လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေန႔မ်ား

လက္ဖက္ရည္တစ္ဆုိင္ျမင္ကြင္း (ဓာတ္ပံု-ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္)

စေနေန႔၏ ေနေရာင္ျခည္က ၾကည္လင္ရွင္းသန္႔စြာျဖင့္ ေျမျပင္ထက္သို႔ က်ေရာက္ေနသည္။ အိမ္တြင္ရွိေနေသာ စက္ဘီးအေဟာင္းေလးက လမ္းကို ေငးၾကည့္ေန၏။ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ထားသည့္ အတြက္လမ္း၏ရနံ႔ကို သူခံစားခ်င္ပုံရေနသည္။ စာအုပ္အငွားဆိုင္၊ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္မ်ား မရွိေတာ့သည့္ ၿမိဳ႕ေလးတြင္ သြားစရာ၊ ေနရာက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ရွားပါးေနသည္။ စက္ဘီးေလးကို နင္းကာ စိတ္ကူးတည့္ရာသို႔ ကြၽန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းမ်ား ရွိသေလာက္ သြားေနမိသည္။ စိတ္၏ ၾကည္လင္ေနမႈကလည္း အရာရာတြင္ ႏူးညံ့စြာ စီးေမ်ာေနေစသည္။ တိမ္မ်ားကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့လည္း သူတို႔လည္း ေရြ႕လ်ားေန၏။ အရာရာကို ေမ့ထားၿပီး တိမ္မ်ားခရီးဆက္ေနပုံက ႏွစ္သက္စရာျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိကပ္ၿပီး ၾကည့္မိေတာ့ စက္ဘီးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ၿမိဳ႕ေလး၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ရွိေသာ ရပ္ကြက္ေလးသို႔  ေရာက္ရွိေနေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ ေရွ႕ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည့္အခါ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ စက္ဘီးေလးကို ထိုဆိုင္ေလးရွိရာသို႔ ကြၽန္ေတာ္ နင္းသြားလိုက္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးက ဖြင့္သည္မွာ ၾကာပုံမရေသးေပ။ ေျမျပင္ညီညီေပၚတြင္ သစ္သားခုံမ်ားကို ခင္းထားသည္။ ထိုင္ရန္အတြက္ သစ္သားေခြးေျခေလးမ်ားကို ခ်ထားသည္။ ဆိုင္ထဲတြင္လည္း လူက ရွင္းေနသည္။ ၀င္ထိုင္လိုက္ဖို႔ကို ကြၽန္ေတာ္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ မစဥ္းစားခဲ့။ လက္ဖက္ရည္မေကာင္းလည္း သစ္သားေခြးေျချဖင့္ ထိုင္ရသည့္ အရသာကို ျပန္လည္ထိေတြ႕လို၍ ျဖစ္သည္။ ဆိုင္တြင္ စားပြဲထိုးလည္း ရွိပုံမရ။ သစ္သားေခြးေျခတြင္ ထိုင္ခ်ၿပီး ‘ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ခြက္’ ဟု ကြၽန္ေတာ္ လွမ္းမွာလိုက္ေတာ့သည္။

လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္သည္ ကြၽန္ေတာ္ေရွ႕က သစ္သားခုံေပၚသို႔ ေရာက္လာသည္။ လက္ဖက္ရည္လာခ်သူကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ရြယ္တူေလာက္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ဆံပင္ရွည္ကို စုစည္းထားၿပီးနားတြင္ အ႐ိုးေခါင္းပုံ နားကပ္မ်ားကို ပန္ထားသည္။ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အက်ႌကလည္း တီရွပ္အနက္ေရာင္ ျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုေရာ ဆိုင္ကိုပါ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္၀င္တစား လိုက္ၾကည့္ေနသည္ကို သူသတိထားမိပုံရသည္။

‘ဒီဆိုင္ကို စီးပြားျဖစ္ဖြင့္ထားတာ မဟုတ္ဘူး အစ္ကို။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ႏွစ္ေတြကို သတိရတဲ့ စိတ္တစ္ခုနဲ႔ လုပ္လိုက္တာ’ ဟု ေျပာလိုက္ေသာအသံက ကြၽန္ေတာ့္ႏွလုံးသားကို လႈပ္ခါသြားေစသည္။

“လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႏွစ္မ်ား၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႏွစ္မ်ား” ဟု တိုးတိုးေလး ကြၽန္ေတာ္ ေရရြတ္ၾကည့္မိေနသည္။ ေကာင္တာကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ စီဒီေခြျဖင့္ဖြင့္ရေသာ ကက္ဆက္တစ္လုံးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။  “သီခ်င္း ဖြင့္ေပးပါလား”  ဟု ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ဆိုင္ထဲတြင္ လြင့္ပ်ံ႕လာေသာ သီခ်င္းသံက ေရာ့ခ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနသည္။ ေလးျဖဴ၏ လိပ္ျပာသီခ်င္းျဖစ္ေန၏။ သီခ်င္းကို စိတ္ပါလက္ပါျဖင့္ လိုက္ဆိုမိလိုက္သည္။ သီခ်င္းအဆုံးတြင္ ‘ေဆးေပါ့လိပ္တစ္ပြဲ’ ဟု လွမ္းေအာ္၍ ကြၽန္ေတာ္မွာလိုက္မိျပန္သည္။ ဒန္ပန္းကန္ျပားျဖင့္ ေဆးေပါ့လိပ္ သုံးလိပ္ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေဆးလိပ္မေသာက္သည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္သည္။ အတိတ္ကာလကို စီး၀င္သြားေသာ စိတ္ခံစားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ေသာ ကြၽန္ေတာ္ ေဆးေပါ့လိပ္မ်ားကို မွာမိေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ား၏ အက်ရည္ရနံ႔မ်ား၊ သီခ်င္းသံမ်ား၊ ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားၾကားတြင္ အေမွာင္ေခတ္ႀကီး၏ ေန႔ရက္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည္။ ရင္ခုန္ခဲ့ၾကသည္။ ဆံပင္မ်ား ရွည္ခဲ့ၾကသည္။ ရန္မ်ားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ကာလမ်ားျဖစ္သည္။ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ဖြင့္ထားေသာ မွတ္တိုင္အမည္ရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပုံမွန္ထိုင္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟုဆိုရသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထိုင္ၾက၍ျဖစ္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ရွိသည္။ ထိုဆိုင္မ်ား၏ အမည္မ်ားမွာ စႏၵာမင္းႏွင့္ အုန္းႏွစ္ပင္ျဖစ္သည္။ စႏၵာမင္းဆိုင္က မဂၢဇင္းစာအုပ္ အစုံတင္သည္။ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဖက္ရွင္အေၾကာင္း၊ အလွအပေရးရာမ်ားကိုဖတ္ရင္း ကဗ်ာႏွင့္ ၀တၳဳတိုမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဖတ္မိလာေသာ ကာလမ်ားျဖစ္သည္။ ရြတ္ဆိုမိလာေသာ ေန႔ရက္မ်ား ျဖစ္သည္။ ခ်ယ္ရီ၊ မေဟသီ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ႐ုပ္ရွင္အျမဴေတ၊ ဟန္သစ္၊ ႏြယ္နီ၊ ေရႊအျမဳေတ စသည္ျဖင့္ ဖတ္စရာမ်ား ေပါမ်ားလွေသာ ကာလျဖစ္သည္။ အုန္းႏွစ္ပင္ဆိုင္က ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ား ပိုစုံလင္သည္။ ဆိုင္ဂုံ၊ သုခၿမိဳ႕ေတာ္၊ ေလလြင့္သူ၊ ပါပီလြန္ႏွင့္ ဗင္ကို၊ ရဲတိုက္စသည္ျဖင့္ ထြက္သမွ် ဘာသာျပန္ စာအုပ္မ်ား တင္သည္။ လက္ဖက္ဆိုင္ညမ်ား၏ ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားၾကားတြင္ ေမာင္သိန္းေဇာ္၏ ဥစၥာ႐ူးကဗ်ာကို ရြတ္ဆိုေနေသာ အသံထြက္ေပၚလာတတ္သည္။ တိုးေႏွာင္မိုး၏ ရွင္ကြဲကဗ်ာကို ခံစားေျပာဆိုသံမ်ားက အက်ရည္ရနံ႔မ်ားႏွင့္အတူ လြင္ပ်ံ႕ေနတတ္သည္။ ရန္ကုန္မွ ၀ယ္ယူလာေသာ သစၥာနီ၏ ေမာ္ဒန္၀တၳဳတိုစာအုပ္၊ ၾကဴးႏွစ္၊ ေနမ်ဳိးတို႔၏ ၀တၳဳတိုစာအုပ္မ်ားကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔ တစ္ဦးဦးက ယူေဆာင္လာေသာ ေန႔မ်ားတြင္ အိမ္ျပန္ညသည္ ပို၍ေနာက္က်သြား၏။ လူငယ္မ်ားပီပီ အခ်စ္ကဗ်ာမ်ားကို အမ်ားဆုံး ဖတ္ၾက ရြတ္ၾကေသာ္လည္း မိုးဃ္ေဇာ္၏ သားေခ်ာ့ေတး၊ ေအာင္ေ၀း၏ နာမည္ကဗ်ာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာၾကရြတ္ၾကသည္။ အိမ္ ႏွင့္ အဆင္မေျပေသာ ေန႔ရက္မ်ား ရွိေနၾကေသာ္လည္း ဖခင္မ်ား၏ခ်စ္ေမတၱာကို ကဗ်ာရြတ္ရင္း ခံစားတတ္ၾကသည္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ရန္ပြဲမ်ား ေရာက္ရွိလာတတ္သည္။ သံလက္သီးမ်ား၊ ခ်ိန္းႀကိဳးမ်ားသည္ ကဗ်ာစာအုပ္၊ ၀တၳဳစာအုပ္မ်ား၏ ေနရာကို အစား၀င္ကာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လက္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိလာတတ္၏။ စိတ္တြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ အေပါက္မ်ား၊ ႏွလုံးသား၏ ေပါက္ကြဲသံမ်ားကို နားမ်ားတြင္ အေပါက္မ်ားေဖာက္၍ ေျဖေဖ်ာက္ၾကသည္။ အ႐ိုးေခါင္းပုံ နားကပ္မ်ား၊ စၾကာပုံ နားကပ္မ်ားကို ပန္ၾကသည္။ အနက္ေရာင္တီရွပ္မ်ားသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ တူညီ၀တ္စုံျဖစ္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သည္ ေက်ာင္းေျပးရန္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးရာ ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံေၾကး ေဘာလုံးကန္ရန္ လူစုေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ အျပာကားျပေသာ ဗီဒီယို႐ုံသို႔ သြားၾကည့္ရန္ရဲေဆးတင္ေသာ ေနရာျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ေသာ အရာမ်ားကို ျပဳလုပ္တတ္ေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရွိ စကား၀ိုင္းမ်ားမွတစ္ဆင့္ ရန္ကုန္လမ္းမ်ားေပၚရွိ စစ္ကားဘီးရာမ်ားအေၾကာင္းကို သိလာၾကသည္။ ေသြးစြန္းေနေသာ ပိုင္ရွင္မဲ့ ဖိနပ္မ်ားအေၾကာင္း သိလာၾကသည္။ ကမၻာေက်ာ္ လူလိမ္ႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို သိလာၾကသည္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ လမ္းမထက္တြင္ အလံေတာ္ကို ျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာ လက္မ်ား၏ စြန္႔လႊတ္မႈမ်ားကို သိရွိနားလည္လာၾကသည္။ ‘ကမၻာမေၾကဘူး’ ဟူေသာ သီခ်င္းသံကို ႏွလုံးသားျဖင့္ သီဆိုေသာ ျပည္သူမ်ား၏ မုန္တိုင္း ႏွစ္ကာလအေၾကာင္းကို သိရွိၾကရသည္။ အိမ္တြင္ ရွိေနေသာ ျမက္ခင္းသစ္ဆိုသည့္ အမွားမ်ားမ်ား အမွန္နည္းနည္း ၀ါဒျဖန္႔စာရြက္မ်ား၏ စုစည္းထားမႈ ပိုသိလာသည္။ စာသင္ခန္းထဲတြင္ မသိႏိုင္ေသာ အရာမ်ားကို သိရွိလာၾကသည္။

ထို႔ျပင္ စာၾကမ္းပိုး လူႀကီးတခ်ဳိ႕ႏွင့္ သိရွိကာ သခင္ဘေသာင္း၏ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ၊ သိန္းေဖျမင့္၏ စစ္အတြင္းခရီးသည္ ၊ ႏိုင္၀င္းေဆြ၏ မသိန္းရွင္ဆီ ပို႔ေပးပါစေသာ စာအုပ္မ်ားကို နားလည္တစ္၀က္ နားမလည္တစ္၀က္ျဖင့္ ႀကိဳးစားဖတ္ၾကသည္။ လိႈင္းတိုျဖင့္ ထုတ္လႊင့္ေသာ ေရဒီယိုလိုင္းမ်ားကို ဖမ္းယူနားေထာင္တတ္လာသည္။ ေရာ့ခ္သီခ်င္းသံမ်ားၾကားတြင္ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို လႈပ္ရမ္းသီခ်င္းကို လိုက္ဆိုၾကသည္။ ေက်ာင္းတံခါးမ်ားကို ခဏခဏ ပိတ္သူမ်ားကို နာၾကည္းရမွန္း သိလာသည္။

အေတြးမ်ား ရပ္တန္႔သြားသည္။ ေမွာင္ေနၿပီျဖစ္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကိုျမင္မွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွ ထြက္လာမိသည္။ အတိတ္ကို ျပန္လည္ဖမ္းဆုပ္မိေသာ အသိဥာဏ္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္မိသည္။ လက္ဖက္ရည္ႏွစ္မ်ားတြင္ အတူရွိခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို သတိရစိတ္က ခႏၶာကိုယ္ထဲသို႔ တရွိန္ထိုး ၀င္ေရာက္လာသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေန႔မ်ားမွတစ္ဆင့္ အေမွာင္ေခတ္ႀကီး၏ လက္အုပ္ခ်ီဓေလ့ကို ရြံ႕မုန္းတတ္ေသာ စိတ္ကို ရရွိခဲ့သည္။ ထိုစိတ္ျဖင့္ပင္ အားနည္းသူကို နင္းေခ်ျခင္း မျပဳမိခဲ့ေပ။ ထိုစိတ္ျဖင့္ပင္ ႐ိုင္းစိုင္းခဲ့ေသာ္လည္း မယုတ္မာတတ္ခဲ့ေပ။ အထက္ကိုဖား၍ ေအာက္ကို မဖိတတ္ခဲ့ေပ။ ေပေတခဲ့ေသာ္လည္း မိသားစုတစ္ခုကို သန္႔ရွင္းစြာျဖင့္ ထူေထာင္တတ္ခဲ့ၾကသည္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ားက ကြၽန္ေတာ္၏ ဘ၀ထဲတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သီခ်င္းမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား၊ ၀တၳဳတိုမ်ား၊ ကဗ်ာရြတ္ျခင္းမ်ားသာ ဆက္လက္ပါလာခဲ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ားကို လြမ္းေဆြးသတိရစိတ္က အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္သည္အထိ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႀကီးစိုးေနသည္။

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးခ်လိုက္သည္။ ရြတ္ဆိုလိုက္သည္။ အိမ္အျပင္သို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေခတ္သည္ ေမွာင္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ားျဖင့္ ေမွာင္ေနဆဲေခတ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခုခံတိုက္ခိုက္ေနဦးမည္ ျဖစ္သည္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ား

ေဘာလုံးပြဲမွသည္ ကမၻာစစ္အထိ

စာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း မီး႐ိႈ႕တယ္

မင္း ခရီးသြားတဲ့အခါ

ငါ့ကို သတိရပါလို႔ မေျပာ

တစ္ေယာက္ရဲ႕လမ္းဟာ

ေနာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲ

မင္း အေငြ႕ေပ်ာက္႐ိႈက္တဲ့

ေဆးလိပ္ဟာ ငါပဲ

ငါရန္ျဖစ္ဖို႔ ကိုင္လိုက္တဲ႔

သစ္သားခုံဟာ မင္းပဲ

စကားေတြ၊ သီခ်င္းသံေတြ

ေမာ့ေသာက္ခ့ဲၾက၊ ဖြာထုတ္ခဲ့ၾက

တစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ဖက္ရည္အရသာကို

တစ္ေယာက္ရဲ႕လွ်ာက မွတ္မိေနခဲ႔

ႏွစ္မ်ားစြာ

ဆံပင္ေတြ ရွည္ခဲ့ၾက

နားေတြ ေဖာက္ခဲ့ၾက

ညေတြကို ေမွာင္ခဲ့ၾက

“ဒီေဆးမင္ေၾကာင္က ေသရာပါ”

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ

ငါတစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္မိေန

ေအးစက္ေသာ

လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေရွ႕၌။

ျဖတ္သန္းခ့ဲေသာ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲမ်ား

အေျခခံပညာေက်ာင္းသား/ ေက်ာင္းသူမ်ား (ဓာတ္ပံု-ေအာင္မ်ဳိးသန္႔)

ကြၽန္ေတာ္ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲေတြကုိ ျဖတ္သန္းလြန္ေျမာက္ခ့ဲတာ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခု လြန္ခ့ဲပါၿပီ။ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုစာမက အိပ္မက္ေတြမက္ရင္း အိပ္မက္ေတြၾကား ေမ်ာပါခ့ဲတယ္။ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္က်ယ္ကုိ ေငးေမာၿပီး တစ္ခါတရံ ေတာင္တန္းခင္းတန္းေတြအေၾကာင္း စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ ေတြးေနမိတယ္။ ‘ေလးျဖဴ’ ရဲ႕  ‘မုိးကုပ္စက္၀ိုင္းရဲ႕ ဟုိးအျခားတဖက္မွာ ဘာေတြရွိမလဲ’ ၊‘လိပ္ ျပာ’ ေတးသီခ်င္း အပုိင္းအစကုိ တုိးတုိးေလး ရြတ္မိတယ္။

တစ္ခါတေလ အစိမ္းေရာင္ဟာ ပက္ပက္စက္စက္ ဒုကၡေပးတ့ဲအေၾကာင္းလည္း ေတြးမိတာေပါ့။ သူနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး အစိမ္းေရာင္ကုိ မွီခုိၿပီး သဘာ၀တရားကုိ ၀ါးမ်ဳိဖ်က္ဆီးတ့ဲ စုိက္ခင္းဖ်က္ ပုိးမႊားေတြလည္း ေနရာရလာတယ္။ အစိမ္းေရာင္ ေန႔စြဲေအာက္ ေမြးဖြားရွင္သန္ခ့ဲတ့ဲ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေရာင္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္းကုိ ေသခ်ာစြာ မသိခ့ဲဘူး။ ဒါေပမ့ဲ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲေတြကုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းခ့ဲၾကတယ္။

ဒီေန႔ေခတ္မွာ ‘ေက်ာက္မီးေသြးသုံးမွ တုိးတက္မယ္’ စတ့ဲ အသံေတြ ‘Clean Coal’နည္းပညာဆုိၿပီး ယုံၾကည္မႈရဖုိ႔  ဂ်င္းေတြထည့္ေနျခင္းဟာ အေရာင္ဆုိးျခင္းရဲ႕ ေရွ႕ေျပးနိမိတ္ပုံေတြပဲ။ အေရာင္ေတြဟာ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခုၾကား ထူးထူးျခားျခား ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႔ မလြယ္ကူဘူးဆုိတာ သုံးသပ္မိတယ္။ တျခားအေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ပုံဖ်က္လုိက္႐ုံ ၾကာရွည္ဖုံးအုပ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ပါ။ အရင္းစစ္လုိက္ရင္ ဖုံးအုပ္ထားတ့ဲ အေရာင္ဗူးေပၚသလုိ ေပၚလာလိမ့္မယ္။ သဘာ၀တရားေအာက္ ကမၺလာျပင္က်ယ္ဟာ သဘာ၀အတုိင္း ႐ုိးသားေနဖုိ႔သာ အဓိက်တယ္လုိ႔ ယုံၾကည္မိတယ္။ ဒါမွ လူသားတုိ႔ မွီခုိအားထားယုံၾကည္ဖုိ႔ အဓိကက်လိမ့္မယ္။

စုိက္ခင္းဖ်က္ ပုိးမႊားေတြနဲ႔ ဇီ၀ဓာတ္ေတြ အစိမ္းေရာင္ကမၻာကုိ ဖ်က္ဆီးသြားသလုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အသက္ေတြလည္း တျဖည္းျဖည္း ႀကီးလာခ့ဲေပါ့။ မူမမွန္တ့ဲ ရာသီဥတုကလည္း ေဖာက္လႊဲေဖာက္ျပန္ရင္း ေဆာင္းမွာရြာတ့ဲမုိးလုိ ဘယ္လုိမွ ဆက္စပ္မရျဖစ္ေနတယ္။ Man – Made အေမွာင့္ပေယာဂေတြေၾကာင့္ အစိမ္းေရာင္ကမၻာဟာ တျဖည္းျဖည္း ပါးလ်လာတယ္။ အစိမ္းေရာင္ကမၻာရဲ႕ ေရေသာက္ျမစ္ အဆာပလာေတြ ဗုိက္ဖြင့္ခံေနရတာလည္း ၾကာေပါ့။ ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း ပုံမွား႐ုိက္ ဗုိက္ဖြင့္ခံေနရဆဲပဲ။

အျဖဴေရာင္ေတြ အစိမ္းေရာင္နဲ႔ ေရာေႏွာ၊ ေပးဆပ္ျခင္း အလကၤာေတြနဲ႔ တန္းတူထုိင္ၿပီး မွ်တျခင္းတရားကုိ ေဟာၾကတယ္။ ‘လွည္းက်ဳိးထမ္းသူမ်ား’ လုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိ သမုတ္ၿပီး ေခတ္တစ္ခုလုံးကုိ ထမ္းပုိးခ့ဲသေယာင္ ေရွ႕တန္းမွာ ခန္႔ခန္႔ႀကီးထုိင္ၿပီး ကုိယ္ဟန္ျပတတ္ၾကတယ္။ ေပးဆပ္ျခင္း အလကၤာေတြကုိ မတန္မရာ နင္းထားတယ္။ ေထာက္ျပေ၀ဖန္ မႈဒဏ္ကုိ ခံႏုိင္ရည္မရွိတာေၾကာင့္ အာဏာသုံးၿပီး ဖိႏွိပ္တယ္။ အျဖဴေရာင္ေတြ အစိမ္းေရာင္၀ါဒကုိ ကာကြယ္ေပးရင္း အစိမ္းေရာင္ ၀ါဒသံမိႈေတြ ဆက္လက္႐ုိက္ထည့္ေပးတယ္။ ဒါဟာ နိမိတ္ပုံေပ်ာက္ရွင္သန္ျခင္းလုိ႔ ပုဂၢလိက ခံစားခ်က္အေနနဲ႔ တုိတုိေလး သမုတ္လုိက္မိတယ္။

