<

Youth Inspire Talk

Youth Inspire Talk အစီအစဥ္တြင္ ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည့္ ကုိၿဖိဳးေ၀၀င္း (သတင္းေထာက္ခ်ဳပ္)၊ မျဖဴျဖဴေအာင္ႏွင့္ ခရစၥတီးနားခီ (ဓာတ္ပုံ – မ်ဳိးထက္ပုိင္)

ၾသဂုတ္ ၁၉ ရက္တြင္ Eleven Media Group က တင္ဆက္ခဲ့ေသာ Youth Inspire Talk အစီအစဥ္၌ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးခဲ့သည့္ ဒါ႐ိုက္တာ ခရစၥတီးနားခီႏွင့္ ေအာင္သမာဓိေရႊဆိုင္မွ Board of Director မျဖဴျဖဴေအာင္တို႔၏ ေျပာၾကားခ်က္မ်ား အနက္မွ အခ်ဳိ႕ကို ေကာက္ႏုတ္ေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ အစီအစဥ္တြင္ ဒါ႐ိုက္တာ ခရစၥတီးနားခီနဲ႔ ေအာင္သမာဓိေရႊဆိုင္မွ မျဖဴျဖဴေအာင္တို႔က ေအာင္ျမင္မႈရရန္ ႀကိဳးစားခဲ့ပံု၊ ေအာင္ျမင္မႈအေပၚ ၎တို႔၏ ခံယူခ်က္ႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ ဦးေဆာင္မႈက႑အတြက္ အၾကံျပဳခ်က္မ်ားကို ေဆြးေႏြးေျပာၾကားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေကာင္းစည္သူ – (National Management College မွ Journalism ေက်ာင္းသား)- အစ္မတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေမးခ်င္တာက အခုခ်ိန္မွာ လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ Depression ၀င္တယ္။ အဲဒီလုိျဖစ္တဲ့ လူငယ္ေတြအေပၚကုိ အစ္မတုိ႔အေနနဲ႔ ဘယ္လုိမ်ဳိး အားေပးခ်င္သလဲ။ ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားေနတဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္။ သူ႔အေနနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကေရာ မိသားစု အသုိင္းအ၀ုိင္းကေရာ အားေပးမႈေတြ မရတဲ့အခါ ေ၀ဖန္တုိက္ခုိက္မႈေတြ ခံလာရတဲ့အခါ စိတ္ဓာတ္က်သြားတဲ့အခါမွာ ကုိယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကုိ ဘယ္လုိအေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမလဲ ဆုိတာကုိ အစ္မတုိ႔ အေတြ႕အႀကံဳေလးေတြနဲ႔ ေျပာျပေပးပါ။ အဲဒီလုိမဟုတ္ဘဲနဲ႔ မႀကိဳးစားရေသးဘူး။ ကုိယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကုိ မေရာက္ေသးတဲ့ လူငယ္ေတြအေပၚမွာေရာ အစ္တုိ႔အေနနဲ႔ ဘာမ်ားေျပာခ်င္သလဲ။

မျဖဴျဖဴေအာင္ (BOD, Aung The Mardi Gold Founder) – အစ္မအေနနဲ႔ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေလးကေတာ့ လူ႔ဘ၀ရလာၿပီဆုိရင္ ဘ၀ကုိ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားနဲ႔ မေျဖရွင္းႏုိင္ဘဲနဲ႔ အ႐ႈံးေပးတာလုိ႔ပဲျမင္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဒါေလးက ေသးေသးေလးပဲ ရွိေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္ အႀကီးႀကီးေတြ လာဦးမွာ။ လာဖုိ႔အတြက္ ဒီခ်ိန္မွာ မေျဖရွင္းႏုိင္ဘူး ဆုိလုိ႔ရွိရင္ ပုိၿပီးေတာ့ ဆုိးတာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြဆုိရင္ မေျဖရွင္းႏုိင္ပါဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတ္ေသတာေတြ ဘာေတြကုိ သူတုိ႔ကုိ သူတုိ႔မႏုိင္လုိ႔ပါ။ အဓိက,ကေတာ့ ကုိယ့္စိတ္ကုိႏုိင္ေအာင္ မဆုံးမႏုိင္တာပါပဲ။ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ႏုိင္ေအာင္ ဘာလုပ္မလဲဆုိရင္ အခုေခတ္မွာ ကုိယ့္စိတ္နဲ႔ အဆိပ္အေတာက္ ျဖစ္ေစမယ့္ အရာေတြကုိ မထိၾကည့္တာ အေကာင္းဆုံးပါပဲ။ လူငယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၁၆ ႏွစ္ျပည့္သြားၿပီဆုိရင္ လူႀကီးျဖစ္သြားၿပီ။ သူတုိ႔စိတ္ကေလးေတြကုိက ၀ါဂြမ္းေလးေတြလုိ လြင့္ေနတယ္။ ဘယ္ကုိကပ္လုိ႔ ကပ္ရမလဲ မသိဘူး။ အဲဒီမွာ မွားလုိက္လုိ႔ရွိရင္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လုံး လြဲမွားတဲ့ဟာေတြရွိတယ္။ အစ္မတုိ႔ဆုိရင္ အစ္မတုိ႔မိဘေတြရဲ႕ ဆုံးမမႈေအာက္မွာ အျမဲတမ္းေနတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း ကုိယ္ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းတရားေတြမွာ ေ၀ဖန္စဥ္းစား ဆုံးျဖတ္ပါ။ ကုိယ္ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘဲနဲ႔၊ ဘာေၾကာင့္ စိတ္ဓာတ္က်ေနမွန္း မသိဘဲနဲ႔၊ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ဘာျဖစ္ေနမွန္း မသိဘဲနဲ႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ ကုေပးလုိ႔မရဘူး။ ကုိယ့္မွာ ေရာဂါတစ္ခု ျဖစ္လာၿပီ ဆုိရင္လည္း ေရာဂါအတြက္ ေဆးက ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ ေသာက္ရမွာ။ ေသာက္ၿပီးလုိ႔ ရွိရင္လည္း ေပ်ာက္တဲ့အေနအထားေရာက္မွာ။ ေဆးစေသာက္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ နည္းနည္းခါးမွာ။ က်န္းမာသြားတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲဒါေတြက