေနၾကစဥ္ (ဓာတ္ပုံ-ေအာင္ဟိန္းမင္း)

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလံုးသည္ ဘ၀ကို တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုႏွင့္ေတာ့ ရင္းႏီွးထားၾကရသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ လူအမ်ားေျပာဆို အသံုးျပဳေနၾကတဲ့ အေပးအယူဆိုေသာ စကားမွာလည္း ကုိယ္က တစ္ခုယူခ်င္ရင္ ကုိယ့္ဘက္ကလည္း တစ္ခုခု ျပန္ေပးရမည့္ အဓိပၸာယ္ဟု နားလည္မိပါသည္။ မည္သူမဆို ေန႔စဥ္ဘ၀ထဲမွ အျမဲလိုအပ္လ်က္ရိွေနတဲ့ ကိစၥမ်ားအတြက္ တစ္ခုခုကို ေပးဆပ္ၾကရေလ့ ရိွပါသည္။ အရိပ္လိုခ်င္ရင္ ေနပူထဲက ေစာင့္၊ ဆင္းရဲဒုကၡမရိွလွ်င္ ေအာင္ျမင္မႈလည္းမရိွႏိုင္၊ ဆန္ေပးမွ ဆီရ၊ ေထာင္ျမင္လွ်င္ ရာစြန္႔ အစရိွေသာ ေ၀ါဟာရမ်ားသည္ ရင္းႏွီးေပးဆပ္မႈကို ရည္ရြယ္ေဖာ္ညႊန္းထားသည္ဟု ထင္ပါသည္။

ဘ၀ရိွေနသေရြ႕ လိုအပ္ခ်က္မ်ားက ရိွေနမည္ျဖစ္ရာ ကုိယ္လိုခ်င္ေသာအရာကို ေပးဆပ္ရင္း၊ ရယူရင္းျခင္းျဖင့္ ရွာေဖြေလွ်ာက္လွမ္းေနရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ လိုအပ္ခ်က္မ်ားသည္ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ တူညီႏိုင္မည္ မဟုတ္ေသာ္လည္း ကုိယ္ေမွ်ာ္လင့္ရာ အနာဂတ္ပန္းတိုင္ဆီကုိေတာ့ ကဲြျပားေသာ လုပ္ပံုကိုင္ပံုမ်ားႏွင့္အတူ တူညီစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ မည္သူမဆို အခ်ိန္၊ ေငြေၾကး၊ စီးပြားဥစၥာ၊ ခႏၶာကုိယ္လုပ္အား စသျဖင့္ ကုိယ့္မွာရိွတဲ့ အရင္းအႏွီးမ်ား စိုက္ထုတ္ကာ မိမိရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရိွရာဆီသုိ႔ ဆက္လက္ခ်ီတက္ေနၾကရပါသည္။ အခ်ဳိ႕က ေငြေၾကးရွာေဖြဖို႔အတြက္ ေငြေၾကးကိုပင္ စိုက္ထုတ္ရင္းႏီွးၾကရပါသည္။ ေငြေၾကးမတတ္ႏိုင္သူမ်ားက အခ်ိန္ႏွင့္ လုပ္အားကို စုိက္ထုတ္ရင္းႏွီးၾကရပါသည္။ ေငြေၾကးမစိုက္ထုတ္ႏိုင္သူ အေျခခံ လူတန္းစားအမ်ားစုကေတ့ာ သူတို႔ခႏၶာကိုယ္ႏွင့္ အင္အားေတြကို အရင္းအႏီွးျပဳကာ စား၀တ္ေနေရး ျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းၾကရပါသည္။ ကေလးသူငယ္မ်ားက ပညာေရးအတြက္ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားဆီသို႔ ေန႔စဥ္သြားေရာက္ သင္ယူေနၾကျခင္းမွာလည္း လွပတဲ့ အနာဂတ္ရရိွရန္အတြက္ သူတို႔အခ်ိန္ႏွင့္ ဘ၀ေတြကို ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏွံေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အရင္းအႏီွးမရိွရင္ ဘယ္ကိစၥမွ မေအာင္ျမင္ႏိုင္ဘူးဟူ၍လည္း တက္က်မ္းစာအုပ္မ်ားထဲတြင္ ဖတ္မွတ္ခဲ့ရဖူးပါသည္။ မ်ားမ်ားရင္းႏွီးႏုိင္သူက အျမတ္မ်ားမ်ား ပိုရႏုိင္ၿပီး နည္းနည္းရင္းႏီွးႏိုင္သူမ်ားက အျမတ္နည္းနည္းသာ ရလိမ့္မည္ဟူ၍လည္း ဆိုၾကပါေသးသည္။ စီးပြားေရးသမားမ်ားသည္ သူတို႔လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ အတူတကြ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ရန္အတြက္ အက်ဳိးအျမတ္မ်ားစြာ ရရိွႏိုင္မည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို ေဖာ္ျပကာ ရင္းႏီွးျမႇဳပ္ႏံွမႈမ်ားကို ဖိတ္ေခၚေလ့ရိွၾကပါသည္။

ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ား၏ အတိတ္တစ္ခ်ိန္က ေပးဆပ္ခဲ့ရေသာ ဘ၀မ်ားႏွင့္ အခ်ိန္မ်ားသည္ တန္ဖိုးႀကီးေသာ အရင္းအႏီွးမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ထင္ပါသည္။ စိုက္ထုတ္စရာ မည္သည့္အရင္းအႏီွးမွ် မရိွၾကသူမ်ားလည္း ရိွေနၾကသလို အရင္းအႏီွး ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ဟုဆိုကာ အရင္းအႏီွး ရွာေဖြၾကေနသူမ်ားကိုလည္း ေတြ႕ျမင္ရေလ့ ရိွပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရြာမွ လူငယ္အမ်ားစုကေတ့ာ ရာသီဥတု မမွန္ေတာ့ျခင္း၊ ေကာက္ပဲသီးႏံွမ်ား မရရိွေတာ့ျခင္းႏွင့္ စီးပြားေရးက်ပ္တည္းမႈေတြကို ေျဖရွင္းရန္အတြက္ အျခားအိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားဆီသို႔ အသီးအသီး ထြက္ခြာကုန္ၾကပါသည္။ ေရျခားေျမျခားမွာ အခ်ဳိ႕က ဥာဏအား၊ အခ်ဳိ႕က ကာယအားတို႔ျဖင့္ ဘ၀လိုအပ္ခ်က္ပုစၦာမ်ားကို ေျဖရွင္းေလွ်ာက္လွမ္းေနၾကပါသည္။

ယခုဆိုလွ်င္ ရြာမွာလူငယ္မ်ား မရိွၾကေတာ့ဘဲ သက္ႀကီးရြယ္အုိ၊ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးအခ်ဳိ႕သာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကပါသည္။ စီးပြားေရးလုပ္ဖို႔အတြက္ အရင္းအႏီွးဆိုတာကို မစဥ္းစားႏိုင္ဘဲ ထမင္းတစ္နပ္ကိုပင္ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ရွာေဖြေနၾကသူမ်ားလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ အေသအခ်ာ ရိွေနၾကပါသည္။ မိဘေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အလြန္အင္မတန္ ခ်စ္ခင္လြန္းအားႀကီးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္တူေလးတစ္ေယာက္ကေတာ့ ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီးလို႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ တကၠသိုလ္ဆက္တက္ဖို႔ဆိုၿပီး နီးစပ္ရာၿမိဳ႕ေပၚသို႔ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်ေနရင္းနဲ႔ ထြက္ခြာသြားပါသည္။ အျခားေက်းရြာမ်ားဆီသို႔ပင္ အေရာက္အေပါက္နည္းၿပီး အေနအထိုင္ ေအးစက္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ အစ္မ၀မ္းကြဲ တစ္ေယာက္ကလည္း က်ဆင္းေနတဲ့အိမ္ရဲ႕ စီးပြားေရးကို ထူမတ္တိုးတက္ေအာင္လုပ္ဖုိ႔ဆိုၿပီး ႏိုင္ငံရပ္ျခားသို႔ ၀မ္းနည္းေနသည့္ မ်က္ႏွာႏွင့္ ထြက္ခြာသြားျပန္ပါသည္။ သူတို႔ေတြဟာလည္း အခ်ိန္ႏွင့္ ခႏၶာကိုယ္အင္အားမ်ားကို အသံုးျပဳရင္းႏွင့္ စဲြလန္းခင္မင္တတ္တဲ့ သက္ရိွလူသားတစ္ေယာက္၏ ခံစားခ်က္မ်ားကိုပါ အရင္းအႏီွးအျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကရပါသည္။ ဒီမွာေနရင္ေတာ့ ဘာမွထူးမွာမဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး ႏိုင္ငံျခားကို စီးပြားထြက္ရွာသည့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ အဆင္ေျပေနသည့္ အေၾကာင္း သူ႔မိဘေတြက ေျပာျပပါသည္။ သူျပန္လာေတ့ာ ရန္ကုန္မွာ အေျခခ်မယ္ဆိုရင္ ေက်ာတစ္ခင္းစာအတြက္ ကုိယ္ပိုင္အိမ္ေလးတစ္လံုးေတာ့ရိွမွ ျဖစ္မည္ဆိုၿပီး ၿမိဳ႕အျပင္ႏွင့္ သိပ္မေ၀းသည့္ ရပ္ကြက္တစ္ခုမွာ ကုိယ္ပိုင္အိမ္ေလးတစ္လံုး ၀ယ္ယူသြားခဲ့ပါသည္။ သူ ႏိုင္ငံျခား ျပန္သြားခါနီးတြင္ စီးပြားေရးလုပ္ရန္အတြက္ အရင္းအႏီွးရမွသာ ျပန္လာေတာ့မည္ဟုလည္း ေျပာသြားခဲ့ပါေသးသည္။

ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အတူေနခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ နယ္ဘက္က မိန္းမတစ္ေယာက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ေနၿပီးကာမွ ႏိုင္ငံျခားသြားခ်င္ေၾကာင္း ေျပာလာပါသည္။ ေတာမွာပဲေနေန ၿမိဳ႕မွာပဲေနေန အရင္းအႏီွး မရိွရင္ အဆင္မေျပဘူးဗ်၊ ခႏၶာကိုယ္ အရင္းအႏီွးရိွ႐ုံနဲ႔ကေတာ့ တစ္ဘ၀လံုး ဆင္းရဲတြင္းက တတ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလုိ့လည္း သူက ဆိုပါေသးသည္။ ပညာတတ္သူမ်ားက ပညာကို အရင္းအႏီွးျပဳလုပ္ရသလို ပညာမတတ္သူမ်ားကလည္း မိမိအင္အားကို အေျခခံၾကရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေတြ႕ျမင္ေနခဲ့ရသည့္ ရပ္ကြက္ထဲမွ အေျခခံအလုပ္သမားမ်ားကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္လာေသာ္လည္း အခုအခ်ိန္ အထိပင္ ဆင္းရဲျမဲဆင္းရဲေနၾကသည္ကို ေတြ႕ျမင္ရပါသည္။ ပိုက္ဆံရိွသူမ်ားက မနက္ ေနထြက္မွ အိပ္ရာထၾကေပမယ့္ ဆင္းရဲသားမ်ားကေတာ့ မနက္မိုးမလင္းခင္ကတည္းက အိပ္ရာေစာေစာထကာ ဘ၀ျပႆနာကို ေျဖရွင္းၾကရပါသည္။ အျခားသူေတြထက္ ပိုၿပီး၀ီရိယ အားစိုက္ထုတ္ခဲ့ၾကေသာ္လည္း ကံၾကမၼာသည္ သူတို႔ဘက္မွာ ရိွမေနခဲ့ၾကပါ။ စိုက္ပ်ဳိးေရးကို အေျခခံရေသာ ေတာသူေတာင္သားမ်ားမွာေတာ့ သက္ဆိုင္ရာ ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ားရဖို႔အတြက္ လူအား၊ အခ်ိန္၊ ေငြေၾကး၊ လုပ္အား၊ မ်ဳိးေစ့ အစရိွတဲ့အရင္းအႏီွးမ်ား တင္သာမကဘဲ ရာသီဥတုႏွင့္လည္း သက္ဆိုင္လိမ့္ဦးမည္ ထင္ပါသည္။ အခုေနာက္ပိုင္းႏွစ္မ်ားထဲတြင္ အခ်ဳိ႕ႏွစ္ေတြမွာ မိုးနည္းလုိ႔၊ အခ်ဳိ႕ေသာႏွစ္မ်ားမွာ မိုးရြာမ်ားလို႔ဟုဆိုကာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေတာနယ္ဘက္ေတြမွာ ေကာက္ပဲသီးႏွံမ်ား ပ်က္စီးၾကပံုမ်ားကို မၾကာခဏ ၾကားသိလာရရာ ႏိုင္ငံ၏လူဦးေရ အမ်ားစုျဖစ္ေသာ စိုက္ပ်ဳိးေရးကိုအေျခခံသည့္ ေတာင္သူလယ္သမားအမ်ားစုမွာ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာႏွင့္ ႐ုန္းကန္ရွင္သန္ေနၾကရပါသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ စက္႐ံု၊ အလုပ္႐ံုမ်ားမွ အလုပ္သမားအမ်ားစုမွာလည္း တစ္ေန႔တာ လုပ္အားခမ်ား အဆမတန္ နည္းပါးေနမႈေၾကာင့္ အရင္ထက္ ပိုမိုေပးရန္အတြက္ ဆႏၵျပ ေတာင္းဆိုေနသံမ်ားကိုလည္း သတင္းမ်ားမွတစ္ဆင့္ စိတ္မေကာင္းစြာ ဖတ္႐ႈၾကားသိေနၾကရပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မ်က္ေမွာက္ေရွ႕မွာတင္ ဆင္းရဲသားမ်ားသည္ ဆင္းရဲသားဘ၀ႏွင့္ပင္ ေနထိုင္ေသဆံုးသြားၾကၿပီး သူေဌးမ်ားကေတာ့ သူေဌးအျဖစ္ႏွင့္ပင္ ရွင္သန္၊ ေသဆံုးသြားၾကတာမ်ားပါသည္။ အရင္းအႏီွးမ်ားသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာအတြက္ အနာဂတ္မွာ မည္သို႔ျဖစ္ႏိုင္ေျခရိွသည္မ်ားကို သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းေနၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏီွးၿပီး ေတာနယ္ဘက္ကေန အထည္ဆိုင္ႀကီးတစ္ခုမွာ အလုပ္လာလုပ္ေနတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္က ၁၀ တန္းေအာင္ျမင္သြားခဲ့ပါသည္။ သူက အထည္ဆိုင္က အ၀တ္ထည္ေတြကို တစ္ေနရာမွတစ္ေနရာဆီ သယ္ပိုးထမ္းထုတ္ေနရင္းႏွင့္ပဲ ပညာဒါနဖြင့္တဲ့ ရပ္ကြက္ထဲမွ သင္တန္းမ်ားကို အပင္ပန္းခံလိုက္တက္ကာ ညဘက္ေတြမွာ ညဥ့္နက္သည္အထိ စာက်က္ရင္းနဲ႔ တကၠသိုလ္၀င္တန္္းကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေျဖဆိုသြားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဒီအလုပ္လုပ္ေနရင္ေတာ့ တစ္သက္လံုး နာလန္ထူမွာမဟုတ္ဘူး၊ မိဘေတြကလည္း ဆင္းရဲေတ့ာ ပညာတတ္ျဖစ္မွ အဆင္ေျပမွာဆိုၿပီး ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သူက ဆိုပါသည္။ သူ႔ရဲ႕ျပင္းထန္တဲ့ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့မႈသည္ အလဟႆ မျဖစ္ခဲ့ပါ။ မေတြ႕တာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ အဲဒီသူငယ္ခ်င္းလည္း အခုေတာ့ ပညာအရင္းအႏီွးကို အေျခခံၿပီး အလုပ္ေကာင္းေကာင္း တစ္ခုေလာက္ေတ့ာရေနၿပီ ထင္ပါသည္။ ကိုယ္ရင္းႏီွးခဲ့တာထက္ ပိုမိုအက်ဳိးအျမတ္ရၾကသူမ်ားလည္း ရိွႏုိင္သလို ကုိုယ္ရင္းႏီွးခဲ့သေလာက္ပင္ ျပန္မရၾကဘဲ ဆံုး႐ႈံးၾကသူမ်ားလည္း မ်ားစြာရိွေနႏိုင္ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ အရင္းအႏီွး ဆိုသည္မွာလည္း အမ်ဳိးအစား ကဲြျပားႏိုင္ပါေသးသည္ဟု ထင္ျမင္မိပါသည္။

အေၾကာင္းႏွင့္အက်ဳိးသည္ ဆက္စပ္ေနတတ္ရာ ကုိယ္က ဘယ္လိုအက်ိဳးအျမတ္ကို လိုခ်င္သလဲဆိုတာအေပၚ မူတည္ၿပီး ဘယ္လိုအရင္းအႏီွးကို စိုက္ထုတ္ရမလဲဆိုတာကိုလည္း ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားႏိုင္ဖို႔လည္း လိုဦးမည္ထင္ပါသည္။ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ စာေမးပဲြ ေအာင္ျမင္လိုသည္မွာလည္း ကုိယ့္ရင္းႏီွးခဲ့မႈမ်ားအတြက္ အက်ဳိးအျမတ္ ျပန္လိုျခင္းျဖစ္သလို အလုပ္သမားတစ္ေယာက္၏ လစာႏွင့္ ရာထူးတိုးတက္လိုျခင္းမ်ားမွာလည္း ကုိယ္ရင္းႏီွးခဲ့ေသာ လုပ္အားခမ်ား အတြက္ ျပန္လည္ရရိွလိုမႈမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ အမွန္တကယ္ေတာ့ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အရင္းအႏွီးမ်ား စိုက္ထုတ္ျမႇဳပ္ႏွံၾကရသလိုပင္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အရည္အေသြးမ်ားကို ရင္းႏီွးၾကရသူမ်ားလည္း ရိွေနၾကပါသည္။ မိဘမ်ား၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမႏွင့္ ေဆြမ်ဳိးမ်ား၊ ရင္းႏီွးကြၽမ္း၀င္တဲ့ ဆရာသမားမ်ား၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ခ်စ္ခင္ရသူမ်ားႏွင့္ ကုိယ့္ၿမိဳ႕၊ ကုိယ့္ရြာ၊ ကုိယ့္ႏိုင္ငံကို ခဲြခြာေနၾကရသူမ်ားသည္လည္း ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာမ်ားႏွင့္အတူ သတိရမႈ၊ လြမ္းဆြတ္မႈ၊ အတူတကြ ေနထိုင္လိုမႈ စေသာ လူသားဆန္မႈ၏ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အရင္းအႏွီးမ်ားကိုပါ ျမႇဳပ္ႏွံေနထိုင္ေနၾကရသူမ်ားဟု ယူဆမိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးသည္ ဘယ္ေနရာေရာက္ၿပီး ဘာအလုပ္လုပ္ကိုင္ေနသည္ျဖစ္ေစ ကုိယ္ယုံၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ အနာဂတ္ဆီ ေလွ်ာက္လွမ္းရင္းႏွင့္ မတူကြဲျပားသည့္ တစ္စံုတစ္ရာကိုေတ့ာ ရင္းႏီွးထားၾကရသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။

မိဘမ်ားႏွင့္ ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမမ်ားရဲ့ အေ၀းမွာ ေရာက္ရိွေနသည့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို အိမ္ကုိလြမ္းေနရင္လည္း ျပန္လာခဲ့ေပါ့ သားရယ္လို႔ အေမက ဖုန္းဆက္ေျပာလာပါသည္။ ျပန္မလာေသးပါဘူးဗ်ာ၊ လြမ္းဆြတ္ရတဲ့ ခံစားခ်က္ကလည္း ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အရင္းအႏီွးတစ္ခုပဲေပါ့ အေမရယ္လုိ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေျပာခဲ့ပါသည္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာႏွင့္ သက္ဆိုင္သည့္ လူသားဆန္မႈ အရည္အေသြးကို ရင္းႏီွးရသည္မွာလည္း တန္ဖိုးႀကီးသည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ကုိယ္ရင္းႏီွးခဲ့သေလာက္ အျမတ္အစြန္း ျပန္ရဖုိ႔ကိုလည္း ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။

မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္က အစိုးရကို သမိုင္း၀င္ထိန္းေက်ာင္းၿပီ

မေကြးတုိင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ အေရးေပၚ အစည္းအေ၀းကုိ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္က က်င္းပစဥ္ (ဓာတ္ပုံ-ေအာင္သူၿငိမ္း)