တစ္ခါတရံအေတြးေတြက ဆယ္ေက်ာ္သက္ အျဖဴအစိမ္း၀တ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ေလးဆီ ေခတၱအလည္သြားမိတယ္။ ေယာင္ေျခာက္ဆယ္နဲ႔ ဘ၀ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ျဖစ္ေနတ့ဲကာလေပါ့။ ညေန ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ေတြမွာ အုပ္စုလုိက္ ေဘာလုံးခ်ိန္းပြဲ ကန္တတ္ၾကသည္။ စေန၊ တနဂၤေႏြေန႔ေတြဆုိ ထမင္းေမ့ဟင္းေမ့ေပါ့။ ကစားရင္း မေက်နပ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္းတဲ့ရန္ပြဲေတြလည္း တစ္ခါတရံ ျဖစ္တတ္ေသးတယ္။ ဒါေပမ့ဲ အမုန္း အဃာတ အၿငိဳးအေတး မရွိ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ မေက်နပ္ခ်က္ေတြကုိ စိတ္ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္  ထုိးႀကိတ္ၿပီးရင္ ျပႆနာလည္း ၿပီးသြားစျမဲ။ အခုေတာ့ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ေဘာလုံးကစားခ်င္တာေတာင္ ေဘာလုံးကြင္း မရွိ။ အုတ္တံတုိင္းႀကီး ခတ္ဘာညာ Project ဆုိၿပီး အနီေရာင္စာလုံးနဲ႔ ‘မက်ဴးေက်ာ္ရ’ စာလုံးတပ္ထားတာမ်ားတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ စိတ္ေတြေစာၿပီး လူပ်ဳိ ေဖာ္၀င္တာလားမသိ။ အထက္တန္းေရာက္ေတာ့ ေရွ႕က စီနီယာေက်ာင္းသားႀကီးေတြကုိၾကည့္ၿပီး အတုျမင္ အတတ္သင္ ‘ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းယာ’ ေတြကုိ စမ္းသပ္လာတယ္။ ဒါေတြလုပ္တတ္မွ ေခတ္မီတယ္လုိ႔ ထင္တ့ဲအရြယ္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တန္း ေက်ာင္းသားအမ်ားစုဟာ အေတြးအေခၚပုိင္းလည္း အားနည္းပါတယ္။ မ်က္စိမွိတ္ နားပိတ္ပညာေရးနဲ႔ တစ္ဖက္ပိတ္ သမုိင္းေတြ သင္ခ့ဲရတယ္။ စာေတာ္ရင္ လူေကာင္းလူမြန္အျဖစ္ သမုတ္ခံရၿပီး ဆရာေတြခ်စ္တ့ဲ ေက်ာင္းသားျဖစ္ခြင့္ရၿပီး  အခြင့္အေရး ပုိရတယ္။ တခ်ဳိ႕က မိဘရဲ႕ ရာထူးဂုဏ္ရွိန္ေၾကာင့္လည္း အခြင့္ထူးခံ ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္တာလည္း ရွိတယ္။

ေက်ာင္းစာခန္းထဲ စာသင္ေနဆဲမွာပဲ ကပ္ဆုိးႀကီး ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံကုိ ျဖတ္တုိက္သြားတယ္လုိ႔ ဆရာေတြက ေျပာေနၾကတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္အလုိက္ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႕ေတြ စုစည္းၿပီး သြားေရာက္ကူညီၾကတယ္။ ေနာက္မွ ‘နာဂစ္မုန္တုိင္း’ ႀကီးက ဧရာ၀တီတုိင္းကုိ ၀ါးၿမိဳသြားေၾကာင္း သိခ့ဲရတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိ ရြာလုံးကြၽတ္ တစ္ညတည္း ေပ်ာက္ကြယ္ခ့ဲရတာ အင္မတန္ ၀မ္းနည္းစရာ ျဖစ္ခ့ဲရတယ္။ ဒါေတာင္ တခ်ဳိ႕ ေက်ာင္းသားေတြဆုိ ဘာမွန္းမသိ ျဖစ္ေနဆဲပါ။

ျမန္မာမွာသာမက ကမၻာကေတာင္ ေျပာစမွတ္တြင္ အျပစ္တင္႐ႈတ္ခ်ခ့ဲတ့ဲ ‘ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး’ ကာလေတြလည္း ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ဘာမွန္းမသိခ့ဲၾကပါ။ ဆရာေတြကလည္း မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ အေရးတယူ ေျပာျပေလ့မရွိ။ ေတာ္ေတာ္အ့ံၾသစရာေကာင္းတ့ဲ သကၠရာဇ္ေတြေပါ့။ ဒီလုိသကၠရာဇ္ကုိ ဘာမွန္းမသိ ျဖတ္သန္းဖူးတ့ဲ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ေတာင္ အ့ံၾသမိပါတယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ဗဟုသုတနည္းရသလားလုိ႔လည္း ယူက်ဳးံမရ ျဖစ္မိတယ္။ ဒါေတြဟာ ျပန္ျပင္မရေတာ့တ့ဲ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းလာခ့ဲတ့ဲ ေန႔စြဲေတြပါပဲ။

အစိမ္းေရာင္ ေန႔စြဲေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အတြက္ သိပ္ၿပီး ေပ်ာ္စရာမေကာင္းဘူးလုိ႔ ထင္မိတယ္။ လြယ္အိတ္ေသးေသးေလးကုိ ႀကိဳးထုံးလြယ္၊ လုံခ်ည္ကုိ ခါးေပါင္စထုတ္၀တ္၊ အက်ႌအျဖဴ အေပၚဆုံး ၾကယ္သီးကုိျဖဳတ္၊ နားမွာ နားကြင္ေသးေသးေလးတပ္ျပီး ဂ်စ္ကန္ကန္မ်က္ႏွာေပါက္နဲ႔ ဂ်ေလဘီဟန္လည္း ဖမ္းတတ္ေသးတယ္။ အာေမႊးစုံ ကြမ္းယာကုိ ပါးစပ္ရဲပေဒါင္းခတ္ေအာင္ ၀ါး၊ စီးကရက္လည္း စတုိင္က်က် ခဲတတ္ၾကေသးတယ္။ ေက်ာင္းအိမ္သာ၊ ေသးေပါက္ခန္းေတြဆုိ စီးကရက္ဖင္ဆီခံေတြ ျပည့္ႏွက္လုိ႔ေပါ့။ ဆရာေတြက လွည့္လည္စစ္ေဆးလုိ႔မိရင္ ႀကိမ္ဒဏ္နဲ႔ အျပစ္ေပးၿပီးတ့ဲအခါလည္း ၿပီးသြားတယ္။ တခ်ဳိ႕က မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ အုပ္ထိန္းသူ မိဘေခၚယူသတိေပး ခံ၀န္ခ်က္ထုိးခံရသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ေသာက္တ့ဲလူကလည္း ေသာက္ျမဲေသာက္ေနေတာ့ စည္းကမ္းပုိင္းသိပ္ေတာ့ ေျပာင္းလဲလာတာ မေတြ႕ရဘူး။

ကမၻာ့ဖလားေဘာလုံးပြဲေတြ ပူပူေႏြးေႏြး ၿပီးဆုံးထားတ့ဲ ကာလျဖစ္ေတာ့ ေဘာလုံး၀ါသနာအုိးတုိင္း စားျမံဳ႕ျပန္ ေျပာေနၾကတယ္။ အဲဒီပြဲနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး ပရီးမီးယားလိဂ္ေဘာလုံးပြဲေတြ ဆက္လက္အားေပးခ့ဲၾကတယ္။ ပရီးမီးယား ေဘာလုံးပြဲနဲ႔ (PS2) ဂိမ္းေတြစၿပီး ေခတ္စားတ့ဲ ႏွစ္ေတြေပါ့။ ညည့္နက္ေဘာလုံး ပြဲေတြေစာင့္ရင္း (PS2) ေဘာလုံးဂိမ္းေတြ ညလုံးေပါက္ ေဆာ့ခ့ဲၾကတယ္။ (PS2) ဂိမ္းေၾကာင့္ ေနာက္ေပါက္ ေက်ာင္းအုတ္တံတုိင္း ေက်ာ္ၿပီးေက်ာင္းလစ္ ဂိမ္းဆုိင္မွာ အခ်ိန္းျဖဳန္းတတ္တ့ဲ အက်င့္လည္းပါခ့ဲတယ္။

အေဆာင္နဲ႔ ၀ိုင္းက်ဴရွင္ေတြ ေခတ္စားလာတ့ဲ ႏွစ္ေတြလည္း ျဖစ္တယ္။ က်ဴရွင္နဲ႔ အေဆာင္လခေတြ ဂဏန္း ၁၀ အထက္ရွိတ့ဲ ကာလေတြ ျဖစ္တယ္။ မိဘေတြကုိယ္တုိင္က ‘ဆရာ၀န္ျဖစ္မွ၊ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္မွ’ ဆုိတ့ဲ ပုံစံခြက္နဲ႔ ဖိအားေပးတယ္။ ကုိယ့္ကေလးရဲ႕ ဥာဏ္ရည္ဥာဏ္ေသြး ဘယ္အတုိင္းအတာ ရွိတယ္ဆုိတာ ေသခ်ာမသိၾကဘူး။ ပညာေရးကုိ ဖိအားေပးရင္း စက္႐ုပ္လူသားဆန္ဆန္ အေဆာင္ေတြမွာ ၁၀ ဂဏန္းေက်ာ္ ပုိက္ဆံပုံေအာေပးခ့ဲၾကတယ္။ ဖိအားဒဏ္မခံႏုိင္တ့ဲ ေက်ာင္းသားအမ်ားစုက စိတ္ထြက္ေပါက္ရွာရင္း လမ္းမွားေရာက္ခဲ႔ရတယ္။ ပုိးဆုိးတာက ယာမ (ျမင္းေဆး) ေတြ လူငယ္ေတြအၾကား ကနဦး စတင္စိမ့္၀င္တ့ဲ ကာလေပါ့။ မိဘအုပ္ထိန္းသူနဲ႔ ေ၀းေနတာေၾကာင့္ မေကာင္းမႈေတြ စမ္းသပ္လုပ္ခ့ဲၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ဆုိ ေက်ာင္းေတာင္ ဆက္မတက္ႏုိင္ေအာင္ စိတ္ေလလြင့္ ဘ၀ပ်က္ခ့ဲရတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေက်ာင္းသား ၅၂ ေယာက္ရွိတ့ဲ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ တန္းခြဲမွာ ကြၽန္ေတာ္အပါ၀င္ အတန္းတင္စာေမးပြဲ ၄၅ ေယာက္က်တယ္။

ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းခ့ဲတ့ဲ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲေတြဟာ ခံယူခ်က္ေတြ ေယာင္၀ါး၀ါးပါပဲ။ စာကုိ  ဘာအတြက္ သင္ၾကားရတာလည္းေတာင္ တစ္ခါမွ မဆန္းစစ္မိဘူး။ ‘ဗ်ဴး၊ ဂ်ဴလုိင္မုိး၊ အဂၢရာဇာ၊ ၿမိဳင္ရာဇာတြတ္ပီ၊ မင္းသိခၤ’ စတ့ဲ အေပ်ာ္ဖတ္႐ုပ္ျပစာအုပ္ေတြ၊ အခ်စ္လုံးခ်င္း၀တၳဳေတြနဲ႔ သုိင္း၀တၳဳတြဲေတြသာ စာေပနဲ႔ ထိေတြ႕ခြင့္ရခ့ဲပါတယ္။ ဒါကုိပဲ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔က တကယ့္စာေပအႏွစ္သာရ ေတြပါလုိ႔ ထင္မွတ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္းၾကား ဆရာလုပ္တတ္ေသးတယ္။ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ရင္ တကယ့္ကုိ ေပါေၾကာင္ႏုိင္တ့ဲ သကၠရာဇ္ေတြပဲ။

အစိမ္းေရာင္ကဗၺလာျပင္က်ယ္ဟာ သက္ရွိတုိ႔အတြက္ စိမ္းလန္းၿပီး ႐ုိးသားေနဖုိ႔သာ အဓိကက်တယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ယုံၾကည္မိတယ္။ ပုံမွား႐ုိက္တ့ဲ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ရြံမုန္း ဆက္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့တာလည္း ပါမယ္။ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ျဖတ္သန္းခ့ဲဖူးေတာ့ မာယာေတြ မလုိခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကမၻာေျမ ငလ်င္လႈပ္ရင္ေတာင္ အခါေတာ္ေပးတယ္လုိ႔ ႐ူးႏွမ္းတ့ဲ အေတြးနဲ႔ ေလာေဆာ္ဦးမယ့္ ခပ္နိမ့္နိမ့္ အေတြးေလာက္ကုိ ေတြးေနလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းခ့ဲတ့ဲ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲေတြဟာ ေပ်ာ္စရာ မေကာင္းဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းခ့ဲတ့ဲ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲေတြဟာ ရည္မွန္းခ်က္ ေယာင္၀ါး၀ါးပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျဖတ္သန္းခ့ဲတ့ဲ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲေတြဟာ အမွတ္တရ မ်ားမ်ားမရွိပါဘူး။ အစိမ္းေရာင္ေန႔စြဲေအာက္ ရွင္သန္ခ့ဲတ့ဲ ကြၽန္ေတာ္အေရာင္ေတြရဲ႕အေၾကာင္း ေသခ်ာမသိပါဘူး။။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ား

လက္ဖက္ရည္တစ္ဆုိင္ျမင္ကြင္း (ဓာတ္ပံု-ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္)

စေနေန႔၏ ေနေရာင္ျခည္က ၾကည္လင္ ရွင္းသန္႔စြာျဖင့္ ေျမျပင္ထက္သို႔ က်ေရာက္ေနသည္။ အိမ္တြင္ရွိေနေသာ စက္ဘီးအေဟာင္းေလးက လမ္းကို ေငးၾကည့္ေန၏။ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ထားသည့္အတြက္ လမ္း၏ရနံ႔ကို သူ ခံစားခ်င္ပုံရေနသည္။ စာအုပ္အငွားဆိုင္၊ စာအုပ္အေရာင္းဆိုင္မ်ား မရွိေတာ့သည့္ ၿမိဳ႕ေလးတြင္ သြားစရာ၊ ေနရာက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ရွားပါးေနသည္။ စက္ဘီးေလးကို နင္းကာ စိတ္ကူးတည့္ရာသို႔ ကြၽန္ေတာ္ ထြက္လာခဲ့သည္။ လမ္းမ်ား ရွိ သေလာက္ သြားေနမိသည္။ စိတ္၏ ၾကည္လင္ေနမႈကလည္း အရာရာတြင္ ႏူးညံ့စြာ စီးေမ်ာေနေစသည္။ တိမ္မ်ားကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့လည္း သူတို႔လည္း ေရြ႕လ်ားေန၏။ အရာရာကို ေမ့ထားၿပီး တိမ္မ်ား ခရီးဆက္ေနပုံက ႏွစ္သက္စရာျဖစ္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိကပ္ၿပီး ၾကည့္မိေတာ့ စက္ဘီးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ ၿမိဳ႕ေလး၏ အေရွ႕ဘက္တြင္ရွိေသာ ရပ္ကြက္ေလးသို႔ ေရာက္ရွိေနေၾကာင္း သိလိုက္ရသည္။ ေရွ႕ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္သည့္အခါ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ စက္ဘီးေလးကို ထိုဆိုင္ေလးရွိရာသို႔ ကြၽန္ေတာ္ နင္းသြားလိုက္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးက ဖြင့္သည္မွာ ၾကာပုံမရေသးေပ။ ေျမျပင္ညီညီေပၚတြင္ သစ္သားခုံမ်ားကို ခင္းထားသည္။ ထိုင္ရန္အတြက္ သစ္သား ေခြးေျခေလးမ်ားကို ခ်ထားသည္။ ဆိုင္ထဲတြင္လည္း လူက ရွင္းေနသည္။ ၀င္ထိုင္လိုက္ဖို႔ကို ကြၽန္ေတာ္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ မစဥ္းစားခဲ့။ လက္ဖက္ရည္မေကာင္းလည္း သစ္သားေခြးေျချဖင့္ ထိုင္ရသည့္ အရသာကို ျပန္လည္ထိေတြ႕ လို၍ျဖစ္သည္။ ဆိုင္တြင္ စားပြဲထိုးလည္း ရွိပုံ မရ။ သစ္သားေခြးေျခတြင္ ထိုင္ခ်ၿပီး ‘ေပါ့ဆိမ့္ တစ္ခြက္’ ဟု ကြၽန္ေတာ္ လွမ္းမွာလိုက္ေတာ့သည္။

လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္သည္ ကြၽန္ေတာ္ ေရွ႕က သစ္သားခုံေပၚသို႔ ေရာက္လာသည္။ လက္ဖက္ရည္လာခ်သူကို ေမာ့ၾကည့္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ ရြယ္တူေလာက္ ျဖစ္မည္ထင္ သည္။ ဆံပင္ရွည္ကို စုစည္းထားၿပီး နားတြင္ အ႐ိုးေခါင္းပုံ နားကပ္မ်ားကို ပန္ထားသည္။ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အက်ႌကလည္း တီရွပ္ အနက္ေရာင္ျဖစ္သည္။ သူ႔ကိုေရာ ဆိုင္ကိုပါ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္၀င္တစား လိုက္ၾကည့္ေနသည္ကို သူ သတိထားမိပုံရသည္။
‘ဒီဆိုင္ကို စီးပြားျဖစ္ဖြင့္ထားတာ မဟုတ္ဘူး အစ္ကို။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ႏွစ္ေတြကို သတိရတဲ့ စိတ္တစ္ခုနဲ႔ လုပ္လိုက္တာ’ ဟု ေျပာလိုက္ေသာအသံက ကြၽန္ေတာ့္ႏွလုံးသားကို လႈပ္ခါသြားေစသည္။

“လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႏွစ္မ်ား၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႏွစ္မ်ား” ဟု တိုးတိုးေလး ကြၽန္ေတာ္ ေရရြတ္ၾကည့္မိေနသည္။ ေကာင္တာကို လွမ္း ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စီဒီေခြျဖင့္ဖြင့္ရေသာ ကက္ဆက္တစ္လုံးကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ “သီခ်င္း ဖြင့္ေပးပါလား” ဟု ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုက္ သည္ႏွင့္ ဆိုင္ထဲတြင္ လြင့္ပ်ံ႕လာေသာ သီခ်င္းသံက ေရာ့ခ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေနသည္။ ေလးျဖဴ၏ လိပ္ျပာ သီခ်င္းျဖစ္ေန၏။သီခ်င္းကို စိတ္ပါလက္ပါျဖင့္ လိုက္ဆိုမိလိုက္သည္။ သီခ်င္းအဆုံးတြင္ ‘ေဆးေပါ့လိပ္တစ္ပြဲ’ ဟု လွမ္းေအာ္၍ ကြၽန္ေတာ္ မွာလိုက္မိျပန္ သည္။ ဒန္ပန္းကန္ျပားျဖင့္ ေဆးေပါ့လိပ္ သုံးလိပ္ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕သို႔ ေရာက္ရွိလာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေဆးလိပ္မေသာက္သည္မွာ ၾကာၿပီျဖစ္သည္။ အတိတ္ကာလကို စီး၀င္သြားေသာ စိတ္ခံစားမႈေၾကာင့္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ေသာ ကြၽန္ေတာ္ ေဆးေပါ့လိပ္မ်ားကို မွာမိေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မ်ား၏ အက်ရည္ရနံ႔မ်ား၊ သီခ်င္းသံမ်ား၊ ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားၾကားတြင္ အေမွာင္ေခတ္ႀကီး၏ ေန႔ရက္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကသည္။ ရင္ခုန္ခဲ့ၾကသည္။ ဆံပင္ မ်ား ရွည္ခဲ့ၾကသည္။ ရန္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။

