ကုိက္ခဲသူေခါင္းေလာင္း

ေဒါင္….ေဒါင္… ေဒါင္…. ေဒါင္…။ ဘုရားေက်ာင္းေရွ႕မွာ ေခါင္းေလာင္းႀကီးရိွတယ္။ နားေထာင္စမ္း။ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ထြက္လာတာ ၾကားရလား။ တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္ပဲ။ အသံဟာ နံရံေတြအားလုံးကုိေဖာက္ၿပီး ေျပးလာေနတယ္။ ျပတင္းေပါက္ကေန လေရာင္ေတြ  ျဖာက်လာတာေတြ႕တယ္ မလား။ အဲဒီလိုပဲ။ ေခါင္းေလာင္းသံဟာ ေရာက္လာတာပဲ။ ၾကားရတာပဲ။ ဒါ လူေသတာ။ တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္ ေစာင့္ေစာင့္တီးတာက လူေသလို႔ပဲ။ ဒီမွာက လူေသရင္ ေခါင္းေလာင္းတီးတယ္။ ေခါင္းေလာင္းသံကုိ တစ္ၿမိဳ႕လုံး မၾကားႏိုင္ရင္ေတာင္မွ ၿမိဳ႕တစ္၀က္ေလာက္အထိ ေကာင္းေကာင္းၾကားရတယ္။ ေခါင္းေလာင္းသံကုိ နားေထာင္ၿပီးေတာ့ ဒါလူေသေခါင္းေလာင္းလား၊ ၀တ္ျပဳေခါင္းေလာင္းလား၊ မီးေလာင္လို႔ တီးတဲ့ေခါင္းေလာင္းလား ခြဲျခားလို႔ရတယ္ ဒီမွာက။ ဒါ လူေသေခါင္းေလာင္းဆုိတာ ေသခ်ာပါတယ္။ အေၾကာင္းက တစ္ခ်က္ၿပီး တစ္ခ်က္နားနားၿပီး တီးတယ္ေလ။ မီးေလာင္တဲ့ ေခါင္းေလာင္း မဟုတ္ဘူး။ တကယ္တမ္းမွာ မီးေလာင္လို႔တီးလည္း ဒီေခါင္းေလာင္းပဲ။ ၀တ္ျပဳဖို႔ တီးေတာ့လည္း ဒါပဲ။ လူေသလို႔ တီးလည္းဒါပဲ။ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ ေခါင္းေလာင္းေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား အသုံးျပဳၾကတယ္။ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ အနည္းဆုံး ေခါင္းေလာင္းတစ္ခုေတာ့ ရိွတာေပါ့။ ကက္သလစ္ဘုရားေက်ာင္းေတြမွာဆို  ေခါင္းေလာင္း ႏွစ္ခုႀကီးမ်ားေတာင္။ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြမွာ ေခါင္းေလာင္းကုိ အျမင့္ႀကီးေတြမွာ ထားၾကတာ။ စင္ေသခ်ာေဆာက္ၾကတာေပ့ါ။ တခ်ဳိ႕ေက်ာင္းေတြမွာေတာ့ ဘုရားေက်ာင္းနားက ေျမကြက္လပ္ေလးတစ္ခုမွာ တိုင္ႏွစ္ေခ်ာင္းတန္းၿပီး ေခါင္းေလာင္းခ်ိတ္ၾကတာ။ ဘယ္လိုအေၾကာင္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ေခါင္းေလာင္းတီးဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္လာရင္ ေခါင္းေလာင္းသံဟာ ျမဴေတြကုိ ျဖတ္ၿပီး အိမ္တိုင္းေစ့ ေရာက္လာတတ္ရဲ႕။ ေနပါဦး။ ထြက္လာတဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံအရ ဒါဟာ လူေသတဲ့ ေခါင္းေလာင္း။ ဘယ္သူဟာ သူ႔မိသားစုကုိခြဲၿပီး ထြက္သြားျပန္ျပီလဲ။ က်န္ရစ္သူေတြ။ အေဖလား။ အေမလား။ ဇနီး၊ ခင္ပြန္း၊ သားေမာင္ ေဆြမ်ဳိးမိတ္ေဆြလား။ ဘယ္သူလဲ။ ေသျခင္းဟာ လွတယ္။ မေမးနဲ႔။ မေငးနဲ႔ ။ ဘယ္သူက ဘာကုိ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာႏိုင္မွာလဲ။ စာနာေပးၾကကြယ္။ ကုိယ္ခ်င္းစာ တိတ္ဆိတ္ေပးၾကပါကြယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ျမဴေတြၾကားထဲက ေမွာင္ရိပ္မွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ ေခါင္းေလာင္းကုိ တီးလို႔။

ကေလးတစ္ေယာက္က သူ႔အေဖကုိ ေမးတယ္။ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ မၾကားရေတာ့ဘူး။ တိတ္သြားၿပီ။ ေခါင္းေလာင္းသံက ၃၁ ခ်က္ပဲ။ အဲဒါ ေသတဲ့လူရဲ႕အသက္အလိုက္ တီးတာလား။ ဒီလိုဆို ေသတဲ့လူရဲ႕အသက္က ၃၁ ႏွစ္ေပါ့ေနာ္ အေဖ။ အဲဒါေတာ့ အေဖလည္း ေသခ်ာမသိဘူး သားရဲ့။ သူဟာ မီးပုံးထဲကုိ မီးေသြးခဲေတြ ထပ္ျဖည့္ရင္း သူ႔သားကုိ ျပန္ေျပာတယ္။ သူ႔သားဟာ သူ႔ေဘးနားမွာထိုင္ၿပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ မီးပုံးနား ကပ္လိုက္တယ္။ ကေလးငယ္ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြဟာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႔။ မီးခိုးေတြဟာ ကေလးငယ္ကုိ မ်က္ရည္က်ေအာင္ ျပဳလုပ္ႏိုင္စြမ္းရိွပုံရရဲ႕။ ေဟာ.. ေခါင္းေလာင္းသံ မၾကားရေတာ့ဘူး။ မီးပုံးနားက ကေလးေလးကလည္း သူ႔အေဖကုိ ေမးခြန္းထပ္မေမးေတာ့ဘူး။ ကေလးအေဖက ေရဒီယုိကုိ ယူၿပီး လိုင္းဖြင့္လိုက္တယ္။ အစ ကေတာ့ရွဲရွဲနဲ႔။ ေနာက္ေတာ့ လိုင္းတစ္ခု မိသြားတယ္။ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ပဲ။ ကေလးငယ္နဲ႔ သူ႔အေဖဟာ မီးလႈံရင္း ေရဒီယုိက ထြက္လာတဲ့ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကုိ နားေထာင္ေနၾကတယ္။ သီခ်င္းကလည္း တုန္ခ်ည့္စြာ ေရဒီယုိထဲက ထြက္လာလို႔။ သီခ်င္းငါးပုဒ္၊ ေျခာက္ပုဒ္ေလာက္ၿပီးေတာ့ ကေလးငယ္က သူ႔အေဖကုိ ေမးတယ္။ အေဖ ေသသြားတဲ့လူကုိ သိသလားတဲ့။ သူဟာ သူ႔ေခါင္းကုိ တစ္ခ်က္ ခါျပလိုက္တယ္။ အဲဒါဆို ကြၽန္ေတာ္တို႔အသိထဲကမ်ားလား မသိဘူးေနာ္လို႔ ကေလးငယ္က ျပန္ေမးလာေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာလို႔ သူျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ေျဖရင္းနဲ႔ မီးပုံးထဲကုိ မီးေသြးခဲနည္းနည္း ထပ္ျဖည့္တယ္။ သူ ေရဒီယုိကုိယူၿပီး ပိတ္ပစ္လိုက္တယ္။ မီးပုံးထဲက မီးေသြးခဲေတြ ကုန္သြားတဲ့အခါ သူတို႔သားအဖဟာ ဒူးေထာက္ဆုေတာင္းၾကလိမ့္မယ္။ “ဒီေန႔အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကုိယ္ေတာ့္ဘုန္းေတာ္အား ခ်ီးမြမ္းပါ၏”  ဒီလို ဆုေတာင္းေကာင္း ဆုေတာင္းၾကလိမ့္မယ္။ ကေလးငယ္ေလးကလည္း ဒီည ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ကြယ္လြန္သူအတြက္ ဆုေတာင္းေကာင္း ေတာင္းလိမ့္မယ္။ ေသသူတို႔အဖို႔ ပို႔သအပ္ေသာ ဆုေတာင္း ေမတၱာကုိ ရြတ္ေကာင္းရြတ္ေနလိမ့္မယ္။ အဲဒါက ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ၿပီးရင္ေတာ့ အိပ္ၾကမွာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ သူတို႔သားအဖ အိပ္ၾကဦးမွာမဟုတ္ဘူး။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ ကေလးငယ္ရဲ႕အေမ။ ကြယ္လြန္သြားတဲ့ သူ႔ခ်စ္ဇနီး။ ပုံရိပ္ေတြဟာ ျပန္ေပၚလာလိမ့္ဦးမယ္။ ကေလးအေဖဟာ သူ႔ခ်စ္ဇနီးကုိ လြမ္းၿပီး မ်က္ရည္က်ေကာင္း က်ႏိုင္တယ္။ မင္းကြာ ငါ့ကုိ ထားခဲ့ရက္တယ္။ သားေလး မ်က္ႏွာကုိေတာ့ ေထာက္သင့္တယ္။ အဲဒီလိုေျပာမလား။ ဒါမွမဟုတ္။ မိန္းမေရ သတိရတယ္ကြာ။ မင္းအဆင္ေျပရဲ႕လားကြယ္။ သားေလးေတာင္ ႀကီးလွၿပီဟလို႔  စိတ္ထဲကေျပာၿပီး ၀မ္းနည္းေနမလား။ ဒါမွမဟုတ္ အိပ္ရာေပၚက ထၿပီး ေဆးလိပ ္ထေသာက္မလား။ ကေလးငယ္ေလးကလည္း သူ႔အေမကုိ သတိရေနႏိုင္ပါတယ္။