ဒီမိုကေရစီျပဳေရးတြင္ လႊတ္ေတာ္မ်ား၏ အခန္းက႑သည္ ေသာ့ခ်က္က်၊ အေရးပါသည္။ အစိုးရ(အုပ္ခ်ဳပ္ေရး)၊ လႊတ္ေတာ္ (ဥပေဒျပဳေရး) တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္သံုးရပ္အၾကား အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈ အားေကာင္းေမာင္းသန္မွသာ ဒီမိုကေရစီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးသည္ ထိေရာက္အလုပ္ျဖစ္မည္ျဖစ္သည္။ အစိုးရႏွင့္ လႊတ္ေတာ္အၾကား အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈ ေလ်ာ့ရဲလြန္းသည္၊ အားနည္းလြန္းသည္ဟု ေ၀ဖန္သံမ်ား ျမင့္တက္ေနသည့္ လတ္တေလာ အခင္းအက်င္းတြင္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္၏ ေျခလွမ္းသည္ အျခားတိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မ်ားအတြက္ စံနမူနာျပဳစရာ ေက်ာသား ရင္သား မခြဲမျခား အခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈအျဖစ္ သမိုင္း၀င္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၆ ရက္က က်င္းပခဲ့သည့္ ဒုတိယအႀကိမ္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္၊ အေရးေပၚ အစည္းအေ၀းတြင္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႕၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာေအာင္မိုးညိဳ အဆိုျပဳလာသည့္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးအစိုးရအဖြဲ႕တြင္ လစ္လပ္လ်က္ရွိေသာ ၀န္ႀကီးမ်ား၏ အမည္စာရင္းႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၁၇ ဦး ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၆၂၊ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ဆိုင္ရာဥပေဒ ပုဒ္မ ၅၂ ႏွင့္ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္၊ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ဆိုင္ရာ နည္းဥပေဒ ၅၄ တို႔အရ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း အဆိုျပဳခ်က္ကို တင္သြင္းလာရာ ယင္းကန္႔ကြက္ေၾကာင္း အဆိုျပဳခ်က္ တင္သြင္းလာမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ညီညြတ္မႈရွိ၊ မရွိ အခ်ိန္ယူ စိစစ္ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ဦးတာက ေၾကညာခဲ့သည္။ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၁၇ ဦးသည္ ကိုယ္စားလွယ္စုစုေပါင္း၏ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ကိုယ္စားျပဳသည္။

မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာေအာင္မိုးညိဳကိုယ္စား လူမႈေရး၀န္ႀကီး ေဒါက္တာခင္ေမာင္ေအးသည္ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္က က်င္းပခဲ့သည့္ ဒုတိယအႀကိမ္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္အေရးေပၚ အစည္းအေ၀းတြင္ လစ္လပ္လ်က္ရွိေသာ တိုင္းေဒသႀကီး အစိုးရအဖြဲ႕၊ လယ္ယာစိုက္ပ်ဳိးေရးႏွင့္ ဆည္ေျမာင္း၀န္ႀကီးႏွင့္ အလုပ္သမား၊ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အား၀န္ႀကီးေနရာတို႔၌ ဦးေအးေငြႏွင့္ ဦးေအာင္ေက်ာ္မိုးတို႔ကို တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္အစိုးရအဖြဲ႕ဥပေဒ၊ ပုဒ္မ ၈ ႏွင့္အညီ တာ၀န္ေပးအပ္လိုေၾကာင္း အမည္စာရင္း တင္သြင္းခဲ့သည္။ ဦးေအးေငြသည္ အသက္ ၆၉ ႏွစ္အရြယ္ရွိၿပီး မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး အတိုင္ပင္ခံအင္ဂ်င္နီယာမ်ား အဖြဲ႕ခြဲတြင္ ဒုတိယဥကၠ႒အျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္လ်က္ရွိသည့္ ဆည္ေျမာင္းဦးစီးဌာန၏ အၿငိမ္းစားၫႊန္ၾကားေရးမွဴးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဦးေအာင္ေက်ာ္မိုးသည္ အသက္ ၆၇ ႏွစ္ရွိၿပီး အၿငိမ္းစား တြဲဖက္ျပည္နယ္ပညာေရးမွဴးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အဆိုပါ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးစလံုးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေ၀ဖန္သံမ်ား၊ ကန္႔ကြက္သံမ်ားသည္ ေဖ့စ္ဘြတ္လူမႈကြန္ ရက္စာမ်က္ႏွာႏွင့္ သတင္းမီဒီယာမ်ားအၾကား ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္လ်က္ရွိသည္။

၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ ပုဒ္မ ၂၆၂ (ဂ) တြင္ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးမ်ားအတြက္ သတ္မွတ္ထားေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ မျပည့္စံုေၾကာင္း အထင္အရွားမျပႏိုင္ပါက တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္သည္ တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က အမည္စာရင္းတင္သြင္းသည့္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအား တိုင္းေဒသႀကီး သို႔မဟုတ္ ျပည္နယ္၀န္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္တာ၀န္ေပးရန္ ျငင္းပယ္ခြင့္မရွိေစရဟု ျပ႒ာန္းထားသည္။ သို႔ျဖစ္၍ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း အဆိုျပဳခ်က္ တင္သြင္းခဲ့သည့္ တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အေနျဖင့္ အဆိုပါပုဂၢိဳလ္မ်ားသည္ သတ္မွတ္ထားေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ မျပည့္စံုေၾကာင္း အထင္အရွားျပႏိုင္ရန္ လိုအပ္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ အထင္အရွား အေထာက္အထား ျပႏုိင္သျဖင့္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ကန္႔ကြက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု သံုးသပ္ႏိုင္သည္။

ပုဒ္မ ၂၆၂(က)(၁)အရ တိုင္းေဒသႀကီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားထဲကျဖစ္ေစ၊ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မဟုတ္သူမ်ားထဲကျဖစ္ေစ သတ္မွတ္ထားသည့္ အရည္အခ်င္းမ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ သင့္ေလ်ာ္သည့္ပုဂၢိဳလ္ကို တိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးအျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ရမည္ျဖစ္ၿပီး ပုဒ္မ ၂၆၂(ခ)အရ တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္၏ သေဘာတူညီခ်က္ရယူရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ တိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီး ေရြးခ်ယ္ျခင္းႏွင့္ တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္သို႔ အမည္စာရင္း တင္သြင္းျခင္းတြင္ တိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ ေသာ့ခ်က္ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ေနသည္။ ထို႔အျပင္ ပုဒ္မ ၂၆၂(ဃ)အရ တိုင္းေဒသႀကီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ ၀န္ႀကီးအမည္စာရင္းသစ္ကို တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္သို႔ ထပ္မံတင္သြင္းခြင့္ရွိၿပီး ျဖစ္သည္။ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပါ ျပ႒ာန္းခ်က္မ်ားအရ တိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္သည္ တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦးျဖစ္ေနသည့္အေလ်ာက္ တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္၏ အသံကို နားေထာင္ႏိုင္ရန္ ပိုမိုအေရးႀကီးသည္ဟု ေကာက္ခ်က္ျပဳႏိုင္သည္။

မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္၏ ကန္႔ကြက္မႈႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ႏိုင္ငံေရးအရ အေျမာ္အျမင္ရွိ ရွိ၊ သေဘာထားႀကီးႀကီး ခ်ဥ္းကပ္ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္ အေရးႀကီးမည္ျဖစ္သည္။ လႊတ္ေတာ္က ကန္႔ကြက္ေနသည့္ၾကားမွ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ အမည္စာရင္း တင္သြင္းထားေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို တိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးမ်ားအျဖစ္ ခန္႔အပ္တာ၀န္ေပးလိုက္မည္ဆိုလွ်င္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္အစိုးရ၏ ေကာင္းေသာဂုဏ္သတင္းကို ပြန္းပဲ့ေစႏိုင္သည့္အျပင္ တည္ဆဲဥပေဒႏွင့္အညီ ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ပြဲမ်ားအထိ က်ယ္ျပန္႔လာမည္ဆိုပါက တစ္ပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္ ျဖစ္လာႏိုင္ဖြယ္ရွိသည္ကို သတိခ်ပ္သင့္သည္။ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ ၀န္ႀကီးအမည္စာရင္း တင္သြင္းခံရသူ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးအား ကန္႔ကြက္ရသည့္ အေၾကာင္းအရင္းႏွင့္ တိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးသစ္ ခန္႔ထားေရးတို႔ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားႏွင့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေဆာလ်င္စြာ ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္း၊ အေျဖရွာသင့္သည္။ အဆိုပါနည္းနာသည္ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေရး၏ အစိတ္အပိုင္းပင္ျဖစ္သည္။

ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒပုဒ္မ ၂၆၂(ဃ)အရ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ ၀န္ႀကီးအမည္စာရင္းသစ္ကို တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္သို႔ ထပ္မံတင္သြင္းႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ပိုမိုေၾကာင္းက်ဳိး ဆီေလ်ာ္မည္ျဖစ္သည္။ အစိုးရအဖြဲ႕၏ ၀န္ႀကီးေနရာအမ်ားစုတြင္ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားကို ခန္႔အပ္တာ၀န္ေပးႏိုင္မွသာ ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲကို ဦးစီးဦးေဆာင္ျပဳမည့္ အစိုးရအသြင္ေဆာင္မည္ ျဖစ္သည္။ တတ္သိပညာရွင္မ်ား၊ အစိုးရ အၿငိမ္းစားအရာရွိမ်ားက ျပည္ေထာင္စု၊ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္အစိုးရအဖြဲ႕မ်ား၏ ၀န္ႀကီးေနရာမ်ားတြင္ အမ်ားစုေနရာရေနၿပီဆိုလွ်င္ အရာရွိေဟာင္းအစိုးရ၊ ျဗဴ႐ိုကရက္ေဟာင္း အစိုးရသာျဖစ္ႏိုင္ၿပီး အထိုင္ေဟာင္းကိုေဖာက္ထြက္၍ ဒီမိုကေရစီျပဳေရး၌ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဦးေဆာင္၊ ဦးရြက္ျပဳရန္ ခဲယဥ္းမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အာဏာရအမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ အေနျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရ၊ တိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္အစိုးရမ်ားတြင္ ၀န္ႀကီးမ်ား ခန္႔အပ္တာ၀န္ေပးရာ၌ ႏိုင္ငံေရး အေတြ႕အၾကံဳ၊ ႏိုင္ငံေရးေလ့လာမႈ အားေကာင္းသည့္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ဦးစားေပး စဥ္းစားသင့္သည္ဟု တိုက္တြန္း အၾကံျပဳလိုပါသည္။ တတ္သိပညာရွင္မ်ား၊ အၿငိမ္းစားအစိုးရ အရာရွိႀကီးမ်ားသည္ ႏိုင္ငံေရးအသိ၊ အေျမာ္အျမင္ရင့္သန္သည့္ ၀န္ႀကီးမ်ားကို ၀န္းရံအၾကံေပးသည့္ေနရာတြင္ မျဖစ္မေန တာ၀န္ယူသင့္သည္။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲအလြန္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒႏွင့္အညီ ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည့္ ပထမအႀကိမ္ လႊတ္ေတာ္သက္တမ္းငါးႏွစ္ႏွင့္ ဒုတိယအႀကိမ္ လႊတ္ေတာ္သက္တမ္းႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္၊ စုစုေပါင္း ခုနစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကာလတြင္ အာဏာရပါတီ၏ တိုင္းေဒသႀကီး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က အဆိုျပဳခဲ့သည့္ ၀န္ႀကီးအမည္စာရင္းကို အာဏာရပါတီ၏ တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ပထမဆံုးအႀကိမ္ ကန္႔ကြက္ခဲ့ျခင္းအျဖစ္ သမိုင္းမွတ္တမ္း၀င္သြားၿပီ ျဖစ္သည္။ ဒုတိယအႀကိမ္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္တြင္ ေရြးေကာက္ခံလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၅၁ ဦးႏွင့္ တပ္မေတာ္သား လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၁၇ ဦး၊ စုစုေပါင္းလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၆၈ ဦးျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားသည္။ ေရြးေကာက္ခံ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္အားလံုးသည္ အာဏာရအမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ကိုယ္စားျပဳကုိယ္စားလွယ္မ်ား ျဖစ္သည္။ အာဏာရအမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၇၅ ရာခိုင္ႏႈန္း တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္ အႏိုင္ရရွိထားသည့္ တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္တြင္ တိုင္းေဒသႀကီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က ေရြးခ်ယ္သည့္ ၀န္ႀကီးေလာင္း ႏွစ္ဦးကို တိုင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္က ကန္႔ကြက္ခဲ့ျခင္းသည္ ထူးျခားၿပီး ေျပာင္ေျမာက္သည့္ သမိုင္း၀င္ေျခလွမ္းဟု သတ္မွတ္ႏိုင္သည္။

ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္၊ ဖြဲ႕စည္းပံုအေျခခံဥပေဒ (၂၀၀၈ ခုႏွစ္) ကို ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံျပဳလ်က္၊ တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္သည္ တိုင္းေဒသႀကီးအစိုးရကို ဒီမိုကေရစီနည္းက်၊ ဗ်ဴဟာေျမာက္ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္ရန္ အစျပဳလိုက္သည္ဟု မွတ္ယူႏိုင္သည္။ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားသည္ ဆင္ဖမ္းမည္၊ က်ားဖမ္းမည္ဟု အသံေကာင္းဟစ္ခဲ့ျခင္းမရွိလင့္ကစား ျပည္သူကိုမ်က္ႏွာမူလ်က္၊ ျပည္သူ႔အသံ၊ ျပည္သူ႔ဆႏၵႏွင့္အညီ ရပ္တည္ႏိုင္ရန္ လိုအပ္သည့္ကာလတြင္ မျဖစ္မေန ျပတ္ျပတ္သားသား ရပ္တည္ျပခဲ့သည့္ သမိုင္းမွတ္တိုင္ တစ္ခုဟုလည္း ဆိုႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ အျခားတိုင္းေဒသႀကီးႏွင့္ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မ်ား အေနျဖင့္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္၏ ျပည္သူ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ ေဖာက္ထြက္ရပ္ တည္ျပခဲ့သည့္ အေနအထားကို အတုယူလိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္လာႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ေရွ႕ေလွ်ာက္ အစိုးရႏွင့္ လႊတ္ေတာ္အၾကားအခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းမႈသည္ ျပည္သူကို ပို၍ပုိ၍ မ်က္ႏွာမူလာမည္ျဖစ္သည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး မဲဆႏၵရွင္ ျပည္သူလူထုသည္ လက္သန္းတြင္ မင္စြန္းရက်ဳိးနပ္စ ျပဳသထက္ျပဳလာေနၿပီဟု မွတ္ခ်က္ျပဳရမည္ျဖစ္သည္။ မေကြးလႊတ္ေတာ္သည္ မေကြးအစိုးရကို သမိုင္း၀င္ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းခဲ့သည္ သာမက ခုနစ္ႏွစ္တာ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီခရီးတြင္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္က တင္သြင္းသည့္အမည္စာရင္းကို ကန္႔ကြက္ခဲ့သည့္ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ရာႏႈန္းျပည့္ ေရြးေကာက္ခံထားရသည့္ မေကြးတိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္သည္ စံျပဳထိုက္ေသာ သမိုင္း၀င္လႊတ္ေတာ္ႀကီးျဖစ္ခဲ့ၿပီဟု ဆိုႏိုင္သည္။ လာမည့္ႏွစ္မ်ားတြင္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္၊ တိုင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္မ်ား၊ ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ အစိုးရမ်ားကို ေက်ာသားရင္သား မခြဲမျခား ထိထိေရာက္ေရာက္ အျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းႏိုင္သည္ထက္ ထိန္းေက်ာင္းလာႏိုင္ေရး မ်က္ေမွာက္ျပဳသင့္ပါေၾကာင္း တိုက္တြန္းေဆာ္ၾသလိုက္ရပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ မေပ်ာ္ဘူး

မူဆယ္ခ႐ိုင္၊ ပန္ဆိုင္း (ၾကဴကုတ္) ၿမိဳ႕မွ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ၀မ္တိန္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္သည့္ နယ္စပ္ျဖတ္ကူး ၀မ္တိန္တံတားအား ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ-ထြန္းေနလႈိင္)

ကြၽန္ေတာ္သည္ လက္ထဲမွကတ္ထူ စကၠဴအစိမ္းေလးကို ငံု႔ၾကည့္မိသည္။ ‘ျပည္ေထာင္စုသမၼတ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ ယာယီနယ္စပ္ ျဖတ္သန္းခြင့္လက္မွတ္’ တဲ့။ ေလာေလာဆယ္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထုိလက္မွတ္ေလး၏ ေကာင္းမႈျဖင့္ တစ္ဖက္ႏုိင္ငံ၏ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရွိေနပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ လမ္းလယ္ေကာင္ႀကီးမွာရပ္ရင္း ပတ္၀န္းက်င္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္မိသည္။ ခုိင္ခုိင္ခံ့ခံ့၊ ျမင့္ျမင့္မားမား အေဆာက္အအုံမ်ားက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ခပ္စိမ္းစိမ္း ငုံ႔ၾကည့္ေနသလုိ ခံစားရသည္။ အေဆာက္အအံုမ်ား သာမက တုိက္ခတ္ေနသည့္ ေလကလည္း စိမ္းသည္။ ေျပာဆုိေနၾကသည့္ စကားသံမ်ားကလည္း စိမ္းသည္။ လွမ္းၾကည့္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားကလည္းစိမ္းသည္။ ေရးထားသည့္ စကားလံုးမ်ားကလည္း စိမ္းသည္။ အားလံုးအစိမ္း။ ေနရာတကာအစိမ္း။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို မစိမ္းသည္မွာ တကၠစီ ဒ႐ိုင္ဘာမ်ားသာျဖစ္သည္။ ကားသမားတစ္ေယာက္က ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ေနာက္သို႔ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ပါလာသည္။ ‘ဘယ္သြားမွာလဲ လိုက္ပို႔ေပးမယ္’ ဟု တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ကာ လိုက္ျမဲလိုက္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔မွာ အေ၀းႀကီးသုိ႔ သြားဖုိ႔ရန္ အစီအစဥ္မရွိ။ အနီးအနားတစ္၀ိုုက္ လွည့္ပတ္ၾကည့္ၿပီး ေစ်း၀ယ္ရန္သာ ရွိပါသည္။ ေနာက္ဆံုး ဖုန္းနံပါတ္ ကပ္ေတာင္းေနသည့္ ကားသမားကုိ ‘ဖုန္းနံပါတ္မရွိဘူး’ ဟု ေအာ္လိုက္ေတာ့မွ ျပန္လွည့္သြားသည္။ ဒါေတာင္မွ ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အုပ္စုကို လွမ္းၾကည့္ေနပါေသးသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ လမ္းမက်ယ္ႀကီးတစ္ခုကိုျဖတ္ကာ တစ္ဖက္လမ္းမရွိရာသို႔ ခ်ဳိးေကြ႕လိုက္ၾကသည္။ ေတြ႕ပါၿပီ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္ခ်င္ေနသည့္ေနရာ။ တျပန္႔တေျပာ ေစ်းဆုိင္တန္းမ်ား။ အထူးသျဖင့္ အမ်ားစုက အ၀တ္အထည္ဆုိင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ဆုိင္မ်ားက တ႐ုတ္စာမ်ား ေရးထားၿပီး တခ်ဳိ႕ဆုိင္မ်ားက ျမန္မာလိုေရးထားၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ဆုိင္မ်ားကေတာ့ ႏွစ္ဘာသာ ေရးထားၾကပါသည္။ ‘ႀကိဳက္တာယူ ၄၀၀၀ က်ပ္’ ဟု ေရးထားသည့္ဆုိင္မ်ားလည္း ေတြ႕ရသည္။ တ႐ုတ္ ‘ယြမ္’ ေငြေရာ ျမန္မာ ‘က်ပ္’ ေငြေရာ ႏွစ္မ်ဳိးလံုးသံုး၍ ရသည္ဟု သိရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အုပ္စုသည္ လိုလိုမည္မည္ သုံးရေအာင္ ယြမ္ေငြအနည္းငယ္လဲ လွယ္ခဲ့ၾကပါေသးသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ သူမ်ားႏုိင္ငံထဲမွာ မိမိဘာသာ စကားေရးထားသည့္ ဆုိင္မ်ားကို ေတြ႕ရေသာေၾကာင့္ ပထမ အံ့ၾသသြားမိသည္။ ေနာက္ေတာ့မွ ‘ဆရာကလည္း ဒီပစၥည္းေတြက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာေတြပဲလာ၀ယ္တာ။ သူတို႔ေတြက မသံုးဘူး’ ဟု တစ္ေယာက္က လွမ္းေျပာလိုက္ေသာအခါ ေၾသာ္ ဒါေၾကာင့္ကိုးဟု သေဘာေပါက္သြားပါသည္။ သုိ႔ေသာ္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ နင့္ခနဲျဖစ္သြားၿပီး ပစၥည္းေရြး၀ယ္ရမွာကိုပင္ ခပ္ရြံ႕ရြံ႕ ျဖစ္သြားမိသည္။ “ငါတို႔က သူတို႔မသုံးတာေတြကို သံုးေနရတဲ့ လူေတြလား’ ဟုလည္း ဆက္ေတြးမိသြားသည္။ ထိုအေတြးႏွင့္အတူ ကြၽန္ေတာ္ ေတြေတြေ၀ေ၀ ေငးေငးငိုင္ငိုင္ ျဖစ္သြားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ အားႀကိဳးမာန္တက္ပစၥည္းေတြ စိတ္ႀကိဳက္ေရြး၀ယ္ေနၾကေသာ မိမိအုပ္စုထဲမွ လူမ်ားကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ အတူပါလာသည့္ စာေရးဆရာမတစ္ေယာက္က တန္းမွာခ်ိတ္ထားသည့္ အထည္ေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေရြးေနရင္း ကြၽန္ေတာ့္ဘက္လွည့္ကာ ‘ဆရာ အရမ္းတန္တယ္။ ကြၽန္မတုိ႔ဆီမွာထက္ အမ်ားႀကီးတန္တယ္။ ဆရာေရာ မ၀ယ္ဘူးလား’ ဟု လွမ္း ေျပာေလသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ကြၽန္ေတာ္က အ၀တ္အစား၀ယ္သည့္ေနရာမွာ မကြၽမ္း။ ဘာ၀ယ္၍ ဘာ၀ယ္ရမွန္း မသိေခ်။ အေမ့အတြက္ေတာ့ တစ္ခုခု ၀ယ္သြားခ်င္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အဆုိပါ ဆရာမကိုပင္ အပူကပ္ရေတာ့သည္။

‘အေမ့အတြက္ အေႏြးထည္တစ္ထည္ေလာက္ေတာ့ ၀ယ္ခ်င္တယ္။ သင့္ေတာ္တာ တစ္ခုခု ဆရာမပဲ ေရြးေပးပါလား’ ဟု ေျပာရာ ဆရာမက ‘ေရြးေပးမယ္။ ဆရာ့အေမက အသက္ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီလဲ’ ဟု ေမးသည္။

“၇၀ ေလာက္ေပါ့ ဆရာမ”

ထုိ႔ေနာက္ စာေရးဆရာမ အမ်ဳိးသမီး ၀တ္တန္းသို႔ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခၚသြားကာ အေမ့အတြက္ ဆြယ္တာအနက္ေလးတစ္ထည္ ေရြးေပးလိုက္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ယြမ္ ၂၀ ေပး၀ယ္ခဲ့ရေသာ အေမ့ဆြယ္တာေလးကို ရင္မွာပိုက္ကာ ဆုိင္ထဲမွ ထြက္လာခဲ့ပါသည္။ ဆုိင္ရွင္မွာ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးျဖစ္ေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္၀ယ္သည့္ပစၥည္းကို ေသခ်ာထုပ္ပိုးၿပီး လွမ္းေပးသည့္ဆုိင္၀န္ထမ္းမွာ ျမန္မာမေလးျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို အ၀တ္အထည္ေတြ လိုက္ျပသည့္ ေကာင္မေလးမ်ားမွာလည္း ျမန္မာမေလးမ်ားသာ ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဆုိင္ေရွ႕မွာ အေဖာ္ေတြကို ရပ္ေစာင့္ရင္း တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ျမင္ေနရသည့္ အထည္ဆုိင္မ်ားကို ေငးေမာေနမိသည္။ ဆုိင္တုိင္းလိုလိုမွာ အေရာင္း၀န္ထမ္း ျမန္မာမေလးေတြ ရွိေနၾကပါသည္။ မိမိႏိုင္ငံမဟုတ္သည့္ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ အလုပ္လာလုပ္ရရွာေသာ မိမိႏုိင္ငံသားမ်ား။ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမဟုတ္သည့္ သူမ်ားႏုိင္ငံထဲမွာ ကိုယ့္ႏုိင္ငံသားေတြ ေစ်းလာ၀ယ္သည္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ကာ ေစ်းေရာင္းေပးေနရသူမ်ား။ သူတုိ႔အဆင္မွေျပၾကရဲ႕လား။ ဆုိင္ထဲသုိ႔၀င္လာစဥ္ သူတုိ႔လွမ္းၾကည့္ေနသည့္ မ်က္လံုးမ်ားႏွင့္ အမူအရာမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ယခုမွ သေဘာေပါက္သြားပါသည္။ ဆုိင္ရွင္ႏုိင္ငံျခားသားေရွ႕မွာ မိမိ၏ ႏုိင္ငံသားေတြကို ရင္ထဲရွိသမွ် အစြမ္းကုန္ ဖြင့္ထုတ္ခ်ကာ မျပ၀ံ့ရွာေသာ သူတုိ႔ေလးေတြ၏ ကြယ္၀ွက္ထားရေသာ ရင္းႏွီးေဖာ္ေရြ ေႏြးေထြးလိႈက္လဲွမႈ အစုစုကို ကြၽန္ေတာ္အခုမွ သတိျပဳမိပါေတာ့သည္။ ေၾသာ္ အိမ္ႀကီးရွင္ မ်က္ႏွာၾကည့္ကာ သတိ၀ိရီယႏွင့္ ေနေနရရွာေသာ သူတုိ႔ဘ၀ေတြပါလား။ တကယ္ဆုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သည္ သူစိမ္းေျမမွာ သူစိမ္းျပင္ျပင္ ျဖစ္မေနသင့္ပါ။ အခုေတာ့ အဘယ္အရာက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကို တားဆီးထားရပါသနည္း။

ကြၽန္ေတာ့္အေတြး မဆံုးခင္မွာပင္ ဆုိင္ထဲမွ စာေရးဆရာမ အုပ္စု ျပန္ထြက္လာၾကသည္။ လက္ထဲမွာလည္း ပစၥည္းေပါင္းစံု ဖိုသီဖတ္သီဆြဲလ်က္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အုပ္စုသည္ ဆုိင္ေပါင္းစံုေသာ္လည္း အားမရေသး။ တစ္ဆိုင္မႀကိဳက္လွ်င္ တစ္ဆိုင္ေျပာင္းၾကသည္။ တကယ္ေတာ့ ေစ်း၀ယ္သူေတြ ႀကိတ္ႀကိတ္တိုး စည္ကားေနသည္မ်ဳိး မဟုတ္ေခ်။ လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ ေစ်း၀ယ္သူ ေခ်ာက္ခ်ီးေခ်ာက္ခ်က္သာရွိသည္။ ဆိုင္အတြင္းထဲရွိ တန္းေတြေပၚမွာ ခ်ိတ္ထားသည့္ အ၀တ္အထည္က အဆင္စုံ၊ အေသြးစံု၊ ဒီဇုိင္းစံု။ ဆိုင္ေရွ႕မွာ ႀကိဳက္ရာယူ ယြမ္ ၁၀ ယြမ္ ၂၀ စာတန္းကပ္ထားသည့္ ပစၥည္းေတြကလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိး အဖံုဖံု။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာတစ္စုကေတာ့ အ၀တ္အထည္ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးထဲမွာ မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္ ကူးခတ္ေကာင္းေနၾကဆဲပါပဲ။

ထိုကဲ့သုိ႔ ေစ်းဆိုင္တစ္ဆုိင္ၿပီး တစ္ဆိုင္ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ရာ တစ္ေနရာေရာက္ေသာအခါ ဆိုင္ေရွ႕လမ္းမေပၚမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အုပ္စုကို ေငးၾကည့္ေနသည့္ ၀န္ထမ္းျမန္မာမေလး သံုးေယာက္ကို လွမ္းေတြ႕လိုက္ရသည္။ သူတို႔ သံုးေယာက္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ထဲမွ စာေရးဆရာမကုိ စူးစုိက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ထုိအခါ နဂုိကတည္းက စပ္စုခ်င္ေနေသာ စာေရးဆရာမခမ်ာ အႀကိဳက္ေတြ႕သြားပါေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပစၥည္းေရြးေနစဥ္ စာေရးဆရာမႏွင့္ ျမန္မာမေလး သံုးေယာက္ အဖြဲ႕က်သြားသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ခဏၾကာေတာ့ “ဆရာ ကြၽန္မတို႔ကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ေပးပါဦး” ဟု လွမ္းေခၚသံၾကားလိုက္ရာ ထင္သည့္အတိုင္းပါပဲ။ မေတြ႕ရသည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေနသည့္ ေဆြမ်ဳိးေတြ ျပန္ေတြ႕ရသည့္ႏွယ္ စာေရးဆရာမႏွင့္ ကေလးမတစ္စု စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာကာ ရယ္ေမာေနၾကပါသည္။ ဓာတ္ပံုေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္႐ိုက္ၾက။ အျပန္အလွန္ လိပ္စာေပးၾကႏွင့္ ေကာင္မေလးသံုးေယာက္ လက္ေလးေတြ ေ၀ွ႔ရမ္းကာ ႏႈတ္ဆက္ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကပါသည္။

အျပန္လမ္းေပၚေရာက္ေသာအခါ စာေရးဆရာမက “ဆရာ အဲဒီေကာင္မေလးေတြက ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာေနၾကတာ” ဟု ကြၽန္ေတာ့္ကို လွမ္းေျပာသည္။

“ဘာလု႔ိ ၀မ္းသာေနၾကတာလဲ ဆရာမ”

“ဟာ ဆရာကလည္း သူတို႔ေရာင္းစားမခံရတာကို ေတာ္ေတာ္ေလး ၀မ္းသာေနၾကတာ တခ်ဳိ႕ေကာင္မေလးေတြဆို အလုပ္ရွာေပးမယ္လို႔ ညာေခၚၿပီး ေရာင္းစားခံလိုက္ရတာတဲ့”

“ဟုတ္လား ဒါဆို သူတို႔ကံေကာင္းတာေပါ့”

“အဲဒါေျပာတာေပါ့ ဆရာရဲ႕။ ခု သူတို႔ကို လစာျမန္မာေငြ တစ္သိန္းခြဲေပးတယ္တဲ့။ ထမင္းသံုးနပ္ေကြၽးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သႀကၤန္ႏွစ္ကူးဆိုရင္ အိမ္ခဏ ျပန္ခြင့္ေပးတယ္တဲ့။ ဒါဆို မဆိုးပါဘူးေနာ္ ဆရာ”

စာေရးဆရာမေျပာလိုက္သည့္ “ဒါဆို မဆိုးပါဘူးေနာ္” စကားက ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္သြားပါသည္။ ဘာကိုမဆိုးဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တာပါလိမ့္။ ေရာင္းစားခံရသည့္ ေကာင္မေလးေတြထက္စာရင္ သူတို႔ဘ၀က မဆိုးပါဘူးဟု ေျပာခ်င္တာလား။ လစာေငြ က်ပ္တစ္သိန္းခြဲရသည္ကို မဆိုးဘူးဟု ေျပာခ်င္တာလား။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို လက္ေလးေတြ ေ၀ွ႔ရမ္းကာ ႏႈတ္ဆက္ေနသည့္ ျမန္မာမေလး သံုးေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္ျမင္ေယာင္ေနမိသည္။ သူတို႔ႏွင့္ လမ္းခြဲကာနီးမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထဲမွ ဆရာတစ္ေယာက္က ‘သမီးတို႔ သတိထားၿပီးေနေနာ္’ ဟု လွမ္းေျပာသံကို ၾကားလိုက္ရသည္။ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ သတိထားၿပီးေနေနရသည့္ဘ၀ကို မဆိုးပါဘူးဟု ေျပာ၍ရပါမည္လား။ မိေ၀းဖေ၀း ရပ္ရြာေ၀း ႏုိင္ငံေ၀းမွာ အလုပ္လုပ္ေနရရွာသည့္ သူတို႔ဘ၀ကကို မဆိုးပါဘူးဟု မွတ္ခ်က္ခ်သည့္ အသံကို ျပန္ၾကားရလွ်င္ သူတု႔ိဘယ္လိုမ်ား ျပန္လည္ေခ်ပေလမလဲမသိ။

ကြၽန္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြ တံု႔ဆိုင္းတံု႔ဆိုင္း ျဖစ္ေနသည္။ မိမိႏုိင္ငံထဲကို ျပန္ေနပါလ်က္ ကြၽန္ေတာ္ မေပ်ာ္ပါ။ ေနာက္ဆံတင္းစရာ ညီ၊ ညီမေလးမ်ား၊ တူ တူမေလးမ်ား တစ္ဖက္ႏုိင္ငံထဲမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။

မူးယစ္သားေကာင္ေတြအတြက္ ထြက္ေပါက္

ရွမ္းျပည္နယ္ တာခ်ီလိတ္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ စိတ္ၾကြေဆးျပား ထုတ္လုပ္သည့္ စက္႐ံုအား ၾသဂုတ္ ၂၄ ရက္က စီးနင္းရာတြင္ ဖမ္းဆီးရမိခဲ့သည့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမ်ားကို ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ-မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးရဲတပ္ဖြဲ႕)

မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစေသာ ေဆး၀ါးမ်ားဆိုင္ရာဥပေဒအား ျပင္ဆင္သည့္ဥပေဒကို ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတက လက္မွတ္ေရးထိုး ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။

ျပင္ဆင္ျပ႒ာန္းလိုက္သည့္ ဥပေဒတြင္ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူမ်ားအား ေထာင္ဒဏ္မေပးဘဲ လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္သာ ခ်မွတ္မည့္ အခ်က္က ျပည္သူမ်ားအၾကားတြင္ အထူးျခားဆံုးႏွင့္ ေ၀ဖန္မႈ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည္။

၁၉၉၃ ခုႏွစ္တြင္ ျပ႒ာန္းခဲ့သည့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစေသာ ေဆး၀ါးမ်ားဆိုင္ရာ ဥပေဒပုဒ္မ ၁၅ တြင္ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူကို ေထာင္ဒဏ္သံုးႏွစ္မွ ငါးႏွစ္အထိ ခ်မွတ္ႏိုင္သည္ဟု ျပ႒ာန္းထားသည္ကို ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္က ယင္းအခ်က္အား ပယ္ဖ်က္ခဲ့ကာ လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္ကိုသာ ခ်မွတ္ရန္ ျပင္ဆင္ျပ႒ာန္းခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္သာ ခ်မွတ္ရန္ ျပင္ဆင္ခဲ့ျခင္းသည္ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူမ်ားကို ပိုမိုဆိုးရြားသြားေစရန္ အားေပးအားေျမႇာက္ျပဳရာေရာက္ေၾကာင္း ျပည္သူမ်ားက ေ၀ဖန္ခဲ့သည္။

“တိုင္းျပည္အနာဂတ္ လူငယ္ေတြကို အင္အားခ်ည့္နဲ႔ ဖ်က္ဆီးပစ္မွာက မူးယစ္ဥပေဒ ေလွ်ာ့ခ်ျခင္းပါပဲ” ဟု တစ္မ်ဳိး၊ “ေရာင္းတဲ့သူကိုဖမ္း သံုးတဲ့လူမဖမ္းဘူးဆိုေတာ့ လက္၀ယ္ေတြ႕ရင္ သံုးဖို႔ပါလို႔ ေျပာၾကတာေပါ့” ဟု တစ္ဖံု၊ “ဒီဥပ​ေဒ​အတိုင္​း ဆိုရင္​​ေတာ့ ျမန္​မာႏိုင္ငံမွာ​ ေဆးသမား​ေတြခ်ည္း ျဖစ္​​ေတာ့မယ္။ ​ၾကည့္လည္းလုပ္​ပါဦး ထိုင္​ခုံ​​ေပၚက ဆရာတို႔ရယ္။ ​​ေထာင္​သုံးႏွစ္​က​ေန ငါးႏွစ္​ခ်တာေတာင္ ​၁၂ ဘီးကား​ေတြနဲ႔ သယ္​ယူ​ေရာင္​းခ်​ေနတာ ဒီအတိုင္​းဆို ​စဥ္းေတာင္​မစဥ္းစားရဲပါလား ျမန္​မာျပည္​ရယ္​” ဟု ဆိုသည့္ စာသားမ်ားျဖင့္ လူမႈကြန္ရက္သံုးစြဲသူတခ်ဳိ႕က ေ၀ဖန္မႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။

ထို႔ျပင္ ေထာင္ဒဏ္အစား လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္ ျပင္ဆင္ျပ႒ာန္းလိုက္သည့္အေပၚ သေရာ္သည့္ အေရးအသားမ်ားလည္း လူမႈကြန္ရက္ စာမ်က္ႏွာထက္တြင္ ေတြ႕ရသည္။

“ေဆးစြဲလူနာနဲ႔ ေရာင္းတဲ့သူတခ်ဳိ႕က ေဆးစြဲလူနာေတြလည္း အဖမ္းမခံရေတာ့ဘူး။ လက္၀ယ္ထားရွိလို႔ရတဲ့ ဂရမ္ေတြကလည္း တက္လာတယ္ဆိုေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ေရာင္း၀ယ္ခြင့္ရႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ေကာင္းထင္ႏိုင္တယ္။ ဥပေဒဆိုတာက ဘက္ေပါင္းစံုက ေရးဆြဲထားတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီအေပၚမွာ ေဆးသံုးတဲ့သူက ေျခခ်ဳပ္ေတြနဲ႔ ေဖာက္ဖ်က္လာရင္ သူ႔ရဲ႕ ဥပေဒေၾကာင္းအရ အေရးယူမယ္။ ျပစ္ဒဏ္အရ အေရးယူတဲ့အခါ လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္နဲ႔ တရားစြဲဆိုျခင္းခံရမယ္” လို႔ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူမ်ား ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး အသင္း (ျမန္မာ) ဗဟိုမွ ဥကၠ႒ ဦးစံရွိန္က ဆိုသည္။

လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္း

မူးယစ္ေဆးစြဲသူမ်ားကို ေထာင္ဒဏ္အစား လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲ သတ္မွတ္ခဲ့ေသာ္လည္း လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္ မေရာက္မီၾကားထဲ၌ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ အဆင့္မ်ားက ရွိေသးသည္။

ယခင္ ဥပေဒပုဒ္မ ၉ (က)တြင္ ‘ေဆး၀ါးသံုးစြဲသူသည္ က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနက သတ္မွတ္သည့္ဌာန သို႔မဟုတ္ ဤကိစၥအလို႔ငွာ အစိုးရက အသိအမွတ္ျပဳထားသည့္ ေဆးကုေဂဟာတြင္ ေဆးကုသမႈခံယူရန္ မွတ္ပံုတင္ရမည္’ ဟု ျပ႒ာန္းထားသည့္အတြက္ ေဆးစြဲသူမ်ားက အဖမ္းခံရမည္ကို ေၾကာက္ၿပီး ေဆးျဖတ္ရန္ အခက္အခဲရွိခဲ့သည္။

“အရင္က ေဆးစြဲလူနာေတြ ေဆး႐ံုသြားမယ္ဆို ေၾကာက္ၾကတယ္။ မွတ္ပံုတင္ရတဲ့ အတြက္ ေနာက္တစ္ေန႔က်ရင္ ရဲလာဖမ္းမလားဆိုၿပီး စိတ္ပူၾကတာေတြရွိတယ္” ဟု က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းတစ္ဦးက ဆိုသည္။

ထိုသို႔ ေဆးျဖတ္သူမ်ား နည္းပါသည့္အတြက္ ဖြင့္လွစ္ထားသည့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္းမ်ားတြင္ လာေရာက္သူမ်ား နည္းပါးေသာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းစဥ္ေကာင္းေကာင္း မလည္ပတ္ႏိုင္ေၾကာင္း လူမႈ၀န္ထမ္း၊ ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး ၀န္ႀကီးဌာနမွ အျမဲတမ္းအတြင္း၀န္ ဦးစိုးေအာင္က ေျပာၾကားသည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ဘက္မွာ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညႇိႏိႈင္းၿပီးေတာ့ ျပန္ထူစခန္းေတြရွိတယ္။ လက္ရွိမွာ ျပန္ထူစခန္း ကိုးခုရွိတယ္။ အဲဒီ ကိုးခုကလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္ငန္းစဥ္ ေကာင္းေကာင္း လည္ပတ္ႏိုင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိး မရွိေသးဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီမူးယစ္ျပန္ထူေနရာကို လာၾကဖို႔ဆိုတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ မူးယစ္ကို ေဆး႐ံုမွာလာျဖတ္တဲ့ အခါမ်ဳိးမွ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီကိုလာမွာကိုး။ အဲဒီဟာက အေရးယူမယ္ဆိုတဲ့ အေနအထားေတြ အရင္တုန္းက ပံုစံေတြအရ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီကို မ်ားမ်ား ေရာက္လာၾကေတာ့မွာေပါ့။ အခုဟာက တစ္ျပားမိမိ ႏွစ္ျပားမိမိ သံုးစြဲသူအေနနဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ပါေနတာကိုး။ ဆီးစစ္လိုက္လို႔ေပၚရင္ ႏွစ္ႏွစ္တို႔ ေလးႏွစ္တို႔ စသျဖင့္ ဒါေတြရွိေနတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ျပားမိမိ ႏွစ္ျပားမိမိ ေထာင္ဒဏ္ေတြက ေလးႏွစ္ ငါးႏွစ္ေတြရွိေနေတာ့ ေစာေစာက ကြၽန္ေတာ္ေျပာတဲ့ ျပန္ထူစခန္းေတြရွိေပမဲ့ လာတဲ့သူနည္းေနတယ္” ဟု ဦးစိုးေအာင္က ဆိုသည္။