၂၀၀၀ ျပည့္ ႏွစ္ကာလမ်ားျဖစ္သည္။ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ ဖြင့္ထားေသာ မွတ္တိုင္အမည္ရွိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပုံမွန္ထိုင္ၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟုဆိုရသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထိုင္ၾက၍ျဖစ္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရွ႕တြင္ စာအုပ္အငွားဆိုင္ ႏွစ္ဆိုင္ရွိသည္။ ထိုဆိုင္မ်ား၏ အမည္မ်ားမွာ စႏၵာမင္းႏွင့္ အုန္းႏွစ္ပင္ျဖစ္သည္။ စႏၵာမင္းဆိုင္က မဂၢဇင္း စာအုပ္ အစုံတင္သည္။ မဂၢဇင္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဖက္ရွင္အေၾကာင္း၊ အလွအပေရးရာမ်ားကို ဖတ္ရင္း ကဗ်ာႏွင့္ ၀တၳဳတိုမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဖတ္မိလာေသာ ကာလမ်ားျဖစ္သည္။ ရြတ္ဆိုမိလာေသာ ေန႔ရက္မ်ား ျဖစ္သည္။ ခ်ယ္ရီ၊ မေဟသီ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတးကဗ်ာ၊ ႐ုပ္ရွင္အျမဴေတ၊ ဟန္သစ္၊ ႏြယ္နီ၊ ေရႊအျမဳေတ စသည္ျဖင့္ ဖတ္စရာမ်ား ေပါမ်ားလွေသာ ကာလျဖစ္သည္။ အုန္းႏွစ္ပင္ဆိုင္က ဘာသာျပန္စာအုပ္မ်ား ပိုစုံလင္သည္။ ဆိုင္ဂုံ၊ သုခၿမိဳ႕ေတာ္၊ ေလလြင့္သူ၊ ပါပီလြန္ႏွင့္ ဗင္ကို၊ ရဲတိုက္ စသည္ျဖင့္ ထြက္သမွ် ဘာသာျပန္ စာအုပ္မ်ား တင္သည္။ လက္ဖက္ဆိုင္ညမ်ား၏ ေဆးလိပ္မီးခိုးမ်ားၾကားတြင္ ေမာင္သိန္းေဇာ္၏ ဥစၥာ႐ူးကဗ်ာကို ရြတ္ဆိုေနေသာ အသံထြက္ေပၚလာတတ္သည္။ တိုးေႏွာင္မိုး ၏ ရွင္ကြဲကဗ်ာကို ခံစားေျပာဆိုသံမ်ားက အက်ရည္ရနံ႔မ်ားႏွင့္အတူ လြင္ပ်ံ႕ေနတတ္ သည္။ ရန္ကုန္မွ ၀ယ္ယူလာေသာ သစၥာနီ၏ ေမာ္ဒန္၀တၳဳတိုစာအုပ္၊ ၾကဴးႏွစ္၊ ေနမ်ဳိးတို႔ ၏ ၀တၳဳတိုစာအုပ္မ်ားကို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သို႔ တစ္ဦးဦးက ယူေဆာင္လာေသာ ေန႔မ်ားတြင္ အိမ္ျပန္ညသည္ ပို၍ ေနာက္က်သြား၏။ လူငယ္မ်ားပီပီ အခ်စ္ကဗ်ာမ်ားကို အမ်ားဆုံး ဖတ္ၾက ရြတ္ၾကေသာ္လည္း မိုးဃ္ေဇာ္၏ သားေခ်ာ့ေတး၊ ေအာင္ေ၀း၏ နာမည္ကဗ်ာမ်ားအေၾကာင္း ေျပာၾက ရြတ္ၾကသည္။ အိမ္ ႏွင့္ အဆင္မေျပေသာ ေန႔ရက္မ်ား ရွိေနၾကေသာ္လည္း ဖခင္မ်ား၏ခ်စ္ေမတၱာကို ကဗ်ာ ရြတ္ရင္း ခံစားတတ္ၾကသည္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ရန္ပြဲမ်ား ေရာက္ရွိလာတတ္သည္။ သံလက္သီးမ်ား၊ ခ်ိန္းႀကိဳး မ်ားသည္ ကဗ်ာစာအုပ္၊ ၀တၳဳစာအုပ္မ်ား၏ ေနရာကို အစား၀င္ကာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လက္ထဲသို႔ ေရာက္ရွိလာတတ္၏။ စိတ္တြင္ ျဖစ္ ေပၚလာေသာ အေပါက္မ်ား၊ ႏွလုံးသား၏ ေပါက္ကြဲသံမ်ားကို နားမ်ားတြင္ အေပါက္မ်ားေဖာက္၍ ေျဖေဖ်ာက္ၾကသည္။ အ႐ိုးေခါင္းပုံ နားကပ္မ်ား၊ စၾကာပုံ နားကပ္မ်ားကို ပန္ၾကသည္။ အနက္ေရာင္တီရွပ္မ်ားသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ တူညီ၀တ္စုံျဖစ္သည္။ လက္ ဖက္ရည္ဆိုင္သည္ ေက်ာင္းေျပးရန္ တိုင္ပင္ ေဆြးေႏြးရာျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံေၾကး ေဘာလုံးကန္ရန္ လူစုေသာ ေနရာျဖစ္သည္။ အျပာကားျပေသာ ဗီဒီယို႐ုံသို႔ သြားၾကည့္ရန္ ရဲေဆး တင္ေသာ ေနရာျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ေသာ အရာမ်ားကို ျပဳလုပ္တတ္ ေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ရွိ စကား၀ိုင္းမ်ားမွတစ္ဆင့္ ရန္ကုန္လမ္းမ်ား ေပၚရွိ စစ္ကားဘီးရာမ်ားအေၾကာင္းကို သိ လာၾကသည္။ ေသြးစြန္းေနေသာ ပိုင္ရွင္မဲ့ ဖိနပ္မ်ားအေၾကာင္း သိလာၾကသည္။ ကမၻာ ေက်ာ္ လူလိမ္ႀကီးမ်ားအေၾကာင္းကို သိလာၾကသည္။ ၁၉၉၆ ခုႏွစ္ လမ္းမထက္တြင္ အလံေတာ္ကို ျမဲျမဲဆုပ္ကိုင္ခဲ့ေသာ လက္မ်ား၏ စြန္႔လႊတ္မႈမ်ားကို သိရွိနားလည္လာၾကသည္။ ‘ကမၻာမေၾကဘူး’ ဟူေသာ သီခ်င္းသံကို ႏွလုံးသားျဖင့္ သီဆိုေသာ ျပည္သူမ်ား၏ မုန္တိုင္း ႏွစ္ကာလအေၾကာင္းကို သိရွိၾကရသည္။ အိမ္တြင္ ရွိေနေသာ ျမက္ခင္းသစ္ဆိုသည့္ အမွားမ်ားမ်ား အမွန္နည္းနည္း ၀ါဒျဖန္႔စာရြက္မ်ား ၏ စုစည္းထားမႈ ပိုသိလာသည္။ စာသင္ခန္းထဲတြင္ မသိႏိုင္ေသာ အရာမ်ားကို သိရွိလာ ၾကသည္။

ထို႔ျပင္ စာၾကမ္းပိုး လူႀကီးတခ်ဳိ႕ႏွင့္ သိရွိကာ သခင္ဘေသာင္း၏ ဒီမိုကေရစီဆိုတာ၊ သိန္းေဖျမင့္၏ စစ္အတြင္းခရီးသည္ ၊ ႏိုင္၀င္းေဆြ၏ မသိန္းရွင္ဆီ ပို႔ေပးပါ စေသာစာအုပ္မ်ားကို နားလည္တစ္၀က္ နားမလည္တစ္၀က္ ျဖင့္ ႀကိဳးစားဖတ္ၾကသည္။ လိႈင္းတိုျဖင့္ ထုတ္ လႊင့္ေသာ ေရဒီယိုလိုင္းမ်ားကို ဖမ္းယူနားေထာင္တတ္လာသည္။ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းသံမ်ား ၾကားတြင္ ဆံပင္ရွည္မ်ားကို လႈပ္ရမ္း သီခ်င္းကို လိုက္ဆိုၾကသည္။ ေက်ာင္းတံခါးမ်ားကို ခဏခဏ ပိတ္သူမ်ားကို နာၾကည္းရမွန္း သိလာသည္။

အေတြးမ်ား ရပ္တန္႔သြားသည္။ ေမွာင္ ေနၿပီျဖစ္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကိုျမင္မွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမွ ထြက္လာမိသည္။ အတိတ္ကို ျပန္လည္ဖမ္းဆုပ္မိေသာ အသိ ဥာဏ္မ်ားကို ေက်းဇူးတင္မိသည္။ လက္ဖက္ရည္ႏွစ္မ်ားတြင္ အတူရွိခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း မ်ားကို သတိရစိတ္က ခႏၶာကိုယ္ထဲသို႔ တရွိန္ထိုး ၀င္ေရာက္လာသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ေန႔မ်ားမွတစ္ဆင့္ အေမွာင္ေခတ္ႀကီး၏ လက္အုပ္ခ်ီဓေလ့ကို ရြံ႕မုန္းတတ္ေသာ စိတ္ကို ရရွိခဲ့သည္။ ထိုစိတ္ျဖင့္ပင္ အားနည္းသူကို နင္းေခ်ျခင္း မျပဳမိခဲ့ေပ။ ထိုစိတ္ျဖင့္ပင္ ႐ိုင္းစိုင္းခဲ့ေသာ္လည္း မယုတ္မာတတ္ခဲ့ေပ။ အထက္ကိုဖား၍ ေအာက္ကို မဖိတတ္ခဲ့ေပ။ ေပေတခဲ့ေသာ္လည္း မိသားစုတစ္ခုကို သန္႔ ရွင္းစြာျဖင့္ ထူေထာင္တတ္ခဲ့ၾကသည္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ားက ကြၽန္ေတာ္၏ဘ၀ထဲတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ သီခ်င္းမ်ား၊ ကဗ်ာမ်ား၊ ၀တၳဳတိုမ်ား၊ ကဗ်ာ ရြတ္ျခင္းမ်ားသာ ဆက္လက္ပါလာခဲ့သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ားကို လြမ္းေဆြး သတိရစိတ္က အိမ္သို႔ ျပန္ေရာက္သည္အထိ ကြၽန္ေတာ့္ကို ႀကီးစိုးေနသည္။
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေရးခ်လိုက္သည္။ ရြတ္ဆိုလိုက္သည္။ အိမ္အျပင္သို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္မိသည္။ ေခတ္သည္ ေမွာင္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ားျဖင့္ ေမွာင္ေနဆဲေခတ္ကို ကြၽန္ေတာ္ ခုခံတိုက္ခိုက္ေနဦးမည္ျဖစ္သည္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေန႔မ်ား
ေဘာလုံးပြဲမွသည္ ကမၻာစစ္အထိ
စာရြက္ေတြကို တစ္ရြက္ခ်င္း မီး႐ိႈ႕တယ္
မင္း ခရီးသြားတဲ့အခါ
ငါ့ကို သတိရပါလို႔ မေျပာ
တစ္ေယာက္ရဲ႕လမ္းဟာ
ေနာက္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွလုံးသားထဲ
မင္း အေငြ႕ေပ်ာက္႐ိႈက္တဲ့
ေဆးလိပ္ဟာ ငါပဲ
ငါရန္ျဖစ္ဖို႔ ကိုင္လိုက္တဲ႔
သစ္သားခုံဟာ မင္းပဲ
စကားေတြ၊ သီခ်င္းသံေတြ
ေမာ့ေသာက္ခ့ဲၾက၊ ဖြာထုတ္ခဲ့ၾက
တစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ဖက္ရည္အရသာကို
တစ္ေယာက္ရဲ႕လွ်ာက မွတ္မိေနခဲ႔
ႏွစ္မ်ားစြာ
ဆံပင္ေတြ ရွည္ခဲ့ၾက
နားေတြ ေဖာက္ခဲ့ၾက
ညေတြကို ေမွာင္ခဲ့ၾက
“ဒီေဆးမင္ေၾကာင္က ေသရာပါ”
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ
ငါတစ္ေယာက္တည္း ေရရြတ္မိေန
ေအးစက္ေသာ
လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေရွ႕၌။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအေၾကာင္း

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ္ ေတြးေခၚေနမိပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို ျမန္မာ/ အဂၤလိပ္အဘိဓာန္မ်ားမွ ဖြင့္ဆိုထားသည့္ အဓိပၸာယ္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ထည့္မေရးေတာ့ပါ။ လူႀကီးမင္းမွာ အဘိဓာန္ရိွပါက ရွာၾကည့္ခ်င္ ရွာၾကည့္ပါေလ။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ လူပညာရိွ၊ ရဟန္းပညာရိွ အေက်ာ္အေမာ္မ်ား၏ အဆိုအမိန္႔မ်ားႏွင့္ ထင္ရွားသည့္ အဖြဲ႕အႏြဲ႕မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ ထည့္ေျပာခ်င္မွ ထည့္ေျပာပါမည္။ ကြၽန္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းအေၾကာင္းကို ေတြးေခၚေနမိျခင္းသက္သက္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေတြးေခၚျခင္း၌ ဆိပ္ကမ္းသို႔မဟုတ္ ဘူတာ႐ံုရိွရန္ မလိုအပ္ပါ။ ကြၽန္ေတာ့္ေတြးေခၚမႈကို လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္ စတင္ရမည္လား။ သို႔မဟုတ္ ေဆးေပါ့လိပ္တစ္လိပ္ႏွင့္ စတင္ရမည္လား။ ႀကိဳတင္ၾကံစည္ထားသည့္ ကိစၥရပ္မ်ားမွ ကြၽန္ေတာ္ထြက္ေျပးလိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းကို သင္၏ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းႏွင့္ အံ၀င္ခြင္က်ျဖစ္ရန္ ကြၽန္ေတာ္ ႀကိဳးစားမည္ မဟုတ္ပါ။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ ေရာက္မလာေသးသည့္ လက္ေဆာင္တစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ လူသားႏွင့္ ပတ္သက္ဆက္ႏႊယ္သည့္ မဟာအခြင့္အေရး တစ္ခုျဖစ္ႏိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေသခ်ာ မေတြးတတ္ပါ။ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းႏွင့္ ညအိပ္မက္မ်ားသည္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၏ ကိုယ္ခြဲမ်ား ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေပမည္။ ေကာင္းကင္ဘံုမွ လက္ေဆာင္တစ္ခုဟု အလြန္အၾကဴးဖြဲ႕ႏြဲ႕မည္ဟု ဆိုလွ်င္လည္း ကြၽန္ေတာ္ခင္ဗ်ားကို အျပစ္မတင္ပါ။ ပစၥပၸဳန္ေျမသားထဲမွ ထိုးထြက္လာမည့္ မနက္ျဖန္၏အက်ိဳးတရားကိစၥဟု သတ္မွတ္လွ်င္လည္း ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ ျငင္းဆိုလိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ ေပါင္မုန္႔တစ္လံုးျဖစ္ႏိုင္သည္။ ခလုတ္ဓားတစ္ေခ်ာင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အသစ္စက္စက္ အယ္လ္ဘမ္တစ္ခ်ပ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဟဲမင္းေ၀း၏ ငါး႐ိုးႀကီးလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သဥၨာ၀င့္ေက်ာ္၏ ေပါင္တစ္ဖက္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ခင္၀မ္း၏ ျပည္မွာေဆာင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ဂ်က္လန္ဒန္၏ အသားတစ္တံုးလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေနညိဳေအာင္၏ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ လုလုေအာင္၏ အေပၚပိုင္း ဓာတ္ပံုတစ္ပံုလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေမွာ္ေအာင္၏ ေပးစာတစ္ေစာင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ကြၽန္ေတာ့္ကဗ်ာပို႔ထားသည့္ မဂၢဇင္းတစ္ေစာင္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သို႔မဟုတ္ တစ္ခုမွ မျဖစ္ႏိုင္ျခင္းလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

အစိုးရသစ္သည္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၏ နိမိတ္ပံုတစ္ခုျဖစ္သည္ဟုဆိုလွ်င္ မင္မ်ားပ်က္ျပယ္သြားသည့္ လက္သန္းကေလးမ်ား၏ နိစၥဓူ၀ေသာကမ်ားကို မည္သို႔ေခၚဆိုမည္နည္း။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ အျမင့္မွ ျပဳတ္က်ေလ့ရိွသည့္ အရာတစ္ခုလား။ ေသခါနီးလူနာတစ္ဦးသည္ မာရီလင္မြန္႐ိုးကို သတိရေနမလား သို႔မဟုတ္ သူမျမင္ရေသးသည့္ ေနရာဌာန တစ္ခုကို စိတ္ကူးႏွင့္ ပံုေဖာ္၍ေနမည္လား။ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ မသက္ဆိုင္သည့္အရာမ်ားကိုလည္း သူရရိွခ်င္ ရရိွေနေပလိမ့္မည္။ လူ႔အျဖစ္ကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ရလာသကဲ့သို႔ ေသဆံုးျခင္းသည္လည္း မေမွ်ာ္ဘဲ ေရာက္လာတတ္သည့္ အရိွတရား ျဖစ္ပါသည္။ ေကာက္ကိုင္လိုက္သည့္ သတင္းစာသည္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လာလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါသလား။ ေရဒီယို၏ ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာအသံမွာ ပ်က္က်သြားသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ား မနည္းမေနာ ရိွေပလိမ့္မည္။

လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ ေသာက္မည္ဟု စိတ္ကူးၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္သြားသည့္ နံနက္ခင္းေစာေစာတစ္ခုသည္ အဖန္ရည္မနပ္ေသးသျဖင့္ ေကာ္ဖီမစ္ပလိန္း တစ္ခြက္ႏွင့္ တိုးခ့ဲဖူးသည္။ ေလယာဥ္ပ်ံေပၚမွ ခ်ေပးလိုက္သည့္ ကယ္ဆယ္ေရးပစၥည္းမ်ားထဲတြင္ ကြန္ဒံုးမ်ား ပါခ်င္ပါလာႏိုင္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ႐ံုးပိတ္ရက္မွန္းမသိဘဲ ဘဏ္ေရွ႕ေရာက္သြားသူ၏ ဘဏ္စာသည္ ေငြစကၠဴမ်ားကို ထုတ္ယူ၍မရႏိုင္ပါ။ ခ်စ္စကားေျပာမည္ဟု ရည္ရြယ္ၿပီး ႏိွပ္ခ့ဲမိသည့္ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုသည္ လမ္းခြဲစကားျဖင့္ ဆြံ႕အသြားခ့ဲရသည့္ အျဖစ္သည္ ျဖစ္ရပ္မွန္တစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။ စာမူပါလိမ့္မည္ဟု တထစ္ခ် ယံုၾကည္မႈျဖင့္ ေကာက္လွန္လိုက္သည့္အခါမွ ကိုယ့္စာမူမပါ၀င္မွန္း ေတြ႕လိုက္ရသည့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို အၿပီးအထိ ထိုင္ဖတ္ေနခ့ဲသည့္ စာေရးသူတစ္ေယာက္၏ ေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုသည္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ေသာင္တင္ေနခ့ဲသည္မွာလည္း ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ နပိုလီယန္၏ ေျခညႇပ္ဖိနပ္ ျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ ငယ္ဘ၀က ဂ်င္းေဘာင္းဘီတစ္ထည္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဆႏၵျပသူမ်ားသည္ က်ည္ဆန္အစစ္မ်ားကို မေမွ်ာ္လင့္ထားသကဲ့သို႔ ပြဲေတာ္တစ္ခုသည္ အၾကမ္းဖက္မႈတစ္ခု ျဖစ္သြားမည္ဟု အာဏာပိုင္မ်ားလည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားမည္ မဟုတ္ပါ။ စံပယ္ေတာင္ႏွင့္ ေၾကးစင္ေတာင္ေဘးမွ သြားလာလႈပ္ရွားေနသူမ်ား၏ ကိုယ္ေပၚမွ တံဆိပ္မ်ားကို ႏွိပ္လိုက္လွ်င္ မည္သည့္အသံမ်ား ထြက္ေပၚလာမည္နည္း။ မာဆတ္ခန္းထဲမွ ၀န္ႀကီးတစ္ဦး၏ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္သိရွိလိုပါသည္။ ဟစ္တလာသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ပစ္ခြင္းရန္အတြက္ ေသနတ္ေဆာင္ထားျခင္း မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ လက္၀ဲသုႏၵရသည္ မဲဇာေတာင္ေျခရတုကို ေရးဖြဲ႕ေနသည့္ အခ်ိန္၌ မည္သည့္အရာကို ေမွ်ာ္လင့္၍ေနမည္နည္း။ ဆလိုင္းျမတ္ႏိုးသူက ကဗ်ာႏွင့္ စာႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ စကားမ်ားကို အားေကာင္းေမာင္းသန္ေျပာေနခ်ိန္၌ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ေပ်ာ္သြားခ့ဲဖူးသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသည့္ ကဗ်ာေရးသူႏွစ္ေယာက္၏ ညသည္ ဤသို႔မဟုတ္ပါ။

ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားတစ္ဦး၏ ညသည္ မည္သည့္အတြက္ တလက္လက္ ေတာက္ပ၍ ေနပါသနည္း။ ဆုကို ႀကိဳတင္ေၾကညာမထားသည့္ ဆုေပးပြဲ၏ ဖိတ္စာသည္ ေျခေထာက္မ်ားကို ၾကြရြေစပါသည္။ စိစစ္ေရးႏွင့္ ၿငိစြန္းသြားသည့္ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္သည္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္လာႏိုင္ပါသည္။ မီးဖြားေနသည့္ ဇနီးသည္၏ အခန္းတံခါးကို လင္သားျဖစ္သူသည္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင့္ လွည့္လည္ေနသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ အေကာင္းျမင္၀ါဒသမား၏ ဦးထုပ္တစ္လံုး ျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔၊ အဆိုးျမင္း၀ါဒီအတြက္ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုးတစ္လံုးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ အေကာင္းဆံုးကို ေမွ်ာ္လင့္ထားၿပီး အဆိုးဆံုးအတြက္လည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရမည္ဆိုသည့္ စကားသည္ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲက်ေနသည့္ ယုန္တစ္ေကာင္ကို ၿခိမ္းေျခာက္ေနျခင္းႏွင့္ တူသည္ဟု ထင္ပါသည္။

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ ကိုယ္စိုက္ပ်ဳိးထားသည့္ သစ္ပင္မွ သီးပြင့္လာမည့္ အသီးအပြင့္မ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ သံပုရာပင္စိုက္ၿပီး ပန္းသီးတစ္လံုးကို စားခ်င္လွ်င္ေတာ့ ေစ်း၌ သြား၀ယ္ရန္သာ ရိွပါသည္။ ျပဳစုထားသည့္  ဥယ်ာဥ္၌ စိမ္းလန္းျခင္းတို႔ ေရာက္ရိွရန္ ရာခိုင္ႏူန္း ၉၀ ေသခ်ာပါသည္။ ႏြားမ်ားကို လႊတ္ေက်ာင္းျခင္းမျပဳဖို႔ ဂ႐ုစိုက္ရန္ လိုပါသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ မီးအိမ္တစ္လံုးျဖစ္သည္။ (ဤစာသားကို ကြၽန္ေတာ္ နားေထာင္ေနက် ညီပုေလး၏ သီခ်င္းမွ ယူပါသည္) ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ သူေတာင္းစားကေလးတစ္ေယာက္၏ ဒန္ဖလားေလးတစ္လံုးထဲ က်လာမည့္ ေငြစကၠဴစတခ်ဳိ႕ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ျပည့္တန္ဆာမတစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ သူမ၏ အခန္းတံခါးေခါက္သံ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး၏ သူ႔ကိုယ္သူ လုပ္ၾကံမႈအၿပီး သူ႔အခန္းတံခါး တြန္းဖြင့္ခ့ဲသူ၏ နာမည္ကို ကြၽန္ေတာ္မသိပါ။

