<

ျမားေတြ

Photo: Identifont

ျပံဳးၾကည့္တယ္။ ရင္ထဲက လွမလာဘူး။သိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့ ေလာကဆုိေတာ့ က်ဳပ္အျမင္ေတြ တင္သြင္းလုိ႔ ရမွာမဟုတ္ဘူး။ ‘မျမတ္ေသာ တရား’ လည္း ကုိယ္ေတြ႔ၾကံဳခဲ့ၿပီးၿပီမုိ႔လား။ လမ္းေပၚမွာ ေတြးတယ္။ ေနထုိင္လုိ႔ ေကာင္း႐ုံပါပဲ။ စိတ္ကူးထားတာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မႏွိပ္စက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ဘာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္ဆုိတာလည္းေတာ့ အမည္မေဖာ္ျပတတ္ဘူး။ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ေလး ေနခ်င္တယ္။ ျဖစ္ထြန္းလာတဲ့ ကဗ်ာစေတြကုိ ေစ့ငုခ်င္တယ္။ လႈံ႕ေဆာ္မယ့္အရာေတြကုိ မွ်ားခ်င္တယ္။ အလွဴခံေတြကုိ မုန္းတယ္။ဗီဇထဲမွာ ပြတ္သီးပြတ္သပ္ပါလာတာပဲ။ ေက်ာ႐ုိးမဲ့သြားတဲ့သတၱ၀ါလုိ ရယ္ႏုိင္ဦးမလား။ မိမိ ဘာသာဆင္ျခင္ၿပီး ေနရတယ္။’ျမတ္ေသာနံနက္ခင္း’ေတြလည္း ရွိမယ္။

ဟုိတစ္ေန႔ကရာဇ၀င္ပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဗဟုိျပဳၿပီး ေတြးတယ္။ အက်ႌက ၾကယ္ေစ့ ပါမလာဘူး။ လူျမင္ကြင္းကုိ သြားရမွာ။လူႀကီးလူေကာင္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ရမွာ။ ၾကယ္သီးတစ္လုံးေၾကာင့္ အဲဒီအက်ႌကုိ ေကာက္လဲလုိက္ပါတယ္။ မသပ္ရပ္ဘူးးဆုိတာက ဖုံးဖိလုိ႔ ရပါတယ္။ ဒါေပသိ စိတ္က မလုံမလဲ ျဖစ္မိမွာ အမွန္ပါပဲ။ သူ႔ေရွ႕မွာ ရွိေနတဲ့ မုိက္ခ႐ုိဖုန္းက ထြက္လာတဲ့ စကားေတြနဲ႔ အခ်င္းမမ်ားခ်င္ေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားႀကီး မာယာမ်ားလုိက္တာလုိ႔ေတာ့ မျမည္တမ္းခ်င္ေတာ့ဘူး။ သူ႕မွာ သူႀကီးထြားဖုိ႔ သူ႔စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြ ရွိၿပီးသားပါ။

ဇာတ္လမ္းေတြအမ်ားစုမွာ သိပ္ကုိျပည့္စုံေနၾကတာပါပဲ။ အမ်ားစု ဖတ္ခ်င္ေနတဲ့ စကားစုေတြ ေရးတာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ လူျဖစ္လာလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးသြားတယ္ဆုိတာ ျပ႐ုံပါပဲ။ သိပ္ဂ႐ုစုိက္လြန္းတဲ့ပန္းေတြကလည္း ေမႊးစရာလုိပါဘူး။ ကမၻာႀကီးပါ။ လူ သားဆန္မႈေတြပါ။ ဘယ္ေလာက္ထိ အမွတ္တရ ရွိေနၾကမလဲဆုိေတာ့ က်ဳပ္ဘ၀မွာ ဘာမွ ထူးျမတ္မႈေတြ လုပ္႐ုိးမရွိခဲ့ဘူး။ လာတယ္။ ျပန္တယ္။ နာမတခ်ဳိ႕တေလေတြေတာ့ ရြတ္ မိလိမ့္မယ္။ သံေယာဇဥ္မွာ ဘ၀ပါတယ္။

ဘုရားေဟာထားတယ္ဆုိၿပီးေတာ့လည္း ေကာ္ပီ၊ ေပ့စ္ မလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေခတ္သုံး ေ၀ါဟာရကုိ ေလ့လာေရးဆင္းရတယ္။ အခ်င္းမ်ားေနလုိ႔လည္း ကုိယ္မွ မပုိင္စုိးတာ။ကုိယ့္အေၾကာင္းေတြ မရွယ္မိေတာ့ဘူး၊ ဒီ ထက္လူသားဆန္ဖုိ႔ အကုန္လုံးကုိ ခ်စ္ျပေနဖုိ႔ မလုိအပ္ေတာ့ဘူး။ ႐ုိးသားမိပါတယ္။ ခ်စ္ဖုိ႔ထက္ ဒုကၡမေပးမိဖုိ႔ ပုိႀကဳိးစားေနရပါတယ္။

လူ႔စိတ္အေျခခံကုိ မသိဘဲနဲ႔ေတာ့ လူေတြ ႏုိင္ငံေရး မလုပ္သင့္။ လူသားမွာ အေျခခံလုိအပ္ခ်က္ေတြရွိတယ္။ လူဆုိတာ မက္ေမာၾကတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိရင္ ေသဆုံးတာနဲ႔ ဘာထူးလာမွာမုိ႔လဲ။ အားလုံး ၀ုိင္းေျမႇာက္ေပးလုိက္ပါၿပီ။ ေက်နပ္ေနတယ္လား။ အေရြ႕က ခင္ဗ်ားတုိ႔တေတြအတြက္ပဲျဖစ္မွာ။ ေခတ္ကာလကုိ ဖြဲ႕ဖုိ႔က ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေျပာရဲတာကလည္း ကဗ်ာဆရာေတြပဲရွိတယ္။ အစုိးရဆီပဲ ေမွ်ာ္ေနၾကတာပဲလုိ႔ေတာ့ မဆုိအပ္။ က်ဳပ္က ဖားေနတဲ့သူေတြထက္ ႐ုိးသားပါတယ္။ ျပည္သူကုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးသင့္တယ္။