ယခုျပင္ဆင္လိုက္သည့္ဥပေဒတြင္ “မွတ္ပံုတင္ရမည္” ဆိုသည့္ စကားရပ္ကို ပယ္ဖ်က္လိုက္ေသာေၾကာင့္ ေဆးျဖတ္ခ်င္သူမ်ား သံသယကင္းကင္းျဖင့္ ဌာန၊ ေဂဟာ သို႔မဟုတ္ အစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳထားသည့္ ေဆးကုသဌာန၊ ေဂဟာတြင္ ေဆးကုသမႈခံယူရမည္ျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ သြားေရာက္၍ ေဆးကုသမႈခံယူျခင္း မရွိပါက ျပင္ဆင္လိုက္သည့္ မူးယစ္ဥပေဒပုဒ္မ ၉ ပုဒ္မခြဲ (ဃ) တြင္ “ရဲတပ္ဖြဲ႕မွ မူးယစ္ေဆး၀ါးသံုးစြဲေၾကာင္း စစ္ေဆးေတြ႕ရွိပါက ေဆးကုသမႈခံယူႏုိင္ရန္ က်န္းမာေရးႏွင့္ အားကစား၀န္ႀကီးဌာနက သတ္မွတ္ထားသည့္ ဌာန၊ ေဂဟာ (သို႔မဟုတ္) ဤကိစၥအလို႔ငွာ အစိုးရက အသိအမွတ္ျပဳထားသည့္ အနီးဆံုး ေဆးကုသဌာန၊ ေဂဟာသို႔ ေဆာလ်င္စြာ ပို႔အပ္ရမည္” ဟု ျပ႒ာန္းထားသည္။

ထို႔ျပင္ သက္ဆုိင္ရာရဲတပ္ဖြဲ႕သည္ ေဆးကုသမႈခံယူရန္ ပ်က္ကြက္သူကို စိစစ္ၿပီး လိုအပ္ပါက ခံ၀န္ခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုေစသည့္ အမိန္႔ခ်မွတ္ႏိုင္ရန္ တရား႐ံုးသို႔ ေလွ်ာက္ထားရမည္ျဖစ္ၿပီး တရား႐ံုးမွ ပ်က္ကြက္သူကို ေဆးကုသမႈခံယူႏိုင္ရန္ သတ္မွတ္ခ်က္ႏွင့္အညီ ခံ၀န္ခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုေစသည့္ အမိန္႔ခ်မွတ္ႏိုင္သည္ဟု ထည့္သြင္းျပ႒ာန္းထားသည္။

ေဆးသံုးစြဲသူအေနျဖင့္ ခံ၀န္ခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုျခင္းမျပဳလွ်င္ျဖစ္ေစ၊ ခံ၀န္ခ်ဳပ္ပါ စည္းကမ္းခ်က္ တစ္ရပ္ရပ္ကို ေဖာက္ဖ်က္လွ်င္ျဖစ္ေစ သက္ဆိုင္ရာ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေရးစခန္း သို႔မဟုတ္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္းသို႔ ေျခာက္လပို႔အပ္သည့္အမိန္႔ ခ်မွတ္ရမည္ဟု အခ်က္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ျပ႒ာန္းထားသည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔က ျပင္ပလကၡဏာေတြ ၾကည့္တယ္။ ျပင္ပလကၡဏာေတြအရ ေဆးသံုးစြဲတယ္လို႔ သံသယရွိတယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ သံသယရွိတဲ့သူကို ေဆးကုသဖို႔အတြက္ေျပာမယ္။ ေျပာလို႔မွ မလိုက္နာဘူးဆိုရင္ တရား႐ံုးကုိ တင္ျပမယ္။ တရား႐ံုးကိုတင္ျပတဲ့အခါ တရားရံုးကေန ေဆးကုရမယ္ဆိုတဲ့ ခံ၀န္ခ်ဳပ္ကို သူတို႔ကို လုပ္ခိုင္းမယ္။ ေဆးကုသမယ္ဆိုတဲ့ ခံ၀န္ခ်ဳပ္ကို သူတို႔ခ်ဳပ္ရမွာေပါ့။ ခ်ဳပ္ၿပီးေတာ့မွ ေဆးကုရမယ္။ ခံ၀န္ခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ၿပီးေတာ့မွ ေဆးမကုဘူး ထပ္ၿပီးေတာ့ ေဆးသံုးစြဲေနေသးတယ္ဆိုရင္ တရားသူႀကီးက ေခၚၿပီးေတာ့မွ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္းကို ပို႔လိမ့္မယ္။ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္းမွာလည္း သူတို႔အတြက္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ပညာသင္တာတို႔၊ ေဆးျဖတ္တာတို႔၊ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္တာတို႔၊ လူထုထဲမွာ ျပန္လည္၀င္ဆံ့ေအာင္ တျခားလူမႈေရးဆက္စပ္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ခ်ိတ္ဆက္ေပးတာတို႔ လုပ္မယ္” ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံ မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) ဥပေဒႏွင့္ သုေတသနဌာနမွ ဒုတိယရဲမွဴးႀကီး ၀င္းကိုကိုက ေျပာၾကားသည္။

မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူသည္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေရးစခန္း သို႔မဟုတ္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္းသို႔ ပို႔အပ္ထားသည့္ကာလအတြင္း စခန္းမ်ား၏ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ားႏွင့္ သတ္မွတ္စည္းကမ္းမ်ားကို ေဖာက္ဖ်က္ေၾကာင္း ျပစ္မႈထင္ရွားစီရင္ျခင္းခံရမွသာ လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္ကို ခ်မွတ္မည္ျဖစ္သည္။

လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္မ်ားသည္ လူမႈအက်ဳိးျပဳလုပ္ငန္းမ်ားျဖစ္သည့္ သစ္ပင္ပန္းမန္စိုက္ပ်ဳိးျခင္း၊ သန္႔ရွင္းေရးလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း၊ လမ္းတံတားမ်ား ျပဳျပင္ျခင္း၊ လူမႈေရးအဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္း၍ အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း စသည့္လုပ္ငန္းမ်ားကို ႀကီးၾကပ္ေရးမွဴး ေရွ႕ေမွာက္၌ သတ္မွတ္၀တ္စံု၀တ္ၿပီး တစ္ရက္ ႏွစ္နာရီ အနည္းဆံုး နာရီ ၂၄၀ မွ အမ်ားဆံုး နာရီ ၃၆၀ အထိ ကိုယ္တိုင္လုပ္အားျဖင့္ အခမဲ့ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ရမည္ဟု အစားထိုး ျပင္ဆင္ျပ႒ာန္းထားသည္။

“လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္ဆိုတာက သူတို႔ကို ဆင္းရဲေအာင္၊ ပင္ပန္းေအာင္လုပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ေဆးသံုးစြဲေနတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သူတို႔ကို ကင္းကြာသြားေအာင္လို႔လုပ္တာ။ သူတို႔ရဲ႕ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ အခ်ိန္ေတြကို မထိခိုက္ေစဘဲနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က လူမႈေရး ျပစ္ဒဏ္ေပးမယ္။ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ေပါင္းစပ္ၿပီးေတာ့လုပ္မယ္။ လုပ္တာကလည္း ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ တံျမက္စည္းလွည္းတာတို႔၊ သစ္ပင္စိုက္တာတို႔က ပင္ပန္းတဲ့အလုပ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕အခ်ိန္ေတြကို လူမႈအသိုင္းအ၀ိုင္းထဲမွာ ၀င္ဆံ့ေအာင္လို႔ဆြဲယူမွာ။ သူတို႔ကို ေထာင္ခ်လိုက္ရင္ ႏိုင္ငံေတာ္လည္း ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး ျဖစ္တယ္။ သူတို႔အတြက္လည္း မေကာင္းဘူး။ ေထာင္ကထြက္လာရင္လည္း အမည္းစက္ႀကီးတစ္ခုနဲ႔ ေနရမယ္” ဟု ဒုတိယရဲမွဴးႀကီး ၀င္းကိုကိုက ေျပာၾကားသည္။

NLD အစိုးရလက္ထက္ ဖမ္းမိမႈ

NLD အစိုးရသက္တမ္း ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးအတြင္း မူးယစ္ေဆး၀ါးအမႈမ်ား ပိုမိုဖမ္းဆီးႏိုင္ခဲ့သည့္အျပင္ တရားခံမ်ား ဖမ္းဆီးရမႈသည္လည္း ျမင့္တက္လာသည္။

၂၀၁၆ ႏွင့္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ ႏွစ္ႏွစ္အတြင္း မူးယစ္ေဆးအမႈေပါင္း ၁၈၃၄၄ မႈျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး တရားခံစုစုေပါင္း ၂၇၅၉၁ ဦးကို ဖမ္းဆီးႏိုင္ခဲ့ေၾကာင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) မွ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ားအရ သိရသည္။

NLD အစိုးရ တာ၀န္စတင္ယူသည့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္တြင္ တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာႏွင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါးအမႈေပါင္း ၈၈၀၀၊ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ အမႈေပါင္း ၉၅၄၄ မႈ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ တရားခံဖမ္းဆီးရမိမႈတြင္လည္း ၂၀၁၆ ခုႏွစ္က တရားခံ ၁၃၅၉၁ ဦးကို ဖမ္းမိခဲ့ၿပီး ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ တရားခံ ၁၄၀၀၀ ကို ဖမ္းမိခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ၂၀၁၆ ထက္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္တြင္ မူးယစ္ေဆးအမႈႏွင့္ တရားခံမ်ား တိုးလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။

NLD အစိုးရလက္ထက္ မူးယစ္ေဆး၀ါး အမႈမ်ား ပိုမိုဖမ္းဆီးလာႏိုင္ေသာ္လည္း ဖမ္းဆီးႏိုင္မႈတြင္ သံုးစြဲသူမ်ားႏွင့္ အနည္းငယ္ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားသူမ်ားသာ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေနၿပီး စံခ်ိန္တင္ မူးယစ္ေဆး၀ါးဖမ္းမိမႈ၏ ေနာက္ကြယ္မွ အဓိကပိုင္ရွင္မ်ား ဖမ္းမိႏိုင္ျခင္းမရွိသည့္အေပၚ ျပည္သူမ်ားက ေ၀ဖန္မႈရွိခဲ့သည္။

ယခုကဲ့သို႔ မူးယစ္ေဆးအမႈ အေရအတြက္ႏွင့္ တရားခံလူဦးေရ ဖမ္းမိမႈ မ်ားျပားေနသည့္ အခ်ိန္တြင္ ေထာင္ဒဏ္အစား လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္ျခင္းက အလုပ္ျဖစ္ႏိုင္မည္လားဟု ေမးခြန္းထုတ္သူမ်ားလည္း ရွိေနသည္။

“ဒါကေတာ့ လက္ေတြ႕က်က်လုပ္ၿပီးမွပဲ အဲဒီအက်ဳိးရလဒ္အေပၚ မူတည္ၿပီးေတာ့ ေျပာလို႔ရမွာေပါ့။ အခုက ရက္ပိုင္းပဲရွိေသးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း မေျပာႏိုင္ဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ေသခ်ာတာကေတာ့ အက်ဥ္းေထာင္ေတြမွာ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး က်သြားမွာေပါ့။ အဓိက သံုးစြဲသူမရွိေတာ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးလည္း က်သြားမယ္။ ဒါေပမဲ့ ပုဒ္မ ၁၆ နဲ႔ ၁၉ ကေတာ့ ရွိေနဦးမွာပဲ” ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံ မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) မွ အဆင့္ျမင့္ ရဲအရာရွိတစ္ဦးက ဆိုသည္။

ေဆးျဖတ္ခိုင္းသည့္ ဥပေဒျပင္ဆင္မႈ

မူးယစ္ဥပေဒကို ျပင္ဆင္သည့္ ဥပေဒအသစ္တြင္ မူးယစ္ေဆးစြဲသူမ်ားအား သံုးႏွစ္မွ ငါးႏွစ္အထိ ေထာင္ခ်ႏိုင္သည့္ ပုဒ္မ ၁၅ ကို ပယ္ဖ်က္ခဲ့ေသာ္လည္း ျပစ္မႈျပစ္ဒဏ္ အခန္း၌ပါရွိသည့္ အေရးယူႏိုင္ေသာ ပုဒ္မ ၁၆ မွ ပုဒ္မ ၂၁ မ်ားအား ပယ္ဖ်က္ခဲ့ျခင္း မရွိခဲ့ေပ။

ျပည္သူမ်ားအၾကားတြင္ မူးယစ္ေဆးသံုးလွ်င္ ေထာင္မက်ႏိုင္ဟု ေတြးထင္စရာျဖစ္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္မႈ အခ်ိန္မေရြး ဖမ္းဆီးခံရၿပီး ေထာင္ဒဏ္ခ်မွတ္ခံရႏိုင္သည္။ ပုဒ္မ ၁၅ အား ေထာင္ဒဏ္အစား လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္အျဖစ္ ေျပာင္းလဲလိုက္ျခင္းသည္ အမ်ားအျမင္တြင္ သက္ညႇာသြားသည္ဟု ျမင္ႏိုင္ေသာ္လည္း မူးယစ္ေဆးမိလွ်င္ အခ်ိန္မေရြး ဖမ္းဆီးႏိုင္သည့္ ပုဒ္မမ်ားက ရွိေနသည္။

ပုဒ္မ ၁၆ (ဂ) တြင္ ‘မူးယစ္ေဆး၀ါး သို႔မဟုတ္ စိတ္ကို ေျပာင္းလဲေစေသာေဆး၀ါးကို လက္၀ယ္ထားျခင္း၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ျခင္း၊ တစ္ဆင့္ေပးပို႔ျခင္း၊ လႊဲေျပာင္းေပးျခင္း’ ဟု ျပ႒ာန္းထားၿပီး ျပစ္မႈထင္ရွားစီရင္ျခင္းခံရလွ်င္ ေထာင္ဒဏ္ ငါးႏွစ္မွ ၁၀ ႏွစ္အထိ ခ်မွတ္ႏိုင္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ပုဒ္မ ၁၆ (ဂ) အရ ေဆးကုသမႈ မခံယူေသးသည့္ မူးယစ္ေဆးစြဲသူမ်ား၏ လက္၀ယ္တြင္ မူးယစ္ေဆးမိသည္ႏွင့္ ေထာင္က်ႏိုင္သည့္ အႏၲရာယ္က ရွိေနေသးသည္။

“သံုးစြဲသူလက္ထဲမွာ ေဆးျပားတစ္ျပား မဟုတ္ဘူး။ အမႈန္႔မိလည္း ပုဒ္မ ၁၆ နဲ႔ တရားစြဲရမွာပဲ” ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံ မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) ဥပေဒႏွင့္ သုေတသနဌာနမွ ဒုတိယရဲမွဴးႀကီး ၀င္းကိုကိုက ဆိုသည္။

ထို႔ျပင္ ပုဒ္မ ၁၉ (က) တြင္ ‘မူးယစ္ေဆး၀ါး သို႔မဟုတ္ စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစေသာ ေဆး၀ါးကိုေရာင္းခ်ရန္အလို႔ငွာ လက္၀ယ္ထားျခင္း၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ျခင္း၊ တစ္ဆင့္ေပးပို႔ျခင္း၊ လႊဲေျပာင္းေပးျခင္း’ ဟု ေဖာ္ျပထားၿပီး က်ဴးလြန္ေၾကာင္း ျပစ္မႈထင္ရွားစီရင္ျခင္းခံရလွ်င္ ေထာင္ဒဏ္ ၁၀ ႏွစ္မွ ႏွစ္အကန္႔အသတ္မရွိ ခ်မွတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ျပ႒ာန္းထားသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ လူမႈေရး ျပစ္ဒဏ္ေပးျခင္းသည္ အမ်ားအျမင္တြင္ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူမ်ားကို ေလွ်ာ့ေပါ့လိုက္သည္ဟု ျမင္ႏိုင္ေသာ္လည္း လက္ေတြ႕တြင္မႈ ယခုျပင္ဆင္လိုက္သည့္ ဥပေဒသည္ မူးယစ္ေဆးစြဲသူမ်ားအား မိမိသေဘာျဖင့္ မိမိကုိယ္တိုင္ ေဆးျဖတ္စခန္းမ်ား၌ ေဆးလာေရာက္ျဖတ္ၾကရန္ လမ္းဖြင့္ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ေဆးစြဲသူမ်ား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဆးျဖတ္ႏိုင္ရန္အတြက္ ျပင္ဆင္သည့္ ဥပေဒတြင္ မွတ္ပံုတင္ရမည္ဆိုသည့္ စကားရပ္ကို ပယ္ဖ်က္ေပးထားသည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဥပေဒကို စျပင္တုန္းက သံုးစြဲသူအေနနဲ႔ ပထမအႀကိမ္သံုးရင္ ေျခာက္လေထာင္ခ်မယ္။ ဒုတိယအႀကိမ္ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ခ်မယ္။ တတိယအႀကိမ္ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ခြဲ ႏွစ္ႏွစ္ခ်မယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ရည္ရြယ္လိုက္တာ။ ဒါေပမဲ့ ႏိုင္ငံတကာမွာက အဲဒီလိုမ်ဳိးကို လံုး၀ခြင့္မျပဳေတာ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ အေနအထားအရကလည္း ခြင့္မျပဳေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္းေတြ၊ UN နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အဖြဲ႕အစည္းေတြက ေဆးသံုးစြဲတဲ့သူကို အဲဒီအဖြဲ႕အစည္းေတြက မဖမ္းေစခ်င္ဘူး။ သူတို႔သေဘာနဲ႔သူတို႔ ေဆးျဖတ္ပါ။ ဖမ္းၿပီး ေဆးျဖတ္ခိုင္းတာကို မလုပ္ပါနဲ႔။ ဘာေၾကာင့္လဲဆို အရင္ဥပေဒႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ က်င့္သံုးလာတဲ့ေနရာမွာ အတင္းအက်ပ္ ေဆးကုခိုင္းတာေပါ့။ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတင္းအက်ပ္ ေဆးကုခိုင္းခဲ့ၿပီးၿပီ။ ဒါေပမဲ့ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ပိုတိုးလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မိမိသေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ေဆးျဖတ္တဲ့လူေတြက ျပတ္လည္း ျပတ္လြယ္တယ္။ အတင္းျဖတ္ခိုင္းတာက်ေတာ့ ေထာင္ကလြတ္တာနဲ႔ ျပန္သံုးတာမ်ားတယ္” ဟု ဒုတိယရဲမွဴးႀကီး ၀င္းကိုကိုက ရွင္းျပသည္။

သို႔ေသာ္ ျပင္ဆင္လိုက္သည့္ မူးယစ္ဥပေဒတြင္ ဘိန္းျဖဴ (ဟီး႐ိုးအင္း) ျဖစ္ပါက သံုးဂရမ္၊ ေမာ္ဖင္းျဖစ္ပါက သံုးဂရမ္၊ ဘိန္းျဖဴ (ဟီး႐ိုးအင္း) ႏွင့္ ေမာ္ဖင္း ႏွစ္ခုေပါင္း သံုးဂရမ္၊ ဘိန္းစိမ္း (သို႔မဟုတ္) ျပဳျပင္ထားသည့္ ဘိန္း (သို႔မဟုတ္) ႏွစ္ခုေပါင္း ၁၀၀ ဂရမ္၊ ေဆးေျခာက္ (သို႔မဟုတ္) ေဆးေျခာက္အဆီ (သို႔မဟုတ္) ယင္းႏွစ္ခုေပါင္း ၁၀၀ ဂရမ္၊ ကိုကာရြက္ျဖစ္ပါက ၁၀၀ ဂရမ္၊ ကိုကင္းျဖစ္ပါက သံုးဂရမ္၊ က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနက မူးယစ္ေဆး၀ါး (သို႔မဟုတ္) စိတ္ကိုေျပာင္းလဲေစတတ္ေသာ ေဆး၀ါးအျဖစ္ အခါအားေလ်ာ္စြာ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာ ထုတ္ျပန္၍ သတ္မွတ္ထားေသာ အေလးခ်ိန္ပမာဏ (သို႔မဟုတ္) အေရအတြက္ကို သတ္မွတ္ထားသည့္အတိုင္း ျဖစ္ေစ၊ သတ္မွတ္ခ်က္ထက္ ေက်ာ္လြန္၍ျဖစ္ေစ လက္၀ယ္ေတြ႕ရွိပါက ေရာင္းခ်ရန္အလို႔ငွာ လက္၀ယ္ထားသည္ဟုလည္းေကာင္း၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ျခင္း၊ တစ္ဆင့္ေပးပို႔ျခင္း၊ လႊဲေျပာင္းေပးျခင္းျဖစ္လွ်င္ ေရာင္းခ်ရန္အလို႔ငွာ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ျခင္း၊ တစ္ဆင့္ေပးပို႔ျခင္း၊ လႊဲေျပာင္းေပးျခင္းျဖစ္သည္ဟု မွတ္ယူရမည္ဟု ေဖာ္ျပထားသည္။

ထူးျခားခ်က္အေနျဖင့္ ယခင္ မူးယစ္ဥပေဒတြင္ ေဆးေျခာက္ (သို႔မဟုတ္) ေဆးေျခာက္အဆီ (သို႔မဟုတ္) ယင္းႏွစ္ခုေပါင္းကို ၂၅ ဂရမ္ဟု သတ္မွတ္ထားေသာ္လည္း ဥပေဒအသစ္တြင္မူ ၁၀၀ ဂရမ္ဟု ျပင္ဆင္ သတ္မွတ္ခဲ့သည္။