ဆရာႀကီးသခင္ကိုယ္ေတာ္မိႈင္းသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေမွ်ာ္လင့္ခ့ဲသည္ဟု သိရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ႀကီးျပင္းလာသည့္အခ်ိန္၌  ဆရာႀကီး သက္ရိွထင္ရွား မရိွပါ။ အထက္ပါစကားသည္ စာအုပ္မ်ားကို ဖတ္႐ႈၿပီး ကြၽန္ေတာ္ မွတ္သားခ့ဲရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာ၏ မုန္းသူ မရိွခ်စ္သူသာ ရိွဆိုသည့္ စကားကိုလည္း စာအုပ္ထဲမွ ဖတ္႐ႈခ့ဲရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာေမာင္ေအာင္ပြင့္က င၀န္ျမစ္၀ွမ္းေမြး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္ခ့ဲသည္ဟု ဖြဲ႕ခ့ဲပါသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးသည္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၏ အမြန္အဦးျဖစ္မည္လားဟု ကြၽန္ေတာ္ ေတြးမိပါသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအေၾကာင္းကို ေျပာသည့္အခါ စည္းလံုးေရးသည္လည္း အဓိက ပင္မ၀င္႐ိုးႀကီး ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ျပည္တြင္းစစ္မ်ားသည္ မစည္းလံုးမႈ၏ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးမ်ား ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ျမန္ မာတို႔၏ စည္းလံုးခ့ဲသည္အခ်ိန္မွာ အလြန္နည္းပါးခ့ဲသည္ဟု မၾကာေသးမီက စာအုပ္တစ္အုပ္ထဲ ကြၽန္ေတာ္ဖတ္ခ့ဲရပါသည္။

အေနာ္ရထာနန္းသက္  (ေအဒီ-၁၀၄၄-၁၀၇၇) ၃၃ႏွစ္၊ ဘုရင့္ေနာင္နန္းသက္ (ေအဒီ -၁၅၅၀-၁၅၈၁) ၃၁ႏွစ္၊ အေလာင္းဘုရားနန္းသက္ (ေအဒီ-၁၇၅၂-၁၇၆၀) ရွစ္ႏွစ္ႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွစ္ႏွစ္ (၁၉၄၅ ခုႏွစ္ စစ္ႀကီးအၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏိုင္ငံေရးကို ဦးေဆာင္မႈေပးသည့္ ကာလကိုသာ ေရတြက္ပါသည္။) စုစုေပါင္း ၇၄ ႏွစ္သာ ျမန္မာတို႔ စည္းစည္းလံုးလံုး ရိွခ့ဲၾကေလသည္။ အထက္မွစာသည္ ဆရာေသာင္းထိုက္ေရးသည့္ ပထ၀ီႏိုင္ငံေရး စာအုပ္၌ ပါ၀င္သည့္ စာသားမ်ားျဖစ္ပါသည္။ ဒုကၡသည္စခန္းမွ လူမ်ားသည္ သူတို႔  အေကာင္အထည္ပင္ မျမင္ဖူးသည့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေမွ်ာ္လင့္၍ေနၾကသည္။ ကဗ်ာဆရာမ်ားႏွင့္ အႏုပညာရွင္မ်ားသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တသသတဖြဖြ ျမည္တမ္းေနၾကသည္။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ တိမ္တိုက္ေယာင္ေဆာင္ တတ္ပါသလား။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္ ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခု၏ စားပြဲခံုမ်ားေအာက္သို႔ ျပဳတ္က်ေနေလ့ရိွသလား။ သို႔မဟုတ္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသည္  ေကတီဗြီတစ္ခုထဲ၌ မိန္းမတစ္ဦး၏ ေပါင္ေပၚတြင္ ေခါင္းအံုးၿပီး အိပ္စက္ေနတတ္ပါသလား။ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း၏ ငယ္နာမည္ကို ကြၽန္ေတာ္မမွတ္မိေတာ့ပါ။

မိသားစုထမင္း၀ိုင္း

Photo: PinArt

အိမ္တစ္အိမ္တြင္ မိသားစုစုံစုံညီညီနဲ႔ ထမင္း၀ိုင္းမွာ လက္ဆုံက်ဖို႔ဆိုတာ အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္။ ႐ုံးျပန္ေနာက္က်တဲ့သူက ေနာက္က်၊ ေက်ာင္းျပန္ေနာက္က်တဲ့သူက ေနာက္က်၊ ကိုယ့္လုပ္ငန္းနဲ႔ကိုယ္ လည္ပတ္ေနရေတာ့ ညေနထမင္း၀ိုင္းမွာ လူစုံတက္စုံျဖစ္ဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ေတာ့ပါဘူး။ မိသားစုစုံစုံညီညီနဲ႔ ၀ိုင္းဖြဲ႕ၿပီး ထမင္းစားရင္ ဟင္းေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း စားရတာၿမိန္သလို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြဖလွယ္ရင္းနဲ႔ဆိုေတာ့ မေကာင္းဘူးလို႔ထင္တဲ့ဟင္းလည္း ေကာင္းလာပါတယ္။ ထမင္းစားရင္းနဲ႔ အလုပ္အကိုင္အေၾကာင္းေတြ ေျပာလိုက္၊ ငယ္ဘ၀အေၾကာင္းေတြ ေျပာလိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ထမင္းဟာ ကုန္မွန္းမသိ ကုန္သြားတတ္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ သားသမီးေတြက မိဘေတြကို စ,လိုက္၊ မိဘေတြက သားသမီးေတြကို ေျပာင္လိုက္နဲ႔ဆို ထမင္း၀ိုင္းဟာ ဇာတ္ပြဲတစ္ပြဲ ၾကည့္ေနရသလို ပီတိျဖစ္ဖို႔ေကာင္းလွပါတယ္။ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြလည္း သူ႔ထမင္းပန္းကန္ထဲ ကိုယ္က ဟင္းထည့္ေပးလိုက္၊ ကုိယ့္ပန္းကန္ထဲ သူကဟင္းထည့္ေပးလိုက္နဲ႔ဆိုေတာ့ ပန္းကန္ကိုယ္စီနဲ႔ စားၾကေပမယ့္ လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း စားေနရသလို တစ္အူတံုဆင္းလာတဲ့ သံေယာဇဥ္ေတြဟာ ပိုၿပီးေတာ့ ခိုင္မာလာပါတယ္။ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးစားေနရၿပီဆိုရင္ အေပ်ာ္အပါးဆိုတာ လမ္းေဘးထြက္ၿပီး ရွာစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ အိမ္ထဲမွာပဲ အေပ်ာ္ေတြကူးစက္ၿပီး ၾကည္ႏူးလို႔ရပါတယ္။

မိသားစုထမင္း၀ိုင္းမွာ လူမစုံဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဟင္းေတြ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း တစ္စုံတစ္ခုလိုေနသလို စားရတာလည္း အဆင္မေျပလွပါဘူး။ ထမင္းစားရင္း မလာေသးတဲ့သူအတြက္ ပူပင္ေသာကျဖစ္ၿပီး စားမ၀င္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ေရာက္ၿပီ ျပန္မလာေသးဘူးဆိုတဲ့ အေတြးက ပါးစပ္ထဲခြံ႕မယ့္ ထမင္းလုတ္ကို အာဟာရပ်က္ေစပါတယ္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကိုေမွ်ာ္ၿပီး စားေနရေတာ့ စားရတာလည္း မ်ဳိမက်ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ မိဘေတြရဲ႕ ပူပင္ေသာကေၾကာင့္ၾကမႈက ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြထက္ပိုပါတယ္။ အငယ္ေကာင္ ေရာက္မလာေသးဘူးဆိုရင္လည္း စားလို႔မ၀င္၊ အႀကီးေကာင္ ေရာက္မလာေသးဘူးဆိုရင္လည္း စားရတာအဆင္မေျပ၊ အလတ္မေရာက္မလာေသးဘူးဆိုရင္လည္း စားရတာ မ်က္ႏွာခပ္ႏြမ္းႏြမ္း ျဖစ္ေနတတ္ၾကပါတယ္။ ဟင္းေကာင္းခ်က္တဲ့ေန႔ေတြဆို မိဘေတြရဲ႕ သားသမီးအေပၚ ေကြၽးခ်င္ေမြးခ်င္စိတ္ဟာ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ဒီဟင္းေလးေတာ့ အငယ္မက ႀကိဳက္တတ္တယ္။ ဒီဟင္းေလးေတာ့ အငယ္ေကာင္က ႀကိဳက္တတ္တယ္နဲ႔ မိဘေတြကိုယ္တိုင္ မစားရက္မေသာက္ရက္ဘဲ ခ်န္ထားတတ္ၾကျပန္ပါတယ္။ မိဘေတြရဲ႕ေမတၱာအဟုန္ စီးဆင္းမႈဟာ ဘယ္လိုေရအလ်ဥ္နဲ႔မွ တုႏိႈင္းလို႔မရပါဘူး။ ေခ်ာင္းေရ၊ ျမစ္ေရ၊ ဆည္ေရေတြထဲမွာ အမိႈက္ေတြဒိုက္ေတြ ပါတတ္ေပမယ့္ မိဘေတြရဲ႕ေမတၱာစီး ေရထဲမွာေတာ့ အမိႈက္ေတြ ဒိုက္ေတြမပါဘဲ ၾကည္လင္သန္႔ရွင္းစြာ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနပါတယ္။ မိသားစုအဖြဲ႕၀င္ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား အေၾကြေစာလို႔ လူ႔ေလာကႀကီးက စြန္႔ခြာသြားရတာရွိခဲ့ရင္လည္း ထမင္းစားရင္းနဲ႔ လြမ္းတသသျဖစ္တတ္ပါတယ္။ “သူအေၾကြေစာသြားလို႔ သူရွိေနေသးရင္ ဒီလိုဟင္းမ်ဳိးဆိုမစားဘူး။ ဒီလိုဟင္းမ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ သိပ္ႀကိဳက္တတ္တာပဲ” လို႔ မိဘေတြရဲ႕ ႏႈတ္ဖ်ားမွာ အလြမ္းမ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ သားသမီးတစ္ေယာက္ေယာက္ သက္ရွိထင္ရွားရွိေနစဥ္က ဂ်ီက်ခဲ့တာေလးေတြကိုပဲ ခ်စ္စရာပုံျပင္တစ္ပုဒ္လိုခံစားၿပီး ခြင့္လႊတ္နားလည္ေပးတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနတဲ့ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးမွာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္က ေဗြေဖာက္သြားၿပီးဆိုရင္ေတာ့ စည္းကားေနတဲ့ ပြဲလမ္းသဘင္ထဲ အေမွာင့္အဖ်က္ေတြ ေရာက္လာသလို ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ ထမင္း၀ိုင္းေလးဟာလည္း ဆိတ္ၿငိမ္ရပ္ကြက္တစ္ခုလို တိတ္ဆိတ္သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါကိုပဲ ကဗ်ာဆရာထိန္ေအာင္လင္းက သူ႔မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလး အေၾကာင္းကို ကဗ်ာတစ္ပုဒ္အျဖစ္ ပုံေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္က ကဗ်ာဆရာထိန္ေအာင္လင္းနဲ႔ ဆိပ္ကမ္းသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဆုံၾကပါတယ္။ စကားေတြ ဟိုေျပာဒီေျပာ ေျပာၾကရင္း ေလာေလာလတ္လတ္ သူထုတ္ထားတဲ့ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္ ေမတၱာလက္ေဆာင္ေပးပါတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာ ‘မိသားစုထမင္း၀ိုင္း’ ဆိုတဲ့ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လည္းပါပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းမွာ အခက္အခဲျဖစ္တာေလးေတြ ေရးဖြဲ႕ထားပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာထိန္ေအာင္လင္းက သူ႔မိသားစုကို ညီညီညြတ္ညြတ္ ေနေစခ်င္ပုံေပၚပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကဗ်ာဆရာထိန္ေအာင္းလင္းရဲ႕ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေတြ မျပည့္၀ရွာပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕ကဗ်ာထဲမွာ အစ္ကုိႀကီးျဖစ္သူရဲ႕ အလိုက္ကန္းဆိုး မသိတတ္မႈေတြေၾကာင့္ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးဟာ ေၾကကြဲစရာေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနပါတယ္။ အေဖမရွိေတာ့တဲ့ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းကို ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြအားလုံးက အစ္ကိုႀကီးအေပၚကို အစ္ကိုႀကီးေတာ့ အဖအရာထားၿပီး အားကိုးတႀကီး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ထမင္း၀ိုင္းမွာလည္း အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုပဲ ၾကည့္ေနရပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီးျဖစ္သူ စိတ္အခန္႔မသင့္ရင္ လက္ရည္တစ္ျပင္တည္းစားေနတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးပြဲေတာ္ေလးဟာ ေဖာက္ခြဲေရးသမားတစ္ေယာက္ ေရာက္လာသလို အေပ်ာ္ေတြလည္း ၾကက္ေပ်ာက္ ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ၾကပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ အစ္ကိုႀကီးျဖစ္သူဟာ အနည္းအက်ဥ္း ေသြးဆုိးပုံရတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အားကိုးအားထား အျပဳခံရမယ့္ ေက်ာက္တိုင္ႀကီးက ယိုင္နဲ႔ေနရင္ အနီးနားမွာရွိေနတဲ့ လူမမည္အရြယ္ေလးေတြျဖစ္တဲ့ ညီငယ္ ညီမငယ္ေလးေတြဟာ အားငယ္စိတ္နဲ႔ ေၾကာက္စိတ္ေရာၿပီး ဟင္းေကာင္းေလးေတြလည္း ခါးသြားရတတ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး စားေသာက္လာတဲ့ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးလည္း အက်ည္းတန္သြားၿပီး အစာေတြလည္း အဆိပ္သင့္သြားတတ္ျပန္ပါတယ္။

လူစုံတက္စုံရွိရမယ့္ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးဟာ အစ္ကိုႀကီးျဖစ္သူရဲ႕ ေပါက္ကြဲမႈေအာက္မွာ ဖိအားအေပးခံရတဲ့ ေဘာလုံးအသင္းတစ္သင္းလို ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြနဲ႔ ေ၀းကြာေနပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီးျဖစ္သူကိုေၾကာက္ၿပီး ညီငယ္ျဖစ္သူလည္း ထမင္း၀ိုင္းမွာ လာမစားေတာ့ပါဘူး။ အတူလက္တြဲလာခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြထဲက တစ္စုံတစ္ေယာက္ေပ်ာက္သြားရင္ ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာႀကီးျဖစ္ၿပီး စားေနရတဲ့ထမင္းဟာ အလိုလို အရသာပ်က္သြားပါတယ္။ ညီငယ္ျဖစ္သူ ထမင္း၀ိုင္းကို ေရာက္မလာေတာ့ က်န္တဲ့သူေတြလည္း ထမင္းကို မ်က္ရည္နဲ႔ေရာစားေနရသလို ၀မ္းနည္းေနတတ္ျပန္ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူေတြ ထမင္း၀ိုင္းကေပ်ာက္သြားၾကဦးမလဲဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ စားရေတာ့ အေမ့ပါးမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြ စီးက်ေနတာကို ျမင္ရျပန္ပါတယ္။ အေမမ်က္ရည္က်ေနတာကို ျမင္ရေတာ့ သားသမီးေတြလည္း စိတ္မထိန္းနိင္ေတာ့ပါဘူး။ အေဖရွိစဥ္ကာလတုန္းက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးနဲ႔ စည္းကားသိုက္ၿမိဳက္စြာ က်င္းပလာတဲ့ ထမင္း၀ိုင္းေလးကို တမ္းတၿပီး ယူက်ဳံးမရျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ အရင္က အခုလိုထမင္းစားခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္ခဲ့ရသေလာက္ အခုေတာ့ အစ္ကိုႀကီးကို ေၾကာက္ေနရတာနဲ႔ ဘယ္သူမွမေပ်ာ္ႏိုင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ အစ္ကိုႀကီးက ဘယ္အခ်ိန္ထၿပီး ေဗြေဖာက္မလဲဆိုတဲ့စိတ္နဲ႔ စားရေတာ့ ၀ိုင္းဖြဲ႕ၿပီး ထမင္းစားေနၾကေပမယ့္ လူမစုံသလို ခံစားေနၾကရပါတယ္။ ေတြးမိေလတိုင္း အေဖ့ကိုျပန္တမ္းတၿပီး ရင္ထဲမွာ မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ အေဖသာရွိေနေသးရင္ ဒီလိုျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေတြးမိျပန္ေလ မ်က္ရည္၀ဲရေလ ျဖစ္ေနၾကရပါတယ္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် အတူစားလာတဲ့ ထမင္း၀ိုင္းေလးဟာ ေခ်ာက္ခ်ားစရာ အိပ္မက္တစ္ခုလို ျဖစ္လာပါတယ္။ အိပ္ေရးမ၀လို႔ ဆက္အိပ္ရမလား၊ အိပ္ရာကေန ထလိုက္ရမလားဆိုတဲ့ ေ၀ခြဲလို႔မရတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ေတြေအာက္ ေရာက္ေနရသလို ထမင္း၀ိုင္းက ထသြားလို႔လည္း အဆင္မေျပ၊ ဆက္ၿပီးထမင္းစားဖို႔ကလည္း အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ မ်က္ေမွာင္ေအာက္မွာ အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ ဖိစီးခံေနရပါတယ္။ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားမေျပာရဲေတာ့ ထမင္း၀ိုင္းဟာ ရာသီမမွန္တဲ့ သီးႏွံေတြလို ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားေတြလည္း ေျခာက္ေသြ႕သြားရပါတယ္။ ထမင္းစားရင္း စိတ္ထဲက ကိုယ္စီအေတြးနယ္ ခ်ဲ႕ေနၾကၿပီး ပါးစပ္က တစ္ခြန္းမွမထြက္ရဲၾကေတာ့ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ တီး၀ိုင္းေလးသဖြယ္ျဖစ္ေနပါတယ္။

ထမင္း၀ိုင္းက တိတ္ဆိတ္ေနေလ အေဖ့မ်က္ႏွာကို ျမင္လာေလျဖစ္ေနရေတာ့ ရင္ထဲမွာ ကိုယ္စီခံစားေနရတဲ့ ေ၀ဒနာမီးေတြဟာ ေတာက္ေလာင္လာပါတယ္။ အေဖ့ရဲ႕ အထိန္းအကြပ္ေအာက္မွာ ေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေလးေတြကို ႏွေျမာတသေနမိျပန္ပါတယ္။ အစားထိုးလို႔မရတဲ့ ဆုံး႐ႈံးမႈႀကီးတစ္ခုနဲ႔ ၾကံဳေတြ႕ရေပမယ့္ အစ္ကိုႀကီးရွိေသးတယ္ဆိုတဲ့အေတြးနဲ႔ ေျဖသိမ့္ခဲ့ၾကေပမယ့္ ထင္ထားတဲ့ အစ္ကိုႀကီးက အေဖေနရာကို ကိုယ္စားမျပဳဘဲေနေတာ့ ေမာင္ႏွမေတြအားလုံး ယူက်ဳံးမရစြာ ၀မ္းနည္းေနမိျပန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာ အစ္ကိုႀကီးက စကားမေျပာဘဲ ထမင္း၀ိုင္းကို အမူအရာနဲ႔ တိုက္ဖ်က္တတ္ပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီး အမူအရာပ်က္လာၿပီဆိုရင္ အေမကအစ မိသားစုအားလုံး စကားမေျပာရဲၾကေတာ့ပါဘူး။ အေမက ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ က်န္တဲ့သားသမီးေတြကို ငဲ့ေနရတဲ့ စိတ္နဲ႔ပဲ ေရငုံႏႈတ္ပိတ္ေနေပးရတာလည္း မ်ားလာပါတယ္။ အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ လက္ေအာက္မွာ က်ိန္စာသင့္သလိုေနၾကရေတာ့ က်န္တဲ့ညီေတြ၊ ညီမေတြလည္း တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နီးကပ္ေနေပမယ့္ အထီးက်န္သလို ခံစားလာရပါတယ္။

‘မိသားစုဟာ မိသားမစုႏိုင္ဘူးဆိုရင္ နတ္သုဒၶါစားရလည္း အရသာမဲ့ပါတယ္’ လို႔ ကဗ်ာဆရာထိန္ေအာင္လင္းက ဆိုထားျပန္ေတာ့ ကဗ်ာဆရာရဲ႕ လူမစုံေတာ့တဲ့ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးကို ေျပးျမင္မိၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္ပါတယ္။ ဟင္းေကာင္း ထမင္းေကာင္းေတြနဲ႔တင္မဟုတ္ဘဲ နတ္သုဒၶါကို စားေနရလည္း မစုံညီႏိုင္ေတာ့တဲ့ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးဟာ အရသာမဲ့လာပါတယ္။ စားသမွ် အာဟာရေတြလည္း အာဟာရမျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ကဗ်ာဆရာထိန္ေအာင္လင္းရဲ႕ မိသားစုထမင္း၀ိုင္းေလးနဲ႔အတူ မိသားစုအားလုံးရဲ႕ ထမင္း၀ိုင္းေလးေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ခ်စ္ခင္ၾကည္ႏူးႏိုင္ၾကပါေစလို႔သာ ဆုေတာင္းေနမိေတာ့သည္။

မိသားစုထမင္း၀ိုင္း
လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို
အစ္ကိုႀကီးက စကားလုံးေတြနဲ႔ ႐ိုက္ခြဲတယ္
အမူအရာေတြနဲ႔ တိုက္ဖ်က္တယ္
ငါတို႔မိသားစုရဲ႕ ရာသီဥတုဟာ
အစ္ကိုႀကီးမ်က္ႏွာေပၚမွာ တည္ေနပါရဲ႕
ဒီအခ်ိန္ေရာက္မွာ ေပ်ာ္ခဲ့ရသေလာက္
ဒီအခ်ိန္ေရာက္မွာ ေၾကာက္ေနရၿပီ
ခ်ဳိၿမိန္ေကာင္းျမတ္ျခင္းေတြ ခါးသီးခဲ့ရၿပီ
အစာေတြ အဆိပ္သင့္ခဲ့ရၿပီ
ခုဆို
ညီအငယ္ေလးက အိမ္ျပန္မစားေတာ့ဘူး
သူ႕ရဲ႕ လက္တစ္စုံကို ငါတို႔ဆုံး႐ႈံးေနရၿပီ
ၾကာရင္ သူ႕တစ္ဘ၀လုံးနဲ႔ အလွမ္းကြာသြားႏိုင္ရဲ႕
ေနာက္ထပ္ ဘယ္သူေတြ ႏုတ္ထြက္သြားၾကဦးမလဲ
ေတြးမိတိုင္း ေလာင္မီးက်ေနခဲ့ရ
မိသားစုဟာ မိသားမစုႏိုင္ဘူးဆိုရင္
နတ္သုဒၶါစားရလည္း အရသာမဲ့ပါတယ္။

