<

First Eleven Sports Journal မွေရြးခ်ယ္သည့္ အေကာင္းဆံုး ေဘာလံုးသမားမ်ား မဲေပးရန္

Vote Now

သစ္မင္းပရဟိတေဆးကုသေရးအဖြဲ႕မွ ေဒါက္တာေအာင္သူရႏွင့္ ေတြ႕ဆုံျခင္း

‘တခ်ဳိ႕ရြာေတြမွာဆုိရင္ ဆရာ၀န္ေတြကုိ မျမင္ဖူးတဲ့ ရြာေတြေတာင္ ေတြ႕ရတယ္’

ျမန္မာႏုိင္ငံအႏွံ႔ လွည့္ပတ္ကာ ေဆးကုေပးေနသည့္ ရန္ကုန္အေျခစုိက္ ပရဟိတအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ျဖစ္ေသာ သစ္မင္းပရဟိတေဆးကုသေရးအဖြဲ႕သည္ ရခုိင္ျပည္နယ္ ဘူးသီးေတာင္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ရွိေနၿပီး တစ္လေက်ာ္ၾကာ ေဆးကုေပးလ်က္ရွိသည္။ ေက်းရြာမ်ားသုိ႔လည္း ကြင္းဆင္းကာ ေဒသခံလူနာမ်ားအား ေဆးကုသေပးလ်က္ရွိသည္။ အဆိုပါ ပရဟိတအဖြဲ႕မွ ေဒါက္တာေအာင္သူရႏွင့္ေတြ႕ဆံုၿပီး ေဆးကုသမႈေပးေနသည့္ အေျခအေနမ်ား၊ ၾကံဳေတြ႕ရသည့္ အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ေဒသခံမ်ား၏ က်န္းမာေရးအသိပညာ အေျခအေနမ်ားစသည္ျဖင့္ ေမးျမန္းျဖစ္ခဲ့သည္မ်ားကို ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

■ ေမး – ဆရာတုိ႔ရဲ႕ အဖြဲ႕နာမည္နဲ႔ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲဆုိတာ သိပါရေစ။

ေျဖ – သစ္မင္းပရဟိတ ေဆးကုသေရးအဖြဲ႕၊ ရန္ကုန္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကုိေရာက္တာတစ္လေက်ာ္ၿပီ။ ဒီမွာျဖစ္ၿပီးၿပီးခ်င္းဆုိပါေတာ့။ ဒါေပမဲ့ သစ္မင္းအဖြဲ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္၀င္ၿပီးေဆးကုသေပးတာက သိပ္မၾကာေသးဘူး။

■ ေမး – အခုလုိ ေဆးကုသေပးဖို႔ ရခုိင္ျပည္နယ္ကုိ ေရာက္လာရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေလး သိပါရေစ။

ေျဖ – အဓိက,ကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေပါ့။ ေစတနာနဲ႔ လာေရာက္ကုသေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အဖြဲ႕အေနနဲ႔ကလည္း ဒီလုိပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံအႏွံ႔မွာ လုိအပ္တဲ့ေနရာေတြကိုလုိက္ၿပီး အခမဲ့ေဆးကုသေပးေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြျဖစ္တဲ့ေနရာေတြ၊ ေရးေဘးဒုကၡေရာက္တဲ့ ေနရာေတြကုိလည္းသြားၿပီး ကုသေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ ပညာေရးပုိင္းမွာလည္း ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးတာ ရွိပါတယ္။

■ ေမး – ဘူးသီးေတာင္မွာ ေဆးလာကုတဲ့အခါ ေဒသဆုိင္ရာ အာဏာပုိင္ေတြနဲ႔ ေဒသခံေတြက ကူညီပံ့ပုိးမႈေတြ ရွိပါသလား။

ေျဖ – ေဒသခံလူမႈအဖြဲ႕အစည္းေတြကေတာ့ ကူညီေပးတာ ရွိပါတယ္။ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ေတြက ကူညီေပးၾကပါတယ္။ သူတုိ႔က အစစအရာရာ ကူညီေပးၾကတယ္။ တျခားသူေတြေတာ့ ကူညီေပးတာမရွိပါဘူး။

■ ေမး – ေက်းရြာေတြကုိလည္း ကြင္းဆင္းၿပီးေဆးကုသေပးတယ္။ ကယ္ဆယ္ေရးစခန္းေတြမွာလည္း ေဆးကုသေပးတယ္ဆုိေတာ့ အဓိကၾကံဳေတြ႕ရတဲ့ အခက္အခဲက ဘာေတြရွိပါသလဲ။