“ေဆးေျခာက္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ၂၅ ဂရမ္ကေန ၁၀၀ ဂရမ္ကို တိုးလိုက္တယ္ဆိုတာက တခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံေတြမွာဆိုရင္ တရား၀င္ေတာင္ စိုက္ပ်ဳိးခြင့္ျပဳၿပီး သံုးစြဲခြင့္ျပဳထားတဲ့ ပစၥည္းျဖစ္ေနၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာေတာ့ အေျခအေနအရ ခြင့္မျပဳႏိုင္ေသးဘူး။ ရပ္ကြက္ထဲက လူတခ်ဳိ႕ေတာင္ ၾကက္သားခ်က္စားတဲ့အခါထည့္ၿပီး ခ်က္စားေနၾကတာပဲ။ ၁၀၀ ဂရမ္ဆိုေတာ့ ေျခာက္က်ပ္သားနီးပါးေလာက္ ရွိသြားတယ္။ နည္းနည္းမ်ားသြားတယ္။ ဟိုတစ္ခါ နာမည္ႀကီးတစ္ေယာက္ ဖမ္းလိုက္တယ္။ သူ႔မွာ နည္းနည္းေလး မိသြားတယ္ဆိုေပမဲ့ အရင္သတ္မွတ္ႏႈန္းထားထက္ ေက်ာ္သြားတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အေလးခ်ိန္ေလး တိုးေပးထားတာ” ဟု မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) မွ အဆင့္ျမင့္ ရဲအရာရွိတစ္ဦးက ဆိုသည္။

ဥပေဒတြင္ သတ္မွတ္ျပ႒ာန္းထားသည့္ မူးယစ္ေဆးပမာဏေအာက္ လက္၀ယ္ေတြ႕ရွိလွ်င္ ျပစ္မႈေျမာက္၊ မေျမာက္ႏွင့္ အေရးယူႏိုင္မႈ ရွိ၊ မရွိက အျငင္းပြားစရာ ျဖစ္လာသည္။ သို႔ေသာ္ လက္၀ယ္တြင္ ဥပေဒျပ႒ာန္းခ်က္ပါ မူးယစ္ေဆးသတ္မွတ္ ပမာဏေအာက္ ေလ်ာ့နည္းသည္ကို ေတြ႕ရွိပါက ေရာင္းခ်ရန္ မဟုတ္ေတာ့ဘဲ လက္၀ယ္ေတြ႕ရွိမႈျဖင့္ တရားစြဲဆို၍ရေၾကာင္း မူးယစ္ေဆး၀ါးတားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) ဥပေဒႏွင့္ သုေတသနဌာနမွ ဒုတိယရဲမွဴးႀကီး ၀င္းကိုကိုက ရွင္းျပသည္။

“သတ္မွတ္ပမာဏထက္ ေလ်ာ့နည္းတာဆိုရင္ေတာ့ အဲဒါေတြက ေရာင္းခ်ရန္ အလို႔ငွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လက္၀ယ္ထားတာ သီးသန္႔ျဖစ္သြားပါၿပီ။ လက္၀ယ္ထားတာဆိုေတာ့ ပုဒ္မ ၁၆ နဲ႔ ၿငိေနပါတယ္။ အဲဒါကို ပုဒ္မ ၁၆ နဲ႔ အေရးယူလို႔ရတယ္။ သူတို႔မွာ ပစၥည္းလက္၀ယ္ထားခြင့္ မရွိဘူး။ သံုးစြဲတာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခြင့္လႊတ္ေပးထားတယ္။ ဒါေပမဲ့ သံုးစြဲဖို႔ အေၾကာင္းျပၿပီးေတာ့ လက္ထဲမွာ ပစၥည္းထားခြင့္ မျပဳပါဘူး” ဟု ဒုတိယ ရဲမွဴးႀကီး၀င္းကိုကိုက ဆိုသည္။

တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာျဖင့္ ေထာင္က်ေနသူမ်ားထဲတြင္ ရာခိုင္ႏႈန္း ၆၀ ခန္႔သည္ မူးယစ္ေဆး၀ါးမႈျဖင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ထိုသို႔ အက်ဥ္းက်ခံရသူ ရာခိုင္ႏႈန္း ၆၀ ခန္႔တြင္ မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူ၊ ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားသူ၊ ျဖန္႔ျဖဴးသူမ်ား အားလံုးပါ၀င္သည္။

လက္ရွိ ျပင္ဆင္ျပ႒ာန္းလိုက္သည့္ မူးယစ္ဥပေဒတြင္ ေဆးသံုးသူမ်ားအား အေရးယူသည့္ ပုဒ္မ ၁၅ ကို ပယ္ဖ်က္လိုက္သျဖင့္ ဥပေဒမျပ႒ာန္းမီအခ်ိန္က ပုဒ္မ ၁၅ ႏွင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူမ်ားႏွင့္ တရားရင္ဆိုင္ေနရသူမ်ားအတြက္ ျပန္လည္စဥ္းစားေပးေနေၾကာင္း သိရသည္။

“တစ္ႏိုင္ငံလံုး အတိုင္းအတာအရ ေထာင္ထဲမွာ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူေတြ အားလံုးရဲ႕ ရာခိုင္ႏႈန္း ၆၀ ေလာက္က မူးယစ္ေဆးအမႈေတြ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအထဲမွာ ေရာင္းသူေရာ၊ သံုးသူေရာ၊ ထုတ္လုပ္သူေရာ အကုန္ပါတယ္။ ဥပေဒကို ျပင္ဆင္ၿပီးၿပီဆိုေတာ့ အရင္က ေထာင္က်ခံေနရတဲ့ ေဆးသံုးသူေတြအတြက္ကေတာ့ အစိုးရရဲ႕ အစီအစဥ္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ တရားမ၀င္ စကားသိရတာကေတာ့ အဲဒီလူေတြအတြက္ ျပန္စဥ္းစားေပးဖို႔အတြက္ စီစဥ္ေနပါတယ္။ ျပင္ဆင္ဥပေဒျပ႒ာန္းလိုက္တဲ့ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၄ ရက္ေန႔ မတိုင္ခင္က အမႈေတြကေတာ့ အကုန္လံုး ေထာင္က်မွာကို။ ဥပေဒက ၁၄ ရက္ေန႔ ျပ႒ာန္းတယ္။ ၁၄ ရက္ ေနာက္ပိုင္းလူကေတာ့ ေထာင္မက်ဘူး။ ၁၄ ရက္ကစၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ တရားလည္း မစြဲေတာ့ဘူး။ ၁၄ ရက္ေရွ႕ပိုင္း တရားစြဲထားတဲ့သူေတြက ေထာင္က်ဦးမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ အဲဒီလူေတြအတြက္ ဘယ္လိုစီစဥ္ေပးမလဲဆိုတဲ့ အစီအစဥ္ေလးကို ခ်ဖို႔လုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒါေလးလုပ္ေနတာေတာ့ သိတာေပါ့။ အဲဒါက အစိုးရအဖြဲ႕က လုပ္တာေပါ့” ဟု မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) မွ အဆင့္ျမင့္ ရဲအရာရွိတစ္ဦးက ဆိုသည္။

“ၿပီးခဲ့တဲ့ အပတ္က မူ၀ါဒေရးဆြဲတဲ့ပြဲမွာ တာ၀န္ရွိသူေတြ ေျပာတာကေတာ့ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒေရးဆြဲၿပီးရင္ေတာ့ ဒီဥပေဒရဲ႕ သက္ေရာက္မႈကို အားလံုးခံစားရဖို႔ ရွိပါတယ္လို႔ အဲဒီလို ေျပာသြားပါတယ္။ အားလံုးဆိုတာသည္ အားလံုးပါပါတယ္။ ျပစ္ဒဏ္က်တဲ့ ပုဂၢိဳလ္လည္းပါမယ္။ အမႈရင္ဆိုင္ေနရတဲ့သူေတြလည္း ပါမယ္။ ေလွ်ာ့ေပါ့ဖို႔ကေတာ့ အခ်ိန္ကာလတစ္ခုလိုမယ္။ တစ္ခုေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ပုဒ္မအေနအထား။ ေနာက္တစ္ခ်က္က လက္၀ယ္မိခဲ့တဲ့ ေဆးျပားအေရအတြက္ အေလးခ်ိန္။ အဲဒီေတာ့ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ပုဒ္မ ၁၅ အျပင္ ပုဒ္မတြဲေတြရွိတယ္။ ၁၅ ျပဳတ္သြားရင္ေတာင္ ပုဒ္မတြဲေတြက က်န္ေသးတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ လက္၀ယ္မိတဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးရဲ႕ အေလးခ်ိန္ေတြ ရွိဦးမယ္။ ဒါေတြကို ထည့္တြက္စဥ္းစားဖို႔ လိုပါတယ္” ဟု မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူမ်ား ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအသင္း (ျမန္မာ) ဗဟိုမွ ဥကၠ႒ ဦးစံရွိန္က ေျပာၾကားသည္။

ယခု ျပင္ဆင္လိုက္သည့္ မူးယစ္ေဆးဥပေဒကို ငါးႏွစ္တစ္ႀကိမ္ Review လုပ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

“ဥပေဒကေတာ့ ၿပီးျပည့္စံုတာေတာ့ ဘယ္ရွိမလဲ။ အဲဒါေၾကာင့္လည္း ငါးႏွစ္တစ္ႀကိမ္ Review လုပ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စီစဥ္ထားတာပါ။ ေဆးစြဲတဲ့သူေတြအတြက္ေတာ့ အဆင္ေျပသြားမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ျဖစ္တာ မျဖစ္တာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီငါးႏွစ္ကို ေစာင့္ၾကည့္ရမွာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံအေနအထားက ဒီလိုမ်ဳိးေတြနဲ႔ ကင္းကြာေနတာ ၾကာပါၿပီ။ ျပန္စလုပ္တာဆိုေတာ့ အခက္အခဲေလးေတြေတာ့ နည္းနည္းပါးပါး ရွိမွာေပါ့” ဟု ျမန္မာႏိုင္ငံ မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရးအဖြဲ႕ (ဗဟို) ဥပေဒႏွင့္ သုေတသနဌာနမွ ဒုတိယရဲမွဴးႀကီး ၀င္းကိုကိုက ဆိုသည္။

မူးယစ္ေဆး၀ါး တားဆီးႏွိမ္နင္းေရး အဖြဲ႕ (ဗဟို) ဌာနလက္ေအာက္တြင္ ေရႊျပည္ေအး၊ ေရႊျပည္သာ၊ ေရႊျပည္သစ္ဆိုသည့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္း သံုးခုဖြင့္ထားၿပီး တိုင္းႏွင့္ျပည္နယ္အလိုက္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္း ၁၄ ခုကို ထပ္မံဖြင့္လွစ္ႏိုင္ရန္ စီစဥ္ေနေၾကာင္း သိရသည္။

လူမႈ၀န္ထမ္း၊ ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ႀကီးဌာန လက္ေအာက္တြင္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးစခန္း ကိုးခုရွိၿပီး မူးယစ္ေဆးစြဲသူမ်ားအား ေဆးျပတ္ေအာင္ ျဖတ္ေပးရသည့္တာ၀န္ကို လုပ္ေဆာင္ေနေၾကာင္း လူမႈ၀န္ထမ္းဦးစီးဌာနမွ ညႊန္ၾကားေရးမွဴး ဦးလြင္ဦးက ဆိုသည္။

“ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးရဲ႕ အဓိက လုပ္ေပးရတဲ့တာ၀န္က ေဆးျပတ္ေအာင္ ျဖတ္ေပးရတဲ့တာ၀န္ေပါ့။ ေဆးျဖတ္တာကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာရွိတဲ့ ေဆးအဆိပ္ကို တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာ့ခ်ၿပီးေတာ့ ျပတ္သြားေအာင္ ျဖတ္လိုက္တာေပါ့။ အားခ်င္းျဖတ္လိုက္တဲ့သူကေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ ျပန္ၿပီး သံုးစြဲခ်င္တာေတြ ရွိေနပါတယ္။ ေဆး႐ံုမွာ ေဆးျဖတ္႐ံုနဲ႔ ေဆးျပတ္ဖို႔ဆိုတာက ရာခိုင္ႏႈန္း အလြန္နည္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပန္လည္ထူေထာင္ဖို႔လိုတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး ကာလတစ္ခုကို ျဖတ္သန္းၿပီးေတာ့ ေဆးျပတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ေပးတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္” ဟု ဦးလြင္ဦးက ေျပာၾကားသည္။

ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးတြင္ မူးယစ္ေဆးစြဲ ေရာဂါကုသေရးဌာနႀကီးႏွင့္ ဌာနငယ္ စုစုေပါင္း ၇၃ ခုကို ဖြင့္လွစ္ထားေသာ္လည္း လံုေလာက္မႈမရွိေသးေပ။ ယခုဆိုလွ်င္ မူးယစ္ေဆးစြဲလူနာမ်ားအတြက္ ေထာင္ဒဏ္အစား လူမႈေရးျပစ္ဒဏ္ကို ခ်မွတ္ႏိုင္ရန္ မူးယစ္ဥပေဒကို ျပင္ဆင္ျပ႒ာန္းၿပီးသည့္အျပင္ ေဆးျဖတ္စခန္းမ်ား၊ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရး စခန္းမ်ားကိုလည္း အမ်ားအျပား ဖြင့္လွစ္ႏိုင္ရန္ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္အတြက္ မူးယစ္ေဆးစြဲသူမ်ား ေလ်ာ့က်သြားျခင္း ရွိ၊ မရွိႏွင့္ လုပ္ငန္းစဥ္ေအာင္ျမင္မႈ ရွိ၊ မရွိ ကိုမူ ဆက္လက္ ေစာင့္ၾကည့္ရမည္ျဖစ္သည္။

“တာ၀န္ရွိသူေတြကလည္း ေစတနာနဲ႔ လုပ္ေပးဖို႔လိုတယ္။ ထိေရာက္တဲ့ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္တဲ့ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးလုပ္ငန္း လုပ္ေပးရမယ္။ ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးကလည္း ျပယုဒ္မျဖစ္ဖို႔ လိုတယ္။ ေဆးစြဲလူနာေတြကလည္း မိမိကိုယ္ကိုယ္ မွားမွန္းသိတယ္။ မိမိေဆးျဖတ္သင့္တယ္ဆိုတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ သြားရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မယ္။ ထိေရာက္တဲ့ ယံုၾကည္မႈရွိေအာင္ တည္ေဆာက္ေပးရင္ ေအာင္ျမင္မွာပဲ” ဟု မူးယစ္ေဆးသံုးစြဲသူမ်ား ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးအသင္း (ျမန္မာ) ဗဟိုမွ ဥကၠ႒ ဦးစံရွိန္က ဆိုသည္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕က လမ္းက်ဴးေျမာင္းက်ဴး စီမံခ်က္ မွ်တမႈရွိၿပီလား

မႏၲေလးၿမိဳ႕ စည္ပင္သာယာနယ္နိမိတ္အတြင္း ေစ်းဆုိင္မ်ား၊ ေရာင္းကုန္မ်ား၊ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းမ်ားကုိ လူသြားလမ္းေပၚတြင္ ခင္းထားစဥ္

“ကြၽန္ေတာ္တကယ္ အေရးယူမွာပါ။ အဲဒီအခါက်ရင္ျပည္သူေတြရဲ႕ ငိုသံေတြ ထြက္လာဦးမယ္” လို႔ လမ္းက်ဴးေျမာင္းက်ဴးစီမံခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ေဒါက္တာရဲလြင္က ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ အခုအေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈေတြ လိုက္လံျပဳလုုပ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ တကယ္ပဲ နင္းျပား ျပည္သူေတြရဲ႕ ငိုသံေတြ ထြက္လာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီလမ္းက်ဴးေျမာင္းက်ဴး စီမံခ်က္ဟာ ေမးခြန္းထုတ္စရာေတြ ရွိေနပါတယ္။

မႏၲေလးၿမိဳ႕ေတာ္ စည္ပင္သာယာနယ္နိမိတ္ေျခာက္ၿမိဳ႕နယ္ အတြင္းမွာ ေနအိမ္မ်ား၊ ေစ်းဆိုင္မ်ား၊ ေရာင္းကုန္ပစၥည္းမ်ား၊ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းမ်ားအား လူသြားစႀကၤံလမ္းေပၚမွာ က်ဴးေက်ာ္တည္ခင္းထားရွိတာေတြကို ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၁၅ ရက္ ကစၿပီး အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ေနမႈမွာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီးေတြအေပၚ သက္ေရာက္မႈထက္ အေျခခံလူတန္းစားေတြအေပၚ သက္ေရာက္မႈမ်ားေနၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ႀကီးအထက္ကဆိုခဲ့သလို ျပည္သူေတြရဲ႕ ငိုသံေတြထြက္လာပါၿပီ။ ဒီလမ္းက်ဴး ေျမာင္းက်ဴးစီမံခ်က္ဟာ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ႀကီးရာထူး တာ၀န္ကို ရယူၿပီး ပထမဆံုးလုပ္ေဆာင္ အေရးယူတဲ့ စီမံခ်က္လည္းျဖစ္တာမို႔ ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္မႈရွိခဲ့ၿပီလဲဆိုတာနဲ႔ လမ္းက်ဴးေျမာင္းက်ဴး လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမေရြး တစ္ေျပးညီ အေရးယူမႈရွိခဲ့သလား၊ တရားမွ်တပါရဲ႕လားဆိုတဲ့ အေမးေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိလာပါတယ္။

လတ္တေလာအေနနဲ႔ လမ္းက်ဴးေျမာင္းက်ဴး စီမံခ်က္ ရွင္းလင္းေဆာင္ရြက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၿမိဳ႕ခံေတြအၾကား စိတ္၀င္စားမႈ ျမင့္တက္ေ၀ဖန္မႈေတြ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ၇၃ လမ္းမိန္းအနီးက အ႐ုပ္ဆိုင္ ျပႆနာဟာ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ႀကီးရဲ႕ လမ္းက်ဴးစီမံခ်က္ကို ျပက္ရယ္ျပဳလိုက္သလိုျဖစ္ၿပီး စည္ပင္အျပာ၀တ္၀န္ထမ္းေတြ မ်က္ႏွာၾကည့္ေနၾကရတဲ့ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြအတြက္ေတာ့ ဒီျဖစ္စဥ္ဟာ ေထာက္ျပခ်င္စရာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအ႐ုပ္ဆိုင္ျဖစ္စဥ္မွာ လမ္းေပၚက်ဴးေစ်းဆိုင္ တည္ခင္းေရာင္းခ်မႈ အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပဳလုပ္တာအျပင္ ပတ္၀န္းက်င္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေစမႈ၊ ခုိက္ရန္ျဖစ္ပြားမႈေတြ ဆက္တိုက္ျပဳလုပ္တာေၾကာင့္ လုပ္ငန္းလိုင္စင္ ပိတ္သိမ္းအေရးယူထားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

“လမ္းေဘးလက္တြန္းလွည္း ေစ်းသည္ေတြ အေရးယူမႈမွာဆုိရင္ ကန္႔သတ္တဲ့ေနရာမွာ ေရာင္းခ်မွ အေရးယူရတာပါ။ ေငြေကာက္ခံမႈ ဆုိရာမွာလည္း ဖြင့္တဲ့ေန႔ပဲေပးရတာပါ။ လုပ္ငန္းလုိင္စင္လုပ္ၿပီး ဖြင့္တဲ့ဆုိင္ေတြ လမ္းေပၚက်ဴးရင္ စည္ပင္သာယာ ဥပေဒအတုိင္း သတိေပး၊ ပစၥည္းသိမ္း၊ ဒဏ္႐ုိက္၊ လုပ္ငန္း လုိင္စင္သိမ္း အဆင့္ဆင့္ အေရးယူရတာပါ။ မီးစက္ေတြ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ လမ္းေပၚရွိေနမႈနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ ေရႊ႕ထားၾကပါၿပီ။ အကုန္ေတာ့ မေရႊ႕ႏုိင္ၾကေသးဘဲ ဒဏ္ေၾကးေဆာင္ၿပီး ရွိေနၾကတုန္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ က်ဴးစီမံခ်က္ ေဆာင္ရြက္မႈေတြဟာ မွ်တမႈရွိလားေမးရင္ ေစာင့္ၾကည့္ပါ။ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ အေျဖေပၚပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္တာ၀န္ယူထားတဲ့ စည္ပင္သာယာေရး၀န္ႀကီးဌာနအေနနဲ႔ ဘယ္ေလာက္ေအာင္ျမင္ၿပီလဲဆုိရင္ ငါးရာခုိင္ႏႈန္းပဲ ေအာင္ျမင္တယ္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လုပ္ပိုင္ခြင့္ရတဲ့ အေနအထားက အေကာင္းဆံုး ေဆာင္ရြက္သြားမွာျဖစ္လို႔ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔ အခ်ိန္တစ္ခုမွာ သိလာရမွာပါ” လုိ႔ မႏၲေလးၿမိဳ႕တြင္ က်ဴးေစ်းစီမံခ်က္ ရွင္းလင္းမႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ ေဒါက္တာရဲလြင္က ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။