သံသယခႏၶာကိုယ္မ်ား

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လယ္တစ္ေနရာကို ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ၾကည္ႏုိင္)

(၁)

မနက္ခင္းဆိုတာကပဲ အိမ္တံခါး၀ဆီ မွားယြင္းစြာေရာက္လာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ လက္က်န္အေမွာင္ဟာ တျဖည္းျဖည္း ေသြးဆုတ္ျဖဴေရာ္သြားခဲ့တယ္လို႔ ထင္ေနမိတယ္။ ရွိသမွ်အင္အားနဲ႔ တံခါးေပါက္ကိုပိတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရသလို တစ္စစႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔လာတဲ့ အလင္းေရာင္ေတြပဲေပါ့။ အျပင္းအထန္အားယူ ႐ုန္းထေနၾကတာကေတာ့ သံသယတခ်ဳိ႕နဲ႔ အေမွာင္ထုတစ္ခု။ ခိုေတြလမ္းမေပၚ တဖ်ပ္ဖ်ပ္၀ိုင္းအံုက်လာတယ္။ အေပၚကိုပ်ံတက္သြားလိုက္ အစာရွိရာေရာက္လာ ထိုးစိုက္လိုက္နဲ႔ အိမ္အမိုးစြန္းေပၚကေန စူးစမ္းေနတဲ့ခိုေတြ။ ၾကဲပက္ထားတဲ့ ဆန္ေစ့ေတြကို မယံုသကၤာမ်က္လံုးေတြနဲ႔ ဓာတ္ႀကိဳးေပၚက ငံု႔စိုက္ၾကည့္ေနတဲ့ခိုေတြေလ။ တကယ့္ကို မနည္းပါဘူး။ အလင္းေရာင္ဟာ နံနက္ခင္းနံရံကို အေသအခ်ာ ေနရာယူမိသြားတဲ့ေနာက္ ေက်နပ္အားရစြာ ျပံဳးလိုက္တယ္။ မဂၤလာပါဆိုတဲ့ စကားေျပာအၿပီးမွာ တိမ္ေယာင္ေဆာင္ထားတဲ့ ႏွင္းေတြ တေဖ်ာေဖ်ာေၾကြက်လာခဲ့ျပန္တယ္။ အျမင္ဆိုင္ရာ ၀ိုးတိုး၀ါးတား ျပကြက္တစ္ခုလိုပါပဲ။ ျပတင္းတံခါးဆီ အလ်င္အျမန္ေ႐ြ႕လ်ားသြားခဲ့တဲ့ ေနေရာင္ပါးပါးေလးေတြက အစေပါ့။ ျမင္ကြင္းထဲ မိႈင္းပ်လို႔မႈန္ေနတဲ့ ေတာင္တန္းေတြကအစေပါ့။ နံနက္ခင္းေရာက္လာခဲ့ၿပီဆိုတာ ပိုၿပီးေသခ်ာသြားတာလား။ အစကေန ျပန္လည္အားယူေနခဲ့တာလားဆိုတာေတာင္ မသဲကြဲေတာ့တဲ့ အခိုက္အတန္႔တစ္ခုေပါ့။ သံသယဟာ ေကာင္းမြန္စြာ အားအင္ျပည့္ႏိုးထလာခဲ့ၿပီလားမသိဘူး။ အဲဒီလိုအခုကစၿပီး အရာရာကို စတင္လိုက္တယ္ပဲ ဆိုၾကပါစို႔။ အိပ္ရာေပၚက ႏိုးလာေတာ့ အသံတခ်ဳိ႕ဟာ ေရွ႕ကိုေရာက္ႏွင့္ေနခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ မလံုေလာက္တဲ့ ေန႔စဥ္၀င္ေငြကိုပဲ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ၿပီး ရင္ဆိုင္လာခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီတဲ့လဲ။ ႐ုတ္တရက္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိဘူးျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစ္ခ်က္ေတာ့ ေတြေ၀သြားခဲ့မိတယ္ထင္ပါတယ္။ မေျပလည္တဲ့ခုႏွစ္ေတြက ဂဏန္းဘယ္ေလာက္နဲ႔ စခဲ့သလဲဆိုတာကိုလည္း ျပန္စဥ္းစားလို႔မရေတာ့ဘူး မဟုတ္လား။ အဆင္မေျပျခင္းဟာ ေန႔စဥ္ဘ၀ေတြကို အလုပ္႐ႈပ္ေနေစတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေကာင္း တစ္ခုလိုပါပဲ။ အဲဒီလိုတစ္ေလွ်ာက္လံုး ေနထိုင္အသားက်လာလိုက္တာ တစ္ေခတ္လံုးလည္း ဘယ္ကိုမွမေရြ႕ခဲ့ၾကရဘူးေလ။ အားလံုး ေရေမ်ာကမ္းတင္ခဲ့ၾကတယ္။ အိပ္မက္လိုလို ကိုက္ခဲေနတဲ့ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႕ေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ စိတ္ဟာ တစ္ခ်ိန္လံုး ထိုင္းမိႈင္းေနခဲ့တာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့ ၾကားေနရျပန္တယ္။ အခုေရာ လူ႔အသက္ဘယ္ေလာက္နဲ႔ ဒုကၡေထာင့္မွာ ထစ္ေငါ့ေနရပါသလဲ။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းက ေရာႀကိဳးတန္းေပၚဘယ္ႏွႀကိမ္ ဆက္တိုက္ခုန္ခဲ့လို႔ အခုေရာ ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနပါၿပီလဲတဲ့။ ႏိုးထလာတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဆူညံသံကသာ အရင္ဆီးႀကိဳေနခဲ့တာေပါ့။ အိမ္ေလးထဲ နံနက္ခင္းေတးသံဟာ ေခ်ာ္က်ိေနတဲ့ ေရခ်ဳိးခန္းၾကမ္းျပင္ကေန စင္ထြက္လာခဲ့တာပါ။ အိမ္ထဲမွာေတာ့ပစၥည္းတခ်ဳိ႕ က်ဲျပန္႔ေနတယ္။ ေနသားတက်မဟုတ္တဲ့ ကစားစရာအ႐ုပ္ေတြနဲ႔အတူ တြဲေလာင္းက်ေနတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ အားလပ္ခ်ိန္မရသလို ျဖစ္ေနတယ္။ ပ်င္းရိစိတ္ဟာ ရွည္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဖုန္အထစ္ထစ္တက္လို႔ အသားထဲအထိ စိမ့္စြဲေနတတ္တာကလည္း အဲဒီပ်င္းရိၿငီးေငြ႕လြယ္ျခင္းမ်ဳိးပါပဲ။ ခန္းဆီးစဟာ ေလတိုက္ရာဆီ ယိမ္းႏြဲ႕လႈပ္ယမ္းေနေလရဲ႕။

(၂)

ကိုင္ထားတဲ့အသီးကို ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သံသယနဲ႔ ၾကည့္လိုက္မိျပန္တယ္။ ဆိုးေဆးနဲ႔ မွည့္ေနတဲ့အသီးေတြ ထင္ပါတယ္။ အေရာင္လွေအာင္လုပ္ထားၿပီး ႏုမွည့္ေနတဲ့ ေရာင္းတန္း၀င္ေတြေပါ့ေလ။ နံနက္ခင္းေစ်းဟာ ေနေရာင္ကို ေဖ်ာ္လိမ္းထားသလို ရႊန္းစိုေတာက္ပေနေလရဲ႕။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ထဲက လွ်ံက်လာတဲ့ သကာဖံုးထားတဲ့လိမ္လည္မႈကို အေရာင္တင္လို႔ ေစ်းသည္ဟာမ လွဴတတ္ဘဲနဲ႔ ေစ်းေရာင္းေနရျပန္တယ္။ ခက္ၿပီးရင္းခက္လာတဲ့ ၀မ္းေရးနဲ႔ အဆိပ္ကဲလာတဲ့ အစားအစာကိုပဲ ၀မ္းဗိုက္ေတြက ဆူညံစြာေတာင္းေနၾကေတာ့တာပါပဲ။ အဲဒါလည္း ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ အသားက်ေနခဲ့ၿပီတဲ့လဲ။ လိမ္လည္မႈဟာၾကာတဲ့အခါ ဓေလ့ထံုးစံျဖစ္သြားတတ္တာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေရွ႕ကိုေရာက္လာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို တစ္ကိုယ္လံုး ျခံဳၾကည့္တတ္တဲ့အက်င့္ ကြၽန္ေတာ့္မွာစြဲေနခဲ့တယ္။ ခုနက ေျပာသလိုေပါ့။ အသားသည္က ခ်ိန္ခြင္လွ်ာကို ေဇာက္ထိုးထားျပေနသလိုရယ္ေတာ့ ရယ္ေနရတယ္။ ခ်ိန္ခြင္ဟာ သစ္သားခံုေပၚ တဆတ္ဆတ္ခါလို႔ တဘမ္းဘမ္း ႐ိုက္သံထြက္ေနေတာ့တာ။ ဒါဆို ကြၽန္ေတာ္ထင္တာမမွားဘူးေပါ့။ ကတၱားေရာင္းတဲ့ဆိုင္မွာကတည္းက ဘယ္ေလာက္သား ခိုးေပးလိုက္ရမလဲဆိုတာ တစ္ခါတည္းေျပာၿပီး၀ယ္ရတဲ့ ဒီဂ်စ္တယ္ကတၱားရွိရာဆီ အားလံုးအလုအယက္ ေျပးခ်ိန္ၾကေတာ့တာပါပဲ။ အားလံုးဟာ သာတူညီမွ်စိတ္လံုဖို႔အတြက္ လိမ္ညာမႈကို အိမ္အထိ သယ္သြားၾကရတာပါ။

ေကာ္ဖီမႈန္႔လိုမ်ဳိး မည္းမည္းညိဳညိဳအမႈန္႔ တခ်ဳိ႕ဟာ ေကာ္ဖီေစ့ကရတဲ့အမႈန္႔လိုပဲ ဆူပြတ္ေနတဲ့ေရမွာ ေပ်ာ္၀င္လြယ္တတ္ၾကတယ္။ အေရာင္အဆင္းတူညီၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း အနံ႔အရသာကို သူ႔အခ်ဳိးအစားအလိုက္ သမစြာ ေရာပစ္လိုက္တဲ့အခါ အဆိပ္ေတြဟာ အာဟာရေတြအျဖစ္ ၀မ္းဗိုက္ထဲ၀င္ ေရာက္ခြင့္ရသြားပါေတာ့တယ္။ အေရာင္ဆိုးထားတဲ့ အသားေတြ ေဆးဆိုးထားတဲ့ လက္ဖက္ေျခာက္ေတြတာရွည္ခံၿပီး ႏူးညံ့အိညက္ေနတဲ့ ေပါင္မုန္အလယ္သားေတြ ေရွာေရွာ႐ွဴ႐ွဴပဲ မ်ဳိက်သြားခဲ့ပါၿပီ။ အစားအစာဆိုတာ ဘယ္အရာမွ သူ႔အပင္က ခူးဆြတ္ခဲ့တဲ့အရသာမွာ မတည္ျမဲေတာ့ပဲ အားလံုးျပဳျပင္ခံထားရတဲ့ သက္ေစာင့္ဓာတ္ေတြျဖစ္လာတယ္။ ေဆာရီး အဲဒီလိုမဟုတ္ေသးဘူး။ အပင္မွာကတည္းကိုက ျပဳျပင္ခံထားရတာပဲမဟုတ္လား။ အသက္ကိုေစာင့္ယူသြားမယ့္ ဓာတုလက္နက္ေတြနဲ႔ေပါ့။ အဲဒီလို ေခါင္းအစေျခအဆံုး မေကာင္းတာမွန္သမွ် အ၀င္ခံလို႔ လူ႔ခႏၶာကိုယ္ဟာ ေဖာက္ထုတ္လိုက္တိုင္း ေသြးတုေတြ ေျဖာင္းခနဲ ေျဖာင္းခနဲ ပန္းထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

(၃)

ေတြေ၀ေနတဲ့စိတ္နဲ႔ပဲ လမ္းမေပၚေရာက္လာခဲ့ရျပန္တာပါေလ။ တစ္ေန႔တာ စတင္ျခင္းက ေလွ်ာက္လာတဲ့လမ္းကို သံသယနဲ႔ ငံု႔ၾကည့္မိတာနဲ႔လံႈ႔ႏိုးေစခဲ့တယ္။ တျဖည္းျဖည္းျမင့္တက္လာတဲ့ လမ္းမႀကီးကို အံ့ၾသစိတ္နဲ႔ ေမာ့ၾကည့္ေနရတယ္။ လမ္းမေပၚမွာ ပစ္စလက္ခတ္ခ်ခင္းထားတဲ့ အနက္ေရာင္ေငြစေၾကးစေတြ။ ရွိၿပီးသားလမ္းမွာ ထပ္ပိုးလိုက္တဲ့ ကတၱီပါေကာ္ေဇာလို ထပ္မံကုန္က်စရိတ္ေတြ အိတ္ထဲေကာက္ထည့္လိုက္တဲ့ အလြဲသံုးစားယံုၾကည္မႈေတြေပါ့။ လမ္းနဲ႔ဖိနပ္ပြတ္တိုက္သံဟာ တခြၽင္ခြၽင္ထြက္ေနတယ္။ ေငြသံေၾကးသံနဲ႔လမ္းမဟာ အရည္ေပ်ာ္လို႔ ေရေျမာင္းထဲယိုစီးက်ေနသေယာင္။ လမ္းမဟာ ေနေရာင္မွာ ေခ်ာ္က်ိက်ိန္းစပ္ေနခဲ့ၿပီး ေလွ်ာက္လာတဲ့ေျခလွမ္းေတြရဲ႕ သံသယအၾကည့္ေအာက္မွာ မလံုမလဲျဖစ္လို႔ေပါ့။ လမ္းေပၚမွာလည္း လူအခ်င္းခ်င္း အမွားမခံသံယ၀င္ေနၾကတယ္။ လမ္းမဟာ ပတ္္၀န္းက်င္ကို ဂ႐ုမစိုက္သလို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းေနျပတယ္။ ကားေတြအလုအယက္ေမာင္း၀င္လာၿပီဆိုရင္ ကားဘီးလည္သံ တဒက္ဒက္ၾကားရမယ္ မဟုတ္လား။ အဲဒါ တစ္ကိုယ္ေကာင္းစိတ္နဲ႔ ေမာင္း၀င္ရတဲ့ တစ္လမ္းေမာင္းစနစ္ေတြပါပဲ။ အဲဒါက်ည္ဆန္ကားေတြ ေနာက္ကလိုက္လာတဲ့ ေနာက္ထပ္က်ည္ဆန္ကားမ်ား လမ္းလယ္မွာ ပိတ္မိေနၾကပံုေပါ့။ ႐ုပ္ရွင္ထဲက အေႏွးျပကြက္တစ္ခုလိုပါ။ အားလံုးဆက္သြားႏိုင္ပါၿပီ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့လူဆိုတာလည္း တြင္းနက္ႀကီးေတြထဲကို တျဖည္းျဖည္းခုတ္ေမာင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကရတာေပါ့လို႔သာ ဆိုပါရေစေတာ့။ သံသယဟာ ေႁမြတစ္ေကာင္လို ပါးျပင္ေထာင္လို႔ ၿငိမ္ၾကည့္ေနသလိုပဲ။ မိသားစုမွာေတာင္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ သံသယနဲ႔ၾကည့္ကုန္ၾကၿပီ။ ကုန္တိုက္ႀကီးေပၚက အေရာင္းစာေရးမေလးဟာ လုပ္ခထဲကပဲ့ပါမွာစိုးလို႔ ၀ယ္သူကို သံသယ၀င္ေနပံုမ်ဳိး တစ္လိပ္တည္း အတူေသာက္ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ စီးကရက္ဟာ ဒီေခတ္မွာ မရွိေတာ့ဘူးဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္သိသြားျပန္တယ္။ ေနေရာင္ဟာ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္စြပ္ခံထားရတဲ့ အလင္းသံသယနဲ႔ ပိုးေသတတ္တဲ့ေဆးပါပဲ။ အခုဆို လက္မွတ္ထိုးခါနီးတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးေနရတတ္တယ္။ ဒီအေျခအေနမွာ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ယံုၾကည္လို႔ ရႏိုင္သလားဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။

(၄)

ေနလယ္ေန႔ခင္းေတြမွာ အိပ္မငိုက္ဘဲ တိုက္ခန္းေပၚကေန လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေအာ္သြားတဲ့အသံေတြကို နားေထာင္ေနဖူးလား။ ဒါဆို အလွဴခံေတြရဲ႕အသံဟာ နားထဲခါထြက္ေနေၾကာင္း သက္ေသျပလို႔ရတာၾကာပါၿပီ။ “ထီးျပင္တယ္၊ မီးျခစ္ဂတ္စ္ျဖည့္တယ္၊ ပစၥည္းေဟာင္းေတြ၀ယ္တယ္” ဆိုတဲ့လမ္းေပၚက အသံေတြဟာ ပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာ သံသယျဖစ္စရာအေကာင္းဆံုး ဆြဲေဆာင္မႈေတြျဖစ္လာတတ္တယ္။ အဲဒီလို ႐ံုးပိတ္ရက္ထဲ ဒီလိုအသံေတြကို ပိုၾကားရတတ္လို႔ မိသားစုဆံုခ်ိန္ အိမ္မွာရွိေနတတ္တဲ့ အားလပ္ရက္ေတြဟာ ပိုၿပီးအသက္၀င္လႈပ္ရွားေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သံသယဟာ အခ်ိန္တိုင္းမွာ လိုအပ္ေနပါေသးတယ္။ အခ်ိန္တိုင္းမွာ ယံုၾကည္မႈဟာ အႀကီးမားဆံုး အမွားျဖစ္သြားတတ္ျပန္တယ္။ ထီးျပင္တဲ့လူက သူခိုးျဖစ္ေနၿပီး ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္အေနအထားကို စနည္းနာေနတတ္တယ္။ ေညာင္ျမစ္ခုတ္တဲ့ေကာင္က ေသာက္တတ္၊ စားတတ္ပံုရၿပီး အျမင့္ေပၚမေရာက္ေသးဘူး မူးေနတတ္တယ္။ ပုတီးဆြဲထားတဲ့လူဟာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႔ ခ်က္ေဘာက္ထဲ အခ်စ္အေၾကာင္းတရားျပေနတတ္တယ္။ ျမစ္ထဲစီးေနတဲ့ေရဟာ ေနာက္က်ိေနေတာ့တာပါပဲ။

ေနာက္ဆံုးအခန္းမွာ သံသယဟာေခါင္းခန္းက ထိုင္လိုက္လာခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ကားခက်ေတာ့ မေပးခ်င္တဲ့ေကာင္ေပါ့။ ေယာက်္ားဟာ သူ႔အမ်ဳိးသမီးဆိုသူရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြကို လူမႈကြန္ရက္မွာ လွန္ေလွာရွာေဖြေနရသလို ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ဆိုတဲ့စကားဟာ ေခတ္ေပၚအ၀တ္အစား ျဖစ္လာခဲ့တယ္။ မုသားဟာ ဒီဂ်စ္တယ္နည္းပညာနဲ႔အတူ တိုးတက္လာၿပီး သံယဟာ အေရာင္းရဆံုးနံပါတ္ -၁ ျဖစ္သြားတယ္။ ေခါင္းအံုးေအာက္မွာ အသံက်ယ္တဲ့ ေသနတ္ကိုယ္စီ ထားအိပ္တတ္လာတာက လက္ရွိအေနအထား အဲဒီမယံုၾကည္မႈေတြေၾကာင့္ပဲ။ မဟုတ္ျပန္ဘူးလား။ မနက္ခင္းမွာ ႏိုးထခြင့္မရေတာ့မွာ စိုးရိမ္ေနရတဲ့ အသက္ႀကီးႀကီး အဘိုးအိုတစ္ေယာက္လို လူေတြရင့္ေရာ္သြားၾကေတာ့မယ္။ ဒါဆို ေလေအးေပးစက္တပ္ထားတဲ့ ခန္းမေတြထဲမွာ လူေတြအားလံုးအေပၚ ေ၀့စ္ကုတ္အက်ႌေတြ ခြၽတ္လိုက္ၾကတယ္လို႔ သေဘာထားပါ။ အားလံုးဟာ ကမၻာဦးအစကို ျပန္သြားေနၾကရၿပီး သူတို႔မ်က္ႏွာေတြေပၚ ဘာမွမက်န္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ အရွက္မဲ့မဲ့ေနထိုင္ခဲ့ၾကၿပီးပါၿပီ။

ပန္းျခံမ်ား

Photo: Deramicus

အခန္းက်ဥ္းအတြင္းသုိ႔ ေနေရာင္ျခည္ က်ေရာက္မလာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာပါၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာသည္ဟု သုံးရျခင္းကုိ သံသယ၀င္ေနၿပီလား။ ကြၽန္ေတာ္ရယ္ လိုက္ခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ရယ္သံကုိကား အျခားတစ္စုံတစ္ေယာက္က မၾကားႏိုင္ပါ။ ထိုရယ္သံသည္ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွ၏။ ေျခာက္ေသြ႔ေန၏။ ေရငတ္ေနေသာ ပန္းပင္ကေလးႏွင့္တူ၏။ အျပင္ကုိ ထြက္မလာႏိုင္ေသာ ထိုရယ္သံကုိခံစားေနရေသာ လူကုိယ္တိုင္ကသာ သိပါသည္။ ျမစ္၏ အျခားတစ္ဖက္ကမ္းတြင္ မည္ကဲ့သုိ႔ေသာခ်စ္ျခင္းမ်ား ႏုပ်ဳိျခင္းမ်ားရိွႏိုင္ပါသလဲ။ မသိေတာ့ပါ။ နားႏွစ္ဖက္ကုိ ပိတ္ေသာ္လည္းမသိပါ။ မ်က္စိအစုံကုိ ပိတ္ေသာ္လည္းမသိပါ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုရယ္သံကုိ တိတ္ဆိတ္စြာျဖင့္ပင္ မ်ဳိခ်ပစ္ခဲ့ပါသည္။