ကေလးငယ္ကေတာ့ ကေလးပီပီ ေသသြားတဲ့သူဟာ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္။ အခုခ်ိန္ေလာက္ဆို သူ႔၀ိညာဥ္ဟာ ေလွ်ာက္သြားေနေလာက္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ငရဲသားေတြက လာေခၚၾကလို႔ ငရဲျပည္ကုိ ပါသြားေလာက္ၿပီ။ ဒီလိုမွမဟုတ္လည္း ေကာင္းကင္ကုိ တက္ရင္ တက္ေနမွာေပါ့လို႔ ဟုိေရာက္ဒီေရာက္ ေတြးေနႏိုင္ရဲ႕။ ကေလးငယ္ရဲ႕လက္ေတြဟာ သူ႔အေဖရဲ႕ဗိုက္ကုိ တင္းတင္းေလးဖက္လို႔။ကြယ္လြန္သူမ်ားကုိ ေလးစားပါ။ သတိရပါ။ က်န္ရစ္သူမ်ားကုိ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာျဖင့္ ဆက္ဆံၾကပါ ကုိယ္ခ်င္းစာၾကပါေလ။ မျမင္ရတဲ့ အသံပါ။ ေတြးမိသလား။ ဒီလိုအသံေတြဟာ စာဖတ္သူဆီက လာတတ္တာမ်ဳိး။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔အလိုလို ေလထဲရိွေနတတ္ၿပီး ၾကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါ ၾကားရတတ္တာမ်ဳိး။ မၾကားရသူေတြအတြက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ ေျပာတတ္မွာမဟုတ္။ အေၾကာင္းက ၾကားမွမၾကားရဘဲ။ သားအဖႏွစ္ေယာက္ဟာ အခုထိေတာ့ မအိပ္ၾကေသး။ သူတို႔အိမ္ကေလးဟာ ႏွင္းေတြၾကားထဲေကြးေနလုိ႔။ လေရာင္ဟာ ျဖာက်လို႔။ ေခြးအူသံေတြဟာ ဆူညံလို႔။

ဒီည ဘယ္သူထြက္သြားတာလဲ။ ေဟာဟုိမွာ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ။ မီးေတြလင္းၿပီး လူေတြစည္ေနတဲ့ အိမ္ေလးကုိ ျမင္ရလား။ ေဟာတခ်ဳိ႕က မီးေတြဖိုလို႔။ ခ်က္ျပဳတ္ၾကမယ့္ ပုံပဲ။ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ။ အဲဒါ ဒီည ကြယ္လြန္သူရဲ႕အိမ္ပဲ။ ကြယ္လြန္သူဟာ ခုတင္တစ္ခုေပၚမွာ ေအးစက္စက္နဲ႔ လဲေလ်ာင္းေနလိမ့္မယ္။သူ႔မ်က္လုံးေတြဟာ ေဟာက္ပက္ပက္ႀကီး ျဖစ္ေနႏိုင္ပါတယ္။ သူ႔ေျခဖ်ားေတြကလည္း ေအးစက္ေနမွာပဲေပါ့။ ဒီလိုေအးတဲ့ ႏွင္းေတြၾကားမွာ သူဟာထြက္သြားခဲ့ ၿပီေပါ့ေလ။ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ။ ကြယ္လြန္သူရဲ႕အသက္ဟာ ဘယ္ေလာက္လဲ။ ငါးႏွစ္သားပဲရိွေသးတဲ့ ခ်စ္စရာ ကေလးငယ္ေလးလား။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သားတူအရြယ္လား။ ငါးႏွစ္သားဆို မေစာလြန္းဘူးလားဗ်ာ။ ရင္ကြဲ မတတ္ငုိေနတဲ့ သူ႔အေမကုိေရာ ျမင္ရဲ႕လား။ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ။ ကြယ္လြန္သူဟာ ငါးႏွစ္သား ကေလးမဟုတ္ဘဲ  တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားလား။ ဒါဆို အသက္ ၁၈ ၀န္းက်င္ေပါ့။ ေဟာဗ်ာ။ ဒါဘယ္လိုသေဘာႀကီးလဲ။ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ။ ကြယ္လြန္သူဟာ အရာရိွ ႀကီးမဟုတ္လား။ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါ။ ကြယ္လြန္သူဟာ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္တတ္တဲ့ လမ္းထိပ္က ဦးဂ်ဳိးဇက္ႀကီးမဟုတ္လား။ ဟာသူ႔မွာ လူမမယ္ကေလးေတြနဲ႔။ သူ႔ဇနီးကလည္း မရိွေတာ့ဘူး။ ဟာေသခ်ာၾကည့္ စမ္းပါ။ ကြယ္လြန္သူဟာ ခင္ဗ်ားလား။ ေသခ်ာၾကည့္စမ္းပါဗ်ာ။ ကြယ္လြန္သူဟာ ဘယ္သူလဲ။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးလား။ ကဗ်ာဆရာလား။ ၿမိဳ႕ေတာ္၀န္လား။ အမတ္လား။ အရက္သမားလား။ အသည္းကြဲသူလား။ မိန္းမလွေလးလား။

ေဟာ ဓမၼေတးသီခ်င္းေတြ ဆိုေနၾကၿပီေတြ႕လား။ ၾကားရလား။ လူေသတဲ့အခါ ဆိုရတဲ့ ဓမၼေတးေတြ။ ေဟာ.. ဆုေတာင္းေနၾကျပန္ၿပီ။ ေတြ႕လား။ ဓမၼဆရာဟာ က်မ္းစာဖတ္ေနၿပီ။ အိမ္ေရွ႕မွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ White Board ကုိ ေတြ႕လား။ ေသခ်ာသြားဖတ္ေပးစမ္းပါ။ ငါ့နာမည္နဲ႔ တူလိုက္တာ။ ငါ့နာမည္မ်ား ျဖစ္ေနမလားလို႔။ ေဟာတဆိတ္၊ ငါ့ နာမည္မ်ား မင္းတို႔ေတြ႕လိုက္ၾကသလား ေျပာစမ္းပါ။

ဆိုရွယ္မီဒီယာကို ေဆးျဖစ္ေအာင္သံုးပါ

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာအပါအ၀င္ဆို ရွယ္မီဒီယာမ်ားႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ စိုးရိမ္မႈလြန္ကဲမည္ဆိုလွ်င္ အခ်ည္းႏွီးပင္ျဖစ္သည္။ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို ကုစားရာတြင္ သံုးတတ္လွ်င္ေဆးပင္ျဖစ္သည္။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာတို႔ကို အက်င့္သိကၡာ ရွိရွိ၊ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္ သံုးလာမည္ဆိုလွ်င္ ေဘးကင္းသည္ထက္ ကင္းလာမည္ ျဖစ္သည္။ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား၊ လူႀကီးလူေကာင္းမ်ားသည္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာစသည့္ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားကို တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္သံုးရင္း လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို က်ားကန္ေနၾကသည္မွာ အတုယူစရာပင္ ျဖစ္သည္။

ေခတ္ၿပိဳင္ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ လူမႈေရးမ်က္ႏွာစာမ်ားတြင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာ အပါအ၀င္ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားသည္ အေရးပါသည္ထက္ အေရးပါလာေနၿပီး ကမၻာႀကီးကို ရြာႀကီးတစ္ရြာအျဖစ္ ပိုမိုအသက္၀င္ေစလ်က္ ရွိသည္။ ႏိုင္ငံ့အႀကီးအကဲမ်ား၊ ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ စီးပြားေရးသမားမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား၊ ကြၽမ္းက်င္သူမ်ားသည္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာအပါအ၀င္ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားမွတစ္ဆင့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ ထိထိေရာက္ေရာက္ ခ်ိတ္ဆက္လာၾကသည္။ ဆိုရွယ္မီဒီယာႏွင့္ အလွမ္းေ၀းသူမ်ားသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ ကင္းကြာလာၾကသည္။ ဆိုရွယ္မီဒီယာႏွင့္ ဓာတ္မတည့္သူမ်ားက ျပႆနာမ်ား၊ ပဋိပကၡမ်ားသည္ ဆိုရွယ္မီဒီယာေၾကာင့္ ပိုမို႐ႈပ္ေထြးလာသည္ဟု စြပ္စြဲၾကသည္။ အကယ္စင္စစ္ ဆိုရွယ္မီဒီယာ မေပၚမီကတည္းက ကမၻာ့စႀကႍလမ္းထက္တြင္ ျပႆနာမ်ား၊ ပဋိပကၡမ်ားက ႐ႈပ္သည္ထက္႐ႈပ္ေနခဲ့ၿပီး ျဖစ္သည္။