လက္တြန္းလွည္းေစ်းသည္ေတြကို လမ္းပိတ္ဆို႔ ေရာင္းခ်ျခင္း၊ မူေသရပ္နားေရာင္းခ်ျခင္း မျပဳလုပ္ဖို႔ သတ္မွတ္ၿပီး ရွင္းလင္းၿပီး ဒဏ္႐ိုက္တယ္။ ထပ္မံေတြ႕ရွိရင္ တရားစြဲဆို အေရးယူမယ္ဆိုေပမဲ့ ဟိုတယ္လုပ္ငန္းေတြ၊ ကုမၸဏီ႐ံုးခန္းေတြရဲ႕ ေရွ႕မ်က္ႏွာစာ ပလက္ေဖာင္းေပၚက လမ္းပိတ္ဆို႔ေနရာယူထားတဲ့ မီးစက္ေတြကိုေတာ့ တစ္ေပပတ္လည္ကို တစ္ေထာင္က်ပ္နဲ႔သာ ဒဏ္ေၾကးသတ္မွတ္ၿပီး ညိႇႏိႈင္းေဆာင္ရြက္မႈဟာ မွ်တမႈမရွိပါဘူး။ လမ္းေပၚက်ဴးၿပီး မီးစက္ထားရွိမႈကို ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ႀကီး တြက္ျပထားတာက ေပ ၃၀ ရွိလို႔ တစ္လကို က်ပ္သံုးေသာင္းနဲ႔ တစ္ႏွစ္စာ ၃၆၀,၀၀၀ ေပးေဆာင္ရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ သိန္းေပါင္းရာေထာင္နဲ႔ခ်ီ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္ တစ္ႏွစ္ကို ၃၆၀,၀၀၀ ဆိုတဲ့ ေငြေၾကးပမာဏဟာ ေျပာပဖြယ္ရာမရွိသလို ေပးေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီလိုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြအေပၚ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး စည္ပင္ေကာ္မတီ၀င္တစ္ဦးက အခုလို ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း လွ်ပ္စစ္မီးအျပည့္အ၀ မေပးႏိုင္တဲ့ အေျခအေနရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး စီမံခ်က္ကို အတင္းကာေရာနဲ႔ ဘီလူးဆိုင္းတီးၿပီး ေျဖရွင္းလို႔မရဘူး။ ညိႇႏိႈင္းကာလအေနနဲ႔ ဒဏ္ေၾကးသတ္မွတ္ရတာပါလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေစ်းဆိုင္ေတြကိုေတာ့ ဒဏ္ေငြတပ္႐ိုက္တာနဲ႔တင္ မၿပီးဘဲ ထပ္စစ္ေဆးလို႔ လိုက္နာျခင္းမရွိရင္ စည္ပင္ဥပေဒနဲ႔ တရားစြဲဆုိ အေရးယူသြားမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါဟာ မွ်တပါရဲ႕လား။

“အမွန္ေတာ့ ထရန္စေဖာ္မာေတြကိုလည္း ဒဏ္ေၾကးတပ္ရမွာပါ။ မီးစက္ေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သမွ်လုပ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ခက္တာက ကိုယ့္ဘက္က လွ်ပ္စစ္က အျပည့္အ၀မေပးႏိုင္ေတာ့ လူေတြက မီးစက္ေတြကိုထားရတာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္ မီးစက္ေတြ ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ကိုေတာ့ ေရႊ႕ၿပီးပါၿပီ။ တခ်ဳိ႕ လံုး၀ေရႊ႕လို႔ မရတာေလးေတြေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး တခ်ဳိ႕ဟာေလးေတြကက်ေတာ့ လူအျမင္မတင့္တယ္တာေလးေတြကို ေအာက္ေျခကေန လုပ္လုိက္တာေလးေတြရွိတယ္။ ဥပမာ ေခါင္းရြက္ဗ်ပ္ထိုး ေစ်းသည္ေလးေတြကို ေကာက္သိမ္းလိုက္တာမ်ိဳးဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စီမံခ်က္ထဲမွာ မပါဘူးေပါ့ဗ်ာ” လို႔ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္က ေျပာၾကားပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ စက္သံုးဆီမ်ားကို တရား၀င္ ခြင့္ျပဳခ်က္မရွိဘဲႏွင့္ လမ္းေဘး၊ လမ္းမ်ားေပၚတြင္ ဆီဘူးမ်ားေထာင္ ေရာင္းခ်ျခင္းေတြ မျပဳလုပ္ဖို႔ ပါ၀င္တဲ့ ေၾကညာခ်က္ဟာအေျခခံ လူတန္းစားေတြကိုသာ ရည္ရြယ္ရွင္းလင္း ေဆာင္ရြက္တဲ့ စီမံခ်က္ျဖစ္ေနသလို လမ္းက်ဴးထားတဲ့ မီးစက္ေတြကိုေတာ့ ဒဏ္ေၾကးသာ ေပးေဆာင္ေစတာမို႔ ဒီစီမံခ်က္ဟာ စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီအတြက္ ဘတ္ဂ်က္ရွာေဖြတဲ့ စီမံခ်က္လို႔သာ ေကာက္ခ်က္ခ်ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး လမ္းပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ကိုယ္ပိုင္ထရန္စေဖာ္မာထိုင္ၿပီး လမ္းကို အပိုင္သိမ္းထားမႈေတြကိုေရာ ဘယ္လိုအေရးယူ ေဆာင္ရြက္မလဲ သိခ်င္မိတဲ့ အေျဖဟာ စီမံခ်က္စတင္လာတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္လာခဲ့ေပမဲ့ ေျဖရွင္းမရတဲ့ ပုစၦာတစ္ပုဒ္လို႔ ဆိုရပါေတာ့မယ္။

ဒီအခ်ိန္ လမ္းေဘးဓာတ္ဆီေရာင္းတာကို ဘာမွမရွိပဲနဲ႔ ခြင့္ျပဳလိုက္မယ္ဆိုရင္ ငါးအိမ္မွာ တစ္အိမ္ေလာက္က ဓာတ္ဆီ ေရာင္းကုန္ေတာ့မွာေပါ့။ လမ္းေဘးက်ဴးေတြကို ခုလိုမရွင္းဘဲထားရင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးက ႐ႈပ္ပြေနလိမ့္မယ္” လို႔လည္း ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ႀကီးက ျပန္လည္ေခ်ပခဲ့ေပမဲ့ ယခင္ကလည္း လမ္းက်ဴး ဆိုင္က်ဴး ေျမာင္းက်ဴးေတြ ဖယ္ရွားမည္။ ယာဥ္ႏွစ္ထပ္ရပ္ရင္ အေရးယူမည္ဆိုတဲ့ အမိန္႔စာေတြကို အႀကိမ္ႀကိမ္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ေပမဲ့ တစ္ေျပးညီ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမျပဳဘဲ ဆိုင္ႀကီးကနားႀကီးေတြကေတာ့ က်ဴးျမဲက်ဴးဆဲ ရွိေနခဲ့တာပါ။ အခုလည္း က်ဴးဆဲက်ဴးျမဲ မျဖစ္ဖို႔နဲ႔ တစ္ေျပးညီ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ ေက်ာသားရင္သားမခြဲျခားဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။

“ဆိုင္ကိုပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ အတည္တက် ေနရာယူၿပီး ဖြင့္ေရာင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တြန္းလွည္းနဲ႔ေရြ႕လ်ားေပါ့။ ဒါကို လာစစ္ေတာ့ လမ္းပလက္ေဖာင္းေပၚ က်ဴးတယ္ဆိုၿပီး ဆင့္ေခၚလို႔ တစ္ေသာင္းေဆာင္ခဲ့ရတယ္။ တြန္းလွည္းလုပ္ခဲ့ရတာလည္း စည္ပင္က ခိုင္းလို႔ လုပ္ခဲ့ရတာ။ အရင္က လူႀကီးလမ္းေၾကာင္းရွိရင္ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြကို မရွိမျမင္ေစခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆုတ္ခိုင္းတယ္။ အဲဒီမွာ ခဏခဏဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔ ေရႊ႕ရေျပာင္းရလြယ္ေအာင္ ဘီးတပ္ပါဆိုလို႔ တပ္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီမွာ ဘီးလွိမ့္ခြန္ဆိုၿပီး လစဥ္ ေဆာင္ရတ့ဲ အပိုကုန္ေငြတိုးလာေရာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာက ဒီလမ္းေဘးေလးေစ်းေရာင္းဖို႔ကို လစဥ္ေၾကးကသတ္သတ္၊ ေန႔စဥ္ေစ်းေကာက္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ရတာ မလြယ္ပါဘူး။ လမ္းက်ဴးလို႔ ရွင္းလင္းအေရးယူမယ္ဆို လမ္းေပၚပိတ္ၿပီး အခိုင္အမာေနရာ ယူထားတဲ့ဟာေတြကို အရင္ဆံုး ရွင္းလင္းေပးေစခ်င္တယ္” လို႔ ေစ်းသည္တစ္ဦးက ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။

ၿမိဳ႕ေတာ္သန္႔ရွင္းသာယာဖို႔အတြက္ ေဆာင္ရြက္တဲ့ အခုစီမံခ်က္ဟာ မွန္ကန္သင့္ ေလ်ာ္ပါတယ္လို႔ဆိုသည့္တိုင္ ေစ်းဆိုင္ေတြအေနနဲ႔ လမ္းက်ဴးထားမိတယ္ဆိုပါက သက္ဆိုင္ရာစည္ပင္႐ံုးခန္းမွာ တရား၀င္ဒဏ္ေဆာင္ အခြန္သြင္းခ်လန္ထုတ္ထားရင္ နည္းဥပေဒအရ အက်ဳံး၀င္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။ အဲလို ေစ်းဆိုင္တည္ခင္းထားမႈေတြကို ဒဏ္ေၾကးတပ္႐ိုက္မႈေတြနဲ႔ပဲ စီမံေဆာင္ရြက္ေနတယ္ဆိုပါက စီမံခ်က္ရဲ႕အႏွစ္သာရျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္သန္႔ရွင္းသာယာၿပီး စည္းကမ္းတက် ျဖစ္ဖို႔ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို ေအာင္ျမင္ပါတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါသလား။ လမ္းဧရိယာ၊ ေျမာင္းဧရိယာေတြကို ပိတ္ဆို႔ၿပီး ႏွစ္ေပါင္းဆယ္စုႏွစ္ေတြနဲ႔ခ်ီ အခိုင္အမာျပဳလုပ္ထားတဲ့ ေစ်းဆုိင္ေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ အေရးယူပိတ္သိမ္းၿပီးၿပီလဲ။

“ဒုိင္းမြန္းပလာဇာေျမ ေအာက္ခန္းမွာ ဖြင့္ထားတဲ့ အုိးရွင္းစူပါမားကတ္ဟာဆုိရင္ မူလက ကားပါကင္ေနရာပါ။ ေဟာ အခုက်ေတာ့ ေစ်း၀ယ္စင္တာဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကားေတြက လမ္းေပၚေရာက္ေရာ။ စည္ပင္ကုိယ္တုိင္က ဒီလုိစည္းကမ္းေတြကုိ ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး လုပ္ခြင့္ျပဳလုိက္တာ ရွက္စရာေကာင္းပါတယ္။ မူလကားပါကင္ မရွိေတာ့ လမ္းေပၚေရာက္။ လမ္းေပၚေရာက္ေတာ့တစ္ခါက ရိန္းနဲ႔မ ဒဏ္႐ိုက္ျပန္ေရာ သံသရာလည္ေနတယ္။ ျပည္သူလူထုကုိ စည္းကမ္းရွိေစခ်င္ရင္ စည္းကမ္းထိန္းသိမ္းတဲ့ဌာနကလည္း လုိက္နာဖို႔လုိတယ္” လို႔ ၿမိဳ႕ခံတစ္ဦးက သံုးသပ္ခဲ့ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ဒုိင္းမြန္းပလာဇာနဲ႔ကပ္လ်က္ ရတနာပံုေစ်းပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ က်ဴးၿပီး စည္ပင္ရဲ႕ ခြင့္ျပဳခ်က္နဲ႔ စက္ေလွကားထပ္မံ တည္ေဆာက္ထားမႈဟာလည္း ေထာက္ျပစရာတစ္ခု ျဖစ္ေနဆဲပါ။ ဒါေတြကို ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္ႀကီးအေနနဲ႔ ေျဖရွင္း ေဆာင္ရြက္ဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ စည္ပင္ဘတ္ဂ်က္ရလို႔ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ မွ်တမႈမရွိပါဘူး။

“အတြင္း ဓာတ္ေလွကား ပါၿပီးသား။ ဒါကုိ လူသြားပလက္ေဖာင္း ဧရိယာကုိငံုၿပီး ၃၃လမ္းနဲ႔ ၃၄ လမ္းေပၚမွာ စက္ေလွကားအသစ္ျပန္ထုတ္တယ္။ စည္ပင္နဲ႔ အက်ဳိးတူ ေဆာင္ရြက္တဲ့ ဒီလုိေစ်းစီမံကိန္းေတြကုိ စည္ပင္ခြင့္ျပဳခ်က္မရဘဲ လုပ္လုိ႔မရပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အေျခခံလူတန္းစား ေစ်းသည္ေတြက်ေတာ့ က်ဴးဆုိၿပီး ခ်က္ခ်င္းအေရးယူတယ္။ ဒီလုိလုပ္ငန္းရွင္ေတြအတြက္က် တရား၀င္ က်ဴးခြင့္ရတာလားလို႔ ေမးခ်င္ပါတယ္” လို႔ ေစ်းသည္တစ္ေယာက္က ဆိုပါတယ္။

အခုဆိုရင္ မႏၲေလးေဆး႐ံုႀကီး ၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ ၄၀၀ က်ပ္တန္ ထမင္းဆိုင္ေလးေတြဟာ ေပၚတစ္လွည့္ေပ်ာက္တစ္လွည့္နဲ႔မို႔ စီမံခ်က္ အသက္၀င္မႈကို ဒက္ထိခံစားေနရတာ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေပၚတစ္လွည့္ ေပ်ာက္တစ္လွည့္ ေစ်းဆိုင္ေလးေတြက စီမံခ်က္ သက္ေရာက္ရာေနရာေတြမွာ ေျပးဟယ္၊ ပိတ္ဟယ္နဲ႔ ထိတ္လန္႔စြာနဲ႔ နစၥဓူ၀ျဖတ္သန္းေနၾကပါၿပီ။ ဒီလို အေျခခံလူတန္းစားမ်ား မွီခိုသဟဲျပဳေနၾကတဲ့ ၄၀၀ က်ပ္တန္ ထမင္းဆိုင္ေလးေတြဟာ လမ္းက်ဴးေျမာင္း က်ဴးစီမံခ်က္မွာ အၿပီးတိုင္ပါ၀င္သြားမယ္ဆို အေျခခံ လူတန္းစားေတြအတြက္ ဆံုး႐ံႈးမႈတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ခုလို ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ေခါင္ခိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ထမင္းတစ္နပ္ ေလးရာက်ပ္ဆိုတာ အံ့ၾသစရာပါ။ ဒီအခ်က္ေတြကို ထည့္တြက္ၿပီး တစ္ပိုင္တစ္ႏုိင္ေစ်းဆိုင္ေတြကို ဆိုင္ႀကီးကနားႀကီးေတြနဲ႔ တန္းတူထား အေရးယူမလား၊ သူတို႔အတြက္ Plan B တစ္ခုထားၿပီး ဘယ္လိုျပန္လည္ စီမံေနရာခ်ထားေပးမလဲဆိုတာမ်ဳိး ထည့္သြင္းစဥ္းစားေပးဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ စီမံခ်က္အႏွစ္ခ်ဳပ္ဟာ လမ္းေဘးက်ဴးေက်ာ္ ေစ်းဆိုင္ (တြန္းလွည္း၊ပ်ံက်) ဆိုပါက ေငြက်ပ္တစ္ေသာင္း ဒဏ္႐ိုက္ၿပီး မီးစက္ထားရွိမႈလို အခိုင္အမာ က်ဴးယူထားတဲ့ လုပ္ငန္းေတြကိုေတာ့ တစ္ေပပတ္လည္ တစ္ေထာင္က်ပ္ႏႈန္းနဲ႔ လစဥ္ေပးေဆာင္ေစတာမို႔ ဒီစီမံခ်က္ဟာ စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီ ဘတ္ဂ်က္ရွာေဖြမႈနဲ႔ အေျခခံလူတန္းစားေစ်းသည္မ်ား ပေပ်ာက္ေရးမျဖစ္ဖို႔ သတိခ်ပ္ဖို႔ လုိပါၿပီ။

အီးယူေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ဘရီးဇစ္ေခတ္လြန္ ညီညြတ္ေရး

ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၆ ရက္က ဘာလင္ရွိ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္႐ံုးတြင္ ဂ်ာမနီ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အင္ဂ်လာမာကယ္က ၿဗိတိန္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ထရီဆာေမကို ႏႈတ္ဆက္ေနစဥ္ (Photo: AFP)

ယခုသီတင္းပတ္အတြင္း အီးယူေခါင္းေဆာင္မ်ား အေနျဖင့္ အလြန္အႏၲရာယ္မ်ားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကို ရင္ဆိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ ယင္းမွာ ဘရီးဇစ္ေခတ္လြန္ ဘတ္ဂ်က္ကိစၥႏွင့္ ဥေရာပေကာ္မရွင္ အႀကီးအကဲ ယန္းကေလာ္ဒီယန္ကာအား ဆက္ခံမည့္သူကို ေရြးခ်ယ္ေရးျဖစ္သည္။

လြန္ခဲ့သည့္ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ၿဗိတိန္ႏုတ္ထြက္သြားၿပီးေနာက္ ၿဗိတိန္မပါသည့္ ေခါင္းေဆာင္ ၂၇ ဦးတို႔သည္ ေသာၾကာေန႔တြင္ ဘရက္ဆဲ၌ တစ္ရက္ၾကာ အထူးထိပ္သီး ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ရပ္ကို ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ၿပီး ယင္းသည္ ပို၍သိပ္သည္းက်စ္လ်စ္ၿပီး ပိုမိုညီညြတ္သည့္ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ဆီသို႔သြားရန္ လမ္းျပေျမပံုတစ္ရပ္အတြက္ အဓိကေျခလွမ္းတစ္ရပ္ ျဖစ္လာမည္ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ ဥေရာပျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ ဦးေဆာင္တာ၀န္ယူထားသူတစ္ဦး ျဖစ္သည့္ ျပင္သစ္သမၼတ အီမန္ႏ်ဴယယ္မက္ခရြန္ႏွင့္ ယန္ကာတို႔အၾကား အနာဂတ္၌ ထိပ္တန္းဥေရာပေခါင္းေဆာင္မ်ားကို မည္သို႔မည္ပံု ေရြးခ်ယ္မည္ဟူသည္ႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ဖက္ဒရယ္လစ္အျမင္အတြက္ အက္ေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္ေပၚေနပံုရသည္။

ယင္းသေဘာထားကြဲလြဲမႈက အီးယူအေနျဖင့္ အဓိကအဖြဲ႕၀င္တစ္ဦး ဆံုး႐ႈံးရမည့္ အေရးကို ေက်ာ္လႊားႏုိင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းမႈကို ေဖာ္ျပေနသည္။ အီးယူကို ဒုကၡပင္လယ္ေ၀ေစေသာ ျပႆနာမ်ားသည္ အဓိကအခ်က္ ႏွစ္ခ်က္အေပၚ၌ အေျခခံေနသည္။ ယင္းမွာ ေငြေၾကးႏွင့္ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာ ပိုင္ဆိုင္မႈ ကိစၥျဖစ္သည္။

အျငင္းပြားဖြယ္ရာေကာင္းသည့္ Spitzenkandidat စနစ္ေၾကာင့္ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္တြင္ ဥေရာပေရြးေကာက္ပြဲၿပီးေနာက္ ယန္ကာ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ခံရသည္။ ယင္းစနစ္တြင္ ဦးေဆာင္ကိုယ္စားလွယ္အတြက္ ဂ်ာမနီက ဦးေဆာင္ၿပီး ယင္းေအာက္၌ မဲအမ်ားဆံုး ရရွိသည့္ ႏိုင္ငံေရးအုပ္စုသည္ ယင္းရာထူးအတြက္ သူ၏ကိုယ္စားလွယ္ကို အမည္စာရင္း တင္သြင္းႏုိင္သည္။

ဥေရာပပါလီမန္ႏွင့္ ယန္ကာတို႔ ႏွစ္ဖက္စလံုးသည္ ၂၀၁၉ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ျပဳလုပ္မည့္ ဥေရာပေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ယင္းစနစ္ကို ျပန္လည္က်င့္သံုးရန္ ေထာက္ခံထားသည္။ ၎တို႔က ယင္းစနစ္သည္ အီးယူ၏ အားအေကာင္းဆံုး အလုပ္အမႈေဆာင္ လက္တံျဖစ္ေသာ ေကာ္မရွင္ကို ဦးေဆာင္မည့္သူအား ျပည္သူလူထုက တိုက္႐ိုက္ေျပာၾကားႏုိင္ေစသည္ဟု ဆိုသည္။

အခြင့္အေရးႏွင့္ တာ၀န္၀တၱရား

ထိပ္သီးေဆြးေႏြးပြဲမ်ားကို ညႇိႏႈိင္း ေဆာင္ရြက္ေပးရၿပီး အီးယူအဖြဲ႕၀င္ႏုိင္ငံမ်ားကို ကိုယ္စားျပဳသည့္ ဥေရာပေကာင္စီဥကၠ႒ ေဒၚနယ္တက္သည္ Spitzenkandidat စနစ္ျဖင့္ ေရွ႕ဆက္မည္လား အပါအ၀င္ ေရြးခ်ယ္စရာ အခ်က္မ်ားကို ထိပ္သီးေဆြးေႏြးပြဲ၌ ခ်ျပလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရသည္။