ေဘာင္က်ဥ္းလြန္းသည္။ ခ်ဥ္နံ႔ထြက္ေနေပၿပီ။ အေပါက္ကေလးတစ္ေပါက္မွ ထြက္လာေသာစကားလုံးတို႔သည္ လူကုိခ်ည္ေႏွာင္လႊမ္းမိုးရန္ ႀကိဳးစားေနၾကေတာ့သည္။ ရယ္ရေတာ့သည္။ အဘယ္သူသည္ တတ္စြမ္းႏိုင္အံ့နည္း။ လူသည္ အစြန္းမ်ားကုိေရွာင္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားရင္း မိမိဘ၀တစ္ခု၏ဆီမီးမွာ ၿငိမ္းလုလုျဖစ္ေနေပေတာ့သည္။ ဖေယာင္းတိုင္သည္ မၾကာမီၿငိမ္းေတာ့မည္ဟု ထင္ရသည္။ ခုန္ခ်လိုက္မလား။ အစြန္းကုိ အဆုံးသတ္ပစ္မလား တစ္ခုသာရိွသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း တစ္ခုမွ်မရိွေသာ သူအတြက္ အစြန္းမွလြတ္ေျမာက္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေနမႈသည္ ရယ္စရာသာေကာင္းေနေသးေတာ့သည္။ ပင္လယ္ျပင္မွာ ပုရြတ္ဆိတ္ငယ္ငယ္ ဘယ္လုိဘယ္ပုံ ကူးျဖတ္ပ်ံသန္းမည္။ စိတ္သည္အဆုံးကုိ ႀကိဳသိႏိုင္ပါသလား။ စိတ္သည္ အနည္းဆုံးေတာ့ က်န္းမာေနရန္ လိုအပ္မည္မဟုတ္ပါလား။ ယင္းသည္သာ အေကာင္းဆုံးဟု ထင္ရသည္။ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ်။ တလြဲနာမည္ခံမႈမ်ား။ ရယ္ေနရေတာ့သည္။ ဘာမွမဟုတ္ေသာ္လည္းေပါ့။ တံခါးကေလးမ်ား ပြင့္လာမလား ေတြးမိေသာ္လည္း သန္မာရာ သန္မာေၾကာင္းမ်ားဟုသာ မွတ္ရပါသည္။ အျပင္ႏွင့္အတြင္း ဆက္သြယ္ေပးေသာ တံခါးတုိ႔သည္ ခိုင္ခံ့လွေပသည္။

အခ်ဳိ႕ေသာအရာမ်ားကုိ အလြတ္ရေနရန္ မလိုအပ္ေတာ့ပါ။ အရာရာသည္ အသင့္ျဖစ္ေနေသာ အေနအထားကုိရခဲ့ၿပီ။ ဘာလိုခ်င္သလဲ။ ဘာသိခ်င္သလဲ။ အုိေကေပၿပီ။ စီမံခန္႔ခြဲမႈသည္ အေရးႀကီးေသာအရာျဖစ္သည္ဟု ၾကားရပါၿပီ။ စနစ္တက်မရိွေသာအရာမ်ားႏွင့္ ေန႔မ်ားကုိ ထင္ေယာင္ထင္မွား စနစ္တက်မႈတို႔က ထိန္းခ်ဳပ္ရန္ႀကိဳးပမ္းေနၾကသည္မွာ ရယ္စရာသာေကာင္းေတာ့သည္။ မကုိင္တြယ္တတ္လွ်င္ေတာ့ ပင္ပန္းရမည္ဟုဆိုပါသည္။ “ဒါဟာ သဘာ၀က်ပါတယ္” ဟုလည္း မိတ္ေဆြက ေျပာဖူးပါသည္။ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္ လုပ္စရာမလိုေသာကိစၥမ်ားတြင္ ေရးႀကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေနျခင္းမ်ားသည္ တကယ္ေတာ့ စိတ္အေျခအေနတစ္မ်ဳိးသာျဖစ္ပါမည္။ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးျဖစ္မည္။ လူအထင္ႀကီး႐ုံသက္သက္ ဟန္လုပ္ျခင္းျဖင့္ ေလးစားမႈကုိ ရႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးဟုလည္း ၾကားရသည္။ အေၾကာင္းက “လူတိုင္းညံ့ေနတာမွမဟုတ္ပဲ” ဟုလည္း ထပ္မံၾကားရျပန္သည္။ သနားစရာ ရယ္စရာေကာင္းေနေသာလူသည္ ကြင္းျပင္ႀကီးထဲတြင္ တစ္ကုိယ္တည္းထိုင္ေန၏။ ေနသည္ပူလွေပၿပီ။ ေပါင္းပင္မ်ားရွည္လာလွ်င္ေတာ့ အထင္မွားစရာေကာင္းေသာ အေျခအေနတစ္ခုကုိ အလြယ္တကူ ျမင္ရေပသည္။ ေသခ်ာၾကည့္မွသာ ျမင္ရေလာက္သည္။ ေပါင္းပင္တို႔ကုိ အေ၀းမွၾကည့္လွ်င္ သစ္ပင္ႀကီးမ်ားကဲ့သို႔ ဂုဏ္သိကၡာရိွေနတတ္ၾကသည္။ ေမာရသည္။ ေပါင္းပင္မ်ားႏွင့္ ျမက္ပင္မ်ားသည္ ေနရာကာလမွား၍ ရွင္သန္ေပါက္ေရာက္ေနၾကသည္လား။ တကယ္ေတာ့လည္း မွားမွန္ေကာင္းဆိုး၊ ခြဲျခားမႈဟူသည္ ဥာဏ္ပညာအေျခခံႏွင့္ ယွဥ္သင့္သည္။ က်ဳိးေၾကာင္းဆက္စပ္မႈ ဆင္ျခင္တုံတရားကေလးသည္ အေ၀းသုိ႔ေျပးေနၿပီ။ မထိန္းခ်ဳပ္လိုေတာ့ပါ။ လိုပါသည္။ မလုိေတာ့ပါ။ အေ၀းေျပးကားမ်ားကဲ့သို႔ ေျပးၾကည့္လွ်င္ ေကာင္းႏိုင္ပါသလား။ ဆင္ျခင္တုံတရား၏ အတြင္းအျပင္တို႔သည္ တည္ေဆာက္ယူရေသာအရာမ်ားျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကၿပီ။ လူတစ္ေယာက္သည္ ဆင္ျခင္တုံတရား၏ အေျခခံတို႔မရိွလည္း ေကာင္းမြန္စြာအသက္ရွင္ႏိုင္ပါသည္ဟု ၾကားရၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္မသက္ဆိုင္ေသာ ေခတ္ႀကီးထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လမ္းသလားခ့ဲၾကၿပီ။ ေလွ်ာက္ခဲ့ၾကၿပီ။ ဖ်ားနာသူမ်ား၏ ေန႔မ်ားမွာရွည္သည္။ ေကာင္းကင္သည္ ပုပ္အဲ့ေန၏။ လည္ေန၏။ အန္ဖတ္မ်ားႏွင့္ အဆိုးျမင္၀ါဒီတစ္ဦးကုိ ေတြ႕မိၾကပါသလား။

မျမင္ရေသးေသာေန႔မ်ားမွာ မည္သုိ႔ေသာအရာမ်ားက ႀကိဳတင္ေစာင့္စားေနၾကပါသလဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာသိခ်င္သူသည္ ေမာေနရွာသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အိပ္မက္မ်ားပိ၍ ေသေနသူပါ။ လူတစ္ဦးေျပာလိုက္ေသာ စကားလုံးမ်ား ၾကားလာမိသည္။ အိပ္မက္ထဲလား။ တကယ့္ျပင္ပမွာ ၾကားခဲ့ရသည္လား မေသခ်ာ။ လူတို႔၏ရင္ဘတ္တိုက္ႀကီးမ်ားထဲတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဘဏ္တိုက္ႀကီးမ်ားရိွေနေသာ္လည္း ေသခ်ာမျမင္ႏိုင္ၾကပါ။

ထိုသုိ႔ေသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ေတြ႕သူသည္ ကဗ်ာဆရာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟုဆိုပါသည္။ ယင္းကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ၾကားခဲ့ဖူးသည္မွာ ၾကာလွၿပီ။ “ဘယ္လို၊ ဘယ္ေနရာလဲ” ဆိုသည္ကုိျဖင့္ စဥ္းစား၍မရေတာ့ပါ။ အေရာင္တင္ေဆးမ်ားျဖင့္ လူသည္ရဲေန၏။

In this morningless night
Who is that light on the corner
(VASKO POPA)

မဟုတ္ပါ။ မဟုတ္ဘူး။ မဟုတ္ဘူးဆိုေသာ စကားလုံးကုိ အတြဲလိုက္ပစ္ေနတတ္ေသာသူကုိ ျမင္လွ်င္သတိရပါ။ ျမစ္ကမ္းကေလးကုိ သတိရပါ။ လိေမၼာ္သီးခ်ဳိခ်ဳိကေလး ႏႊာေကြၽးတတ္ေသာ သူမကုိသတိရပါ။ စီးကရက္႐ႈိက္ေနေသာ သူမကုိ သတိရပါ။ ေတာင္ေပၚေရေအးေအးထဲ ေရကူးေနေသာ သူမ၏ႏႈတ္ခမ္းကို သတိရပါ။ စပ်စ္၀ိုင္ခြက္ထဲ ခုန္ဆင္းသြားေသာ သူမကုိသတိရပါ။ ကဗ်ာရြတ္ေနေသာ သူမ၏လက္ေခ်ာင္းသြယ္သြယ္ကေလးကုိ သတိရပါ။ သီခ်င္းဆိုေနေသာ သူမ၏ ေသြးေၾကာစိမ္းစိမ္းကေလးမ်ားကုိ သတိရပါ။ သူမသည္ ကမၻာႀကီးျဖစ္၏။ ကမၻာႀကီးထဲက ကမၻာေလးလည္းျဖစ္၏။ သုိ႔ေသာ္လည္း ထိုသုိ႔ရိွခဲ့ပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ တစ္စုံတစ္ခုကုိ ကုိယ္စားျပဳႏိုင္ပါသလား။ မထင္ပါ။ မရိွေတာ့ပါ။ သူမလည္း မရိွေတာ့ပါ။ သုိ႔ေသာ္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကေတာ့ျဖင့္ ကုိယ္စားျပဳႏိုင္လိမ့္မည္ထင္ပါသည္။

လူတစ္ဦး၏ ေသြးေၾကာထဲတြင္ အိပ္မက္ေပါင္း ဂါလန္မည္မွ်ရိွႏိုင္ပါသလဲ။ “ကြၽန္ေတာ္ အမ်ားႀကီးႀကိဳးစားၿပီး ေျဖဆိုခဲ့ပါတယ္” ဆိုေသာ လူတစ္ေယာက္ကုိ ကြၽန္ေတာ္ျမင္ခဲ့ဖူးသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာေတာ့ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ေသာညမ်ား။ ေမွာင္မည္းၿပီး ပူေႏြးေနေသာညမ်ား။ ငွက္ေပ်ာသီးတစ္လုံး၏ အခြံကဲ့သုိ႔ေန႔မ်ား။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာေတာ့။ ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာေတာ့။ အသံမ်ား၏လာရာ လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ကုိ သဲမ်ား၊ အုတ္ခဲမ်ားျဖင့္ ပိတ္ထားလိုက္ၾကေၾကာင္း ၾကားရသည္။ လူသည္ မိမိကုိယ္ကုိယ္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ရန္ သိသင့္ေပသည္။ အနည္းဆုံးေတာ့ ညတို႔၏ပန္းျခံမ်ားထဲတြင္ စမ္းတ၀ါး၀ါးေလွ်ာက္ေနရန္မွာ မသင့္ေတာ္လွပါ။

ကြင္းျပင္ႀကီးသည္ က်ယ္၏။ အရိပ္ရိွေသာေနရာလည္းရိွ။ အရိပ္မရိွေသာေနရာလည္း ရိွ၏။ ၾကယ္ကုိလည္း ျမင္ႏိုင္၏။ ျမစ္ေခ်ာင္းတို႔ကုိလည္း ျမင္ႏိုင္၏။ ၀တ္မႈန္ကူးေနေသာ ပ်ားေကာင္ကေလးမ်ားလည္းရိွသည္။ ေကာင္းကင္၏ ေနာက္ခံမွာ အျပာႏုေရာင္အဆင္းရိွ၏။ ခ်စ္သူတို႔သည္ လက္ခ်င္းတြဲကာ ေလွ်ာက္သြားေနၾကသည္။ ဖက္နမ္းေနၾကသည္လည္းရိွသည္။ အားလုံးေသာလူတို႔သည္ ႐ိုးသားစင္ၾကယ္ၾကကုန္၏။ ႏြယ္ျမစ္သစ္ပင္မ်ားလည္း ေဆးဖက္၀င္ကုန္၏။ ဘုရားသခင္သည္ ျပံဳးေနသည္ဟုဆိုသည္။ စစ္မရိွ။ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ေလာဘမရိွ။ ထိုကြင္းျပင္သည္ ၿငိမ္းခ်မ္း၏။ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းကေလးတို႔သည္ ခ်စ္စရာေကာင္းလွ၏။ ခဏၾကာလွ်င္ ကြင္းျပင္ႀကီးသည္ အေငြ႕ပ်ံကာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေခ်ၿပီ။ ကေလးငယ္တို႔၏ ငယ္ဘ၀တို႔သည္ ကြင္းျပင္ႀကီးႏွင့္အတူ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကကုန္၏။ ကေလးငယ္တို႔သည္ ႀကီးထြားလာၾကပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုကေလးငယ္မ်ားထဲက တစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။ ကေလးငယ္တို႔ထဲက အခ်ဳိ႕သည္မရိွၾကေတာ့ပါ။ အေငြ႕ပ်ံကာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားၾကသည္။ အဆိပ္ေငြ႕ရွဴ႐ိႈက္ကာ ေသဆုံးသြားၾကသည္။ ရွင္က်န္ရစ္ေသာ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္လည္း တကြဲတျပားျဖစ္ေနၾကေပၿပီ။ ကြင္းျပင္ႀကီးသည္ ပန္းျခံႀကီးထဲက ပန္းျခံကေလးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တစ္ေနရာတည္း၌ အတူေန၍ေ၀းေနၾကရသည္။ ေပ်ာက္ကြယ္ၾကရသည္။ ေပးဆပ္ႏိုင္သူမ်ားကုိ ေလးစားရသည္။ ယခုႀကီးက်ယ္ေနေသာ စကားလုံးတို႔ကုိ တိုက္ယူခဲ့သူမ်ားမွာ သူတို႔ျဖစ္ၾက၏။ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ေ၀းၾကကုန္၏။ အခန္းက်ဥ္းအတြင္းသုိ႔ ေနေရာင္ျခည္ က်ေရာက္မလာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာပါၿပီ။

ငလ်င္မလႈပ္ခတ္မီႏွင့္ လႈပ္ၿပီးအခ်ိန္မ်ားတြင္ ေဆာင္ရြက္သင့္သည့္ အခ်က္မ်ား

ေျမငလ်င္လႈပ္ခတ္မႈသည္ ေက်ာက္သားထုခ်ပ္ႏွစ္ခု တစ္ခုႏွင့္တစ္ခု တြန္းတုိက္မိရာမွ တစ္ခုမွအျခားတစ္ခုေအာက္သုိ႔ ငုံ႔လွ်ိဳး၀င္ေရာက္ၿပီး အေပၚတစ္ခုသည္ တြန္းတုိက္ခံရသည့္အတြက္ တြန္႔ေခါက္လာကာ အဆုိပါ တြန္းတုိက္သည့္ေနရာတြင္ အားမ်ားတျဖည္းျဖည္း စုစည္းလာၿပီး စုစည္းမိေသာအားမ်ား ႐ုတ္တရက္ ႐ုန္းကန္ကာ ျပန္႔ထြက္ၿပီး ေျမငလ်င္လႈပ္ခတ္ျခင္း ျဖစ္သည္။

ျမန္မာႏုိင္ငံအဖ်ားပုိင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ပူတာအုိအနီးမွစတင္ခဲ့ၿပီး မုတၱမပင္လယ္ေကြ႕အထိ ေျမာက္မွေတာင္အထိ ရွိေနသည့္ စစ္ကိုင္းျပတ္ေရြ႕သည္ အဆုိးရြားဆုံး ငလ်င္ေၾကာႀကီးတစ္ခုျဖစ္ေပသည္။ ထုိ႔ျပင္ စစ္ကုိင္းတုိင္းေဒသႀကီး၊ ကေလး၀အနီး ေတာင္-ေတာင္ေျမာက္တန္းလ်က္ တည္ရွိေနသည့္ ကေဘာ္ျပတ္ေရြ႕၊ ျပင္ဦးလြင္အနီးမွစတင္ၿပီး ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕အနီး ေတာင္ေျမာက္တန္းလ်က္တည္ရွိသည့္ ေက်ာက္ၾကမ္းျပတ္ေရြ႕၊ ရွမ္းျပည္နယ္ေျမာက္ပုိင္း အေရွ႕၊ အေနာက္တန္းလ်က္ တည္ရွိေနသည့္ မုိးမိတ္ျပတ္ေရြ႕မ်ားသည္ ငလ်င္ေၾကာႀကီးမ်ား ျဖစ္ေပသည္။

ငလ်င္ျပတ္ေရြ႕အေသး ၄၀ ခန္႔ ရွိေသာေၾကာင့္ ငလ်င္ဒဏ္အား အခ်ိန္မေရြး ခံစားရႏုိင္သည္။ ကမၻာေပၚတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ေျမငလ်င္အႏၲရာယ္ အႀကီးမားဆံုးႏုိင္ငံမ်ားစာရင္းတြင္ ပါ၀င္ေနၿပီး ပမာဏႀကီးမားသည့္ အဓိက ေျမငလ်င္ေၾကာႀကီးငါးခု ရိွသည္။ ထို႔ျပင္ မၾကာခဏ လႈပ္ရွားေနသည့္ ျပတ္ေရြ႕ေၾကာမ်ားစြာလည္း ရိွေနေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံ ေျမငလ်င္ေကာ္မတီမွ သိရသည္။

ငလ်င္လႈပ္ခတ္ပါက အင္အားရစ္ခ်္တာစေကး ၁ မွ ၄ ဒသမ ၉ အထိ လႈပ္ခတ္ပါက အနည္းငယ္ လႈပ္ခတ္ျခင္းျဖစ္ကာ ရစ္ခ်္တာစေကး ၅ မွ ၅ ဒသမ ၉ အထိ လႈပ္ခတ္မႈသည္ အင္အားအသင့္အတင့္ႏွင့္ ပ်က္စီးမႈ အနည္းငယ္ရွိႏုိင္ၿပီး ရစ္ခ်္တာစေကး ၆ မွ ၇ ဒသမ ၅ အထိ လႈပ္ခတ္ပါက အင္အားျပင္းအဆင့္ သတ္မွတ္ၿပီး အပ်က္အစီးမ်ားကာ ရစ္ခ်္တာစေကး ၇ ဒသမ ၆ ႏွင့္အထက္ လႈပ္ခတ္ေသာ ငလ်င္ကုိ အားအလြန္ျပင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ႀကီးမားေသာ ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈမ်ား ျဖစ္ပြားႏုိင္ေၾကာင္း ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ၇ ဒသမ ၅ အဆင့္ရွိ အားျပင္းငလ်င္အထိ လႈပ္ခတ္မႈရွိခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

၁။ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ မီးေဘး၊ ေရေဘး၊ ေလေဘး၊ ငလ်င္ေဘး၊ ဆူနာမီေဘး၊ ေျမၿပိဳေဘးစသည့္ သဘာ၀ေဘးမ်ဳိးစုံ ျဖစ္ပြားႏိုင္သည့္ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေဘးအႏၲရာယ္မ်ားအနက္မွ ငလ်င္ေဘးအႏၲရာယ္သည္ ႀကိဳတင္ခန္႔မွန္း၍ မရဘဲ ႀကိဳတင္သိရွိရျခင္းလည္း မရွိသျဖင့္ အလြန္အႏၲရာယ္ႀကီးမားသည့္ ေဘးအႏၲရာယ္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါသည္။

၂။ အင္အားျပင္းငလ်င္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာပါကလည္း ပ်က္စီးဆုံး႐ႈံးမႈ ႀကီးမားတတ္ၿပီး ေနာက္ဆက္တြဲ ငလ်င္ငယ္မ်ား (Aftershocks) လႈပ္ျခင္း၊ ေရကာတာႀကီးမ်ား က်ဳိးပ်က္၍ေရလႊမ္းျခင္း၊ ေတာင္ၿပိဳျခင္း၊ ေျမၿပိဳျခင္း၊ ဆူနာမီ ေရလႈိင္းမ်ားျဖစ္ေပၚႏိုင္ျခင္း၊ ႐ုတ္တရက္ လွ်ပ္စစ္ႀကိဳးမ်ား ပူးသြားျခင္းေၾကာင့္ လၽွပ္စစ္မီးပြားမွတစ္ဆင့္ မီးေလာင္ျခင္း၊ ေလာင္စာဆီ၊ ဓာတ္ေငြ႕ပိုက္မ်ား ပ်က္စီးရာမွတစ္ဆင့္ မီးေလာင္ကြၽမ္းျခင္းစသည့္ ေနာက္ဆက္တြဲဆိုးက်ိဳးမ်ားကို ျဖစ္ေပၚေစႏိုင္ပါသည္။