ျပတင္းေပါက္တံခါးမ်ားကို ဖြင့္ထားမွသာ ေလေကာင္းေလသန္႔ရႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ ျခင္၊ ယင္တို႔၀င္လာမည္ကို စိုးရိမ္သျဖင့္ ျပတင္းေပါက္ တံခါးမ်ားကို ပိတ္ထားမည္ဆိုလွ်င္ ေလေကာင္းေလသန္႔လည္း မရႏိုင္၊ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္လည္း အဆက္အသြယ္ျပတ္ေတာက္ႏိုင္သည္။ ေျခလွမ္းတိုင္း၊ အျပဳအမူတိုင္း၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္တိုင္းတြင္ အေကာင္းႏွင့္ အဆိုးဒြန္တြဲေနသည္မွာ ေလာကဓမၼပင္ ျဖစ္သည္။ ေဆး၀ါးတိုင္းတြင္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိးမ်ား ရွိလင့္ကစား၊ အနာ၊ ေရာဂါရွိလွ်င္ ေဆးေသာက္ရမည္ ျဖစ္သည္။ ေဘးထြက္ဆိုး က်ဳိးကိုေၾကာက္၍ ေဆးမေသာက္လွ်င္ ေရာဂါကုစားႏိုင္ဖို႔ အလွမ္းေ၀းမည္ျဖစ္သည္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတြင္ အားသာခ်က္မ်ားရွိသကဲ့သို႔၊ အားနည္းခ်က္မ်ားရွိေနၿပီး အခြင့္အလမ္းမ်ားႏွင့္ စိန္ေခၚခ်က္မ်ားလည္း ရွိေနသည္။

ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာအပါအ၀င္ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားသည္ ေလေကာင္းေလသန္႔ ျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ျခင္၊ ယင္လည္းျဖစ္ႏိုင္ၿပီး သံုးတတ္လွ်င္ေဆး၊ မသံုးတတ္လွ်င္ေဘး ျဖစ္ႏိုင္သည္ကို မေမ့မေလ်ာ့သင့္ေပ။ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာအပါအ၀င္ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားသည္ ျပႆနာမ်ား၊ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ ေကာလာဟလမ်ား၊ သတင္းမွားမ်ားကို လႈံ႔ေဆာ္ျဖန္႔ေ၀ႏိုင္သည့္နည္းတူ၊ ျပႆနာမ်ား၊ အက်ပ္အတည္းမ်ား၏ ထြက္ေပါက္ကိုရွာေဖြသည့္ စႀကႍလမ္း၊ သတင္းစစ္သတင္းမွန္မ်ား၊ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပသံုးသပ္ခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ေပးသည့္ မ်က္ႏွာစာလည္း ျဖစ္သည္။ ဆိုရွယ္မီဒီယာဟုဆိုလွ်င္ အေကာင္းႏွင့္အဆိုး ဒြန္တြဲေနေလ့ရွိသည္ကို ဆင္ျခင္သင့္သည္။

ႏုိင္ငံေရး မတည္ၿငိမ္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္း၏ အဓိကအခ်က္သည္ ဆိုရွယ္မီဒီယာ (ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္)ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟုလည္းေကာင္း၊ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံအခ်ိဳ႕၌ ဆိုရွယ္မီဒီယာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေရးမတည္ၿငိမ္မႈမ်ား ရင္ဆုိင္ေနရေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံအေနျဖင့္လည္း အလားတူႀကံဳေတြ႕ရေၾကာင္း စက္တင္ဘာ ၁၇ ရက္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ က်င္းပေသာ ဆိုရွယ္မီဒီယာ စိန္ေခၚမႈမ်ား ေအာက္က ျမန္မာလူ႔အဖြဲ႕အ စည္းဖိုရမ္တြင္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဗဟိုဌာန (NRPC) အၾကံေပး ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္က ေျပာၾကားခဲ့သည္ဟု ျပည္တြင္း သတင္းစာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေရးမတည္ၿငိမ္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚျခင္းတြင္ ဆိုရွယ္မီဒီယာက အဓိကဟုဆိုလွ်င္ တစ္ဖက္သတ္ဆန္လြန္းမည္ ျဖစ္သည္။ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းမႈအားနည္းၿပီး တာ၀န္ယူမႈႏွင့္ တာ၀န္ခံမႈေလ်ာ့ပါးသည့္ ႏိုင္ငံေရးပတ္၀န္းက်င္ကို ခ်န္လွပ္ထား၍ မျဖစ္ႏိုင္ေပ။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ ၾကံဳေတြ႕ေနရေသာႏိုင္ငံေရး မတည္မၿငိမ္မႈမ်ား၏ အဓိကတြန္းအားသည္ ဆိုရွယ္မီဒီယာ(ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္)ဟုဆိုလွ်င္ ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲတြင္ ျပည္သူလူထု၏ အခန္းက႑ကို မ်က္ကြယ္ျပဳသည့္ သေဘာေဆာင္သြားႏိုင္သည္။ ဆိုရွယ္မီဒီယာသည္ ျပည္သူ႔မီဒီယာျဖစ္ၿပီး အေကာင္းအဆိုး၊ အမွား၊ အမွန္ ေရာေထြးေနေသာ ဆိုရွယ္မီဒီယာ(ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္)သည္ ေအာက္ေျခလူထု၏ ဆႏၵႏွင့္အသံကို ထင္ဟပ္ေနသည္။ အစိုးရမ်ား၊ လႊတ္ေတာ္မ်ား၊ အာဏာပိုင္မ်ားႏွင့္ အာဏာရပါတီတို႔အေနျဖင့္ ျပည္သူလူထုအသံကို နားစြင့္မည္ဆိုလွ်င္ ဆိုရွယ္မီဒီယာ (ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္)ကို အခါမလပ္ေစာင့္ၾကည့္ရမည္ ျဖစ္သည္။ အာဏာပိုင္မ်ားက သတင္းမွန္မ်ားကို အခ်ိန္ႏွင့္တစ္ေျပးညီ ထုတ္ျပန္ေပးႏိုင္မည္ဆို လွ်င္ သတင္းအတုအေယာင္မ်ား၊ ေကာလာဟလမ်ားကို ေမာင္းထုတ္ၿပီးျဖစ္ႏိုင္သည္။ ျပည္သူကေရြးသည့္ အာဏာပိုင္တို႔သည္ ဆိုရွယ္မီဒီယာ(ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္)ကို ေက်ာခိုင္းၿပီး မတည္မၿငိမ္ျဖစ္လာမွ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေၾကာင့္ဟု တံဆိပ္တပ္မည္ဆိုလွ်င္ ေၾကာင္းက်ဳိးဆီေလ်ာ္မႈ နည္းပါးႏိုင္သည္။

ဒီမိုကေရစီျပဳေရးကို ေဖာ္ေဆာင္မည့္သူမ်ားသည္ မတူကြဲျပားျခားနားမႈမ်ားကို လက္ခံႏိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ အာဏာရွင္စနစ္သည္ တစ္လမ္းေမာင္းျဖစ္ၿပီး မတူကြဲျပားျခားနားမႈမ်ားကို ကန္႔သတ္၊ ျငင္းဆိုေလ့ရွိသည္။ မတူကြဲျပားျခားနားမႈမ်ားအၾကားတြင္ ေသြးစည္းညီၫြတ္စြာ ေနထိုင္ႏိုင္ျခင္းသည္ ဂုဏ္သိကၡာရွိေသာ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးပတ္၀န္းက်င္တို႔၏ ၾကန္အင္လကၡဏာပင္ ျဖစ္သည္။ အခ်က္အလက္၊ အေၾကာင္းအက်ဳိး ေလ်ာ္ညီစြာ ေ၀ဖန္ေထာက္ျပမႈမ်ား၊ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္မႈမ်ားကို တန္ဖုိးထားၾကရမည္ျဖစ္ၿပီး ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္၊ အႏွစ္သာရမဲ့၊ စိတ္ခံစား မႈလြန္ကဲေသာ သံုးသပ္ေထာက္ျပမႈမ်ားသည္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းကို အက်ဳိးမျပဳႏိုင္သကဲ့သို႔၊ ဆိုရွယ္မီဒီယာကိုလည္း ညစ္ညမ္းေစလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။

အမုန္းစကားမ်ားသည္ ဆိုရွယ္မီဒီယာ (ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္)တြင္ တံခါးမရွိ၊ ဓားမရွိ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနၿပီး အမုန္းစကားမ်ားကို ျဖန္႔ခ်ိေနသည္မွာ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မဟုတ္၊ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္သံုးစြဲသူမ်ားပင္ ျဖစ္သည္။ အာဏာပိုင္တုိ႔အေနျဖင့္ ဆိုရွယ္မီဒီယာ(ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္)ေက်ာ႐ိုးေပၚက အမုန္းစကားမ်ားကို ဗ်ဴဟာေျမာက္ခ်ဥ္းကပ္ တန္ျပန္ႏိုင္ေရး အေလးထားရမည္ ျဖစ္သည္။ လူမႈ၀န္းက်င္တြင္ အမုန္းစကားေလွ်ာ့ခ်ေရးသည္ လြယ္မေယာင္ႏွင့္ခက္မည္ျဖစ္သည္။ ပညာေပးျခင္း၊ စည္း႐ုံးေဖ်ာင္းဖ်ျခင္းႏွင့္ အေရးယူျခင္းတို႔ကို လုပ္ထံုးလုပ္နည္းႏွင့္အညီ၊ ေက်ာသားရင္သား မခြဲမျခား ပံုေဖာ္ရမည္ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္အေၾကာင္းေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ေစ၊ အမုန္းသင့္ေသာ၊ ေဒါသသင့္ေသာ စကားလံုးမ်ားကို ဆိုရွယ္မီဒီယာ(ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္) ၀န္းက်င္တြင္ ထမင္းစားေရေသာက္သံုးေနသည့္ အေလ့အထကို ေျပာင္းႏိုင္၊ ျပင္ႏိုင္ရမည္ျဖစ္သည္။ လူထုအား၊ လူထုလႈပ္ရွားမႈ အသြင္ျဖင့္ အမုန္းစကားမ်ား၊ သတင္းမွားမ်ား၊ ေကာလာဟလမ်ားကို ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ေပၚမွ သာမက လူမႈပတ္၀န္းက်င္ကပါ အျမစ္လွန္ပစ္ႏိုင္ေရး ေရွး႐ႈရမည္ျဖစ္သည္။

အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္ႏွင့္ အာဏာပိုင္မ်ား၏ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္စာမ်က္ႏွာမ်ားကို အခ်ိန္ႏွင့္တစ္ေျပးညီ အားေကာင္းေမာင္းသန္ေစမည္ဆိုလွ်င္ အလြဲအေခ်ာ္မ်ားစြာကို ဖာေထး၊ ကုသႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ တရား၀င္ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ သတင္းမွန္မ်ားကို အခ်ိန္ႏွင့္တစ္ေျပးညီ ေဖာ္ျပလာႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ေကာလာဟလႏွင့္ သတင္းမွားျဖန္႔ခ်ိသည့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မ်ားသည္ ေဘးေရာက္သြားမည္ ျဖစ္သည္။ အာဏာပိုင္မ်ား၏ တရား၀င္ေဖ့စ္ ဘြတ္ခ္မ်ားသည္ ေလးလံထိုင္းမႈိင္းေနၿပီး သတင္းအေမွာင္ဖံုးေနမည္ဆိုလွ်င္ အဆိုပါ တရား၀င္ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္မ်ားသည္ ေကာလာဟလႏွင့္ သတင္းမွားမ်ား ျဖန္႔ခ်ိရန္ သြယ္၀ိုက္အားေပးေနသကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားႏိုင္သည္ကို သတိခ်ပ္သင့္သည္။

ဆိုရွယ္မီဒီယာေပၚတြင္ ေဆြးေႏြးေရးသားေဖာ္ျပခ်က္မ်ားသည္ အခ်က္အလက္၊ အေၾကာင္းအက်ဳိးထက္၊ စိတ္ခံစားမႈမ်ား၊ စကားလံုးမ်ားႏွင့္ ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕ေနမည္ဆိုလွ်င္ သင့္ျမတ္ေရးႏွင့္ ေသြးစည္းညီၫႊတ္ေရးက လမ္းေပ်ာက္ဖြယ္သာရွိသည္။ မည္သူမဆို ဆိုရွယ္မီဒီယာေပၚတြင္ အျမင္သေဘာထား၊ ယံုၾကည္ခ်က္တို႔ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဖာ္ထုတ္ေရးသားႏိုင္သည္။ မည္သူမဆို ဆိုရွယ္မီဒီယာေပၚတြင္ အျမင္ဖလွယ္၊ ေဆြးေႏြးႏိုင္သည္။ လူႀကီးလူေကာင္းဆန္ဆန္၊ ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ ေဆြးေႏြးအျမင္ဖလွယ္၍ အမုန္းစကား ေလ်ာ့နည္းၿပီး လူမႈသဟဇာတျဖစ္ေရး ဦးတည္သည့္ေျခလွမ္းမ်ားကို အားေကာင္းေမာင္းသန္လွမ္းရမည္ ျဖစ္သည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုေသာ္ ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီျပဳေရး၊ လူမႈသဟဇာတျဖစ္ၿပီး မတူကြဲျပားျခားနားမႈမ်ားအၾကား စည္းစည္းလံုးလံုး ေနထိုင္ႏိုင္သည့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတည္ေဆာက္ေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ေရး၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး၊ ကိုယ္က်င့္သီလ ျမင့္မားၿပီး အဂတိနည္းပါးသည့္ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ ထူေထာင္ေရးစသည့္ ေရရွည္ရည္မွန္းခ်က္မ်ားကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ေရးတြင္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာအပါအ၀င္ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ား၏ အခန္းက႑သည္ အုတ္တစ္ခ်ပ္၊ သဲတစ္ပြင့္ အေရးပါ အရာေရာက္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္ပါ၍ အစိုးရ၊ လႊတ္ေတာ္အပါအ၀င္ အာဏာပိုင္မ်ားအေနျဖင့္ ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္၊ တြစ္တာအပါအ၀င္ ဆိုရွယ္မီဒီယာမ်ားကို ေဘးမျဖစ္၊ ေဆးအျဖစ္ သံုးႏိုင္ေရးမ်က္ေမွာက္ျပဳသင့္ပါေၾကာင္း သံုးသပ္တင္ျပလိုက္ရပါသည္။

ဘ၀ႏွင့္ ဒႆန

ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္တြင္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား မိုဘိုင္းစနစ္ျဖင့္ စက္တင္ဘာ ဒုတိယပတ္က ျပန္လည္စတင္စဥ္

ဘ၀ဆိုသည္မွာ ကမၻာႀကီးရွိ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့သဘာ၀တို႔၏ ျဖစ္စဥ္မ်ားကို ဆိုလိုပါသည္။ (Big Bang) ဆိုသည့္ ေပါက္ကြဲမႈႀကီးမွ စတင္ဖန္တီးေပးလိုက္သည္ဆိုေသာ စၾက၀ဠာတြင္းရွိ သက္ရွိ သက္မဲ့တို႔၏ အစအလယ္အဆံုးသည္ ဘ၀ပင္ျဖစ္သည္။ ထိုဘ၀မ်ားထဲမွ လူတို႔ လက္လွမ္းမီ ဥာဏ္မီႏိုင္သည့္လူ႔ ကမၻာႀကီး၏ သဘာ၀ေရေျမေလႏွင့္ သက္ရွိ သက္မဲ့တို႔၏ အျဖစ္သႏွစ္မ်ားအေပၚ ေလ့လာသံုးသပ္ ဆင္ျခင္ေတြးေခၚျခင္း၊ ၾကံဆျခင္းသည္ ဘ၀အတြက္ ဒႆနမ်ားပင္ျဖစ္သည္။

ဒႆနတို႔၏ အေျဖသည္ ေပၚေပါက္ရာ လူသားတို႔၏ အသိဥာဏ္စြမ္းအားသည္ မွန္းသည္လည္းရွိသည္။ မွားသည္လည္း ရွိသည္။ မွန္ႏိုင္သည္လည္း ရွိသည္။ မွားႏိုင္သည္လည္း ရွိသည္။ အေျဖမထုတ္ႏိုင္ေသးသည့္ မေျဖရွင္းႏိုင္သည္လည္း မ်ားစြာရွိေလသည္။ လူ၊ အသိဥာဏ္ႏွင့္ ကမၻာႀကီးရွိေနသေရြ႕ စဥ္းစားေတြးေခၚႀကံဆေသာ ဒႆနသည္လည္း ရွိေနမည္သာျဖစ္ပါသည္။ ဒႆနပညာသည္ သက္၀င္ယံုၾကည္မႈ၊ ၾသဇာတိကၠမရွိသူမ်ား၏ အဆိုအမိန္႔စသည္တို႔ကို အေျခမခံ၊ လႊမ္းမိုးမခံဘဲ ကိုယ္ပိုင္ေၾကာင္းက်ဳိးဆင္ျခင္မႈေပၚတြင္သာ ရပ္တည္သည့္ ပညာျဖစ္သည္။ ေၾကာင္းက်ဳိးဆက္စပ္မႈႏွင့္ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် သိနားလည္မႈကိုသာ အေလးထားပါသည္။

ဒႆနပညာသည္ ဘ၀၏လမ္းညႊန္ျဖစ္ရမည္။ ဘ၀ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရန္ ေတြးေခၚၾကံဆမည္။ အစစ္အမွန္တရား (Realty) ကို ရွာၾကံလိုသူတို႔သည္ အတြင္းစိတ္ကို သံုးသပ္ျခင္းျဖင့္သာ သိလာႏိုင္မည္။ လူ႔ဘ၀တြင္ လူတို႔႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားေနမႈ၊ ခံစားေနမႈ၊ ျဖစ္ေပၚ ေျပာင္းလဲေနမႈတို႔သည္ စိတ္ဆႏၵ (Will) ေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္။ ဒႆန (Philosophy) ဟူေသာစကားသည္ (Love of Wisdom) ဟု အဓိပၸာယ္ သက္ေရာက္သည္။ Wisdom ဆိုသည္မွာ အေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္မ်ားကို သိ႐ုံ၊ စုေဆာင္း႐ုံသက္သက္သာ မဟုတ္ပါ။ ထိုအေၾကာင္းအရာ အခ်က္အလက္တို႔ကို တန္ဖိုးရွိေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေပးျခင္းျဖင့္ ဘ၀ကို လမ္းညႊန္ေပးပါသည္။ IQ, EQ ဆိုသည့္ အသိဥာဏ္စြမ္းအားႏွင့္ ခံစားမႈစြမ္းအားတို႔ကို မွ်တစြာခ်ိန္ညိႇထားရွိႏိုင္မွသာ ဘ၀အတြက္ မွန္ကန္ေသာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တို႔ ရရွိလာမည္ျဖစ္သည္။