ေျဖ – အဓိက,ကေတာ့ ဘာသာစကားေပါ့။ ဘာသာစကား အခက္အခဲရွိတယ္။ ေက်းရြာေတြကုိ ဆင္းတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတုိ႔ေျပာတာေတြ ကြၽန္ေတာ္က နားမလည္ေတာ့ ဘာသာျပန္ေပးတဲ့လူတစ္ဦး ထားေပးရတယ္။ ေနာက္ၿပီး လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး မေကာင္းတဲ့အတြက္ သြားလာေရးခက္ခဲတယ္။ အဲဒါေတြပါပဲ။ ဒီအခက္အခဲေတြကုိ လူတုိင္းၾကံဳရမယ္ ထင္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ႀကီးမားတဲ့ အခက္အခဲေတာ့ မရွိပါဘူး။

■ ေမး – ဆရာတုိ႔အေနနဲ႔ လူနာဘယ္ေလာက္ကုိ ေဆးကုသေပးႏုိင္ခဲ့ပါလဲ။

ေျဖ – ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေနာက္တစ္ျဖတ္မွေရာက္တာ။ ပထမအျဖတ္မွာ ေဒါက္တာ သန္႔မင္းနဲ႔ ေဒါက္တာသစ္လြင္တုိ႔ လာသြားတယ္။ သူတုိ႔ကလည္း ေဆးကုသေပးခဲ့တယ္။ သူတုိ႔ ဘယ္ႏွေယာက္ ကုသေပးခဲ့လဲဆုိတာေတာ့ အေသးစိတ္မသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္အေနနဲ႔ ကုေပးတာေရာ အရင္ဆရာ၀န္ႏွစ္ေယာက္ ကုေပးတာေရာဆုိရင္ေတာ့ လူနာႏွစ္ေထာင္ေက်ာ္ေလာက္ေတာ့ ရွိမယ္လုိ႔ ခန္႔မွန္းမိပါတယ္။

■ ေမး – အဲဒီေဒသမွာ အျဖစ္မ်ားတဲ့ေရာဂါက ဘာေရာဂါျဖစ္တယ္လုိ႔ ေတြ႕ရွိရပါသလဲ။ ဘာေၾကာင့္ျဖစ္တယ္လုိ႔ ေတြ႕ရွိရပါသလဲ။

ေျဖ – အမ်ားဆုံးကေတာ့ အစာအိမ္နဲ႔ အူလမ္းေၾကာင္းမွာျဖစ္တဲ့ ေရာဂါကမ်ားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႔ရဲ႕ေနထုိင္မႈ၊ အစားအေသာက္ေတြေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ အပူအစပ္ေတြကုိ စားတဲ့အတြက္ အဲဒီလုိ ျဖစ္တာလုိ႔ထင္တယ္။ သက္ႀကီးပုိင္းမွာက်ေတာ့ ေသြးတုိးေတြျဖစ္တာမ်ားတယ္။ ႏွလုံးေရာဂါလည္း အနည္းငယ္ ေတြ႕ရတယ္။

■ ေမး – ေက်းလက္ေဒသခံေတြရဲ႕ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈအသိပညာ၊ တစ္ကုိယ္ေရသန္႔ရွင္းမႈ အသိပညာေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္လုိ႔ ေတြ႕ရပါသလဲ။

ေျဖ – က်န္းမာေရး အသိပညာပုိင္းမွာေတာ့ အရမ္းအားနည္းတယ္။ သူတုိ႔မသိၾကဘူးေပါ့ေနာ္။ အိမ္သာတက္တာကအစ သန္႔ရွင္းေအာင္ ဘယ္လုိေနထုိင္ရမလဲဆုိတဲ့ အသိပညာ အားနည္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာေရးပညာေပးလုပ္ငန္းေတြ တုိးျမႇင့္လုပ္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ လုိအပ္တယ္။ အဲဒီမွာကူးစက္ေရာဂါနဲ႔ မကူးစက္တဲ့ ေရာဂါအေၾကာင္းေတြကုိ ရွင္းလင္းေျပာၾကားေပးဖို႔ လုိတယ္။ ေျပာရရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့။ အေျခခံကအစ သင္ျပေပးဖုိ႔လုိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သိထားတဲ့အခ်က္ေတြက အေတာ္နည္းတယ္။