၃။ ငလ်င္ႀကီးလႈပ္ၿပီးေနာက္ ငလ်င္လတ္ႏွင့္ ငလ်င္ငယ္မ်ားသည္ နာရီပိုင္း၊ ရက္ပိုင္း၊ သီတင္းပတ္ပိုင္းမွသည္ လပိုင္းအထိ ဆက္လက္ျဖစ္ပြားႏိုင္ၿပီး ကြဲအက္ခ်ည့္နဲ႔သြားေသာ တိုက္တာအေဆာက္အအံုမ်ား၊ လမ္း၊ တံတားမ်ားသည္ ေနာက္ဆက္တြဲ ေျမငလ်င္မ်ားေၾကာင့္ ထပ္မံပ်က္စီး၊ ၿပိဳက်တတ္ပါသည္။ အေဆာက္အအံုမ်ားတြင္ အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့မ်ား ၿပိဳက်မႈ၊ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ႀကိဳးမ်ား ျပဳတ္က်မႈႏွင့္ အျခားေဘးအႏၲရာယ္မ်ား ရွိႏိုင္ေၾကာင္းကိုလည္း သတိရွိရမည္ျဖစ္ပါသည္။

၄။ ၂၀၁၇ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီမွ ဒီဇင္ဘာလအတြင္း အင္အားအနည္းငယ္ႏွင့္ အသင့္အတင့္ရွိ ေျမငလ်င္မ်ား အႀကိမ္ ၇၀ ခန္႔ လႈပ္ခတ္ခဲ့ၿပီး ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာႏွင့္ ယခု ဇန္န၀ါရီလတို႔တြင္ မၾကာခဏ လႈပ္ခတ္လ်က္ရွိသျဖင့္ ငလ်င္ေဘးအႏၲရာယ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သတိျပဳေနထိုင္ရန္ လိုအပ္ပါသည္။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ ျပည္သူလူထုအေနျဖင့္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားကို လိုက္နာေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါရန္ အသိေပးႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္-

■ မိမိအိမ္တြင္ ၿပိဳက်၊ ျပဳတ္က်၊ ကြဲရွႏိုင္ေသာပစၥည္းမ်ား၊ တြဲေလာင္းက်ေနေသာအရာမ်ားကို အႏၲရာယ္မျဖစ္ေစရန္ ျမဲျမံေအာင္ ျပဳလုပ္ထားပါ။

■ မိသားစုသုံး အေရးေပၚပစၥည္းမ်ား၊ အေရးႀကီး စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားပါ။

■ မိမိအိမ္၏ ခိုင္ခံ့မႈကို ပုံမွန္စစ္ေဆးၿပီး ေတာင့္တင္းခိုင္မာေအာင္ ျပဳလုပ္ထားပါ။

■ ငလ်င္လႈပ္ပါက ငါးစကၠန္႔အတြင္း အေဆာက္အအုံအျပင္သို႔ ေရာက္ႏိုင္ပါက ေျပးထြက္ပါ။ မေျပးထြက္ႏိုင္ပါက ခိုင္ခံ့သည့္ စားပြဲ၊ ခုတင္ေအာက္တြင္လည္းေကာင္း၊ အခန္း၏ေထာင့္ေနရာမ်ားတြင္လည္းေကာင္း အကာအကြယ္ယူ၍ေနပါ။

■ ျမင့္မားေသာအေဆာက္အအုံ၊ လွ်ပ္စစ္မီးႀကိဳး၊ ဓာတ္တိုင္မ်ား၊ သစ္ပင္မ်ား၊ ၿပိဳက်ႏိုင္ေသာအရာမ်ားႏွင္‌့ ေ၀းရာသို႔ေျပးပါ။ ကြင္းျပင္မ်ားတြင္ ေခတၱခိုလႈံပါ။

■ မီးအသုံးျပဳေနစဥ္ ငလ်င္လႈပ္ပါက မီးေတာက္ၿငႇိမ္းပါ။ မီးခလုတ္မ်ား ပိတ္ပါ။

■ ဆိုင္ကယ္၊ ကားစသည္တို႔ ေမာင္းႏွင္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါက အရွိန္ေလွ်ာ့ၿပီး ေဘးကင္းရာေနရာတြင္ ရပ္ထားပါ။

■ ငလ်င္လႈပ္ေနခ်ိန္တြင္ အေဆာက္အအုံထဲသို႔ ေျပးမ၀င္ပါႏွင့္၊ ဓာတ္ေလွကားမ်ား အသုံးမျပဳပါႏွင့္၊ အထပ္ျမင့္တိုက္မ်ားမွ ခုန္ခ်ျခင္းမျပဳပါႏွင့္။

■ ငလ်င္လႈပ္ၿပီးေနာက္ အေဆာက္အအုံ၏ ခိုင္ခံ့မႈကို စစ္ေဆးျခင္းမျပဳဘဲ မ၀င္ပါႏွင့္၊ ျမစ္ကမ္းပါး၊ ေတာင္ေစာင္းမ်ားသို႔ မသြားပါႏွင့္၊ ေျမၿပိဳႏိုင္ပါသည္။ ဆည္၊ ေရေလွာင္ကန္မ်ားအနီးတြင္ မေနပါႏွင့္။ ဆည္က်ိဳးေပါက္ၿပီး ေရႀကီးႏိုင္သည္။ တာ၀ါတိုင္မ်ား၊ ေမွ်ာ္စင္မ်ား၊ အထပ္ျမင့္ အေဆာက္အအုံမ်ား ၿပိဳက်ႏိုင္သျဖင့္ အနီးသို႔မသြားပါႏွင့္။

■ အသိပညာေပး ေဆြးေႏြးေဟာေျပာပြဲမ်ားသို႔ တက္ေရာက္ပါ။ သတင္းထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ား၊ ပညာေပး အစီအစဥ္မ်ားကို စဥ္ဆက္မျပတ္ နားေထာင္ပါ။ ၾကည့္႐ႈပါ။ မွ်ေ၀ပါ။

၅။ ျပည္သူလူထုအေနျဖင့္ ငလ်င္ေဘးအႏၱရာယ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သတိျပဳ ေနထိုင္ရန္ႏွင့္ တာ၀န္ရွိအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား၏ အသိပညာေပး ေဆာင္ရြက္မႈမ်ားအေပၚ ေလ့လာမွတ္သား၍ အၾကံျပဳခ်က္မ်ားကိုလည္း လိုက္နာျခင္းျဖင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါရန္ အသိေပးႏႈိးေဆာ္အပ္ပါသည္။

ကိုးကား
လူမႈ၀န္ထမ္း၊ ကယ္ဆယ္ေရးႏွင့္ ျပန္လည္ေနရာခ်ထားေရး၀န္ႀကီးဌာန

မီးပြိဳင့္

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္းတစ္ေနရာကို ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ၾကည္ႏိုင္)

မၾကာေသးမီက ၿမိဳ႕တြင္းမွာ မီးပိြဳင့္အသစ္ေတြ ထပ္မံတပ္ဆင္ခဲ့သည္။ ယခင္ကမီးပြိဳင့္သံုးခုသာရွိရာမွ ေနာက္ထပ္ ငါးခုထပ္ တပ္လိုက္ေတာ့ ၿမိဳ႕သူ၊ ၿမိဳ႕သားေတြအတြက္ အေတာ္ကေလးအဆင္ေျပသြား၏။ မဟုတ္လွ်င္ လမ္းဆံု၊ လမ္းခြေတြကို ျဖတ္ေလတိုင္း သူ႕ ကိုယ္တိုက္မွာလိုလို၊ ကိုယ့္ သူတိုက္မွာ လိုလိုျဖင့္ သြားရ၊ လာရသည္မွာ ေနာက္ေၾကာင္း မေအးႏိုင္။ အထူးသျဖင့္ အေ၀းသင္တကၠသိုလ္၏ အနီးကပ္သင္တန္းမ်ား စတင္သည္မွ စာေမးပြဲေတြ ၿပီးဆံုးသည္အထိ။

လက္ေတြ႕ဘ၀မွာ ေတာရြာေလးကေန မႏၲေလးေရာက္ကာမွ မီးပိြဳင့္ကို စတင္ေတြ႕ ဖူးခဲ့ေသာ္ျငား စာထဲမွာေတာ့ မူလတန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ကပင္ ‘မီးပိြဳင့္’ဟူေသာ စကားလံုးႏွင့္ စတင္ရင္းႏွီးခဲ့ပါသည္။ ‘ယာဥ္သြားလမ္းေပၚ ျမင္မေတာ္၊ ရႊင္ေပ်ာ္ မေဆာ့ရ’ မွ အစခ်ီကာ ‘မီးစိမ္းျမင္က ျဖတ္ကူးၾက မုခ်ေဘးကင္းမွာ’ ဆိုသည့္ ကဗ်ာေလးက ယခုတိုင္စြဲေနဆဲ။ က်န္တာအသာထားလို႔  မီးနီေနလွ်င္ လမ္းမျဖတ္ရ၊ မီးစိမ္းလွ်င္ေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ် လမ္းျဖတ္ကူးႏိုင္သည္ဆိုေသာ အသိက ဦးေႏွာက္ထဲအထိ စြဲေနၿပီးသားဟု ထင္သည္။

ယခင္က မီးပြိဳင့္ေတြမွာ လမ္းျဖတ္ကူးသူမ်ားအတြက္ သီးသန္႔ အခ်က္ျပတာမ်ဳိး မေတြ႕ ဖူးခဲ့။ လြန္ခဲ့သည့္ ေျခာက္ႏွစ္က ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသို႔  သင္တန္းတစ္ခုတက္ရင္းေရာက္ေတာ့ လမ္းျဖတ္ကူးသူမ်ားအတြက္ပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစားကာ တကူးတက စီစဥ္ထားသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ သေဘာက်ခဲ့ဖူးသည္။ ယာဥ္မ်ားအတြက္ မီးပြိဳင့္ကို အသံုးျပဳၿပီး လမ္းေလွ်ာက္သူတို႔အတြက္ ဓာတ္တိုင္ေအာက္နား လူတစ္ရပ္ အျမင့္ေလာက္မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနဟန္ အစိမ္းေရာင္ လူ႐ုပ္ပံုေလးျဖင့္ သေကၤတျပဳ၏။ အဆိုပါပံုကေလးလႈပ္ရွားေနၿပီဆိုလွ်င္ စိတ္ခ်လက္ခ် လမ္းျဖတ္ကူးႏိုင္သည္ဆိုသည့္ သေဘာ။ မၾကာေသးမီက ကိုယ္ပညာသင္ယူ ခဲ့ရာ ေဆးေက်ာင္းမွ အာစရိယပူေဇာ္ပြဲသို႔ တက္ေရာက္ဂါရ၀ျပဳရင္း မႏၲေလးေရာက္ေတာ့မွပင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီး၏ မီးပြိဳင့္စနစ္ ေခတ္မီလာသည္ကို ၾကည့္ကာေက်နပ္ခဲ့ရသည္။ ဒါမွ ဒို႔ မႏၲေလးေပါ့ေလ။

ကိုယ့္ဆီမွာ မီးပြိဳင့္စနစ္ကို ေကာင္းေကာင္း အသားက်ေနၿပီဟု ထင္ရေပမယ့္ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း မီးပြိဳင့္ႏွင့္ စိမ္းေနသူသို႔မဟုတ္ စိမ္းခ်င္ေယာင္ေဆာင္သူတို႔ကိုလည္း ေတြ႕ရတတ္သည္။ အထူးသျဖင့္  သတိထားမိသည္က ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္ ေတြ။ မီးနီလို႔ အျခားသူေတြ ရပ္ထားေပမယ့္  သူတို႔ကေတာ့ တစ္ဖက္လမ္းေၾကာကယာဥ္ အသြားအလာရွင္းလွ်င္ ရွင္းသလို မီးနီျဖတ္တတ္သည္။

ရန္ကုန္မွာ မီးနီျဖတ္လွ်င္ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရသည္ဟု ၾကားဖူးသည္။ ကိုယ့္ဆီမွာ ေတာ့ နယ္ၿမိဳ႕မို႔လားမသိ။ မီးပြိဳင့္မွာ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြရွိေသာ္ျငား မီးနီျဖတ္သည့္ ယာဥ္ေတြကို တားဆီးတာ၊ လိုက္လံဖမ္းဆီးတာမ်ဳိး မေတြ႕စဖူး။ အျမန္လမ္းမွာလို သတ္မွတ္ အျမန္ႏႈန္းထက္ ေက်ာ္လြန္ေမာင္းႏွင္သည့္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ေတြကို ကင္မရာျဖင့္ မွတ္တမ္းယူထားၿပီး လမ္းအသံုးျပဳခေကာက္ခံသည့္ေနရာေရာက္မွ ဒဏ္ေငြေဆာင္ခိုင္းတာမ်ဳိးလည္း မၾကားမိ။ ဧကႏၲ ယာဥ္လမ္းၾကာင္း ရွင္းဖို႔ကတစ္ဖြဲ႕၊ ယာဥ္စည္းကမ္းထိန္းသိမ္း ဖို႔က တစ္ဖြဲ႕ဆိုၿပီး သပ္သပ္စီ တာ၀န္ေပးထားလားေတာ့မသိ။ ဒါဆိုလွ်င္ေတာ့ စည္းပ်က္ ကမ္းပ်က္ မီးနီျဖတ္သူတစ္ဦးေၾကာင့္ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ၿပီဆိုေတာ့မွပဲ  ႏွစ္ဖြဲ႕စလံုးႏွင့္ ဆိုင္ေတာ့မည္ ထင္၏။

မီးပြိဳင့္အေၾကာင္း စဥ္းစားရင္းကေန သားငယ္ ငယ္စဥ္က အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကို သတိရမိသည္။ ဖခင္၏ ေလ့က်င့္ေပးမႈျဖင့္  သမီးႀကီးက စာဖတ္၀ါသနာပါစ ျပဳခ်ိန္မွာ သားငယ္ကေတာ့ စက္ကိရိယာေတြကို စိတ္၀င္စားသည္။ အ႐ုပ္ကားမ်ားႏွင့္ ကစားရတာ ကိုလည္းအလြန္ႀကိဳက္၏။ သားဆီမွာပလတ္စတစ္ကား အမ်ဳိးမ်ဳိးအပါအ၀င္ ေဆာ့စရာ မ်ဳိးစံုရွိသည္။ ရဲကား၊ စစ္ကား၊ သံခ်ပ္ကာကားမွသည္ လမ္းႀကိတ္စက္ႏွင့္ ေျမေကာ္စက္ အဆံုး။ အိမ္ေဆာက္သည့္ ဘေလာက္တံုးေလးမ်ားပါ မက်န္ေစရ။ ဘေလာက္တံုးေလးေတြသံုးၿပီး အိမ္ေဆာက္တာ၊ ၿမိဳ႕တည္တာေတြကို အေတာ္ကေလး ကြၽမ္းက်င္သည္။ ပံုဆြဲ ရတာလည္းအေမာ။ ကားပံု၊ ေလယာဥ္ပံု၊ သေဘၤာပံုေတြကို ေကာင္းေကာင္းဆြဲႏိုင္သည္။

အေမးအျမန္းလည္း အလြန္ထူသည္။ အေမးအျမန္းထူသလို တန္ျပန္ေမးခြန္းေတြ လည္းေမးတတ္၏။ ဆက္စပ္မႈရွိေသာ ေမးခြန္းႏွစ္ခုေမးၿပီး အေျဖက မတူလွ်င္ ဘာေၾကာင့္လဲဟု ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေထာက္တတ္သည္။  တစ္ခါက အိမ္တစ္အိမ္၌ ျပခန္းထဲက ေလွကိုေနာက္ခံထားၿပီး ႐ိုက္ထားသည့္ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုကိုေတြ႕သည့္အခါ “ေလွကေရထဲမွာ မရွိဘဲဘာေၾကာင့္ အေပၚမွာရွိေနရတာလဲ” ဟု ေမးသျဖင့္ မူႀကိဳအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ နားလည္ေအာင္ ႐ုတ္ျခည္းေျဖဖို႔  အိမ္ရွင္ အၾကပ္႐ိုက္သြားခဲ့ဖူးသည္။သို႔အ တြက္ သူ႕ေမးခြန္းေတြကို သတိႀကီးႀကီးထား ၿပီးေျဖရ၏။ တစ္ခါတရံ စိတ္႐ႈပ္ေနသည့္ အခ်ိန္မွာ ေမးလာလွ်င္ေတာ့လည္း အလြယ္ ဲ ေျဖျဖစ္သည္ေပါ့။ သည္အခ်ိန္မ်ဳိးမွာေတာ့ ေနာက္ဆက္တြဲ သူ႕ေမးခြန္းေတြကို အသာေလး မသိက်ဳိးကြၽန္ျပဳေနလိုက္ရသည္။

တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း အေျဖရခက္သည့္ ေမးခြန္းေတြကိုေမးတတ္၏။ “ကမၻာႀကီးက လံုးတယ္ဆိုၿပီး တကယ္ေနေတာ့ ျပားျပားႀကီး”ဆိုတာမ်ဳိးေတြ။ ႀကိဳးစားၿပီးရွင္းျပေစကာမူ ကေလးဦးေႏွာက္ႏွင့္က်ေတာ့ အျပည့္အ၀ နားလည္ပံုမရ။သည္လိုမ်ိဳးဆိုလွ်င္ သူဆက္မေမးေတာ့။

႐ံုးဖြင့္ရက္ေတြမွာ အိမ္မွာပဲ ပဲျပဳတ္ႏွင့္  ထမင္းဆီဆမ္းစားျဖစ္ၿပီး ႐ံုးပိတ္ရက္မ်ားမွာ ေတာ့ အျပင္ထြက္ကာ မုန္႔စားျဖစ္သည္။ မုန္႔ စား၊ လက္ဖက္ရည္ေသာက္အၿပီး ဇနီးသည္ကို ေစ်းလိုက္ပို႔၏။ ေစ်းသြားသည့္အခါတိုင္း ထိုစဥ္က တာ၀န္က်ခဲ့ရာၿမိဳ႕၏ တစ္ခုတည္း ေသာ မီးပြိဳင့္ကိုျဖတ္ရသည္။ မီးပြိဳင့္ကို ျဖတ္တာမ်ားလာေတာ့ အေမးအျမန္းထူသည့္ ကေလးပီပီ စာမသင္ရေသးေပမယ့္ ေမးရင္း ၊ ျမန္းရင္းကေန မီးပြိဳင့္အေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းသိလာသည္။ မီးပြိဳင့္ႏွင့္ ေ၀းစဥ္က  စိမ္းေနၿပီး နီးလာမွ ၀ါရာကတစ္ဆင့္ နီသြား လွ်င္လည္း “ေဖေဖနီသြားၿပီ” ဆိုၿပီးအေဖကို ခ်က္ခ်င္းသတိေပးတတ္ေလသည္။

တစ္ရက္မွာ ေစ်းကအျပန္ မီးပြိဳင့္အနီးက စာအုပ္ဆိုင္မွာ စာအုပ္ငွားေနသည့္ သမီးကို ရပ္ေစာင့္ေနစဥ္ မီးပြိဳင့္ဘက္ မ်က္ႏွာမူ ထားေသာသားငယ္က “ေဖေဖမီးနီေနတုန္း  ကားႀကီး ျဖတ္သြားတယ္” ဆိုၿပီးေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ၿပီးၿပီးေရာ သေဘာထားကာ “ဟုတ္လား” ဟုျပန္ေျပာလိုက္၏။ သား ေတာ္ေမာင္က သည္ေလာက္ႏွင့္မၿပီး။ “ေဖေဖ ကားေတြက်တာ့ မီးနီျဖတ္လို႔ ရလားတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ ျဖံဳသြားသည္။ သည္တစ္ခါေတာ့ “ဟုတ္လား” လုပ္လို႔ မရေတာ့။

သားငယ္ျမင္ေသာ ကားသည္ —- ကားျဖစ္ခ်င္မွျဖစ္မည္။ — ကားပင္ ျဖစ္ ပါေစဦး ၀ါကာစ ျဖတ္ေမာင္းရင္းကေန မီးနီ မိသြားတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ နယ္ၿမိဳ႕က လမ္းဆံုမီးပြိဳင့္မ်ား ထံုးစံမီး စိမ္းအတိုင္း ေမာင္းလာရင္းကေန ကန္႔လန္႔ ျဖတ္လိုက္ေတာ့ မီးနီျဖတ္သလို ျဖစ္သြားတာလား။ မီးစိမ္းကိုပင္ မီးနီဟု သားငယ္ အျမင္ မွားေလသလား။ သို႔တေစ ဒါေတြကို ရွည္ရွည္ ေ၀းေ၀း ေျပာမေနႏိုင္။ သည္အခ်ိန္မွာ ကေလးစိတ္ထဲ စည္းကမ္းဟူသည္ လူတိုင္း လိုက္နာဖို႔ လိုသည္ဟူေသာ ရွင္းလင္းျပတ္သားသည့္ အေျဖမ်ိဳးကိုသာ မဆိုင္းမတြ ေပးလိုက္ခ်င္သည္။ သို႔အတြက္ သားငယ္ကိုနားလည္ရလြယ္ေသာစကားလံုးမ်ားျဖင့္သာ အျမန္ဆံုးေျပာျဖစ္သည္။ “— ကားေတြ လည္းျဖတ္လို႔ မရဘူးကေလးရဲ႕။ လူဆိုးေတြပဲ မီးနီျဖတ္တာ၊ လူေကာင္းေတြကဘယ္ေတာ့မွ မီးနီမျဖတ္ဘူး” ဟု။

သားငယ္ႏွင့္ မီးနီအေၾကာင္းမွတစ္ဆင့္  အေတြးက ဆက္သြားျပန္သည္။ မီးပြိဳင့္မွာ မီးနီျဖတ္သလိုပင္ မလုပ္သင့္သည့္အလုပ္ကို လုပ္ျခင္းသည္လည္း မီးနီျဖတ္ျခင္းတစ္မ်ဳိးပင္  မဟုတ္ပါလား။ ဒါဆိုလွ်င္ သက္ဦးဆံပိုင္ ေခတ္ကေန မ်က္ေမွာက္ေခတ္အထိ ေခတ္အဆက္ဆက္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာ မီးနီျဖတ္သူေတြ  မရွားဟု ဆိုရမည္။ ေသြးစြန္းခဲ့သည့္ သီေပါ ဘုရင္ နန္းတက္ပြဲ။ မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္မွာ စေတးခံခဲ့ရသည့္ ကေနာင္မင္းသားႀကီး၏ ေရျမႇဳပ္ဗံုး စမ္းသပ္မႈ။ လံုးပါးပါးခဲ့ရသည့္ ျမန္မာ့ ေျမေပၚ၊ေျမေအာက္ သယံဇာတမ်ား။ ျပည္သူတို႔၏ ငို႐ိႈက္သံမ်ားၾကားက အရွိန္ ေကာင္းေနဆဲ ျပည္တြင္းစစ္။