လူတိုင္းသည္ ဒႆနႏွင့္ ကင္းကြာ၍ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လူတို႔သည္ စဥ္းစားျခင္း၊ ဆင္ျခင္ျခင္း၊ ၾကံဆျခင္း၊ ဖန္တီးျခင္းတို႔ကို တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု လုပ္ေနၾကရ၍ျဖစ္သည္။ ျဖစ္ေနသည္မ်ားကို အေျခခံျဖစ္သင့္သည္ကို စူးစမ္းရွာေဖြျခင္းသည္လည္း ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေရးပညာ (ဒႆန)ပင္ျဖစ္သည္။ ပိုေကာင္းေသာ မနက္ျဖန္၊ ပိုေကာင္းေသာလူမ်ဳိး၊ ပိုေကာင္းေသာႏိုင္ငံ၊ ပိုေကာင္းေသာကမၻာ (အနာဂတ္) မ်ားကို တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ ေတြးေခၚစဥ္းစားၾကံဆမႈကို မျဖစ္မေန ျပဳရမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ အတိတ္ႏွင့္ ပစၥဳပၸန္တို႔၏ အျဖစ္အႏွစ္မ်ားကို အရင္းတည္ၿပီး စဥ္းစားေတြးေခၚ ၾကံဆျခင္းဆိုသည့္ ဒႆနႏွင့္ ေျမႇာက္မွသာ ပိုေကာင္းေသာမနက္ျဖန္ဆိုသည့္ အနာဂတ္ကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္လိမ့္မည္ ျဖစ္ပါသည္။

၂၀၀၅ ခုႏွစ္တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ UNESCO ညီလာခံႀကီးက ဒႆနပညာသည္ လူသားတို႔ လြတ္လပ္ပြင့္လင္းစြာ စဥ္းစားေတြးေခၚတတ္ေအာင္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္တတ္ေအာင္ လမ္းညႊန္သည့္ပညာရပ္ျဖစ္သည္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း အစြဲကင္းေသာ အေတြးအျမင္ကို ေပးႏုိင္သည္။ ထိုမွတစ္ဆင့္ ကမၻာ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ျမႇင့္တင္ေပးႏိုင္သည္ဟု ေဖာ္ျပခဲ့သည္။ ယခင္က သိပၸံပညာရွင္မ်ား၊ ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ တခ်ဳိ႕က ထင္ျမင္ခဲ့ၾကသည္။ အနာဂတ္တြင္ ကမၻာႀကီး၌ သိပၸံပညာရွင္မ်ား တိုးတက္လာမည္။ နည္းပညာမ်ား ဖြံ႕ၿဖိဳးလာမည္။ ထိုသို႔ တိုးတက္လာလွ်င္ ကမၻာႀကီး၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားျဖစ္သည့္ စားနပ္ရိကၡာ၊ ေဆး၀ါး၊ အ၀တ္အစား၊ အေဆာက္အအံု၊ သြားစရာ၊ လာစရာတို႔ လံုေလာက္လာမည္။ တစ္ဖက္တြင္လည္း လူသားတို႔၏ အသိပညာ တိုးတက္လာၿပီး ကမၻာႀကီးသည္ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာ ရွိလိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ခဲ့ၾက၊ တြက္ဆခဲ့ၾကဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ မ်က္ေမွာက္ကာလတြင္ ထိုသို႔ ျဖစ္မလာပါ။ သိပၸံႏွင့္ နည္းပညာဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာျခင္းသည္ ကမၻာ႔ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေရးကို မတည္ေဆာက္ႏုိင္ေသးပါ။

ယေန႔ကမၻာ့ေနရာ အႏွံ႔အျပားတြင္ တင္းမာမႈမ်ား၊ ပဋိပကၡမ်ား၊ ျပႆနာမ်ား၊ စိန္ေခၚမႈမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား၊ စစ္ပြဲမ်ားျဖစ္ေပၚေနသည့္အတြက္ ကမၻာ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုသည္မွာ ေရႊျပည္ေတာ္ ေမွ်ာ္တိုင္းေ၀းေနဆဲျဖစ္သည္။ လူသားအခ်င္းခ်င္း လူစိတ္ေပ်ာက္ကာ တိရစၦာန္ စိတ္ေပါက္လာၿပီး ရက္ရက္စက္စက္ ေခါင္းျဖတ္သတ္မႈမ်ား၊ အျပစ္မဲ့ကေလး သူငယ္မ်ားကိုပင္ အေၾကာင္းမဲ့သက္သက္ သတ္ျဖတ္မႈမ်ား၊ ကမၻာ့အရင္းအျမစ္မ်ားကို အလဟႆ မီး႐ႈိ႕ဖ်က္ဆီးမႈမ်ား ျပဳလာၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ Knowledge (အသိတရား) တိုးပြားလာေသာ္လည္း Wisdom (ဥာဏ္ပညာ) ဖြံ႕ၿဖိဳးလာျခင္းမရွိသျဖင့္ ပဋိပကၡမ်ား၊ စစ္ပြဲမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား အရွိန္ပိုျပင္းလာၿပီး ကမၻာ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလည္း ေမွးမွိန္လာေနသည့္အတြက္ ျပင္သစ္ဒႆနဆရာ၏ အဆိုကိုပင္ ေထာက္ခံရမလို ရွိေနသည္။ ျပင္သစ္ဒႆနဆရာ (Voltaire) က ဒႆနမဲ့သြားရင္ က်ဳပ္တိုလူသားေတြဟာ တိရစၦာန္ထက္ နည္းနည္းေလးပဲ သာေတာ့မွာျဖစ္တယ္။ With Out Philosophy, We Would be Little Above Animals ဟု ဆိုခဲ့ပါသည္။

၂၁ ရာစုႏွစ္ကို တစ္ဖက္စြန္းေရာက္ျခင္းေတြ ေပါမ်ားမည့္ရာစုႏွစ္ (Century Of Extreme) ဟု က်မ္းျပဳဆရာဂ်ိမ္းမာတင္က သတ္မွတ္ထားသည္။ ထိုအစြန္းေရာက္မႈတို႔တြင္ ဘာသာေရး၊ အယူအဆေရးႏွင့္ နည္းပညာ တိုးတက္မႈတို႔လည္း ပါ၀င္သည္။ နည္းပညာမ်ား တိုးတက္လာမႈက လူတိုင္း၏ ဥာဏ္စြမ္းအား (အမွားအမွန္ ခြဲျခားႏိုင္သည့္စြမ္းရည္)ကို လႊမ္းမိုးႀကီးစိုးလာမည္။ နည္းပညာ တိုးတက္ပ်ံ႕ႏွံ႔မႈ၊ အရာေရာက္မႈသည္ ကမၻာႀကီးႏွင့္ လူသားတို႔၏ အနာဂတ္ကို အာမခံႏိုင္ပါ့မလား။ ပကတိအမွန္တရားႏွင့္ သဘာ၀တရားတို႔ကို လူသားတို႔ ကုိယ္ပိုင္စြမ္းရည္ျဖင့္ ျမင္ႏုိင္ပါေတာ့မလားဟု ေတြးဆပူပင္စရာ ျဖစ္လာသည္ဟု ဆိုပါသည္။ နည္းပညာႏွင့္ အိုင္ဒီယာတို႔သည္ ေတာင္ေပၚမွ ေရခဲတံုးမ်ား ၿပိဳက်လာသလို တစ္ဟုန္ထိုး စီးဆင္းက်လာမည့္ ရာစုႏွစ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သမိုင္းတြင္ မႀကံဳဖူးေသးေသာ ဧရာမအေျပာင္းအလဲေတြျဖစ္မည္။ ေတာ္လွန္ေရး အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္လာမည္ဟု ဆိုပါသည္။

၂၁ ရာစုႏွစ္ဆုိင္ရာ ပညာရွင္တို႔က ေျပာၾကသည္။ နည္းပညာႏွင့္ လက္နက္တို႔ အံ့မခန္းတိုးတက္လာသလုိ အၾကမ္းဖက္မႈေတြလည္း တိုးလာမည္။ ထိုအၾကမ္းဖက္မႈတို႔သည္ ႏိုင္ငံအစိုးရမ်ား မဟုတ္ၾကဘဲ အစိုးရႏွင့္ မပတ္သက္သည့္ ဇာတ္ေကာင္ (Non-State Actors) ေတြျဖစ္မည္။ ထိုအၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ တိုက္ခိုက္မႈတို႔သည္ မည္သည့္ႏိုင္ငံ အမ်ဳိးအစားတြင္ အျဖစ္မ်ားမည္ကိုလည္း ဂ်ိမ္းမာတင္က ခြဲျခားျပသည္မွာ (၁) လြတ္လပ္မႈမရွိေသာ အာဏာရွင္ႏိုင္ငံတို႔တြင္ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈ အႏၲရာယ္နည္းမည္။ (၂) ႏိုင္ငံေရး လြတ္လပ္ခြင့္ ျမင့္မားေသာႏိုင္ငံတို႔တြင္လည္း အၾကမ္းဖက္တိုက္ခိုက္မႈ အႏၲရာယ္နည္းမည္။ (၃) အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားမည့္ႏိုင္ငံတို႔မွာ ေတာင္မေရာက္၊ ေျမာက္မေရာက္ႏိုင္ငံတို႔တြင္ ျဖစ္မည္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အာဏာရွင္စနစ္မွ ဒီမုိကေရစီစနစ္သို႔ အသြင္ကူးေျပာင္းေနေသာႏိုင္ငံတြင္ အၾကမ္းဖက္အႏၲရာယ္ ပိုမ်ားမည္။ ဤအခ်က္ကို ဂြၽန္အက္ဖ္ကေန ဒီအစိုးရပညာတကၠသိုလ္မွ ပါေမာကၡအာဘာဒီက အေထာက္အထားျဖင့္ ေထာက္ခံထားသည္။ ယေန႔ မ်က္ေမွာက္မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕လည္း ရွိေနသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္သို႔ ကူးေျပာင္းေနေသာ ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည့္ ဖိလစ္ပိုင္၊ ျမန္မာတို႔သည္ အၾကမ္းဖက္မႈ အႏၲရာယ္မ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေနရသည္။ ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရသည္။ တြန္းလွန္ေနရသည္။