မလုိအပ္ေတာ့ဘူးေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာ စိတ္ဓာတ္က်စရာ ေတြကေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္ဓာတ္က်စရာေတြကုိ ေျဖရွင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ အလြယ္တကူ မေျဖရွင္းပါနဲ႔။ ေရရွည္ကုိ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ေျဖရွင္းပါ။ ကုိယ့္ဘ၀အတြက္ အႏၲရာယ္ျဖစ္မယ္ဆုိတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကုိ သိေအာင္လုပ္ထားပါ။ အဲဒီလုိ အေၾကာင္းအရာေတြမွာလည္း စေတးရတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ မျဖဴအေဖ ေျပာတာရွိတယ္။ လူငယ္ေတြဘ၀မွာ တန္ဖုိးအႀကီးဆုံးက အခ်ိန္မွာ အဲဒီေနရာမွာ အခ်ိန္ကုိ ဘာနဲ႔သတ္မွတ္လဲဆုိရင္ အသက္နဲ႔ပဲ သတ္မွတ္တယ္။ လူအသက္ တစ္ႏွစ္၊ ႏွစ္ႏွစ္၊ သုံးႏွစ္ ကေလးေလးေတြ ေမြးၿပီဆုိရင္ တစ္နာရီဆုိရင္ သူ႔အသက္က တစ္နာရီ၊ အဲဒီလုိပဲ လူငယ္ေတြမွာလည္း သူတုိ႔အတြက္ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေသးတယ္။ အစ္မတုိ႔ ဆယ္ေက်ာ္သက္တုန္းက ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေလးေတြနဲ႔ အခုသုံးႏွစ္ေက်ာ္မွာ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပႆနာေလးေတြနဲ႔ ယွဥ္လုိက္လုိ႔ရွိရင္ ဘာမွမျဖစ္စေလာက္ေလး ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အ႐ႈံးမေပးပါနဲ႔။ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရွိတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္လည္း အားေပးမႈမခံရဘူး။ လက္တြဲကူညီမႈ မခံရဘူး။ သူတုိ႔လက္တြဲကူညီမႈ မခံရတဲ့သူက ပုိၿပီးေတာ့ ထက္ျမက္တယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အားကုိးလုိစိတ္ရွိတယ္။ မိဘေနာက္ခံ ရွိတဲ့သူေတြထက္စာရင္ အရန္အသင့္ လုပ္ေပးတဲ့သူထက္ အရန္အသင့္ မလုပ္ေပးခံရတဲ့သူက ပုိၿပီးေတာ္ေလ့ရွိတယ္။ သူက သူကုိယ္တုိင္ပဲ လုပ္ရတာကုိး။ မိဘရွိရင္ေတာ့ မိဘက နည္းနည္းလုပ္ေပးတာေပါ့။ အဲဒီလူေတြက ပုိၿပီးေတာ့ ေအာင္ျမင္ေလ့ရွိိတယ္။ အဲဒီေတာ့ အစ္မအၾကံေပးခ်င္တာက လူတုိင္းလူတုိင္းမွာလဲ ကုိယ့္ရဲ႕ပင္ကုိ အရည္အခ်င္းေလးေတြ အတြင္းထဲမွာ ရွိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီအရည္အခ်င္းေလးေတြ ရွိေနတာကုိ မသိဘဲနဲ႔ သိမ္ငယ္စိတ္ ေၾကာက္တဲ့စိတ္ရွိလုိ႔ရွိရင္ သူမ်ားေတြ ခ်ီးက်ဴးခံရခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ လႊမ္းမုိးေနတယ္။ သူမ်ားေတြ ခ်ီးက်ဴးခံရဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ့္ ခ်ီးက်ဴးခံရဖုိ႔ပဲ လုိပါတယ္။ အဲဒီလုိပဲ ဥပမာေပးရရင္ ေက်ာက္ခဲ ႏွစ္ခုကုိ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းထုရင္ မီးထြက္လာ ဆုိတာကုိ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ ျမန္ျမန္ပြတ္ေလ၊ မ်ားမ်ားပြတ္ရင္ မီးပုိထြက္လာ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမီးရဲ႕ အက်ဳိးေက်းဇူးကုိလည္း ကုိယ္ပဲခံစားရမယ္။ အဲဒီေတာ့ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္လည္း ေက်ာက္ခဲႏွစ္ခု ဥပမာလုိပဲ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ငါက မီးထြက္ဖုိ႔အတြက္ မ်ားမ်ားအပြတ္ခံရတဲ့ ဒဏ္ရာေတြမ်ားလာရင္ ေအာင္ျမင္တဲ့လမ္းစက ျမင္ရၿပီ။ ဘ၀မွာလည္း ဒီလုိဘဲ။ Polish ဆုိတဲ့ အစ္မစာဖတ္တယ္။ သူ႔ရဲ႕လုိဂုိကာလာေတြက အျဖဴအမဲနဲ႔လုပ္တာ။ သူ႔ရဲ႕ အင္တာဗ်ဴးမွာ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ လုိဂုိကာလာကုိ အျဖဴနဲ႔လုပ္သလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူအဲဒီတုန္းက ေဆးဖုိးမတတ္ႏုိင္လုိ႔ အျဖဴအမည္းနဲ႔ လုပ္ပါတယ္တဲ့။ ဒါေပမဲ့ ဒါက ကမၻာမွာ ဆြဲေဆာင္မႈရွိတဲ့ လုိဂုိတစ္ခုျဖစ္တယ္။ ကုိယ္က အားနည္းခ်က္လုိ ျဖစ္ေပမဲ့ တစ္ဖက္လူအျမင္မွာ အားသာခ်က္လုိ႔ျဖစ္တယ္။ ဘာမွမေမွ်ာ္လင့္ပါနဲ႔။ ကုိယ့္အတြက္ အေကာင္းဆုံး လုပ္ဖုိ႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါ။ အခုအစ္မ အၾကံေပးခ်င္တာ ဘာသာေရးပါ။ အသက္ငယ္တဲ့ အရြယ္မွာ ေလာကီၿပီးရင္ ေလာကုတၱရာဆုိတာ အရမ္းအေရးႀကီးပါတယ္။ အခုလူငယ္အရြယ္မွာ တရားေလးထုိင္ၿပီးေတာ့ စိတ္ကုိၿငိမ္ေအာင္ ထားႏုိင္မွရမယ္။ စိတ္က အရမ္းေဒါသထြက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အမွားဆုိတာ တစ္မိနစ္အတြင္းမွာျဖစ္တယ္။ အမွားဆုိတာ တစ္မိနစ္ ငါးမိနစ္ဆုိတာ အၾကာဆုံးပဲ။ စကၠန္႔ပုိင္းအတြင္းမွာ ျဖစ္သြားတာ။ စကၠန္႔ပုိင္းအတြင္းမွာ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အေတြးေတြက ျဖစ္သြားတာ။ အဲဒီလုိမေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ ျပန္လည္ၿပီးေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္ဖုိ႔ဆုိတာ စိတ္ၿငိမ္မွရပါမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဘာသာေရး တစ္ခုကုိလည္း ေလ့လာလုိက္စား ေစခ်င္ပါတယ္။ ကုိယ့္မွာ ေဒါသထြက္လာမယ့္အရာ တစ္ခုခုရွိရင္ ဘာသာေရးေလးနဲ႔ ေျဖရွင္းတာက ပုိေကာင္းပါတယ္။ လြဲမွားတဲ့အရာ မျဖစ္ေအာင္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက ကုိယ္စိတ္ဓာတ္က်လုိ႔ရွိရင္ ဘာသာေရးဆုိင္ရာ စာအုပ္ေတြ၊ ကုိယ့္ဘ၀အတြက္ ဘယ္သူေတြ စိတ္ဓာတ္က်ေနလဲ။ ကုိယ္က ထမင္းငတ္ခဲ့ဖူးလား။ လမ္းေဘးမွာ အိပ္ခဲ့ရၿပီးၿပီလား။ ဒါမ်ဳိးေလးေတြကုိ ျပန္ၿပီးစဥ္းစား ၾကည့္လုိက္ပါ။ အဲဒါမ်ဳိးေလးေတြက တကယ္တမ္းက်ေတာ့ စိတ္သက္သာရာရတယ္။ ကုိယ္ပူပန္ေနတာကုိ ဘယ္သူမွ မသိဘူး။ ကုိယ္ပဲသိတယ္။ အဲအတြက္ အဲဒါေတြကုိ အ႐ႈံးေပးလုိက္လုိ႔ရွိရင္ ကုိယ့္အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈလမ္းစေတြက လမ္းပိတ္သြားမယ္။ အဲဒါေလး တစ္ခုကုိ ေျဖရွင္းလုိက္လုိ႔ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့ အခါက်လုိ႔ရွိရင္ ေနာက္ထပ္ အရွိန္အဟုန္မ်ားစြာနဲ႔ တုိးတက္လာမွာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေတြကုိ အစ္မအေနနဲ႔ အစ္မသိသေလာက္ေလးနဲ႔ မွ်ေ၀အၾကံေပး ခ်င္တာပါ။

ခရစၥတီးနားခီ (Producer @ Film Director) – ညီမ(မျဖဴ)ေျဖသြားတာ အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ ခြန္အားလည္း ျဖစ္ေစတယ္လုိ႔ ယုံၾကည္တယ္။ အစ္မကက်ေတာ့ အစ္မရဲ႕ အေတြ႕ၾကံဳေလး တစ္ခုနဲ႔ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ေမာင္ေလးေျပာတဲ့ Depression ေပါ့။ တကယ္ေတာ့ အစ္မက Depression ကုိ ခံစားေနရတာက တစ္သက္လုံးလုိ႔ေတာင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သတ္မွတ္ထားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ Depression ဆုိတာ ေရာဂါတစ္မ်ဳိးပဲ။ Depression ဆုိတာ လူေၾကာက္တယ္။ အစ္မ အရမ္းေၾကာက္တယ္။ အခုလုိမ်ဳိး လာေျဖရတာကုိက ညဆုိရင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္လုိလုပ္တာလဲဆုိရင္ အစ္မအလုပ္အေပၚမွာ တုိးတက္ခ်င္လုိ႔ လူေရွ႕ထြက္ရတဲ့ အဆင့္ကုိ ရင္ဆုိင္ရတယ္။ အစ္မခုနက ပြဲမစခင္တုန္းကေတာ့ ပြဲစေတာ့မယ္ဆုိရင္ သြားၿပီးသား အိမ္သာကုိ ထပ္ၿပီးသြားတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ဆုိေတာ့ ေၾကာက္လုိ႔။ အစ္မကုိယ္အစ္မ ေလ့လာလုိက္တဲ့အခါမွာ Depression နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ စာေတြဖတ္တဲ့ အခါမွာ စိတ္ဓာတ္ေတြလည္း ခဏခဏက်ဖူးတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူေတြနဲ႔လည္း သိပ္မေတြ႕ခ်င္ဘူး။ ထိပ္တုိက္ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ကုိ အစ္မအရမ္းေၾကာက္တယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ အစ္မဒီဟာကုိ ရင္ဆုိင္ေနရတယ္ ဆုိတာကုိ သိလာတဲ့ အခါမွာ အစ္မဘာကုိ စဥ္းစားလဲဆုိေတာ့ ေသပစ္လုိက္မလား။ ခဏခဏလည္း ေသဖုိ႔စဥ္းစားဖူးတယ္။ အစ္မရဲ႕ အႏုပညာ အလုပ္နဲ႔ ဒီႏုိင္ငံမွာ ၁၀ ႏွစ္လာေနတဲ့အခါ အစ္မရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးေရာ၊ ဒုကၡေတြ အမ်ားႀကီး ရင္ဆုိင္လာရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သားလည္းဆုံးခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီဒဏ္ေတြက အစ္မဆီကုိ ေရာက္လာၿပီးရင္ အစ္မညက်ရင္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ညအိပ္မေပ်ာ္ဘဲ ေနာက္ေန႔က်လုိ႔ရွိရင္ ဘာကုိရင္ဆုိင္ရသလဲဆုိရင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ရတဲ့ၾကားထဲမွာ အေျခအေနအရ အဆင္ေျပေအာင္  ေျပာဆုိေနရတဲ့ လူေတြနဲ႔ ဆက္ဆံေနရတဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ အဲဒီလုိမ်ဳိး တစ္ခုေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက အစ္မသားေလးဆုံးေတာ့ ကေလးရွိတဲ့ အစ္မသူငယ္ခ်င္းေတြက ေျပာတယ္။ သားသမီးဆုိတာ ရတနာတဲ့။ ထုိက္မွရတာတဲ့။ သူ႔စကားအတုိင္းအတာက ဘယ္ေရာက္သြားတယ္ေတာ့ အစ္မ မသိဘူး။ အစ္မမွာကေတာ့ ဘုန္းဘုန္းကုိ လဲသြားတာ။ ငါက မထုိက္ဘူးလားဆုိတဲ့ Feeling ေလးျဖစ္သြားတယ္။ ဒါလူ႔အသုိင္းအ၀ုိင္းမွာ အျမဲတမ္းၾကံဳေနရတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ နဂုိကလည္း ဒီလုိမ်ဳိးကုိ ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ ခြန္အားမရွိရတဲ့ ၾကားထဲကမွ စား၀တ္ေနေရးကလည္း အဆင္မေျပ၊ အရာရာအားလုံး အဆင္မေျပေနရတဲ့ ၾကားထဲကမွ ကိုယ္ကုိယ္ကုိယ္ ေသပစ္လုိက္ရမွာလား။ ႐ုပ္ရွင္ကလည္း ႐ုိက္လုိ႔မရ။ ဒုကၡက ရင္ဆုိင္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ အစ္မကႏွစ္မ်ဳိးပဲ ေတြးတယ္။ ေသၿပီးရင္ေလ ေျဖရွင္းလုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ မေသခင္တုန္းကေတာ့ အစ္မတုိ႔မွာ ႀကိဳးစားပုိင္ခြင့္ရွိတယ္။ ငါဒီလုိလူမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဆုိတဲ့ဟာကုိ ကုိယ့္ကုိႏွိမ့္ခ်ခဲ့တဲ့သူ၊ ကုိယ့္ကုိအႏုိင္က်င့္ခဲ့တဲ့ သူေတြအားလုံးကုိ ေျဖရွင္းၿပီး ေျပာဖုိ႔အတြက္ ရွိေသးတယ္။

ေသသြားၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာေတာ့ အစ္မတုိ႔ေျဖရွင္းဖို႔ မရွိေတာ့ဘူး။ အႏုပညာသမားဆုိေတာ့ ပုိဆုိးတယ္။ ေသသြားၿပီးရင္ နာမည္က်န္မွာလား၊ မက်န္ဘူးလားဆုိတဲ့ (Lagacy) လုိ႔ ေခၚတဲ့ဟာတစ္ခုရွိတယ္။ အခုအစ္မတုိ႔ကုိ ျမင္ဖူးေတြ႕ဖူးတဲ့သူေတြ၊ အစ္မတုိ႔႐ုပ္ရွင္ေတြ ၾကည့္ဖူးတဲ့သူေတြက အစ္မတုိ႔ကုိ ခ်စ္တယ္။ ဘာျဖစ္တယ္၊ ညာျဖစ္တယ္ေျပာၾကေပမယ့္ ေနာက္အႏွစ္ ၂၀၊ ၃၀၊ ၄၀ ၾကာသြားလုိ႔ အစ္မတုိ႔ ေသသြားတဲ့အခါက်ရင္ Next Generation လူငယ္ေတြက ပညာေတြ ပုိတုိးတက္လာလုိ႔ရွိရင္ လူေတြက အစ္မတုိ႔ ႐ုပ္ရွင္ေတြၾကည့္လုိ႔ရွိရင္ ဒီလူေတြရဲ႕ဟာ ေကာင္းရဲ႕လား။ တကယ္ျဖစ္ခဲ့ရဲ႕လားဆုိတာေတြက Judge ကုိပါခံရေတာ့မွာ။ အဲဒီခါက်ရင္ အစ္မစဥ္းစားတယ္ ငါေသသြားၿပီးလုိ႔ရွိရင္ ငါ႐ုိက္ခဲ့တဲ့ကားေတြကလည္း မျပရေသးဘူး။ ႐ုပ္ရွင္ကလည္း မ႐ုိက္ရဘူးဆုိရင္ ငါကလူ႐ႈံးဘ၀နဲ႔ေသရ ေတာ့မယ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့လည္း ေျပာသေလာက္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ Depression ဆုိတာကလည္း ေရာဂါတစ္မ်ဳိးပဲဆုိတာကုိလည္း လက္ခံရမယ္။ ပတ္၀န္းက်င္အသုိင္းအ၀ုိင္းေတာ့ ရွိတာေပါ့။ ညီမ (မျဖဴ) ေျပာသြားတဲ့အထဲမွာ အစ္မကုိယ္တုိင္ က်င့္ထားတာေတာ့ ဘာသာတရားေပါ့။ ဆုတ္ကုိင္စရာ ဘာမွမရွိေတာ့ဘူးလုိ႔ ခံစားလာရတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အစ္မဘုရားကုိပဲ ေျပးကပ္လုိက္မိတယ္။ ဘုရားကုိ ပထမကပ္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ အရမ္းပူပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အစ္မလုိခ်င္စိတ္နဲ႔ ကပ္ရတာ။ ကပ္ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ ေဒါသပုိထြက္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါက်ရင္ ရတနာဆုိတာထုိက္မွရတာဆုိေတာ့ ငါ့က်ေတာ့ ဘာလုိ႔မရတာလဲဆုိတဲ့ ဒီစိတ္ေတြကုိ ခံစားရတာေပါ့။ ဆုိေတာ့ ဒီေကာင္းျခင္း၊ မေကာင္း ျခင္းဆုိတဲ့စိတ္ေတြဟာ ေန႔တုိင္းမွာ ရွိေနေတာ့ စိတ္ကေလး သာယာေနတဲ့ေန႔က်ရင္ ေအးေဆးပဲ။ စိတ္မသာယာတဲ့ေန႔က်ရင္ေတာ့ အဲဒီဟာႀကီးက အရမ္းခံစားရတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘာသာတရားမွာ ဘာျဖစ္လာလဲဆုိေတာ့ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းနဲ႔ နားလည္လာတယ္။ ဘုရားကုိလာလုိ႔ရွိရင္ မဇိၩမစိတ္ကုိ ေမြးခ်င္တယ္။ အကုသုိလ္စိတ္ကုိ နည္းခ်င္တယ္ဆုိေတာ့ ေအးခ်မ္းရာေအးခ်မ္းေၾကာင္း ကုိရွာလာတယ္။ စိတ္ကုိ ဘယ္ဟာကအေႏွာင့္ အယွက္ေပးေနလဲ။ Facebook ကုိၾကည့္တာမ်ားလုိ႔ ျဖစ္ေနတာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အသုိင္းအ၀ုိင္းက ျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္လည္း ကုိယ္ေရွာင္လုိ႔ရတဲ့ အရာေလးေတြရွိတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အစ္မရဲ႕ လက္ေတြ႕လုပ္ထားတဲ့ ဟာေလးေတြမွာပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ေမာင္ေလးေျပာတဲ့ ႀကိဳးစားတယ္။ ႀကိဳးစားတယ္။ ဘယ္လုိပဲ ႀကိဳးစားႀကိဳးစား ေကာင္းတယ္လုိ႔အေျပာ မခံရတဲ့အခ်ိန္မွာ အစ္မဒီေန႔မနက္ပဲ ကုိယ္ေတြ႕ခံလာရေသးတယ္။ ကုိယ္ေတြ႕ခံလာရတယ္ဆုိတာ ဘာကုိေျပာခ်င္သလဲဆုိေတာ့ အစ္မအေနအထားက ပရိသတ္က လက္ခံလာတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေတာ့ အစ္မကုိ ေၾကာ္ျငာေလးေတြလာအပ္ၾကတယ္။ ေၾကာ္ျငာကလည္း အခု ၅၀ ေလာက္ လာအပ္တာမွ တစ္ခုႏွစ္ခုမယူဘူးဆုိတာက ေၾကာျငာဆုိလုိ႔ရွိရင္ Brand ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ အေတြးဘာလဲဆုိရင္ ဒါႀကီးကုိ ထုတ္ထုတ္ေျပာရမယ္ေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ သီခ်င္းေတြပဲ ဆုိရမယ္ေပါ့။ ဆုိေတာ့ အစ္မကုိယ့္ (Course Supplize ) မလုိက္ႏုိင္ေတာ့ လုိက္ႏုိင္မယ့္ဟာေလးကုိပဲ လုိတုိးပုိေလွ်ာ့ေပါ့။ အႏုပညာသမားက ကုိယ္လုိခ်င္ရင္ ေလွ်ာ့ရတာမ်ားတယ္။ သူလုိခ်င္တဲ့ဟာေတြကုိ အစ္မႀကိဳးစားၿပီးေတာ့ လုပ္ေပးတယ္။ အဓိက,ကေတာ့ အစ္မအႏုပညာကုိ ယုံၾကည္လုိ႔ လာအပ္တဲ့သူေတြမ်ားတယ္။ အစ္မအႏုပညာကုိယုံၾကည္လုိ႔ လာအပ္တယ္ဆုိရင္ အစ္မကုိ ယုံလုိက္ေတာ့၊ အဲဒီလုိလည္း မယုံခ်င္ျပန္ဘူး။ Taste မတူတဲ့သူကုိ အစ္မ႐ုိက္ထားတဲ့ ေၾကာ္ျငာသြားျပေတာ့ မႀကိဳက္ျပန္ဘူး။ မႀကိဳက္ေတာ့ ဒီကၿပီးသြားရင္ အစ္မစကားသြားေျပာရဦးမွာ။ မႀကိဳက္တဲ့အျပင္ကုိ မနက္ကျပန္ၾကားရတဲ့ အရာေတြက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းဘူး။ ေတာ္ေတာ္လည္း ႀကိဳးစားထားတယ္။ ေစတနာလည္း ထည့္ထားတယ္။ အစ္မက ပုတ္ျပတ္ယူေပမယ့္ ဘယ္လုိယူထားလုိက္မယ္တုိ႔ ဘယ္လုိငါ့အတြက္က်န္ေအာင္ လုပ္ထားလုိက္မယ္ဆုိတဲ့ ဒါ႐ုိက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ အစ္မက လုပ္လုိက္ခ်င္တာ။ ႐ုိက္လုိက္ခ်င္တာ။ ေကာင္းလုိက္ခ်င္တာ။ အစ္မတုိ႔႐ုိက္လုိ႔ရတဲ့ အေနအထားေလးကေန ဒီေလာက္လုပ္ေနတဲ့ၾကားထဲကမွ ဒီလုိမ်ဳိးျဖစ္တယ္ဆုိေတာ့ အစ္မေျပာျပခ်င္တာက ဒါဟာအျမဲရင္ ဆုိင္ရမယ့္အရာဆုိတာ သိလာတယ္။ မျဖစ္ေသးလုိ႔ အေျပာခံရတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ေနရင္လည္း အေျပာခံရမွာပဲ။ သူ႔အႀကိဳက္မေတြ႕ရင္ ကုိယ္ရင္ဆုိင္ေနရမွာပါဆုိတဲ့ အဲတစ္ခုသိလာတယ္။ ဆုိေတာ့ လူေၾကာက္ပါတယ္ဆုိတဲ့ အစ္မက Owner ကုိ ထိပ္တုိက္သြားေျပာေလ့ မရွိဘူး။ အလုပ္လက္ခံတာက မန္ေနဂ်ာေတြရွိတယ္။ အစ္မက အႏုပညာ အလုပ္ေလးပဲလုပ္ခ်င္တာ။ ေငြေရးေၾကးေရး စကားေတြလည္း မေျပာခ်င္ဘူး။ သြားေျပာရမယ္ဆုိေတာ့ သူ႔ကုိကုိယ္ ရဲရဲရင့္ရင့္နဲ႔ ေျပာရင္းနဲ႔ေတာင္ လက္ဖ်ားေတြ ေအးလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ သြားေတြ႕ရမွာပဲေလ။ အေျဖတစ္ခု ထြက္ဖုိ႔လုိေနၿပီ။ ဆုိေတာ့ အဲဒါတစ္ခု။ ကုိယ္လုပ္လုိက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုကုိ ျဖတ္လုိက္ပါ လုပ္လုိက္ပါဆုိတဲ့ဟာမ်ဳိးမွာ အခုနက ေမာင္ေလးေျပာသလုိ အစ္မအခု အထိရင္ဆုိင္ေနရတာနဲ႔ ကြက္တိပဲဆုိေတာ့ ကေလးေတြ၊ လူငယ္ေတြ ႀကိဳးစားေနဆဲမွ မဟုတ္ဘူး။ ႀကိဳးစားၿပီး ရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကိဳးစားေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ဘ၀လံုးမွာ ရင္ဆုိင္ရမယ့္အရာ ျဖစ္သြားၿပီ။ ခုနက အစ္မေျပာသလုိ ေသမလား။ ဒါမွမဟုတ္ ရင္ေရွ႕ဆက္မလားဆုိတဲ့ ဟာကရွိတယ္။ ေရွ႕ဆက္မွပဲ အစ္မရမယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေသတဲ့ဟာက အေျဖမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အစ္မထိပ္တုိက္ေတြ႕ရေတာ့မယ္။ အစ္မ အေနနဲ႔ကေတာ့ အဲဒီလုိပဲ အၾကံေပးပါရေစ။

ေမဟန္နီေဆြ (National Management Collage မွ Journalism ေက်ာင္းသူ)-အစ္မ ခရစၥတီနားခီကုိ ေမးခ်င္ပါတယ္။ အစ္မအေနနဲ႔ ကြာျခားတဲ့စနစ္ႏွစ္ခုကုိ ေလ့လာခဲ့တယ္ေပါ့။ ဒီကေနၿပီးေတာ့ အေမရိကမွာလည္း သြားေရာက္ေလ့လာတယ္ေပါ့။ အဲဒီမွာ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ  မတူညီတဲ့ဥစၥာကုိ ဘယ္လုိမ်ဳိး ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ဘယ္လုိမ်ဳိးျပဳျပင္ခဲ့ရသလဲ။ ေနာက္တစ္ခါ မျဖဴကုိ ေမးခ်င္ပါတယ္။ အစ္မရဲ႕မိဘေတြရဲ႕ လုပ္ငန္းျဖစ္တဲ့ ေရႊလုပ္ငန္းကုိ လုပ္ရတယ္လုိ႔ေျပာတယ္။ အဲဒါမွာ အစ္မအေနနဲ႔ ေရႊလုပ္ငန္းအျပင္ကုိ  စီးပြား ေရးနယ္ပယ္မွာျဖစ္ျဖစ္ အျခားလုပ္ခ်င္တာမ်ား ရွိခဲ့ဖူးလား။ အဲဒါကုိမလုပ္ခဲ့ရတဲ့အတြက္ အခုေနာင္တရတာမ်ဳိး ရွိလား။ ငါသာ ငါလုပ္ခ်င္တဲ့ စီးပြားေရးနယ္ပယ္မွာ အျခားတစ္ခုကုိ လုပ္ၿပီးဆုိရင္ ဒီထက္ပုိၿပီး တုိးတက္မယ္ဆုိတဲ့ ေနာင္တရတာမ်ဳိးေတြရွိလား။

ခရစၥတီးနားခီ (Producer & Film Director ) မတူညီတဲ့ ႏွစ္ခုဆုိေပမယ့္ အစ္မက ဒီမွာေမြးသြားတာေလ။ ဒီအခါအထာ ဒီဓေလ့ထံုးစံေတြကုိ မိဘကလည္းဗမာဆုိေတာ့ သိတယ္။ ဗမာဓေလ့ထံုးစံေတြကိုလည္း သိတယ္။ စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ မတူညီတဲ့ဟာႏွစ္ခုကုိ ညႇိရတဲ့အခါ ဟုိဘက္ (အေမရိကန္) ကုိ သြားရတဲ့အခါ ညႇိရတာက ပုိလြယ္တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အစ္မမွာ မတူညီဘူး။ အားနာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဘာရွိလဲဆုိေတာ့ အစ္မတုိ႔ဒီမွာကေတာ့ ေက်ာင္းတက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ဆရာမကုိ ေျပာရတယ္။ ႐ွဴး႐ွဴးေပါက္မယ္တုိ႔ ခြင့္ျပဳပါဦးတုိ႔ ေျပာရတာေပါ့။ အဲဒီလုိ ေျပာရတဲ့အရာေတြကုိ ဒီမွာက က်င့္၀တ္တစ္ခု သတ္မွတ္ထားတယ္။ ဟုိဘက္ေရာက္တဲ့အခါေရာက္ေတာ့ သြားခ်င္လည္း မသြားဘူး။ ဒီအတုိင္းေၾကာက္ၿပီးေတာ့ မေျပာဘူး။ ဒါဟာ မေကာင္းတဲ့အားနာတာဆုိတာကုိ  ေနာက္ပုိင္းမွာ တျဖည္းျဖည္း သိလာတယ္။ ေလးစားသမႈနဲ႔ မေလးစားသမႈဆုိတာ ဘယ္ဟာကြာလဲဆုိတာကုိ ဟုိဘက္ေရာက္သြားတဲ့အခါ နားလည္ေအာင္ႀကိဳးစားရတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ဟုိဘက္ဘာကြာသလဲဆုိေတာ့ ဘြင္းဘြင္းရွင္းရွင္း ေျပာၾကတယ္။ ဘြင္းဘြင္းရွင္းရွင္းဆုိတဲ့ေနရာမွာ ခုနက Attack မပါဘူး။ Bullying လုပ္တာလည္း မပါဘူး။ နင့္အသက္ ဘယ္ေလာက္တုိ႔ နင့္႐ုပ္ဘယ္လုိ ျဖစ္ေနတာတုိ႔ေပါ့။ အဲဒီလုိမ်ဳိး ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး။ Privacy ဆုိတဲ့အရာကုိလညး္ သူတုိ႔က အရမ္းသိတယ္။ မရွိဘူးလုိ႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ေနာ္။ ရွိတယ္ေရွာင္လုိ႔ရတယ္။ လူနည္းစုပဲ ျဖစ္ေနတာကုိး။ ျဖစ္ေနတဲ့အခါက်ေတာ့ ကုိယ္က ေရွာင္ရတာလြယ္တယ္။ ေနာက္တစ္ခုက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းဆုိတဲ့ေနရာမွာ အစ္မတုိ႔က ႐ုပ္ရွင္႐ုိက္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ အစ္မတုိ႔ေျပာတဲ့ Story ေတြ ဘာေတြကုိ ထေျပာရတယ္။ ေျပာၿပီးလုိ႔ ႐ုိက္ၿပီးလုိ႔ရွိရင္ အစ္မတုိ႔ ဗီဒီယုိနဲ႔ ၾကည့္ရတယ္။ ၾကည့္ၿပီးလုိ႔ ေက်ာင္းသားေတြ ၁၇ ေယာက္ ၁၈ ေယာက္တုိ႔ ရွိတယ္ဆုိရင္ ၁၇ ႏွစ္ေယာက္ ၁၈ ေယာက္လုံးက ဒီဟာကုိေဆြးေႏြးၾကရတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္က Personal Attack လုံး၀မပါဘဲနဲ႔ Criticism ကုိ ေကာင္းေကာင္းေျပာႏုိင္တယ္ သူတုိ႔က။ အစ္မအခက္ အခဲကက်ေတာ့ အစ္မကမေျပာရဲဘူး။ အစ္မက ေၾကာက္တာေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ အစ္မတုိ႔ဆီမွာ လက္ေထာင္ၿပီးေတာ့ေျပာတဲ့ အေလ့အထလည္းမရွိေတာ့ အားနည္းတယ္။ ဘာနဲ႔ထိန္းခ်ဳပ္ထားလဲဆုိေတာ့ 10 Percent ေလွ်ာ့မယ္၊ Course Participation မရွိဘူး။ ပါ၀င္ပတ္သက္မႈမရွိရင္ ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္း ေလွ်ာ့မယ္ဆုိေတာ့ အစ္မက ၁၀ မွတ္ေတာ့ အေလွ်ာ့မခံႏုိင္ဘူး။ အစ္မက အရဲစြန္႔ၿပီးေတာ့ ေျပာရတာေပါ့။ သူတုိ႔ဆီမွာ         အေလ့အက်င့္ေကာင္းေလးေတြ ရွိတယ္။ မေကာင္းတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ မေကာင္းတာေတြလည္းရွိတယ္ဆုိတာက အစ္မတုိ႔လူ ငယ္ေတြအေနနဲ႔ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာရင္ အရမ္းမမ်ားႀကီးမရွိဘူးလုိ႔ အစ္မကျမင္တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ တန္းစီတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ လုပ္႐ုိးလုပ္စဥ္ ထုိင္တဲ့ဟာက လက္ခံလုိ႔ရတယ္။ ေျပာင္းလုိက္လုိ႔ရတယ္။ အစ္မအရြယ္နဲ႔လည္း ေျပာင္းလုိက္လုိ႔ အဆင္ေျပတယ္။ စနစ္တစ္ခုက အသစ္တစ္ခုကုိ ေျပာင္းရတယ္ဆုိေပမဲ့ ေျပာင္းရတာလြယ္တယ္။             ဒီဘက္က စနစ္က အားနာတယ္ဆုိတာ မေကာင္းဘူး။ မအားနာပဲ ဗြင္းဗြင္းရွင္းရွင္း ေနထုိင္တယ္ဆုိရင္ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကုိယ္ကေရာမေရာက္ရင္ေရာ မလုိက်င့္ရတာေပါ့။ ေျပာင္းလုိက္တယ္ေပါ့။ အစ္မ အစားအေသာက္ေလးတစ္ခုနဲ႔ပဲ ယွဥ္ေျပာျပမယ္။ အစ္မျမင္ဖူးတယ္။ ျမန္မာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ တခ်ဳိ႕က ဘာလဲဆုိေတာ့ ငါတုိ႔က ခ်ိစ့္မႀကိဳက္ဘူး။ ငါးပိပဲႀကိဳက္တယ္ဆုိတဲ့စိတ္ေတာ့ မရွိဘူး။ အစ္မက ခ်ိစ့္ လည္းစားတယ္။ ငပိလည္းစားတယ္။ အစ္မကက်ေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အသစ္အဆန္းေလးဆုိရင္ ကုိယ့္စိတ္နဲ႔ကုိ စမ္းၾကည့္မယ္။ စားၾကည့္မယ္။ ႀကိဳက္ရင္ ႀကိဳက္မွာပဲ။ ဆုိေတာ့ အဲဒီလုိႏုိင္ငံကုိ ေရာက္သြားတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ေလ့လာစူးစမ္းခြင့္က လုပ္ခ်င္ရင္ပုိၿပီးေတာ့ လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက အစ္မႏုိင္ငံျခားသြားတယ္။ အေမရိကေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အေမရိကားကုိ သြားတယ္ဆုိတာက သူတုိ႔နဲ႔ အကြၽမ္းတ၀င္ေစဖို႔ အတြက္သြားတာ။ အစ္မႏုိင္ငံျခားတစ္ခုကုိသြားလုိ႔ရွိရင္ အစ္မဘယ္ေတာ့မွ အေဆာက္အအုံလွလွႀကီးေရွ႕မွာ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ အဲေလာက္အဆင့္ကုိ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူး။ အစ္မႏုိင္ငံျခားတစ္ခုကုိ သြားၿပီဆုိလုိ႔ရွိရင္ သူတုိ႔ရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈကဘာလဲ။ သူတုိ႔ ဗြင္းဗြင္းရွင္းရွင္း ေျပာတယ္။ သူတုိ႔အစားအေသာက္ကဘာလဲ။ အစားအေသာက္ဆုိရင္ေတာ့ ၾကက္သားကင္ စားမယ္ဆုိရင္ေတာင္ ဒီႏုိင္ငံက ၾကက္သားကင္မွ စားခ်င္တာ၊ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ဘယ္လုိအရသာလဲ သူတုိ႔က မဆလာကဲလား။ သူတုိ႔ ဘယ္လုိလူမ်ဳိးလဲ။ ျပင္သစ္တုိ႔ဘာတုိ႔မွာဆုိလုိ႔ရွိရင္ သိပ္အံ့ၾသဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ လက္မႈပညာေတြက အရမ္းထြန္းကားတယ္။ အိမ္တုိင္းအိမ္တုိင္းမွာ လက္မႈပညာ အရမ္းထြန္းကားတယ္။ ဟုတ္ၿပီ။ သူတုိ႔က ေရွး႐ုိးစြဲေတြလား။ အဲဒီအခါဆုိလုိ႔ရွိရင္ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြသြားတဲ့ Bar တစ္ခုကုိ သြားလုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ ဖင္ေျပာင္နဲ႔ ကေနၾကတာ။ ေျပာခ်င္တာက ေခတ္လည္းမီတယ္။ ဒါပဲ။ အဲလုိဟာမ်ဳိးကုိမွ သေဘာက်တာ။ အဲလုိေလ့လာၿပီးရင္ ေကာင္းတာကုိေတာ့ အစ္မယူလုိက္တယ္။ မေကာင္းတဲ့ဟာ ကုိယ္နဲ႔ မသက္ဆုိင္တဲ့ဟာကုိက်ေတာ့ မယူေတာ့ဘူး။ အဲဒီနည္းနဲ႔ပဲ အစ္မဟုိဘက္မွာ အဆင္ေျပလာခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။