မီးနီျဖတ္သူေတြကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈေနသေရြ႕၊  မီးနီျဖတ္သည္ကို အားေပးသူေတြ ရွိေနသေရြ႕ ကေတာ့ မီးပြိဳင့္၏ တန္ဖိုးက က်ေနဦးမွာ ျဖစ္သလို မီးစိမ္းကို အားကိုး သူတို႔ မလံုမျခံဳျဖင့္ မ်က္ႏွာငယ္ေနရဦးမည္သာ ျဖစ္သည္။

စီးဆင္းသြားေသာ ႏွစ္ ၃၀

ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္း ဟသၤာတဆိပ္ကမ္း၀င္ေပါက္ ေရစူးတိမ္လာသည္ကို ဇန္န၀ါရီ ၁၇ ရက္က ေတြ႕ရစဥ္။(ဓာတ္ပံု – မ်ဳိးသူရကိုကို)

ကာလအေတာ္ၾကာ ေ၀းကြာခဲ့ရေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္သည္ ဤၿမိဳ႕သားဟု ေျပာႏိုင္ပါေသးသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြၽန္ေတာ့္အိမ္ေထာင္စုစာရင္းသည္ ဤၿမိဳ႕ေလး၏ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးမွဴး႐ံုးထဲမွ အမႈတြဲဖိုင္အထပ္ႀကီး တစ္ေနရာ၌ ရွိေနေသး ေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ေသာ္လည္း ကတၱရာလမ္းမႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ စိမ္းေနသလိုခံစားရသည္။လမ္းနံေဘး၀ဲယာမွ သက္ရွိသက္မဲ့ဟူသမွ်တို႔သည္ ကြၽန္ေတာ့္ကို မမွတ္မိၾကသလို၊ အသိအမွတ္မျပဳၾကသလို ရင္ထဲ၌ ခံစားေနရသည္။စိတ္မွာ သိပ္ၿပီးလန္းဆန္းမႈမရွိ။ မေန႔ညက  ရထားေပၚမွာ တစ္ညလံုး အိပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း  အိပ္ေရးမ၀သလို ၿငီးစီစီခံစားေနရသည္။အလုပ္ေတြပစ္ထားခဲ့ၿပီး မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ လာခဲ့ရေသာ ခရီးအတြက္ အစတြင္အေတြးမ်ားျဖင့္ ၾကည္ႏူးေနခဲ့ေသးသည္။ အခုေတာ့ ထပ္ပိုးလႊာအထပ္ထပ္ အုပ္ထားျခင္း ခံခဲ့ရေသာ ကတၱရာလမ္းမေလးကပင္ သူစိမ္းတစ္ရံဆံ ပမာျပဳမူေနရက္ၿပီဟု ထင္ေနမိသည္။

႐ံုးေရွ႕ေရာက္ေတာ့ တံခါးမ်ားပင္ မဖြင့့္ၾကေသး။ လြယ္အိတ္ေလးထဲ စမ္းၾကည့္ၿပီး  ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ထုတ္ၾကည့္မိသည္။စာအုပ္ေလးထဲမွာ ညႇပ္ထားေသာ မွတ္ပံုတင္ကတ္ျပားေလးႏွစ္ခုကို အက်ႌအိတ္ကပ္ထဲ ထည့္ထားဖို႔ေတြးမိလိုက္ၿပီး မူလအတိုင္းပင္  ျပန္ထားလိုက္မိသည္။ ႐ံုးအဖြင့္ေစာင့္ရင္းထိုင္ရန္အတြက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးမ်ား ရွိေနေသးသလား ရွာၾကည့္မိေသးသည္။တစ္ခ်ိန္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးေနရာတြင္ အစိမ္းေရာင္ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးႏွင့္ ဘီယာဆိုင္ႀကီးကိုသာ ေတြ႕ရသည္။

လမ္းတစ္ဖက္သို႔ကူးကာ အုတ္ခံုေဟာင္းေလးမွာထိုင္ရင္း ျမစ္ဖက္သို႔ ေငးၾကည့္မိသည္။ ျမစ္ထဲတြင္ ၀ါက်င့္က်င့္ျမစ္ေရမ်ား  တအိအိျဖင့္ စီးဆင္းေနသည္။ ယခုအုတ္ခံုေလးတြင ္လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ ေလာက္က အေဖႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ထိုင္ခဲ့ၾကဖူး ပါသည္။ ထိုစဥ္ ျမစ္ေရမ်ား၏အေရာင္ႏွင့္ စီးဆင္းေနပံုကို ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ဖူးသလားဟု ျပန္ေတြးေနမိသည္။ ျမစ္ကမ္းနားတြင္ ဖြဲ႕သီထားေသာ သစ္ေဖာင္ႀကီးမ်ားကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ၾကည့္ခဲ့ဖူးမွာ ေသခ်ာပါသည္။ ထိုစဥ္အခါက သစ္ေဖာင္ႀကီးမ်ားမွာ ေရခ်ဳိးခ်ိန္အခိုက္ အတန္႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေဆာ့ကစားရန္ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ သစ္လံုး တစ္လံုးၿပီး တစ္လံုးကို နင္းေျပးလာရင္း ေရထဲသို႔ ကြၽမ္းပစ္ခ်ရျခင္းသည္ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ ကိစၥတစ္ခု။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာေဆာ့ကစားၾက႐ံုမွလြဲ၍ ထိုသစ္လံုးႀကီးမ်ား၏ လာရာႏွင့္လားရာ ကိစၥသည္ ကြၽန္ေတာ့္တို႔ အေတြးအိမ္ထဲ ၀င္ေရာက္ခဲ့ျခင္း မရွိတာေတာ့ ေသခ်ာပါ သည္။ ျမစ္ေရသည္လည္း ခ်ဳိး႐ံုမွ်မက ေသာက္သံုး၍ပင္ ရသျဖင့္  ယခုလို ၀ါက်င့္ က်င့္အေရာင္မ်ဳိး မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။

ထိုစဥ္က စာေမးပြဲတစ္ခုကို ၿမိဳ႕နယ္ ကိုယ္စားျပဳေျဖဆိုရန္အတြက္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေ႐ြးခ်ယ္ခဲ့ၾကသည္။ စာေမးပြဲေျဖဆိုရန္အတြက္ အသက္ ၁၀ ႏွစ္ျပည့္မွတ္ပံုတင္ျပဳလုပ္ရန္လိုအပ္လာသည္။ ထိုမွတ္ပံုတင္ ကိစၥအတြက္ သားအဖႏွစ္ေယာက္ လာခဲ့ၾကရျခင္း ျဖစ္သည္။ လက္မွတ္ထိုးေပးမည့္ အရာရွိ မလာေသး၍ အုတ္ခံုေလး၌ ထိုင္ေစာင့္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုစဥ္က အေဖသည္လည္း ျမစ္ဖက္သို႔ေငးေနခဲ့သည္။ အေဖ့စိတ္ထဲ မည္သည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေတြးေနခဲ့သနည္းဟု ယခုမွ သိခ်င္ေနမိျပန္သည္။ ကြၽန္ ေတာ္ကေတာ့ ျမစ္ကမ္းနားမွသစ္လံုးေဖာင္ႀကီးမ်ားကို ၾကည့္ရင္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္အတြက္ ႀကိဳေတြး၊ ႀကိဳေပ်ာ္ေနခဲ့သည္။ သစ္လံုး ေဖာင္ႀကီးမ်ား ဆိုက္ကပ္ထားရာ ေအာက္ဖက္က်က်တြင္ ကမၻာစစ္အတြင္း ေဖာက္ခြဲနွစ္ျမဳပ္ထားခဲ့ေသာ သေဘၤာမ်ားကို ျပန္လည္တူးေဖာ္ေနၾကသည္။ ထိုေနရာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က သေဘၤာက်င္းဟု လြယ္လြယ္ေခၚခဲ့ၾကသည္။

အဂၤလိပ္မ်ား ေဖာက္ခြဲႏွစ္ျမဳပ္လိုက္ေသာ သေဘၤာမ်ားမွာ စုစုေပါင္းစင္းေရ ၂၀၀  ခန္႔ရွိသည္ဟု ၾကားသိခဲ့ရဖူးသည္။ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ဖဆပလအစိုးရ တက္လာၿပီး ကန္ထ႐ိုက္စနစ္ျဖင့္ ျပန္ေဖာ္ခြင့္ေပးခဲ့သည္။ မည္သည့္ သေဘၤာကို သမိုင္း ၀င္အျဖစ္ ျပန္လည္ မြမ္းမံသည္ဆိုျခင္းကို  ကြၽန္ေတာ္မသိခဲ့ပါ။ သံျပားႀကီးမ်ား၊ သံတို သံစမ်ားအျဖစ္ ကုန္းေပၚေရာက္လာသည္ကိုေတာ့ ေသခ်ာမွတ္မိေနခဲ့သည္။

ယခုုအခ်ိန္တြင္ ျမစ္ကမ္းပါး၌ ေရထိန္းနံရံမ်ား ျပဳလုပ္ထားၾကသည္။ ငယ္စဥ္အခါက ေရခ်ဳိးမဆင္းၾကမီ ေဘာလံုးကန္ၾကေသာ ကမ္းပါးေနရာေလး ၿပိဳက်သြားခဲ့ၿပီ။ သံေစာင္းထက္ ေရေစာင္းက ထက္လွသည္။ျမစ္ညႇာတြင္ ရွိေသာ ဥပေဒကိုမမႈသည့္ ေရႊေဖာင္လုပ္ ငန္းမ်ားက ယခုအခိ်န္အထိ ရွိေနဆဲဟု ၾကားသိရသည္။ ဧရာ၀တီျမစ္ႀကီးကို ရာဇ၀င္မ်ားရဲ႕သတို႔သမီးဟု သီခ်င္းဖြဲ႕သီခဲ့ၾကသည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ေတာ့ သတို႔သမီးသည္ သူ၏ ရင့္က်က္မႈကို ထိပါးခံေနရဆဲ။ထို႔ေၾကာင့္ထင္၏ တည္ၿငိမ္မႈသည္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ရသည္။ပ်င္းရိစြာစီးဆင္းျခင္းႏွင့္ ၾကမ္းတမ္းစြာစီးဆင္းျခင္းႏွစ္မ်ိဳးကိုသာ က်င့္သံုးေနေလသည္။

ျမစ္ေၾကာင္းအတိုင္း စုန္ဆင္းသြားေသာ ေမာ္ေတာ္တစ္စင္းကို ျမင္ရသည္။ထိုေမာ္ေတာ္ေလးျဖင့္ လိုက္သြားပါက ထီးခ်ဳိင့္ၿမိဳ႕ေလးသို႔ ေရာက္ႏုိင္သည္။ထီးခ်ဳိင့္ၿမိဳ႕တြင္ ေက်ာက္ေမွာ္အရပ္ရွိသည္။ လြတ္လပ္ေရးမရမီကာလမ်ား၌ ထိုအရပ္တြင္ ယံုၾကည္ခ်က္ ေသြးရဲရဲနီေသာသူတခ်ဳိ႕ ေနထိုင္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ ထိုအရပ္တြင္ရွိေသာ ကမ္းပါးႀကီးေပၚမွ တစ္ဖက္ကမ္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လွ်င္ ျမေတာင္႐ြာေလးကို ျမင္ႏိုင္သည္။ထိုျမေတာင္ရြာေလးတြင္ တရံေရာအခါက ျပည္သူခ်စ္ေသာ စာေရးဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းႏွင့္ သူ႔ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚႀကီးစိုးတို႔ ေနထိုင္ခဲ့ၾကဖူးသည္။ျမန္မာလူစြမ္းေကာင္း ေဇာ္ဟိတ္သည္ ထိုရြာေလး၌ ဆရာႀကီး၏ကေလာင္ဖ်ားတြင္ ေမြးဖြားခဲ့ဖူးသည္။ ယခုေတာ့ ထိုအျဖစ္အပ်က္မ်ားသည္လည္း  ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕မွကမ္းပါးပမာ ပဲ့ပဲ့က်၍  တခ်ဳိ႕တစ္၀က္သာ က်န္ေနရစ္ေတာ့သည္။

႐ံုးေရွ႕သို႔ သမင္လည္ ျပန္ၾကည့္မိ၏။တံခါးဖြင့္ထားၿပီး ႐ံုးသူ႐ံုးသားမ်ား ေရာက္ေနၾကေပၿပီ။ လြယ္အိတ္ေလးထဲမွ ဒိုင္ယာရီ စာအုပ္ေလးကိုထုတ္ယူလိုက္သည္။ စာအုပ္ၾကားတြင္ ညႇပ္ထားေသာ မွတ္ပံုတင္ေလးႏွစ္ခုကို ထုတ္ယူလိုက္သည္။ အရြယ္အစားႏွစ္ မ်ဳိးႏွင့္ နံပါတ္တစ္မ်ဳိးတည္းသာ ျဖစ္ေသာ ကတ္ေလးႏွစ္ခုကို ၾကည့္ေနမိရင္း အေတြးမ်ား အေရာင္ေတာက္လာျပန္သည္။မွတ္ပံုတင္ဆိုက္ႀကီးက ပို၍ သစ္လြင္ေနေသးသည္။အေသးကေတာ့ ရံဖန္ရံခါခရီးသြားလာရင္း သံုးခဲ့သျဖင့္ ေကာ္ရည္ေလာင္းထားသည္မ်ား ခပ္မွိန္မွိန္ျဖစ္ေနပါၿပီ။

အလုပ္ကိစၥအတြက္မို႔သာ မျဖစ္မေန လဲလွယ္ရေသာ္လည္း ၁၀ ႏွစ္သား မွတ္ပံုတင္ေလးကို ႏွေျမာေနမိသည္။

ထို ၁၀ ႏွစ္သားမွတ္ပံုတင္ေလးျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးတြင္ ကြၽန္ေတာ္က်င္လည္ခဲ့ဖူးသည္။ ဧည့္စာရင္းတိုင္ရန္အလို႔ငွာ ရာအိမ္မွဴးအိမ္ အေခါက္ေခါက္ေရာက္ဖူးသည္။စာရိတၱေကာင္းမြန္ေၾကာင္းကို စာရိတၱ ေကာင္းမြန္သလား၊ မေကာင္းမြန္ဘူးလားဟု  ကြၽန္ေတာ္ ေရေရရာရာ မသိသူမ်ားကို ေထာက္ခံခိုင္းခဲ့ရဖူးသည္။ ထိုကတ္ေလးထဲမွ ကြၽန္ေတာ္သည္ ဇာတိၿမိဳ႕ေလးအနီးရွိ ေနေရာင္ျခည္ပင္ အေတာ္အတန္မခႏိုင္ေသာ ေရႊဥေဒါင္းသစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္း၊ ယင္းခဲသစ္ေတာ ႀကိဳး၀ိုင္းႀကီးမ်ားအတြင္း ေလးခြတစ္လက္ျဖင့္  ငွက္ပစ္ထြက္တတ္စအရြယ္။ ဓာတ္ပံုေလးကို ၾကည့္ေနရင္း သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ႏွေျမာစိတ္ ၀င္မိပါသည္။

ယခု သူမရွိေတာ့ပါ။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ အရြယ္ျဖစ္သည့္ လူတစ္ဦး။ ဘ၀အသိမွ ထုႏွက္သင္ၾကားေပးခဲ့သျဖင့္ လိုအပ္လွ်င္ရက္စက္တတ္သည့္ ေသြးေအးေသာလူတစ္ဦး၏  ခပ္ရိရိအျပံဳးကို စိတ္မခ်မ္းေျမ့ဖြယ္ ျမင္ေနရသည္။ သစ္ေတာႀကိဳး၀ိုင္းႀကီးမ်ားထဲသို႔ လည္း အိုဇုန္းလႊာအေပါက္မွ ပူျပင္းေသာ ေနေရာင္မ်ား က်ေရာက္ေနၾကပါၿပီ။ ၿမိဳ႕ေလး၏ သမိုင္းတန္ဖိုးတစ္ခုျဖစ္ေသာ ေရေအာက္ ရတနာမ်ားသည္လည္း သံကူကြန္ကရစ္ အေဆာက္အအံုမ်ားၾကား ျမဳပ္က်သြားပါၿပီ။

မွတ္ပံုတင္ကတ္ လဲလွယ္ျခင္းသည္ ခဏအတြင္း ၿပီးစီးသြားသည္။ ကြၽန္ေတာ့္ ဘ၀တြင္ ၁၈ ႏွစ္သားမွတ္ပံုတင္ဟူ၍ မရွိခဲ့ေတာ့။ မွတ္ပံုတင္ကတ္ျပားတြင္ ႏိုင္ငံသား အမွတ္ ပါရွိေလရာ အသက္ ၁၈ မွ ယခု ၄၀ ေက်ာ္အရြယ္ ၾကားကာလကို ကြၽန္ေတာ္ ေက်ာ္ခ်မိခဲ့သလို ခံစားလိုက္ရေသးသည္။

တည္းခိုရာအိမ္ေလးသို႔ အျပန္တြင္ အသစ္ေဆာက္ထားသည့္ေစ်းႀကီးကို ေတြ႕ခဲ့ရသည္။  က်င္လည္ခဲ့ဖူးသည့္ ေစ်းေဟာင္း ေလးမီးထဲပါသြားသည္ဟု သိရ၏။ ဟိုးအရင္ တစ္ခ်ိန္က အေမ့ကုန္ေျခာက္ဆိုင္ေနရာေလးကို ယခုေနခါ ရွာေဖြရန္ မလြယ္ကူေတာ့ပါ။ေစ်းေဟာင္းႏွင့္မနီးမေ၀းမွ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးလည္း မရွိေတာ့ပါ။ ထိုပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးတြင္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးေသာ ၀မ္းအို၀မ္းမွ ေလထီးတပ္သားတစ္ေယာက္ႏွင့္ ေက်ာင္းဆရာမေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို တစ္ခုတ္ တရေျပာၾကသူမ်ား ရွိပါေသးရဲ႕လားဟု ေတြးမိပါသည္။

စာေရးဆရာႀကီး လူထုဦးလွေနာက္သို႔ အေမလူထုေဒၚအမာ အေရးတႀကီးလိုက္သြားရာခရီးတစ္ခု၌ အေမရိကန္စစ္ဖက္ ေလယာဥ္ေပၚတြင္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ဖူးသည့္ ေလထီးစစ္သားေလးမွာ ထိုပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီး၌ မ်ဳိးဆက္မ်ား ခ်န္ထားရစ္ခဲ့သည္။ ထိုမွ်မက ေသး ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ တစ္ဦးလည္းျဖစ္ခဲ့သျဖင့္ ၿမိဳ႕ေလးတြင္ ရဲရဲနီမ်ဳိး ဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားကိုလည္း ခ်န္ထားခဲ့ျပန္ေသးသည္။

ၿမိဳ႕ေလးမွ ကားၾကံဳစီး၍ ကြၽန္ေတာ္ ခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ေလး၏ သခ်ဳႋင္းေဘးမွ ကားအျဖတ္တြင္ အေဖလွဲေလ်ာင္းေနေသာ အုတ္ဂူေလးရွိရာသို႔ မွန္းဆ၍ ဦးခ်မိပါသည္။ထို႔ေနာက္ အေတြးတစ္ခု ၀င္လာခဲ့ပါသည္။ ၁၀ ႏွစ္သား မွတ္ပံုတင္ေလးကို သြားေရာက္ျပဳ လုပ္ၾကစဥ္က အေဖလည္း ျမစ္ကိုေငးရင္း ေတြးေနခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္မ်ားကို ေဆာ့ကစား၊ ေပ်ာ္ပါးရန္ ေတြးေနခဲ့သည္။ အေဖ့အေတြးမွာ ကြၽန္ေတာ့္ အနာဂတ္အတြက္မ်ားျဖစ္ေလမည္လားဟု  စဥ္းစားမိပါသည္။ စဥ္းစားမႈသည္ ရာႏႈန္း ျပည့္ မွန္ကန္ေနေလာက္ပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္၏ သမီးေလးကို လုပ္ငန္းခြင္တစ္ခုသို႔ သြားေရာက္အပ္ႏွံေပးရဦးမည္။ သို႔ျဖစ္၍ ဇာတိၿမိဳ႕ေလးမွာ ညဥ့္အိပ္ညဥ့္ေန မေနႏိုင္ခဲ့ေတာ့ပါ။ ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္ ၁၀ နာရီတိတိတြင္ ကြၽန္ေတာ္၏ သမီးေလး စတင္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ရမည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပညာေရးစနစ္အရ ေက်ာင္းတက္ၿပီး တကၠ သိုလ္မွဘြဲ႕တစ္ခုရခဲ့သည့္တိုင္ သူ႔အတြက္ ပညာရည္မျပည့္စံုႏိုင္ေသးဟု ကြၽန္ေတာ္ ယူဆထားပါသည္။ သူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး တြင္ ဆက္လက္သင္ၾကားရမည့္ သင္ခန္းစာေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ က်န္ေနလိမ့္ဦးမည္။စာအသိမ်ားႏွင့္ဘ၀အသိမ်ားကို ယွက္လိမ္ေတြးဆမွသာ မွန္ကန္ေသာဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ား ရရွိမည္ျဖစ္ေၾကာင္းကို မွာၾကားရဦးမည္။ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနေသာ ကားျပတင္းမွ လွမ္းအၾကည့္တြင္ လယ္ကြင္းျပင္စိမ္းစိမ္းမ်ားကို ျမစ္ျပင္သဖြယ္ ထင္မွတ္မိေသးသည္။ သမီးေလးကို ျပသရန္အတြက္ ဓာတ္ပံုေလးတစ္ပံု ႏွစ္ပံု ႐ိုက္ခဲ့ဖို႔ ေမ့ေလ်ာ့သြားခဲ့သည္။ ႐ိုက္ခဲ့ ျဖစ္လွ်င္လည္း အရင္လို႐ႈခင္းမ်ား ပါႏိုင္ေတာ့မည္မဟုတ္ေခ်။

သမိုင္းသည္ ေမ့ေလ်ာ့ေပါ့ဆတတ္သူ  အမ်ားစုေၾကာင့္ ပါးလ်ရာမွ ပ်က္သုဥ္းသြားတတ္ပါသလား။