ယေန႔ျမန္မာအပါအ၀င္ ကမၻာ႔အေရးအရာအခ်ဳိ႕တို႔၌ လူသားတို႔၏ အသိပညာႏွင့္ ဆင္ျခင္တံုတရားသည္ နည္းပညာႏွင့္ အခ်က္အလက္တို႔ကို မေက်ာ္လႊားႏိုင္ဘဲ အမွားအမွန္ကို ေ၀ဖန္သံုးသပ္ႏုိင္မႈ၊ အမွန္တရားဆီ ေရွး႐ႈႏိုင္မႈ အားနည္းသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ နည္းပညာႏွင့္ အခ်က္အလက္ အမွားတို႔ကို အေျခခံအားကိုးမႈ လြန္ကဲသည့္အတြက္ ပကတိ အစစ္အမွန္ တရားတို႔ကို မွားယြင္းစြာ တြက္ခ်က္ၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ ယေန႔ ပစၥကၡအျဖစ္မ်ားအေပၚ ကမၻာ့လူသားအဖြဲဲ႕အစည္းႀကီးမ်ား၏ အေနအထား၊ ရပ္တည္မႈ၊ တု႔ံျပန္မႈတို႔သည္ ေရွးေဟာင္းဂႏၴ၀င္ဂရိ အလြမ္းဇာတ္လမ္းမ်ား၏ တင္ဆက္မႈႏွင့္ ဆင္တူေနသလိုရွိသည္ဟု ထင္သည္။ ဂရိအလြမ္း ဇာတ္လမ္းတို႔သည္ လူသားတို႔၏ အစစ္အမွန္တရားကို မွားယြင္းစြာ တြက္ခ်က္မိျခင္း (Miscalculation of reality) ေၾကာင့္ ေၾကကြဲဖြယ္ အလြမ္းဇာတ္လမ္းေတြကို သ႐ုပ္ေဖာ္ တင္ဆက္ေလ့ရွိသည္။ ညႊန္းဆိုရည္ရြယ္ၾကသည္။ လူ႔သဘာ၀၊ လူ႔အေနအထား၊ လူ႔ဘ၀ကို ထိန္းခ်ဳပ္ေသာပါ၀ါႏွင့္ ဆက္သြယ္မႈကို မီးေမာင္းထိုးျပၾကသည္။ ၂၁ ရာစုႏွစ္တြင္လည္း ထိုဇာတ္လမ္းမ်ဳိး၊ တင္ဆက္မႈမ်ဳိးကို ခမ္းနားႀကီးက်ယ္စြာ တင္ဆက္ေနသည္ဟု ဂ်ိမ္းမာတင္က ဆိုသည္။

တိုးတက္လာသည့္ နည္းပညာ အခ်က္အလက္၊ အေတြးအျမင္တို႔ေၾကာင့္ တစ္ဖက္စြန္းေရာက္မႈေတြ ေပၚေပါက္လာသည္။ အမွန္တရား ပကတိ အေျခအေနတို႔ႏွင့္ ကင္းကြာသြားေစႏုိင္သည္။ အခ်က္အလက္ အမွားမ်ားႏွင့္ အေတြးအျမင္ ခံစားမႈအမွားမ်ား ႀကီးစိုးလာႏုိင္သည္။ ထိုအခါ လူသားတို႔သည္ ျပႆနာမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရမည္။ ဂ်ိမ္းမာတင္က သဘာ၀တရားႏွင့္ အမွန္တရား၊ ဆင္ျခင္တံုတရားတို႔ကို ဂ႐ုစိုက္ အေလးထားမိေစရန္ လင္းမင္း (Lemmings) ဆိုသည့္ သတၱ၀ါတို႔ကို ဥပမာရခဲ့သည္။ သူတို႔သည္ ေျမာက္၀င္႐ိုးစြန္းမွ သတၱ၀ါတစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ အစာရွာသည့္အခါ တစ္ေကာင္ႏွင့္တစ္ေကာင္ တန္းစီသြားၾကသည္။ ေရွ႕မွသြားေသာ ေခါင္းေဆာင္ေနာက္သို႔ က်န္အေကာင္တို႔က လုိက္ၾကသည္။ အစာေတြ႕မည္ထင္ေသာ တြင္းထဲသို႔ အေသခံၿပီး ဆင္းသြားေလ့ရွိသည္။

ယေန႔ကမၻာႀကီးတြင္လည္း ဂရိအလြမ္းဇာတ္မ်ားသဖြယ္ တင္ဆက္ေနသည့္ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာ ဇာတ္ခံုကို ျမင္ေနရသည္။ ဂရိဇာတ္လမ္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္သူတို႔သည္ မာန္မာနႀကီး၍ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ လြန္ကဲစြာယံုၾကည္ျခင္း၊ လြန္ကဲစြာ ဂုဏ္ယူျခင္းတို႔ ရွိၾကသည္။ ယေန႔ကမၻာ့ဇာတ္ခံုေပၚတြင္လည္း သူတို႔အေျခအေနမ်ဳိးရွိသူတို႔က အလြမ္းဇာတ္ခင္း ကျပေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ မည္မွ်သိကၡာသမာဓိ ႀကီးမားေၾကာင္း၊ ရွိေၾကာင္းႏွင့္ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာႀကီးမားေၾကာင္းကို သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္။ သူတို႔သည္ ဒုကၡေရာက္သူ၊ နိမ့္ပါးသူ၊ မတရားခံရသူတို႔အတြက္ လြန္စြာစာနာ သနားေၾကာင္း တင္ဆက္ၾကသည္။ သူတို႔တြင္ နတ္မ်က္စိရွိသည့္အလား ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အထင္ႀကီးသူမ်ားလည္းျဖစ္သည္။ မိမိ အမွန္တကယ္ မေရာက္ရွိ၊ မေတြ႕၊ မျမင္၊ မၾကားႏုိင္သည့္ေနရာမွ အျဖစ္သနစ္မ်ားကို ထိုင္ရာမထ သိေနသည္ဟု ထင္မွတ္ေနၾကသည္။ ၂၁ ရာစု၏ အဓိကျပႆနာ တစ္ခုျဖစ္လာေသာ နည္းပညာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ၊ ျမန္ဆန္မႈျဖင့္ အခ်က္အလက္မ်ားကို တီဗီြထဲ၊ ဓာတ္ပံုထဲ၊ စာရြက္ထဲ၊ အင္တာနက္မွတစ္ဆင့္ခံ ရယူၿပီး အမွန္မဟုတ္သည့္ အမွားမ်ားျဖင့္ ခံစားေနၾကသည္။ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္းေနၾကသည္။ စာနာတရားပြားၾကသည္။

ထုိနည္းျဖင့္ ကမၻာ့ဇာတ္ပြဲၾကည့္သူတို႔၏ စာနာမႈ၊ ေထာက္ခံမႈကို ရယူရန္ ႀကိဳးစားၾကသည္။ အမွန္မဟုတ္သည့္ အမွားမ်ားအတြက္ လြမ္းမ်က္ရည္ခ်ဴေနၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ သူတို႔ကို ျမင္ရသည့္အခါ ဒႆနဆိုသည့္ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေရး၊ အမွန္တရား ရွာေဖြေရး ပညာသည္တို႔ရပ္၀န္းတြင္ အားနည္းလွသည္ကို သတိျပဳမိသည္။ တကယ္ဆိုလွ်င္ ကမၻာ့ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ေရး၊ အမွန္တရား ခ်ဥ္းကပ္ေရး အသိဥာဏ္စြမ္းအားသည္ သူတို႔အရပ္ေဒသမွ စတင္ေပါက္ဖြားလာျခင္း ျဖစ္သည္။ သူတို႔ပင္ ေမြးဖြားႀကီးျပင္းေအာင္ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးလိုက္ေသာ ပညာျဖစ္ေသာ္လည္း ယေန႔လက္ေတြ႕အခ်ိန္တြင္ သူတို႔သည္ အဆင္အျခင္မဲ့၊ အေျမာ္အျမင္မဲ့၊ အၾကားအျမင္မဲ့သည့္ အေျခအေနဆိုးသို႔ ေရာက္ရွိေနသလိုမ်ဳိး ျမင္ရသည့္အတြက္လည္း အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းလွသည္။ သူတို႔သည္ ကိုယ္ေဖာ္သည့္ေဆး ကိုယ္မစား၀ံ့သလို ကိုယ့္ဒႆန ပညာစြမ္းအားျဖင့္ အမွန္တရားႏွင့္ ပကတိ အရွိတရားကို မရွာေဖြ၊ အသံုးမခ်သည့္သူမ်ား၊ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ ဆင္ျခင္မႈ စြမ္းအားကို မ်က္ကြယ္ျပဳၾကသူမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ေနသည္ဟုပင္ ဆိုရခ်ိမ့္မည္။ အမွန္တရားႏွင့္ ပကတိအရွိ တရားကို ရွာေဖြဆန္းစစ္ ေတြးေခၚျခင္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ တရားမွ်တမႈကို ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ တာ၀န္မဲ့သူ၊ ပ်က္ကြက္သူမ်ားလည္းျဖစ္သည္။