ျဖဴျဖဴေအာင္ (BOD, Aung Thamardi , Gold Founder) ညီမေလးတုိ႔ေမးတဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးေတြကုိ အျမဲတမ္းေျဖရေလ့ရွိပါတယ္။ သူတုိ႔က မိဘေတြလုပ္ငန္းကုိ မလုပ္ခ်င္ဘူး။ သူတုိ႔ ဘာလုပ္ခ်င္လဲဆုိေတာ့ ကြဲျပားလဲဆုိေတာ့ ႏွစ္ပုိင္းရွိပါတယ္။ မိဘက လခစား၀န္ထမ္း ျဖစ္တယ္။ ကုိယ္ကလုပ္ မေပးႏုိင္ဘူး။ ဒါကတစ္ပုိင္း။ ေနာက္တစ္ခါ မိဘက လုပ္ငန္းရွိတယ္။ လုပ္ေပးႏုိင္တယ္ ဆုိတာကတစ္ပုိင္း။ ႏွစ္ပုိင္းေျပာခ်င္တယ္။ အစ္မအဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ့ အပင္တစ္ပင္က အသီးလည္းသီးေနၿပီ အရိပ္လည္းရေနၿပီဆုိရင္ အဲဒီအပင္ကအသီးကုိ ကုိယ္ကစား ဖုိ႔ပဲက်န္တယ္။ ထုပ္ပုိးၿပီး ေရာင္းစားမယ္လုိ႔ က်န္တယ္။ အေမ့ရဲ႕ သစ္ပင္ကုိမႀကိဳက္ဘူး။ ခုတ္လည္းၿပီးေတာ့ အသစ္ျပန္စုိက္မလား။ အဲဒီမွာ ကြာျခားတယ္။ ဘာကြာလဲဆုိေတာ့ အခ်ိန္ကြာျခားတယ္။ အဲဒီ ကြာျခားတဲ့ အခ်ိန္ကုိေပးရတဲ့အခါမွာက်ေတာ့ သားကဒါကုိ ၀ါသနာမပါဘူး။ သမီးက ၀ါသနာမပါဘူး။ တကယ္တမ္းကေတာ့ ဘယ္သူမွ ၀ါသနာကုိ ဘယ္သူမွ ထည့္မေပးလုိက္ဘူးဆုိတာကုိ အစ္မထင္တယ္။ အစ္မက်ေတာ့ ဘာျဖစ္လုိ႔ ၀ါသနာပါသြားလဲဆုိရင္ လုပ္ရင္းနဲ႔ ၀ါသနာ ပါသြားတယ္။ တခ်ဳိ႕မလုပ္ခ်င္တဲ့သူဆုိလုိ႔ရွိရင္ ၀ါသနာကုိအေၾကာင္းျပၿပီးေတာ့ အမ်ဳိးမ်ဳိးေတြ ေဆာင္ရြက္ၾကတာရွိတယ္။ သားကဒါကုိ မႀကိဳက္ဘူး။ သားက ဘာ၀ါသနာကုိပါ မွန္းကုိမသိတာပဲ ရွိေသးတယ္။ ၀ါသနာပါမွန္း မသိတဲ့ဟာကုိ ကုိယ့္စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ ကုိရွာရင္းနဲ႔ ဂိမ္းေတြေဆာ့လာၾကတယ္။ ဂိမ္းေတြေဆာ့လာေတာ့ ဂိမ္းေတြထဲမွာလည္း ေပ်ာ္ၿပီးေတာ့ ၀ါသနာက ဂိမ္းဆုိတာလားဆုိေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ဘူး။ ၀ါသနာက ဂိမ္းပါဆုိရင္ သူတုိ႔ဘ၀လည္း ဂိမ္းသြားမွာေပါ့။ ဒါကေတာ့ အစ္မျမင္တာေပါ့ေနာ္။ အစ္မဆုိရင္ လုံး၀ဂိမ္းမေဆာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔မေဆာ့လဲဆုိေတာ့ ဘာမွလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ အစ္မ ၀ါသနာပါေအာင္လည္း မလုပ္ဘူး။ ၀ါသနာပါေအာင္လည္း လုပ္လုိ႔ရတယ္။ အစ္မ Candy Crush ဆုိတဲ့ ဂိမ္းလားမသိဘူး ေဆာ့ၾကည့္တယ္။ သူ႔ Level တစ္ခုတက္ဖုိ႔ စိတ္ဆုိးေနရတာနဲ႔တင္ အစ္မ မတန္ဘူးလုိ႔ ထင္တယ္။ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ အျမဲတမ္းေမးေလ့ရွိတယ္၊ ဒါငါဘာအတြက္ လုပ္ေနတာလဲေပါ့။ လူငယ္ေတြမွာက်ေတာ့ ဂိမ္းက သူတုိ႔ရဲ႕ အလုပ္လုိ႔ျဖစ္ေနတယ္။ တခ်ဳိ႕မိဘေတြလုိပဲ အစ္မလည္း ေလ့လာရတာေပါ့ေနာ္။ အစ္မလည္း သားသမီးေတြရွိေတာ့၊ အိမ္ထဲေနရင္ ေပ်ာ္ေနတာ။ Ipad တစ္လုံးနဲ႔ Game စက္တစ္လုံးနဲ႔ ၀ယ္ေပးလုိက္လုိ႔ရွိရင္ သားသမီးေတြက လိမၼာတယ္လို႔ပဲ ထင္ေနတာ။ အဲဒီဟာ ပုိစြဲၿပီးေတာ့ အခန္းထဲကကုိ မထြက္ၾကေတာ့ဘူး။ အခန္းထဲကမထြက္ေတာ့ ထမင္းကုိ အခန္းထဲထိ၀င္ၿပီး ေကြၽးရတဲ့အထိျဖစ္လာတယ္။ သူတုိ႔ရဲ႕ အိပ္မက္ႀကီးက ဘာႀကီးမွန္းလဲ မသိဘူး။ ဘာႀကီးမွန္းလဲမသိတဲ့ အိပ္မက္ကုိ အစ္မက ေျပာျပခ်င္တာေပါ့။ အခုအစ္မ အေဖတုိ႔အေမတုိ႔က လုပ္ငန္းလုပ္ေတာ့ အစ္မစာဖတ္ စရာမလုိဘူး။ အစ္မသိခ်င္ရင္ အေဖ့ကုိ ေမးလုိ႔ရတယ္။ အစ္မ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ စာဖတ္အရမ္းပ်င္းတာ။

စာဖတ္တာ၀ါသနာလည္း မပါဘူး။ အ႐ုပ္လည္း မပါဘူး။ ပ်င္းတယ္။ အ႐ုပ္ပါတဲ့ ကာတြန္းေလးေတြပဲ  ႀကိဳက္တယ္။ အစ္မဖတ္ခ်င္တဲ့စာအုပ္ကုိ အေဖ့ကုိေပးလုိက္တယ္။ အေဖဖတ္ေပး နက္ျဖန္က်ေတာ့ အေဖ့ကုိေမးလုိက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ျမန္ျမန္လည္း ၿပီးတယ္ေလ။ အစ္မႀကိဳက္တဲ့စာအုပ္ေတြ ၀ယ္ထားေပးၿပီးေတာ့ အေဖ့ကုိေပးတယ္။ ေျပာခ်င္တာက ၀ါသနာမပါတဲ့အလုပ္က လုပ္ရင္းနဲ႔၀ါသနာ ပါသြားတယ္။ အစ္မ၀ါသနာပါတဲ့အလုပ္ဆုိရင္ ဒီထက္ေအာင္ျမင္မလား။ အစ္မနဲ႔က ဒီအလုပ္က ကုိက္တယ္။ ၿပီးလုိ႔ရွိရင္ အစ္မ ခြန္အားကက်ေတာ့ ကာတြန္းေလးတစ္ခုမွာ ေျပာသလုိပဲ ရထားလမ္းကုိျပင္တယ္။ လူတစ္ေယာက္တည္းျပင္တာနဲ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္းတစ္ခုျပင္တာနဲ႔ ၿပီးတဲ့အခ်ိန္ခ်င္း၊ ရတဲ့ ရလဒ္ခ်င္းက မတူဘူး။ အစ္မတုိ႔ကက်ေတာ့ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္းနဲ႔ လမ္းေၾကာင္းေလးကုိ ထိန္းထိန္းေပးတယ္။ အစ္မတုိ႔ အျပစ္ေျပာခံရတာတစ္ခုက ပတ္၀န္းက်င္မွာ အျပစ္ေျပာခံရရင္ ကုိယ့္ကုိ ဓားေသြးစက္လုိပဲ မ်ားမ်ားေသြးေပးေနတာ။ အစ္မဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အေျပာခံရလဲဆုိေတာ့ အစ္မတုိ႔ ေအာင္သမာဓိ အေလ်ာ့တြက္ တစ္ပဲယူတဲ့ေခတ္မွာ အေလ်ာ့တြက္ဆုိတာ လက္ခေပါ့ေနာ္။ ၆၀၀၀၀ ယူတဲ့ ေခတ္မွာ အစ္မတုိ႔ဆုိင္က ၅၀၀ နဲ႔ပဲယူၿပီး ေရာင္းေပးတယ္။ အဲဒီမွာ ဘာအေျပာခံရလဲဆုိေတာ့ ေအာင္သမာဓိေရႊက မစစ္ဘူးလုိ႔ အေျပာခံရတယ္။ ၿပီးရင္အစ္မ စိန္လုပ္တာ အသက္ငယ္တယ္။ စိန္ကုိထပ္ၿပီးေတာ့ ပညာသင္တယ္။ အသက္ကလည္း ၁၇ ႏွစ္မွာလုပ္ ေတာ့ သူတုိ႔စိန္ေတြက မစစ္ဘူးလုိ႔အေျပာခံရတယ္။ အဲဒီေတာ့ အစ္မ အရမ္းနာၾကည္းတယ္။ အဲဒီလုိ အျပစ္ေျပာခံရတဲ့ နာၾကည္းခ်က္ကုိ ခြန္အားအျဖစ္ ေျပာင္းၿပီးေတာ့မွ လုပ္ဖုိ႔လုိအပ္တယ္။ အဲဒီအခါက်မွ မိဘလုပ္ငန္းလုပ္ေတာ့ ေပါင္းၿပီးေတာ့ သြားလုိ႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ တစ္ခုအခက္အခဲရွိတာက ေရွး႐ုိးစြဲကုိ ထုိးေဖာက္ဖုိ႔အတြက္ကေတာ့ ခက္တယ္။ ငါသိၿပီးသား ငါ့ကုိလာမေျပာနဲ႔။ ငါတုိ႔စာအုပ္နဲ႔မွတ္တာကြာ အရင္ကတည္းက ေရွး႐ုိးစဥ္ကတည္းက လုပ္ခဲ့တာ။ ညည္းေခတ္က်မွ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႔ ေျပာင္းရမွာလား။ အဲဒါကက်ေတာ့ ခက္သြားျပန္ေရာ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ပူးေပါင္းၿပီး ညိႇႏႈိင္းရမယ္။ အေမ့ကုိ ေခ်ာ့ေပါင္းရမယ္။ အေဖ့ကုိ ေခ်ာ့ေပါင္းရမယ္။ အစ္မတုိ႔ ျဖစ္ေနတာ ဘာေတြလဲဆုိေတာ့ သားသမီးေတြက ေဗ်ာေဗ်ာဗ်ဗ်နဲ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ နားလည္ေအာင္မေျပာဘူး။ သူတုိ႔ေျပာခ်င္တဲ့စကားလုံးကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ က်ရင္ေျပာတယ္။ မိဘေတြနဲ႔က်ရင္ လုိတုိရွင္းေလာက္ပဲ ေျပာျပတယ္။ ၿပီးရင္ နားမလည္ဘူးဆုိတာ ရွိၾကတယ္။ သူတုိ႔ခင္တဲ့ပတ္၀န္းက်င္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္။ မိတ္ေဆြေတြရွိတယ္။ ကုိယ့္အေဖအေမေတြ တစ္ခါတေလ သားသမီးေတြကုိ ဆုံးမလုိ႔ မရတာ မဟုတ္ဘူး။ အေဖအေမေတြကကုိ ေျပာလုိ႔မရတာ ရွိတယ္။ အဲခါက်ေတာ့ အေဖအေမနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ အသုိင္းအ၀ုိင္းေတြကုိ ေမးၿပီးေတာ့ အၾကံေလးေပး။ သားကေတာ့ ဒီလုိေလးျဖစ္ခ်င္ပါတယ္ဆုိတဲ့ ၾကားခံေလးနဲ႔ လုပ္ရင္ေတာ့ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ၀ါသနာအရေတာ့ မလုပ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ၀ါသနာပါသြားတယ္။ အစ္မဒီလုိမ်ဳိးေလးေတြ၊ ႏူးႏူးညံ့ည့ံေလးေတြ လုပ္ရတာ သေဘာက်တယ္။ ႀကိဳက္လည္း ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တယ္။ အခု အစ္မရဲ႕ ၀ါသနာက ေစ်းေရာင္းရတာ ျဖစ္သြားတယ္။ ပုိက္ဆံရတာ ျဖစ္သြားတယ္။ အဓိက,က ေနာက္ဆုံးေတာ့လည္း အားလုံးက ပုိက္ဆံကုိရွာၾကတာပဲေလ။ ပုိက္ဆံရွာတဲ့ေနရာမွာ အဓိက,က ေစတနာရွိဖုိ႔၊ မွန္ကန္ဖုိ႔၊ ၿပီးေတာ့ အစ္မတုိ႔က ေအာင္သမာဓိဆုိေတာ့ အစ္မအေဖကလည္း သမာဓိရွိစြာနဲ႔ လုပ္ရပါတယ္။ အစ္မတုိ႔လုပ္ငန္းေတြမွာက်ေတာ့လည္း ယုံၾကည္မႈကုိ ေရာင္းရတာ။ အစ္မတုိ႔ဆီက ေစ်း၀ယ္သူေတြကုိ ဒီေရႊေစ်းဆုိရင္ ဒီေရႊကုိေပးရတယ္။ သူက မီးလင္း၀ယ္ရင္ မီးလင္းကုိ ေပးရမယ္။ ၁၅ ပဲ ဆုိရင္ ၁၅ ပဲကုိ ေပးရတယ္။ မီးလင္း၀ယ္ၿပီး ၁၅ ပဲရြယ္ေပးလုိက္လုိ႔ရွိရင္ အစ္မတုိ႔က ေစ်း၀ယ္သူကုိ ညာေရာင္းတာနဲ႔တူတူပဲ။ အဲဒီေတာ့ အစ္မတုိ႔ အဲဒီလုိလုပ္ေတာ့မယ္ဆုိရင္ သမာဓိရွိရမယ္။ မွန္ကန္ရမယ္။ ၿပီးလုိ႔ရွိရင္ ယုံၾကည္မႈရွိေအာင္ လုပ္ရမယ္။ ေရရွည္သြားႏုိင္ေအာင္ လုပ္ရပါမယ္။ အဲဒီေတာ့ အစ္မအေနနဲ႔ မိဘလုပ္ငန္းလုပ္တယ္ဆုိတာ အစ္မ ဥပမာျပသလုိပဲ အသီးကုိ အဆင္သင့္စားလုိ႔ရတယ္။  အမ်ားႀကီးထပ္ၿပီးေတာ့ တစ္ပင္ကေနႏွစ္ပင္၊ ႏွစ္ပင္ကေန သုံးပင္ကူးလုိ႔ရတယ္။ အစ္မနားမလည္ရင္ အစ္မတစ္ေယာက္တည္း ေခါင္းေျခာက္စရာ မလုိေတာ့ဘူး။ အေဖအေမ ကူညီလုိ႔ရတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းလုပ္တဲ့အခါက်ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ညစ္ရတယ္။ ေဘးပတ္၀န္းက်င္က ဘာမွ၀ုိင္း မကူႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီလုိလုပ္ငန္းမ်ဳိးျဖစ္တဲ့ အတြက္ အစ္မလက္ရွိအေနအထားကုိ အစ္မေက်နပ္တယ္။ ေနာင္တလည္း မရဘူး။ အစ္မအတိတ္ကုိလည္း ျပန္မေတြးဘူး။ အနာဂတ္ကုိလည္း သိပ္မေမွ်ာ္လင့္ဘူး။ ပစၥဳပၸန္မွာပဲ အစ္မလုပ္ခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းေပၚကုိပဲ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ အစ္မအက်ဳိးကုိပဲ အဓိကေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အေၾကာင္းေကာင္းမွလည္း အက်ဳိးကေကာင္းမွာဆုိေတာ့ သိပ္ၿပီးေတာ့ အိပ္မက္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးမမက္ပါနဲ႔။ ဒါေပမဲ့ မက္တဲ့အိပ္မက္ေတြကလည္း ျဖစ္ႏုိင္ေျခရွိတဲ့ အိပ္မက္ေတြကုိ မက္ၿပီးေတာ့မွ ကုိယ့္ရဲ႕ပစၥဳပၸန္မွာပဲ အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ပါလုိ႔ အစ္မ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

Eleven Media Group  မွ လစဥ္ျပဳလုပ္သည့္ Youth Inspire Talk အစီအစဥ္အား Eleven Media Group Facebook Page ႏွင့္ Eleven Broadcasting Facebook မ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါသည္။

August 21, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.