ဥေရာပေခါင္းေဆာင္မ်ားက ပါလီမန္၏ အျမင္မ်ားကို ထည့္တြက္ေသာ္လည္း အီးယူ၌ လက္မွတ္ထိုးထားေသာ ႏုိင္ငံအျဖစ္ ၎တို႔သည္ ေကာ္မရွင္အႀကီးအကဲကို ေရြးခ်ယ္ရန္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးႏွင့္ တာ၀န္၀တၱရားရွိေၾကာင္း ေျပာၾကားလိမ့္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ရသည္။

ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ အမ်ားအျပားသည္ Spitzenkandidat လုပ္ငန္းစဥ္ကို ခါးခါးသီးသီး ဆန္႔က်င္ၾကသည္။ ၎တို႔က ယင္းသည္ ဒီမိုကေရစီနည္းက် ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ခံရေသာ အစိုးရအႀကီးအကဲမ်ားကို ေဘးဖယ္ၿပီး ဘရက္ဆဲအေျခစိုက္ ႏိုင္ငံေရးအုပ္စုမ်ားက ေနာက္ကြယ္၌ ျပဳလုပ္ထားေသာ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို ဦးစားေပးၿပီး ေကာ္မရွင္ အႀကီးအကဲ ရာထူးသည္လည္း ႏုိင္ငံေရးဆန္လြန္းေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ၾကသည္။

ယခုသီတင္းပတ္အတြင္း မက္ခရြန္က အီးယူထူေထာင္ထားမႈက အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီအရ မဆီမေလ်ာ္ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေ၀ဖန္ခဲ့ၿပီး ေကာ္မရွင္ကို ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဆံုးျဖတ္ရျခင္းျဖင့္ ရွင္းလင္းေသာ လုပ္ပိုင္ခြင့္တစ္ရပ္ေပးေရးအတြက္ ႏိုင္ငံေရးဆိုင္ရာ မြမ္းမံမႈတစ္ရပ္ ျပဳလုပ္ရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ယန္ကာက Spitzenkandidat စနစ္သည္ ယုတၱိေဗဒအရ ၿပီးျပည့္စံုေၾကာင္း ယခုသီတင္းပတ္အေစာပိုင္းက ေျပာၾကားခဲ့သည္။ သူက ေကာ္မရွင္ အႀကီးအကဲရာထူးကို ေဒၚနယ္တက္၏ ရာထူးႏွင့္ ေပါင္းစပ္ရန္လည္း ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။

ယင္းသေဘာထားကြဲလြဲမႈသည္ ယခုလ အေစာပိုင္းက ဥေရာပပါလီမန္အေနျဖင့္ မက္ခရြန္ႏွင့္ ဆက္ဆံေရး၌ ထိုးႏွက္ခ်က္တစ္ရပ္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီးေနာက္ အထူးသျဖင့္ ပို၍ျပင္းထန္လာခဲ့သည္။ ယင္းထိုးႏွက္ခ်က္မွာ ၿဗိတိန္ေၾကာင့္ လစ္လပ္သြားေသာ ေနရာေပါင္း ၇၃ ေနရာအနက္ ၃၀ ကို မဲဆႏၵနယ္ေျမမ်ားသို႔ တိုက္႐ိုက္ျဖန္႔ေပးမည့္အစား ဥေရာပတစ္ခြင္လံုးအတြက္ ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ရန္ ခ်ေပးမည့္ ‘ႏိုင္ငံအားလံုးႏွင့္ဆိုင္ေသာ စာရင္းမ်ား’ ဟူသည့္အဆိုကို ဆန္႔က်င္မဲေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

“ေရြးေကာက္ပြဲေတြအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ႏုိင္ငံအားလံုးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ စာရင္းဆိုတာမ်ဳိးမရွိရင္ ဘာလို႔ Spitzenkandidat ဆိုတာ ရွိေနရမွာလဲ” ဟု လူဇင္ဘတ္၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဇာဗီးယားဘက္တယ္က Twitter ၌ ေရးသားခဲ့သည္။

အေပါက္တစ္ေပါက္ကို ျဖည့္ျခင္း

ဘရီးဇစ္က ထားခဲ့ေသာ အေပါက္ကိုျဖည့္ရန္ ၂၀၂၀ ျပည့္ႏွစ္မွစသည့္ အီးယူ၏ ႏွစ္အတန္ၾကာအတြက္ ဘတ္ဂ်က္ကိစၥသည္ ပိုမိုနက္႐ႈိင္းေသာ သေဘာထားကြဲလြဲမႈမ်ားကို ျဖစ္ေပၚလာေစႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ၿခိမ္းေျခာက္လ်က္ရွိသည္။ ယခုအႀကိမ္၌ အဖြဲ႕၀င္ ႏုိင္ငံမ်ားအၾကား အခ်င္းခ်င္း သေဘာထား ကြဲလြဲလာႏုိင္သည္။

၎တို႔အေနျဖင့္ ဘတ္ဂ်က္ကိုတုိးျမႇင့္မည္လား၊ ေလွ်ာ့ခ်မည္လား သို႔မဟုတ္ ယခုအတိုင္းထားမည္လားဟူသည္ႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဒၚနယ္တက္က ထိပ္သီးေဆြးေႏြးပြဲ၌ ေမးျမန္းဖြယ္ရွိသည္။

အီးယူ၏ ဘတ္ဂ်က္ေကာ္မရွင္နာ ဂန္သာေအာ္တင္ဂါက ၿဗိတိန္ႏုတ္ထြက္သြားျခင္းသည္ ဘတ္ဂ်က္၌ ယူ႐ို ၁၂ မွ ၁၅ ဘီလ်ံ (အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၅ မွ ၁၉ ဘီလ်ံ) ရွိေသာ အေပါက္ႀကီးကို ခ်န္ခဲ့လိမ့္မည္ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။ သူက ယင္းသည္ ခြဲေ၀မႈအရ ၂၀၁၄-၂၀၂၀ ဘတ္ဂ်က္တြင္ ဂ်ီဒီပီ၏ တစ္ရာခိုင္ႏႈန္းရွိေနသည့္ လက္ရွိအဆင့္မွေန၍ ၁ ဒသမ ၁ ရာခိုင္ႏႈန္းႏွင့္ ၁ ဒသမ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္းအၾကား ျမင့္တက္လာလိမ့္မည္ဟု ညႊန္ျပခဲ့သည္။

အသားတင္ထည့္၀င္သူမ်ားျဖစ္ေသာ နယ္သာလန္၊ ဒိန္းမတ္၊ ၾသစႀကီးယား၊ ဆြီဒင္ ႏွင့္ ဖင္လန္ႏုိင္ငံမ်ားအားလံုးသည္ ယင္းစိတ္ကူးကို ဆန္႔က်င္ၾကလိမ့္မည္ျဖစ္သည္။

စိုက္ပ်ဳိးေရးက႑ကို ဘတ္ဂ်က္ျဖတ္ေတာက္မည္ဟု ေအာ္တင္ဂါ၏ သတိေပးမႈမ်ား (ျပင္သစ္က မႀကိဳက္သည့္ကိစၥ) ႏွင့္ ပို၍ဆင္းရဲေသာ အေရွ႕ဥေရာပႏုိင္ငံမ်ားကို အက်ဳိးရွိေစမည့္ ေပါင္းစည္းညီညြတ္ေရးရန္ပံု ေငြကိစၥတို႔အား ဆိုးဆိုးရြားရြား ပယ္ခ်ၾကဖြယ္ ရွိသည္။

သို႔ေသာ္ တရားဥပေဒစိုးမိုးေရးႏွင့္ ေကာင္းမြန္ေသာ အျပဳအမူမ်ားအတြက္ အခါအားေလ်ာ္စြာေပးမည့္ ေပါင္းစည္းညီညြတ္ေရး ရန္ပံုေငြအားျဖင့္ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ်ျခင္း ကိစၥမ်ားအပါအ၀င္ အဓိကကိစၥမ်ား၌ ပါ၀င္ေနသည့္ ပိုလန္ႏွင့္ ဟန္ေဂရီကဲ့သုိ႔ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားကို အီးယူက ဆြဲေဆာင္သိမ္းသြင္းလိမ့္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္ျပေနသည့္ ကိစၥမ်ားဟူ၍ မ်ားစြာမေတြ႕ရေပ။

ေနာက္ခံ၌ တင္းမာမႈမ်ား ရွိေနျခင္းႏွင့္အတူ အီးယူအေနျဖင့္ ဘရီးဇစ္ကိစၥအတြက္ ၿဗိတိန္ႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္ ေသြးစည္းညီညြတ္ရန္လိုေၾကာင္း အထူးျပဳေျပာၾကားေနသည္မွာ အံ့ၾသဖြယ္ရာမရွိေပ။

ဘရီးဇစ္အလြန္ကာလ ၿဗိတိန္ႏွင့္ ဆက္ဆံေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေရးေပၚ ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္ လာမည့္လအတြင္း ေရွ႕သို႔တြန္း၍လုပ္ေဆာင္ရန္ လိုလားပါသလားဟု ေဒၚနယ္တက္က လာမည့္ေသာၾကာေန႔တြင္ ဥေရာပေခါင္းေဆာင္မ်ားအား ေမးျမန္းလိမ့္မည္ဟုလည္း ေမွ်ာ္လင့္ရသည္။

ဘရီးဇစ္အလြန္ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေစ့စပ္ညႇိႏႈိင္းမႈမ်ား၌ ၿဗိတိန္၏ ဆႏၵမ်ားႏွင့္ အခက္အခဲမ်ား မေရမရာ ျဖစ္ေနမႈသည္ ယင္းကိစၥကို ေနာက္ျပန္ဆုတ္သြားေစဖြယ္ ရွိေနသည္။

အုပ္စုဖြဲ႕ ရမ္းကားအတင့္ရဲလာတဲ့ ခါးပုိက္ႏႈိက္ေတြကို ဘယ္လုိအေရးယူမလဲ

ခါးပိုက္ႏိႈက္မႈျဖစ္စဥ္မ်ား လူမႈကြန္ရက္တြင္ ေဖာ္ျပထားစဥ္

“ကုိယ့္အိတ္ေလးေတြ ေရွ႕မွာ လြယ္ထားမယ္ေနာ္။ ကြၽန္ေတာ္အႀကိမ္ႀကိမ္ သတိေပးပါတယ္ေနာ္။ ထပ္ေျပာပါမယ္။ အိတ္ေတြ၊ ကိုယ့္ပစၥည္းေတြကုိ ကုိယ္တုိင္ဂ႐ုစုိက္ပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွထပ္ေျပာေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒါပဲႀကိဳေျပာႏုိင္တယ္။ အဲဒါမွ ျဖစ္ရင္လည္း ကံျဖစ္ကံကုိယ္၊ ကုိယ္ျဖစ္ကုိယ္ခံပဲ။ အခုခ်ိန္က လူက်ပ္ခ်ိန္ပဲ” ဟု YBS ၈၆ မီနီဘတ္ခရီးသည္ ယာဥ္အကူတစ္ဦးက လမ္းနီမွတ္တုိင္မေရာက္မီ ခရီးသည္မ်ားကုိ သတိေပးစကား က်ယ္ေလာင္စြာျဖင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာၾကားေနသည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေနထုိင္သူ ျပည္သူအမ်ားစု အလုပ္သြား၊ ခရီးသြားရင္းမွ အႏၲရာယ္တစ္ခုကုိ ေတြ႕ၾကံဳေနၾကသည္။ ယင္းအႏၲရာယ္မွာ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” ခံရမႈပင္ ျဖစ္သည္။ အမ်ားစုမွာ မိမိကုိယ္တုိင္ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” အႏၲရာယ္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသာ္လည္း မိမိအသက္အႏၲရာယ္ ျဖစ္ေပၚမည္စိုးရိမ္သျဖင့္ မတု႔ံျပန္ရဲၾကသလုိ တျခားသူ ခါးပုိက္ႏႈိက္အႏၲရာယ္ ၾကံဳေတြ႕ရသည္ကုိ သိရွိသည့္အခါတြင္လည္း မိမိကုိ  “ခါးပုိက္ႏႈိက္” မ်ား ရန္ျပဳမည္စုိးရိမ္သျဖင့္ ကူညီအသိေပးမႈ တစ္စုံတစ္ရာ မလုပ္ႏုိင္ခဲ့ၾကေပ။ ထုိသုိ႔ပစၥည္း၊ ဥစၥာခုိးႏႈိက္ခံရမႈအျပင္ အသက္အႏၲရာယ္ပါ ရန္ျပဳခံရတတ္ေသာေၾကာင့္ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” အႏၲရာယ္မွာ အမ်ားျပည္ သူလုံျခံဳမႈ၊ လြတ္လပ္စြာသြားလာ ေနထုိင္မႈကို ဆုိးရြားစြာ ၿခိမ္းေျခာက္ေနသည့္ မႈခင္းတစ္ခုပင္ ျဖစ္သည္။

အတင့္ရဲ ရမ္းကားလာတဲ့ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” မ်ား

ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီး ရဲတပ္ဖြဲ႕က ထုတ္ျပန္ထားသည့္ မႈခင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၁၇ ႏွင့္ ၂၀၁၆ ခုႏွစ္အတြင္း ရန္ကုန္၌ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” မႈ ျဖစ္စဥ္ေပါင္း ၁၀၈ မႈ ျဖစ္ပြားခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ခါးပုိက္ႏႈိက္မ်ားမွာ ရထား၊ ခရီးသည္တင္ယာဥ္မ်ားႏွင့္ လူစည္ကားရာ ေနရာမ်ားတြင္ အဓိက ပစ္မွတ္ထား က်ဴးလြန္ေလ့ရွိသည္။

ယခုႏွစ္ အစပုိင္းတြင္မူ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” မ်ားမွာ ခရီးသည္တင္ယာဥ္လုိင္းမ်ားေပၚတြင္ က်င္လည္က်က္စား၍ အုပ္စုဖြဲ႕ပစၥည္းႏႈိက္ယူမႈ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈႏွင့္ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ က်ဴးလြန္မႈမ်ားကုိ ျပဳလုပ္လ်က္ရွိလာသည္ကုိ ေတြ႕ျမင္လာရသည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ ရက္က YBS ယာဥ္ေပၚတြင္ စီးနင္းလိုက္ပါလာသည့္ ခရီးသည္အမ်ိဳးသမီးထံမွ အုပ္စုဖြဲ႕ ခါးပိုက္ႏႈိက္ၿပီး ထုိးႀကိတ္သည့္ ျဖစ္စဥ္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ က်ဴးလြန္ခံရသူ အမ်ဳိးသမီးမွာ လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္၊ သနပ္ျပင္ေက်းရြာမွ YBS အမွတ္ ၁ ယာဥ္တစ္စီးကိုစီး၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အတြင္းသုိ႔ လာေရာက္စဥ္ေတာင္ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္၊ နတ္စင္မွတ္တုိင္အေရာက္တိုင္ အေရာက္၌ ၎ပိုက္ဆံအိတ္ကို ယာဥ္ေပၚရိွ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးက ႏိႈက္ယူသြားသည္ကို ေတြ႕သျဖင့္ ျပန္ေပးရန္ ေျပာဆိုခဲ့သည္။

ထိုသုိ႔ေျပာသည့္အခါ ခါးပုိက္ႏႈိက္က က်ဴးလြန္ခံရသူအမ်ဳိးသမီး၏ ဦးေခါင္းကုိ လက္သီးျဖင့္ထု၍ ဆဲဆိုကာ တံေတြးျဖင့္ေထြးခဲ့သည့္အျပင္ က်န္ခါးပုိက္ႏႈိက္ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးကလည္း က်ဴးလြန္ခံရသူ အမ်ဳိးသမီးအား ဆဲဆုိျခင္း၊ လက္လိမ္ခ်ဳိးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ထို႔ျပင္ ယင္းျဖစ္စဥ္အားေတြ႕ရွိသူ ယာဥ္ေပၚပါ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးက ၀င္ေရာက္ဖ်န္ေျဖစဥ္ ခါးပုိက္ႏႈိက္မ်ားက ယင္းအမ်ိဳးသားကို လည္း တံေတြးျဖင့္ေထြးျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ေၾကာင္း ရဲမႈခင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ သိရသည္။

အဆုိပါျဖစ္စဥ္ကုိ  ယာဥ္ေမာင္းက သိရွိေသာအခါ  နီးစပ္ရာ ေတာင္ဒဂံုၿမိဳ႕မရဲစခန္းသုိ႔ ယာဥ္ကိုေမာင္း ႏွင္ခဲ့ၿပီး ရဲတပ္ဖြဲ႕ကို ခါးပုိက္ႏႈိက္မ်ားအား ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးရာ ၎တို႔မွာ အေရွ႕ဒဂုံၿမိဳ႕နယ္ေန ေနဖုန္းေအာင္ (ခ) ဟိန္းေဇာ္ဦး (၃၁ ႏွစ္)၊ ေျမာက္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္ေန ထက္ေအာင္(၃၆ ႏွစ္) ႏွင့္ ၿဖိဳးေ၀ထြန္း(ခ) ၿဖိဳးႀကီး (၂၃ ႏွစ္) တုိ႔ျဖစ္ၿပီး ေတာင္ဒဂံုၿမိဳ႕မရဲစခန္းက (ပ)၂၈၇/ ၂၀၁၈၊ ရာဇသတ္ႀကီးပုဒ္မ ၃၈၂/ ၃၅၄/ ၂၉၄/ ၁၁၄ ျဖင့္ အမႈဖြင့္ဖမ္းဆီးထားေၾကာင္း သိရသည္။

အလားတူ ၿပီးခဲ့သည့္ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္ေအာက္တုိဘာ ၃၁ ရက္က YBS အမွတ္ ၂၀ ယာဥ္လုိင္းေပၚတြင္ ခါးပုိက္ႏႈိက္မ်ားက ခရီးသည္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး၊ ယာဥ္ေမာင္းႏွင့္ ယာဥ္အကူတုိ႔အား ဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းမႈ ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။

YBS အမွတ္ ၂၀ ယာဥ္လုိင္းတြင္ စီးနင္းလာသည့္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးမွာ မိမိခါးပုိက္အႏႈိက္ခံရေၾကာင္း သိသျဖင့္ ယာဥ္ေမာင္းႏွင့္ ယာဥ္အကူအား အသိေပးအကူညီေတာင္းခဲ့သည္။ ထုိအခါ ခါးပုိက္ႏႈိက္ႏွစ္ဦးမွာ ဓမၼေစတီလမ္းႏွင့္ အင္းလ်ားလမ္းထိပ္မီးပြိဳင္႔တြင္ ယာဥ္ေပၚမွဆင္းသြား၍ ယာဥ္ေမာင္း၊ ယာဥ္အကူႏွင့္ ခါးပုိက္ႏိႈက္ခံရသည့္ အမ်ိဳးသမီးအား ဆဲဆုိႀကိမ္းေမာင္းခဲ့ေၾကာင္း ရဲမႈခင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ သိရသည္။

ယင္းျဖစ္စဥ္မွာ လူမႈကြန္ရက္ Facebook တြင္ ပ်ံ႕သြားခဲ့ၿပီးေနာက္ ရဲတပ္ဖြဲ႕မွ အခင္းျဖစ္  YBS အမွတ္ ၂၀ ယာဥ္ စီစီတီဗြီမွတ္တမ္းမွတစ္ဆင့္ ၾကည့္႐ႈစစ္ေဆးခဲ့ကာ ဇန္န၀ါရီ ၉ ရက္တြင္ က်ဴးလြန္သူမ်ားျဖစ္သည့္  စုိးလင္းထုိက္ (၃၂ ႏွစ္)၊ ေက်ာ္လင္းထက္ (၂၁ ႏွစ္) ႏွင့္ ၀င္းေက်ာ္ေက်ာ္ (၄၁ ႏွစ္) တို႔အား ဖမ္းမိခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားက ခရီးသည္ တင္ယာဥ္လုိင္းေပၚတြင္ လုိက္ပါစီးနင္းၿပီး အသြင္ယူကာ ၎တုိ႔ကုိ  ေျမာက္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္၊ သုဓမၼာလမ္းမႀကီး၊ (ဃ) ေစ်းမွတ္တုိင္တြင္ ဖမ္းဆီးခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရဲမႈခင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ သိရသည္။