ထိုသို႔ျဖစ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းတရားကား မည္သည္ျဖစ္သည္ကို ကြၽႏ္ုပ္တို႔ စဥ္းစားေတြးေခၚ ၾကံဆသိျမင္ရန္၊ ေဖာ္ထုတ္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ ဆႏၵ၊ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ ရာဂတို႔က သူတို႔၏ ေတြးေခၚေျမာ္ျမင္ႏုိင္စြမ္းကို ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး ျပဳလိုက္သည္လားလည္း ေတြးစရာပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔သည္ ပေလတို၏ အဆိုအမိန္႔ျဖစ္ေသာ “ေကာင္းျမတ္တဲ့ဘ၀မွာ ရွိရမယ့္ အရည္အေသြးကေတာ့ ဆင္ျခင္မႈနဲ႔ ခံစားခ်က္ (Reason and Feeling) ကို အညီအညြတ္ ေပါင္းစပ္ႏုိင္ျခင္းျဖစ္သည္” ဆိုတာကို ေမ့ေနၾကဟန္လည္း တူပါသည္။

အယူအဆတစ္ရပ္ကို ေစ့ငုေသခ်ာ မေလ့လာဘဲ ျငင္းပယ္ ပုတ္ခတ္ျခင္းသည္ သဘာ၀မက်သကဲ့သို႔ ဂဃနဏ ဆန္းစစ္ေ၀ဖန္ ဆင္ျခင္ျခင္းကင္းၿပီး ၀ိဘဇၨမဲ့လက္ခံျခင္းကလည္း မ်က္ကန္းယံုၾကည္မႈကို ျဖစ္ေစသည္။ ဗုဒၶဒႆနမ်ားတြင္လည္း သံသယႏွင့္ ယံုၾကည္မႈ (Doubt and Faith) ကို ခ်ိန္ခြင္လွ်ာသေဘာခဲ့သည္။ ယံုၾကည္မႈသက္သက္ကို အေျခမခံဘဲ သံသယႏွင့္ စူးစမ္းေလ့လာ အကဲခတ္တတ္သည့္ ဒႆနအျပင္ကို အားေပးခဲ့သည္။ ဗုဒၶက အမွန္တရားႏွင့္ အသိပညာ ရွာေဖြရာတြင္ သူတပါးေျပာၾကားေသာ စကားႏွင့္လည္း အတည္မယူႏွင့္၊ အစဥ္အဆက္ ေျပာစကားႏွင့္လည္း အတည္မယူႏွင့္၊ စာေပက်မ္းဂန္မွာ ပါသည္ဟုလည္း အတည္မယူႏွင့္၊ ၾကံဆေတြးေတာခ်က္အရလည္း အတည္မယူႏွင့္၊ ကိုယ္ေလးစားသည့္ ဆရာ၏အဆိုဟူ၍လည္း အတည္မယူႏွင့္၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေလ့လာသိရွိေအာင္ ျပဳၿပီးမွသာ အတည္ယူဟု ဆိုမိန္႔ခဲ့သည္မွာ မ်က္ကန္းယံုၾကည္မႈကို အားမေပးေၾကာင္း ထင္ရွားပါသည္။

UNESCO အမႈေဆာင္အရာရွိခ်ဳပ္ (၂၀၀၄) က ဒႆနပညာသည္ ကမၻာႀကီး၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ပံုေဖာ္ထင္ဟပ္ေပးႏုိင္မည့္ အေျခခံသေဘာတရားႏွင့္ တန္ဖိုးမ်ားျဖစ္ေသာ ဒီမိုကေရစီ၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ တရားမွ်တမႈ၊ လြတ္လပ္မႈႏွင့္ ညီမွ်မႈဆိုင္ရာ ေျမခံေရခံတို႔ ခ်မွတ္ေပးသည္။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း အေနျဖင့္ ေျဖရွင္း၍မရေသးေသာ ဒႆနမ်ား၊ အေျဖမထုတ္ႏုိင္ေသးေသာ ေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖရွင္းေျဖဆိုရန္ ႀကိဳးပမ္းရာတြင္လည္း ဒႆနနည္းက် ေ၀ဖန္ေတြးေခၚ စဥ္းစားမႈက အဓိက အခ်က္အခ်ာက်လွသည္ဟု ဆိုခဲ့ေၾကာင္း ယေန႔ကမၻာ့ဇာတ္ခံုေပၚမွ အလြမ္းဇာတ္ခင္းေနသူမ်ား၊ တင္ဆက္ေနသူမ်ား သတိမူမိေစရန္ ေရးသားလိုက္ရပါသည္။

ကမၻာႀကီးအတိုင္း ၾကားရေသာအသံမ်ား

ရန္ကုန္-ပုသိမ္ ကားလမ္းမတစ္ေနရာကို ေတြ႕ရစဥ္

ကားထဲတြင္ စက္တင္ဘာလ၏ ပူေလာင္မႈျဖင့္ အေတာ္ေလး အေနရအထိုင္ရ ခက္ေနသည္။ ကားလမ္းနံေဘး၌ သစ္ပင္တန္းမ်ားက ၿပိဳင္းခနဲ ၿပိဳင္းခနဲႏွင့္ ကား၏အလ်င္ကို တိုင္းတာျပေနသည္။ မၾကာခင္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕သို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ရွိသြားပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ဥဒဟိုတြင္ မ်က္စိပသာဒျဖစ္ဖြယ္ရာမ်ားႏွင့္ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ၾကံဳေနရေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္စိတ္မ်ား မလန္းဆန္းလွပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေပၚ ဧည့္၀တ္ေက်ပြန္ေသာ အေရာင္အ၀ါမ်ားႏွင့္ လင္းထိန္ေနေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ ေတာက္ပျခင္း ကင္းေနမိသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။

စာေပညီလာခံအႀကိဳ ေလ့လာသူအျဖစ္ႏွင့္ ပုသိမ္သို႔ သြားရာလမ္းတြင္ အခ်ဳိ႕ေရနစ္ျမႇဳပ္ေနေသာ လယ္ယာေျမမ်ား၊ အခ်ဳိ႕ေရနစ္ျမႇဳပ္ေနေသာ အိမ္မ်ား၊ တဲငယ္ေလးမ်ား၊ ေရထဲသို႔ နစ္၀င္ေနၾကသည္။ နစ္ျမဳပ္ေနၾကသည္။ ထိုအေၾကာင္းအခ်က္မ်ားက ပုသိမ္ၿမိဳ႕ေရာက္သည္အထိ မ်က္စိထဲမွမထြက္။ ညီလာခံလုပ္ေနေသာ အခ်ိန္အထိ အေတြးမ်ားထဲကမထြက္။ တည္းခိုရာ ဟိုတယ္ေရာက္လာသည္အထိ စိတ္ခံစားမႈထဲ ထည့္သိမ္းထားေနမိသည္။ မည္သို႔ထြက္ႏုိင္မည္လဲ။ ျပာႏွမ္းလာေနေသာ ေကာင္းကင္။ အနည္းငယ္ေအးစျပဳလာေသာ ခႏၶာကိုယ္။ ကားလမ္းေပၚက ခပ္က်ဲက်ဲသြားလာေနၾကေသာ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္မ်ား။ အေရာင္မ်ားက မ်ဳိးစံု။ ဟုိတယ္ေရခ်ဳိးခန္းထဲမွ ေရပိုက္ေခါင္းထဲက ေရပူမ်ားႏွင့္ အနည္းငယ္ေႏြးေအာင္လုပ္ၿပီး ျပန္ထြက္လာခိုက္ အမႈိက္ျခင္းထဲမွာ ဘီယာဘူးတံဆိပ္မ်ဳိးစံု၏ အခြံမ်ားအထပ္လိုက္။ ဘာကိုမွ ကြၽန္ေတာ္ဖမ္းဆုပ္မရႏုိင္ေတာ့သလို ဘာကိုမွလည္း ႏွစ္လိုဖြယ္ရာဟူ၍ မခံစားမိေတာ့ပါ။ ဆရာ “ေမာင္ေအာင္ပြင့္” ၏ “ဘီယာဘူးခြံမ်ား” ကဗ်ာထဲမွ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကိုသာ သတိရမိသည္။

အ၀ိုင္းေပါက္နဲ႔ တိုင္းေဖာက္ေဖာက္
စက္၀န္းတစ္ခု ျပဳတဲ့အခါ
လည္လည္း လည္
ေစာင္းလည္း ေစာင္းတဲ့
ကမၻာႀကီးေပၚမွာ
မေရရာ မေသခ်ာမႈေတြ
ရွိေနႏုိင္တာေပါ့။