■ ေမး – ဆရာတုိ႔အဖြဲ႕ေရာက္သြားေတာ့ ျပည္သူေတြ ဘယ္လုိသေဘာထားရွိတာ ေတြ႕ရပါလဲ။

ေျဖ – ၀မ္းသာအားရႀကိဳဆုိၾကတာကုိ ခံရပါတယ္။ သူတုိ႔ကလည္း အားကုိးတႀကီးရွိလွတယ္။ ေပ်ာ္ၾကတယ္။ အဲဒီေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြကုိျမင္ရေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ပုိၿပီး၀မ္းသာမိတယ္။ သူတုိ႔လည္း အားရွိၾကတယ္ေပါ့။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ တခ်ဳိ႕ရြာေတြမွာဆုိရင္ ဆရာ၀န္ေတြကုိ မျမင္ဖူးတဲ့ရြာေတြေတာင္ ေတြ႕ရတယ္။ တစ္ေနကုန္ ထုိင္ေစာင့္ေနၾကသူေတြရွိသလုိ ႏွစ္ရက္ေလာက္ႀကိဳၿပီး ေစာင့္ေနၾကသူေတြကုိလည္း ေတြ႕ရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကုသေပးရက်ဳိးနပ္တာေပါ့။ ဆရာ၀န္နဲ႔ျပဖို႔ ၿမိဳ႕ေပၚကုိတက္ၿပီး ကုသမႈခံယူဖို႔ဆုိတာကလည္း သူတုိ႔အတြက္ ၀န္ထုပ္၀န္ပုိးလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ အဓိကေတာ့ ေငြေၾကးခ်ဳိ႕တဲ့သူေတြလည္းရွိေနေတာ့ ေဆးကုသမႈ ခံယူဖုိ႔ ခက္တာေပါ့။ အဲဒီမွာတခ်ဳိ႕လူနာေတြကုိ ေဆးကုသမႈခံယူဖုိ႔ ေဆး႐ုံကုိတင္ပုိ႔ေပးရတာလည္း ရွိတယ္။ လုိအပ္တဲ့ ကုန္က်စရိတ္ကုိ အလွဴရွင္ေတြက က်ခံေပးၾကတာလည္း ရွိခဲ့တယ္။ ျပည္သူ႔အိုးေ၀ေဖာင္ေဒးရွင္းတို႔၊ ဧရာ၀တီေဖာင္ေဒ႐ွင္းတို႔၊ စစ္ေတြက ရခိုင္လူငယ္အဖဲြ႕အစည္းတို႔က ကူညီေပးၾကတယ္။

■ ေမး – ရခုိင္ျပည္နယ္အတြင္းမွာ အခုလုိမ်ဳိးထြက္ေျပး တိမ္းေရွာင္ေနရတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြနဲ႔ ေတြ႕ထိေဆးကုသေပးတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတုိ႔ရဲ႕စိတ္သေဘာထားကုိ ဘယ္လုိေတြ႕ရပါလဲ။

ေျဖ – သူတုိ႔ရင္ထဲမွာရွိေနတာက ေၾကာက္စိတ္ဗ်။ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ေၾကာက္စိတ္ေတြျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္လည္း ဒါမ်ဳိးျဖစ္မလား၊ ဒါမ်ဳိးအၾကမ္းဖက္တုိက္ခုိက္ခံရမႈေတြ ျဖစ္မလားဆုိတဲ့ ေၾကာက္စိတ္က ရွိေနေသးတယ္။ အခုဆုိ ျပန္ေတာ့ျပန္သြားၾကသူေတြ ရွိေပမယ့္ တကယ္ေတာ့မျပန္ရဲဘူး။ ကြၽဲႏြားေတြ၊ အိမ္ေတြ၊ ပစၥည္းေတြက်န္ခဲ့လုိ႔သာ ျပန္ရတာျဖစ္တယ္လုိ႔ျမင္တယ္။ မျပန္ရဲလုိ႔မျပန္ၾကတဲ့ လူေတြလည္းရွိေနေသးတယ္။ အဓိက,ကေတာ့ သူတုိ႔ကုိယ္သူတုိ႔ လုံျခံဳမႈရွိတယ္လုိ႔ မခံစားရဘူး။

■ ေမး – အခုလုိ ေဆးကုသေပးေနတဲ့အခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ျဖစ္ေပၚခဲ့တဲ့ ဆရာရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြကုိ ေျပာျပေပးပါလား။

ေျဖ – ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ဆုိရင္ေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္ရင္ဒီေဒသမွာ ခုတင္ ၅၀၀ ဆံ့ေဆး႐ုံႀကီးေတြ ေဆာက္ေပးခ်င္တယ္။ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ဆႏၵေပါ့။ ဒါေပမဲ့ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္မႈအပုိင္းမွာ အေတာ္ေလး အားနည္းေသးတာကို ေတြ႕ရတဲ့အတြက္ စိတ္ထဲတစ္မ်ဳိးႀကီး ခံစားရတယ္။ ျပည္သူေတြအတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ အားမရဘူးျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈအပုိင္းကုိ ဒီထက္ပုိၿပီး လုပ္ေပးေစခ်င္တယ္လုိ႔ အားလုံးကုိ အသိေပးခ်င္ပါတယ္။