“ညီမ ခါးပုိက္အႏႈိက္ခံရတာေတာ့ ႏွစ္ႀကိမ္ရွိၿပီ။ တစ္ႀကိမ္က ေရႊဂုံတုိင္မွတ္တိုင္နားမွာပဲ။ လူအနားကုိ အတင္းကပ္တာ ညီမလည္း လူက်ပ္လို႔ပဲထင္တာ။ ၾကာေတာ့ စိတ္မထင္တာနဲ႔ ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ အမ်ဳိးသားတစ္ဦးပဲ။ မ်က္ႏွာက မလုံမလဲပုံျဖစ္ေနတယ္။ ေျမနီကုန္းမွတ္တုိင္ေရာက္ေတာ့ အတင္းဆင္းေျပးသြားတယ္။ ညီမလည္း အိတ္ကုိစမ္းၾကည့္ေတာ့ ဖုန္းပါသြားမွန္းသိတယ္။ ရဲစခန္းေတာ့ မတုိင္ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒုတိယတစ္ေခါက္ကေတာ့ ဆူးေလကား မွတ္တုိင္ဆင္း လမ္း ၃၀ ဘက္လမ္းေလွ်ာက္ေတာ့ ေနာက္ကေန အိတ္ကုိ ဇစ္ဖြင့္ၿပီး ပုိက္ဆံရယ္၊ ဖုန္းရယ္ ႏိႈက္တာခံရတယ္။ အဲဒီအေခါက္ကေတာ့ ရဲစခန္းသြားတိုင္လုိက္တယ္။ စခန္းကရဲေတြေျပာတာေတာ့ အဲဒီနားေလးက အျမဲတမ္းလုိလုိ ျဖစ္တယ္တဲ့။ ဖမ္းမိလုိ႔ရွိရင္ ျပန္ဆက္သြယ္ေပးပါမယ္ေျပာတယ္။ ပုိက္ဆံရယ္၊ ပစၥည္းရယ္က ကိစၥမရွိပါဘူး။ မွတ္ပုံတင္၊ ကားလုိင္စင္၊ စာရြက္စာတမ္းေတြက ခံရသူေတြအတြက္ အရမ္းအေရးႀကီးတယ္။ ခါးပုိက္ႏႈိက္ေတြက ဓားေတြဘာေတြ ေဆာင္တတ္ေတာ့ အသက္အႏၲရာယ္ျပဳမွာစုိးၿပီး မေအာ္ခ်င္ဘူး။ ကုိယ့္ကိစၥနဲ႔ကုိယ္ အေတြးမ်ားေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိတတ္ေတာ့ တစ္ခါတေလ အိတ္ကုိ သတိမထားမိတာေတြ ျဖစ္တတ္တယ္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ သတိထားပါတယ္။ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ခါးပုိက္ႏႈိက္ေတြ မရွိေတာ့ေအာင္၊ မလုပ္ရဲေတာ့ေအာင္ သက္ဆုိင္ရာက အေရးယူေပးခ်င္တယ္။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ အႏၲရာယ္ကင္းကင္း သြားလာလုိ႔ရတဲ့ ႏုိင္ငံမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ခါးပုိက္ႏႈိက္ေရာ၊ မေကာင္းတဲ့ ဒုစ႐ုိက္မႈေတြ အားလုံးမရွိေအာင္ေပါ့ေနာ္” ဟု ခါးပုိက္ႏႈိက္ခံရဖူးသူ တစ္ဦးျဖစ္သူ မႏု၀ါ၀င္းက ေျပာၾကားသည္။

“ခါးပုိက္ႏႈိက္” ဆုိတာ

“ခါးပုိက္ႏႈိက္” အမ်ားစုမွာ ခုိးႏႈိက္မႈလုပ္ေဆာင္ရန္အတြက္ မွတ္တုိင္မ်ားတြင္ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာမႈ ျပဳလုပ္တတ္ၾကသည္။ လကုန္ရက္ႏွင့္ လစာထုတ္သည့္ ရက္မ်ား၊ ႐ုံးဆင္း႐ုံးတက္အခ်ိန္မ်ားႏွင့္ လူစည္ကားသည့္ ပြဲလမ္းသဘင္၊ ေစ်းမ်ားတြင္ အမ်ားဆုံး က်ဳးလြန္ေလ့ရွိၾကသည္။ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” မ်ားမွာ အသက္အရြယ္ႀကီးသူ၊ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစု၊ လက္၀တ္လက္စား ၀တ္ဆင္မႈႏွင့္ လြယ္သည့္ အိတ္ပုံစံကုိ ေစာင့္ၾကည့္၍ ၎တို႔ကုိ ပစ္မွတ္ထားကာ လုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိၾကသည္။ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” မ်ားမွ ေသြးထားသည့္ အေၾကြေစ့၊ ေခါက္ဓားအတို၊ ခြၽန္ျမေနသည့္ အရာ၀တၳဴတုိ႔ကုိ ကိုင္ေဆာင္ၾကၿပီး အိတ္မ်ားကုိခြဲ၌ ႏႈိက္ယူၾကသည္။ ယခုကာလတြင္မႈ လက္ကုိင္ဖုန္းမ်ားကုိ ႏိႈက္ယူၾက၌ ၎တို႔ႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ထားသည့္ ဖုန္းဆုိင္မ်ားတြင္ ေရာင္းခ်ေလ့ရွိၾကသည္။

“ေၾကြျပားေစ့ကုိ ရထားသံလမ္းေပၚ သြားတင္တယ္။ ရထားျဖတ္ႀကိတ္သြားရင္ အဲဒီေၾကြျပားေစ့က ျမေနေအာင္ ခြၽန္ထက္သြားတာ။ အဲဒါနဲ႔ ႀကိဳက္တဲ့အိတ္ကုိ ခြဲကြဲၿပီးသားပဲ။ အဲဒီေၾကြျပားေစ့ကုိလည္း လုပ္တတ္မွ။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ေခါက္ဓားေပါ့။ အဓိကကေတာ့ လက္ၿငိမ္ဖုိ႔ပဲ။ အဲဒီလုိ လက္ၿငိမ္ဖို႔ ေနအိမ္မွာ က်င့္ၾကတယ္။ အိတ္ကုိခြဲနည္းေတြ က်င့္ၾကတယ္။ အရမ္းလက္သာတဲ့သူဆုိရင္ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း၀င္ဖို႔ အိတ္အေပါက္ပြင့္ေနတာေတာင္ ရေအာင္ႏႈိက္လို႔ရတယ္။ အခုဖုန္းေတြ ရလာၿပီဆုိရင္လည္း သူ႔ဟာနဲ႔သူ ခ်ိတ္ေတြရွိတယ္။ အဲဒီမွာ ျပန္ေရာင္းၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ခ်ိတ္ေတြဆို ေငြႀကိဳသြားယူလို႔ေတာင္ရတယ္။ အဲဒါေတြက ေနာက္မွရွိလာတဲ့ လုပ္ကြက္ေတြေပါ့။ အဘိုးတုိ႔ ေခတ္တုန္းကေတာ့ ဒါေတြမရွိပါဘူး” ဟု အသက္ႀကီးရင့္ေနၿပီျဖစ္သည့္ ခါးပုိက္ႏႈိက္လုပ္ခဲ့ဖူးသူ အမ်ဳိးသားႀကီးတစ္ဦးက ေျပာၾကားသည္။

“ခါးပုိက္ႏႈိက္“ေတြကုိ  ဘယ္လုိသိထား၊ ေရွာင္ရွားမလဲ

“ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္သက္အရေတာ့ မ်က္ႏွာေတြ ျမင္တာနဲ႔ ဘယ္သူခရီးသည္၊ ဘယ္သူ ခါးပုိက္ႏႈိက္ဆုိတာ ခြဲျခားလုိ႔ရတယ္။ ယာဥ္ေနာက္လုိက္လာတာလည္း ၾကာၿပီေလ။ ဒီေကာင္ေတြ ပါလာလုိ႔ ခရီးသည္ေတြကုိ သတိေပးရင္လည္း ဒီေကာင္ေတြက ရန္ျပဳတတ္ေသးတယ္။ ခါးပိုက္ႏိႈက္က တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူး။ အနည္းဆုံး ႏွစ္ေယာက္၊ သုံးေယာက္၊ တစ္ေယာက္တည္းဆုိလည္း ဓားပါတတ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီေကာင္ကုိ တက္လာႏုိင္တဲ့ မွတ္တုိင္မေရာက္မီ ခရီးသည္ေတြကုိ လြယ္အိတ္ေတြ ေရွ႕ထားၿပီးလြယ္ဖို႔ ကုိယ့္ပစၥည္းေသခ်ာဂ႐ုစုိက္ဖုိ႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ေအာ္ ေျပာထားတယ္။ သူတုိ႔ တတ္လာရင္ေတာ့ မေျပာဘူး။ မဟုတ္ရင္ကုိယ္ကုိပါ သတ္သြားႏိုင္တယ္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ လုပ္ေပးႏုိင္တာလည္း ဒီေကာင္ေတြ မတက္မီ ႀကိဳေအာ္ေပးႏုိင္ပဲရွိတယ္။ ခန္႔မွန္းၿပီးေတာ့ေပါ့” ဟု YBS မွ ယာဥ္အကူတစ္ဦးက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ခရီးသြားျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ ခါးပုိက္မႏႈိက္ခံရေအာင္ လုပ္ေဆာင္ရန္ႏွင့္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္သင့္သည့္ နည္းလမ္းမ်ားမွာ (၁) ခရီးသည္တင္ ယာဥ္စီးျခင္းႏွင့္ လူစည္ကားရာေနရာမ်ားသုိ႔သြားသည့္ အခါမိမိလြယ္အိတ္မ်ားကို မိမိေရွ႕၌ ထားရွိ၍ လြယ္သင့္သည္။ (၂) ခရီးသည္တင္ ယာဥ္စီးသည့္အခါ အေရးႀကီး စာရြက္စာတမ္းမ်ားႏွင့္ တန္ဖုိးႀကီးပစၥည္းမ်ားပါလွ်င္ ဆင္းရလြယ္ကူသည့္ ေနရာ၌ရပ္သင့္သည့္ (သို႔မဟုတ္) အေဖာ္တစ္ဦး ထက္အပိုေခၚေဆာင္ျခင္းႏွင့္ အငွားယာဥ္စီးျခင္းကုိ လုပ္ေဆာင္သင့္သည္။ (၃) မိမိအား ပိတ္ဆုိ႔၀န္းရံ ကာထားသည့္ အေျခအေနရွိလွ်င္ နီးစပ္ရာမွတ္တိုင္တြင္ ဆင္းသင့္သည္ (သုိ႔မဟုတ္) တျခားေနရာသို႕ ေျပာင္းေရႊ႕သင့္သည္။ (၄) ေဘာင္းဘီအိတ္ကပ္ႏွင့္ ေဘးအိတ္ကပ္ထဲတုိ႔တြင္ ဖုန္း (သုိ႔မဟုတ္) ပုိက္ဆံအိတ္ထည့္၍ ခရီးသည္တင္ယာဥ္ မစီးသင့္။ စသည့္တို႔ကုိ သတိထား လုပ္ေဆာင္သင့္သည္။

စာေရးသူ၏ အြန္လုိင္းစစ္တမ္း ေကာက္ခံမႈႏွင့္ ရဲမႈခင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ ခါးပုိက္ႏႈိက္မ်ားအား  သတိထားေစာင့္ၾကည့္သင့္သည့္ ကားမွတ္တုိင္မ်ားမွာ “ေအာင္မဂၤလာအေ၀းေျပးကား၀င္း၊ ဒဂုံဧရာ အေ၀းေျပးကား၀င္း၊ လမ္း ၃၀၊ ဘုန္းႀကီးလမ္းစံျပ၊ လသာ၊ ဘုန္းႀကီးလမ္း၊ သမကုန္း၊ ဘီအုိစီ၊ ဇ၀န၊ ျမင္သာ၊ ကညန၊ အသင္းတုိက္၊ ဘ၀ျမင့္၊ သာေကတအ၀ုိင္း၊ ေက်ာက္တုိင္၊ နတ္စင္၊ က်ဳိက္၀ုိင္း၊ ခုိင္ေရႊ၀ါ၊ ပါရမီေညာင္ပင္၊ လင့္လမ္း၊ မုိးေကာင္း၊ ဆင္မလုိက္၊ စံျပငါးေစ်း၊ ေပါက္ေတာ၀၊ မီးခြက္ေစ်း၊ ဂ်မခနာ၊ သခင္ျမပန္းျခံ၊ တာေမြဗလီ၊ ဂ်မာခါနာ၊ ကမ္းနားလမ္း၊ သမၼတ႐ုပ္ရွင္႐ုံ၊ ခေရပင္လမ္းခြဲ၊ ဒညင္းကုန္း၊ ေရႊလင္ဗန္းလမ္းဆုံ၊ လမ္း ၃၀၊ ေထာက္ၾကံ့လမ္းဆုံ၊ လွည္းတန္း၊ သမုိင္း၊ ရွစ္မုိင္၊ လမ္းနီ၊ ကမၻာေအးဘုရား၊ ေျမာက္ဥကၠလာအ၀ုိင္း၊ ေျခာက္ေကြ႕” တုိ႔ပင္ ျဖစ္သည္။

လူမႈကြန္ရက္တြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနသည့္ ခါးပိုက္ႏိႈက္မႈႏွင့္ ျဖစ္စဥ္သတင္းမ်ား

အုပ္စုဖြဲ႕ ရမ္းကားအတင့္ရဲလာတဲ့ “ခါးပုိက္ႏႈိက္” ေတြကို ဘယ္လုိအေရးယူမလဲ

“အဓိကကေတာ့ ကိုယ့္ပစၥည္းကုိယ္ ဂ႐ုစုိက္ဖို႔လိုတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့လည္း သက္ဆိုင္ရာက ဒုစ႐ုိက္မႈမွန္သမွ် ပေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ဖို႔လည္း လုိအပ္ပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ဒီလုိခါးပုိက္ႏိႈက္ကိစၥ ျဖစ္လာမႈေတြ မ်ားလာၿပီဆုိရင္၊ ရဲတပ္ဖြဲ႕က လုိင္းကားေတြေပၚ အသြင္ယူ စီးနင္းတာတို႔ ေတြ႕ခဲ့ရင္ ဖမ္းဆီးတာမ်ဳိးတုိ႔ လုပ္လာခဲ့ရင္ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ လုပ္ရဲမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ နည္းပညာပုိင္းေပါ့ ။ အခုလုိ နည္းပညာေကာင္းမြန္ေနတဲ့ေခတ္မွာ ခရီးသည္တင္ယာဥ္ေတြန႔ဲ ရဲစခန္းတို႔၊ သက္ဆုိင္ရာ ယာဥ္လုိင္းအုပ္ခ်ဳပ္မႈ႐ုံးေတြမွာ အေရးေပၚ အသိေပး အလန္းစက္ေလး ခ်ိတ္ဆက္ထားသင့္တယ္။ ခါးပုိက္ႏႈိက္မႈျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားကိစၥျဖစ္ပြားလုိ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ယာဥ္ေမာင္းက ယာဥ္ေပၚမွာရွိတဲ့ ခလုတ္ႏွိပ္လုိက္ရင္၊ အနီးစပ္ဆုံး ရဲစခန္း ဒါမဟုတ္ သက္ဆုိင္ရာဌာနမွ အေရးေပၚ အလန္းျမည္တာတုိ႔ေပါ့။ အခုဆုိရင္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ ကြန္ထ႐ုိးစင္တာတို႔၊ ဂရက္အငွားယာဥ္တုိ႔လုိ ၀ိုင္ဖုိင္ခ်ိတ္ဆက္မႈေတြ လုပ္ေဆာင္ေနၾကၿပီပဲ။ လုပ္ဖို႔လုိအပ္တာေလးေတြကုိ ေျပာျပတာပါ။ အဲဒီလုိ အေၾကာင္းအရာေလး ျဖစ္သင့္တယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္” ဟု တရားလႊတ္ေတာ္ ေရွ႕ေနတစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးမင္းမင္းက ေျပာၾကားသည္။

ရန္ကုန္တုိင္းအတြင္း တရားဥပေဒစုိးမုိးေရး ထိေရာက္စြာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ရန္အတြက္ စီမံခ်က္ျဖင့္ ခုိး၊ ဆုိး၊ လု၊ ႏႈိက္မႈ က်ဴးလြန္တတ္သူမ်ား၊ မူးယစ္ေဆး၀ါးျဖန္႔ျဖဴးေရာင္း ခ်သံုးစဲြသူမ်ား၊ ျပည္သူလူထုအေပၚ အႏိုင္က်င့္ဗိုလ္က်အုပ္စုဖဲြ႕ က်ဴးလြန္သူလူဆုိးလူမုိက္မ်ား၊ ေျပး (၄)ေျပးမ်ားကုိ ေဖာ္ထုတ္ဖမ္းဆီး အေရးယူလ်က္ရွိၿပီး ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ အင္အားျပည့္ပိတ္ဆုိ႔ ဖမ္းဆီးအရွိန္ျမႇင့္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေၾကာင္း ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီးရဲတပ္ဖြဲ႕က ထုတ္ျပန္ထားသည္။

“တုိင္းရဲတပ္ဖြဲ႕ စီမံခ်က္နဲ႔ေတာ့ ခုိး၊ ဆုိး၊ လု၊ ႏႈိက္ေတြကုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ဖမ္းဆီးၿပီး တရားဥပေဒ စုိးမုိးမႈရွိေရး လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ ဆုိေတာ့အဲဒီထဲမွာ ခါးပုိက္ႏႈိက္ေတြလည္း ဖမ္းဆီးရမိမႈရွိေနပါတယ္။ လုိအပ္ရင္ အသြင္ယူဖမ္းဆီးမႈေတြလည္း လုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ စီမံခ်က္ကာလအတြင္း ပေပ်ာက္မႈရွိေအာင္ေတာ့ တပ္ဖြဲ႕၀င္အေနနဲ႔ ေဆာင္ရြက္သြားမွာပါပဲ” ဟု ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး ရဲတပ္ဖြဲ႕မွဴး႐ုံးမွ ရဲအရာရွိတစ္ဦးက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ထုိသုိ႔ ခါးပုိက္ႏႈိက္ျဖစ္စဥ္မ်ား ႏွင့္ပတ္သက္၍ ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီးလႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ ဦးရန္ေအာင္က “ဒီလို ခါးပုိက္ႏႈိက္ျဖစ္စဥ္ေတြ မၾကာခဏဆုိသလုိ ေတြ႕ျမင္လာရတာ၊ ခရီးသြား ျပည္သူေတြရဲ႕ လုံျခံဳေရးကုိ ၿခိမ္းသလုိ ျဖစ္လာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ လက္မခံႏိုင္တဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြပါပဲ။ အဲဒီလုိက်ဳးလြန္သူေတြကုိ စနစ္တက် ႏွိပ္ကြပ္ဖုိ႔ဆုိတာက သက္ဆုိင္ရာ တာ၀န္ရွိတဲ့သူေတြက စီမံခ်က္ေတြခ်ၿပီးေတာ့ ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဆာင္ရြက္သင့္တယ္။ မွတ္သားေလာက္တဲ့ ျပစ္ဒဏ္ေတြကုိလည္း ေပးသင့္တယ္။ စနစ္တက် စီမံခ်က္ခ်ၿပီးေတာ့ကို ဖမ္းဆီးသင့္ပါတယ္။ အဲဒီလုိ စဥ္ဆက္မျပတ္ရွိမယ္ဆုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ပေပ်ာက္သြားမယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ တစ္ဖက္က ျပႆနာကလည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕မွာ တပ္ဖြဲ႕၀င္ အင္အားမေလာက္ ငွတာေတြကုိလည္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ေတြ႕ျမင္လာရပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပုံမွာ လုံေလာက္မႈလည္း မရွိဘူး။ မျပည့္ဘူးဆုိတာကိုလည္း သိရတယ္။ ရဲအင္အားမေလာက္တာကုိ ၾကည့္ျပန္ရင္လည္း ျပႆနာကုိ မေျဖရွင္းႏုိင္ပဲ လုံလည္းခ်ာလည္ ျဖစ္ေနမယ္။ အင္အားမေလာက္ငွလုိ႔ မဖမ္းဆီးႏုိင္ဘူးဆုိတာလည္း ဒီျပႆနာရဲ႕အေျဖတစ္ခု မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ဒီလုိအေျခအေနမွာ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္နည္းရင္မ်ားေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲဆုိတာရယ္၊ ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြကုိ လုပ္ပုိင္ခြင့္အျပည့္အ၀ ေပးဖုိ႔ရယ္၊ အေထာက္အကူပစၥည္းေတြကုိ လုံေလာက္မႈရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးဖုိ႔ရယ္၊ လုပ္ငန္းခြင္ေပ်ာ္ရြင္လာရေအာင္ရယ္ ဒီလုိအခင္းအက်င္းေတြကုိ တာ၀န္ရွိသူေတြ  အဆင့္ဆင့္ ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ေပးရမယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ယာဥ္လုိင္းအသီးသီးက ၀န္ရွိသူေတြ၊ YRTA က တာ၀န္ရွိသူေတြကလည္း ဒီခါးပုိက္ႏႈိက္ျပႆနာကုိ ေျဖရွင္းဖုိ႔ ယာဥ္အကူ လုံျခံဳေလးထားရွိၿပီး ခရီးသြားျပည္သူေတြရဲ႕ လုံျခံဳေရးကုိ ေစာင့္ၾကပ္ၾကည့္႐ႈေပးမယ္။ ၀န္ေဆာင္မႈေပးမယ္ဆုိရင္ ပုိၿပီးေကာင္းမယ္။ တျခားနည္းလမ္းေတြလည္း ရွိမယ္ဆုိရင္လည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕၀င္ေတြနဲ႔ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သင့္တယ္။ ဒါမွ လူထုယုံၾကည္မႈပုိမုိရရွိလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္” ဟု သုံးသပ္ေျပာၾကားသည္။