လည္လည္းလည္၊ ေစာင္းလည္းေစာင္းတဲ့၊ ကမၻာႀကီးေပၚမွာတဲ့။ မေရာရာ မေသခ်ာမႈမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ေနၾကရပါၿပီ။ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္ ေသခ်ာသလိုလို၊ ေရာရာသလိုလိုႏွင့္။ အခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားမွာေတာ့ မေရရာျခင္းမ်ား၊ မေသခ်ာျခင္းမ်ားႏွင့္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ လက္မ်ား၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ စိတ္မ်ား၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ခံစားမႈမ်ားက ေရရာၾကရဲ႕လား ေသခ်ာၾကသလားဟု ေမးခြန္းထုတ္ေနမိသည္။ ဘီယာဘူးခြံံမ်ားလိုလား။ ဆည္းဆာေရာင္ကဲေနေသာ ေကာင္းကင္မွေန၍ ခ်က္ခ်င္း အံုမႈိင္းသြားတတ္ေသာ ေကာင္းကင္လိုလား။ ဟိုတယ္နံရံမ်ားက ေက်ာက္သားမ်ားကို လက္ႏွင့္ ပြတ္သပ္မိေနတုန္း။ အေ၀းေျပးကားလမ္းေဘးက ေျမသားၾကမ္းခင္းေပၚ ထုိင္ခ်လိုက္မိသလိုမ်ဳိးလား။ ကမၻာႀကီးေပၚမွာ မေရာရာ၊ မေသခ်ာမႈမ်ား တကယ္ရွိေနႏုိင္သလို၊ တကယ္ရွိေနခဲ့တာပါ။ ေန႔မ်ားထဲမွာလည္း ရွိေနသည္။ ညမ်ားထဲမွာလည္း ရွိေနသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကီးထဲတြင္ “ရသ” မ်ားလည္း လိုအပ္ပါသည္။

“သုတ” မ်ားလည္း လိုအပ္ပါသည္။ “ဒႆန” မ်ားလည္း လိုအပ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕အေျခအေန အရပ္ရပ္တို႔သည္ ထိုအရာမ်ားကို တြန္းထုတ္ပစ္ေနတတ္သည္။ လဲၿပိဳပစ္ေနတတ္သည္။ အနားမွေန၍ ေမာင္းထုတ္ပစ္ေနၾကသလားဟု ထင္မွတ္မိသည္။ လိုအပ္ခ်က္ . . . . ဟုတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ မည္သည့္အရာေတြကို အဓိက လိုအပ္ေနၾကသနည္း။ စား၀တ္ေနေရးအတြက္လား။ ဘ၀လံုျခံဳမႈ အတြက္လား။ လြတ္လပ္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအတြက္လား။ ထိုအရာမ်ားႏွင့္ ကင္းကြာေနေသာ ဘ၀ျဖစ္တည္မႈမ်ား၊ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအတြက္ ရသမ်ား၊ သုတမ်ား၊ ဒႆနမ်ား ေနရာေပ်ာက္ဆံုးေနရျခင္းမ်ားအတြက္ အက်ဳိးႏွစ္ရပ္စလံုးကို ကြၽန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းစြာ ေတြးေတာေနမိသည္။ ကမၻာႀကီးေပၚမွ မေရရာ၊ မေသခ်ာမႈမ်ားသာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ ထိစပ္ေနေသာ၊ အတူထမ္းပိုးေနၾကရေသာ ပခံုးသားမ်ားသာ။ လည္လည္း လည္ေနတဲ့ ကမၻာႀကီးကဲ့သို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူမႈယႏၲရားႀကီးလည္း ခ်ာလည္လည္ေနရသည္။ ေစာင္းလည္း ေစာင္းေသာ ကမၻာႀကီးကဲ့သို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ တိမ္းေစာင္းေနၾကရသည္။ ဘယ္ေတာ့ ၿငိမ္ရပ္ေနႏုိင္မလဲ။ ဘယ္ေတာ့ တည့္မတ္ေနႏိုင္မလဲ။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရသမ်ား ဒလေဟာ စီး၀င္လာပါေစ။ သုတမ်ား ဒလေဟာ စီး၀င္လာပါေစ။ ဒႆနမ်ား ဒလေဟာ စီး၀င္လာပါေစ။ ၿငိမ္ရပ္ေနႏုိင္သည့္အခါ တည့္မတ္ေနႏုိင္သည့္အခါမ်ားမွာ ျပန္လည္စီး၀င္လာမလား ေမွ်ာ္လင့္ေနမိသည္။ သို႔ေသာ္လည္း . . .

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပုသိမ္မွအျပန္ ရန္ကုန္ ပုသိမ္ကားလမ္းမႀကီးေပၚတြင္ လွစ္ခနဲ ျမင္လိုက္ရေသာ တစ္စံုတစ္ရာ။ ထင္းခနဲ ျမင္လိုက္ရေသာ ပံုရိပ္အခ်ဳိ႕သည္ ညအေမွာင္ကို ခြင္းသြားေသာ ကားမီးေရာင္ႏွင့္အတူ ျမင္ကြင္းအဖံုဖံုကို ဖမ္းဆုပ္မိလိုက္ေလသည္။ တကယ့္အရွိတရားမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ေဘး၀ဲယာတြင္ ေပၚလာတတ္သကဲ့သုိ႔ ျမင္ကြင္းမ်ား၊ ေနာက္ေက်ာမ်ားႏွင့္လည္း ကင္းကြာမသြားေသာ အရာမ်ားျဖစ္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕တုတ္မ်ား ကိုင္လ်က္။ အခ်ဳိ႕ ဓားမ်ားကိုင္လ်က္။ အခ်ဳိ႕သားေကာင္မ်ား၊ ေရထဲမွငါးမ်ားရွာေဖြရန္ ထြက္လာၾကသူမ်ားသာ။ ထမ္းပိုးမ်ားကိုင္လ်က္။ ငါးထည့္ဖုိ႔ (ပလိုင္း) မ်ားလြယ္လ်က္။ အေမွာင္ရွိသည္။ ေျမြပါးကင္းပါးရွိသည္။ ထိုအရာမ်ားထက္ သူတို႔တြင္ ယံုၾကည္မႈတစ္ခုရွိသည္ဟု ထင္မိသည္။ အမွန္တရား တစ္ခုရွိမည္ဟု ထင္မိသည္။ ထမ္းပိုးမ်ားကို ကိုင္ေဆာင္လာၾကသကဲ့သုိ႔ ဘ၀ရွင္သန္ရပ္တည္မႈမ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ၾကရသည္။ ငါးထည့္ဖို႔ (ပလိုင္း) မ်ားကို လြယ္ပိုးလာၾကသလို ရွင္သန္ျခင္း၏ အဓိပၸာယ္မ်ားကို လြယ္ပိုးေနၾကသည္။ အေမွာင္ႏွင့္ ထိစပ္ေနေသာ ေျမြပါးကင္းပါးႏွင့္ ေရာယွက္ေနေသာ ၾကယ္ေရာင္ဖ်ဖ်မ်ားေအာက္မွ တကယ့္အရွိတရားမ်ားပင္ျဖစ္သည္။

ထိုအရာမ်ားထဲမွ ကြၽန္ေတာ္ဘယ္လို ႐ုန္းထြက္ႏုိင္မည္လဲ။ ပုသိမ္အသြားတုန္းက ေရနစ္ျမဳပ္ေနေသာ လယ္ယာေျမမ်ား၊ အိမ္ေလးမ်ား၊ တဲေလးမ်ားကို ျမင္ေယာင္မိစဥ္ အေတြးထဲမွ မည္သုိ႔မွ် မထြက္ႏုိင္ခဲ့သကဲ့သို႔ အခုအျပန္လမ္း၏ ျမင္ကြင္းထဲက သ႐ုပ္မွန္ ကားခ်ပ္မ်ားကို မည္သို႔မည္ပံုဆြဲထုတ္၍ ရႏုိင္ေတာ့မည္နည္း။ ထိုကားခ်ပ္မ်ားက လည္ေနတဲ့ ေစာင္းေနေသာ ကမၻာႀကီးေပၚတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ အေမွာင္ညထဲတြင္ျဖစ္သည္။ ေရထဲကြၽံ၀င္ေနေသာ အိမ္ငယ္၊ တဲငယ္ေလးမ်ားထဲတြင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဟိုတယ္နံရံက ေက်ာက္သားေတြ မဟုတ္သလို၊ ေရခ်ဳိးခန္း ေရပိုက္ေခါင္းထဲမွ ထြက္လာေသာ ေရအပူမ်ားလည္း မဟုတ္ပါ။ စိမ္းလဲ့လဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ မဟုတ္သကဲ့သို႔၊ ကားလမ္းႏွင့္ဘီးမ်ား ပြတ္တိုက္ေနေသာ အသံမ်ားလည္း မဟုတ္ပါ။ ရသအသံလည္း မဟုတ္ပါ။ သုတအသံလည္း မဟုတ္တတ္ပါ။ ဒႆနအသံလည္း မဟုတ္ပါ။ မေရရာ မေသခ်ာမႈမ်ားရွိေနေသာ ကမၻာႀကီးထဲမွ အသံမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ထံက အျမဲအန္က်ေနေသာ ယိုဖိတ္မႈမ်ားပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။