တကယ့္တကယ္ေတာ့ မုိးလင္းကေန မုိးခ်ဳပ္ထိပဲ။ ေတြးေနရတာ။ ဒါေပသိ အေရြ႕ဆုိတာျဖစ္မလာဘူး။ စိတ္ကူးေတြရဲ႕ အက်ဥ္းသားဆုိလား။ သာယာပါတယ္ဆုိတဲ့ ၀န္းက်င္ေလးကလည္း စိတ္ထဲ ေနာက္က်ိေနေတာ့တာ။ အရင္းႏွီးဆုံးလူေတြကုိေတာ့ ေျပာျပျဖစ္တယ္။ သူတို႔ နားလည္ၾကတာေတာ့ မ ဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္လည္း ဘယ္မွေတာ့ သြားျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ ထုိင္လုိက္ ေတြးလုိက္  ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားျဖစ္လုိက္။ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ေတြကုိလႊတ္ခ်ပစ္လုိက္။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အဆက္ျဖတ္သလုိ ခံစားလာရတယ္။ ႐ူးေတာ့ ႐ူးမသြားေလာက္ပါဘူး။

ကုိယ့္အျပစ္နဲ႔ကုိယ္ ခံရမယ့္ေန႔ေတြလည္း ရွိေနျပန္ပါတယ္။ သိပ္ကုိ ႐ုိင္းစုိင္းလြန္းသူေတြကုိ မေ၀ဖန္မိဖုိ႔လည္း လုိတယ္။သူတို႔ ေလာက,က သိပ္ကုိ ေၾကာက္ရြံ႕ဖြယ္ရာပဲ။ ေလာကနဲ႔ခ်ီၿပီး မေျပာျဖစ္ဖုိ႔ မပတ္သက္ျဖစ္ဖုိ႔ ေတာ့ႀကဳိးစားေနပါတယ္။ အသက္႐ွဴမႈေတြ က်ပ္လြန္းလာရင္ ေ၀းေ၀းေျပးရမွာပဲ။ႏွလုံးမသာယာေစတဲ့သူေတြနဲ႔ ၾကံဳဆုံရမွာ အလုိလုိ  ၀မ္းနည္းေနတတ္ၿပီပဲ။ ကုိယ့္အမွားေတြအတြက္ ဆင္ျခင္ဖုိ႔ ပုိသတိထားမိဖုိ႔လုိ လာတာေပါ့။ ရပါတယ္။ မုန္႔လုံးကုိ စကၠဴကပ္ပါတယ္။ အခ်စ္ေရ မုန္႔လုံးကုိ စကၠဴကပ္တာေတြ ေလွ်ာ့ပါ။ အျမင့္ဆုံးခံႏုိင္ရည္ပဲ ဆုေတာင္းပါတဲ့။ ဖြတ္က်ားေတြနဲ႔ ဆက္ဆံဖုိ႔ေတာ့ ငါ့သတၱိေတြ သိပ္ရန္လုိေနတာ။ အခ်စ္ နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ကုိယ္က အသက္မျပည့္ဘူး။ တစ္ကုိယ္လုံး ၀ါးမ်ဳိထားသလုိ မုိးေရေတြက တစ္မုိးလုံး ၀ါးမ်ဳိထားၿပီးၿပီ။ ေျခေတြ လက္ေတြလည္း မသယ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ခ်ဳိက်တစ္ခြက္ကုိ မွာလုိက္တယ္။ ကုိယ့္စကားကုိ ၾကားၾကဟန္မတူပါဘူး။ ညက သန္းေခါင္ယံေက်ာ္လာၿပီ။ အနီးအနား၀န္းက်င္မွာလည္း မုိးေရထဲက ၀ါက်င့္က်င့္မီးေရာင္ေတြ။ ကုိယ့္အခန္းမွာဆုိရင္ ခုတင္ေပၚမွာ အတင္းထုိးအိပ္မိမွာ။ မုိးလင္းဖုိ႔က နာရီေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုိေသးတယ္။ လင္းေပါက္ဖြင့္ထားတဲ့ ဆုိင္ေလးထဲမွာပဲ မုိးလင္းရေတာ့မယ္ထင္ပါ့။ မနက္ျဖန္ေလး ၾကည္ၾကည္လင္လင္ႏုိးထဖုိ႔ ငါ တစ္ေမွးေတာ့ရေအာင္ ေမွးရမွာပဲ။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးဆုိတာ ပိုက္ဆံမရွိရင္ အသိမရွိရင္ ေတာႀကီးမ်က္မည္းႀကီးပါပဲ။ ရဲေတြ ကင္းလွည့္လာေနၾကၿပီ။

ၿမိဳ႕ေတာ္က မြန္းမြန္းက်ပ္က်ပ္ပဲ။ ႏုိးလာတယ္။ ဘက္ထရီမျပည့္တဲ့ မ်က္လုံးေတြလုိ YBS ကုိ ေစာင့္တယ္။ ကားအ၀ါႀကီးေတြက အစီအရီ ကုိယ့္ေရွ႕ လာရပ္တယ္။ ကုိယ္လည္း ကုိယ္သိတဲ့စာသားေတြကုိ ရြတ္တယ္။ မုိးနဲ႔ အသားမက်လွတဲ့အျဖစ္က ကုိယ့္မွာ ထီးပါမလာခဲ့ဘူး။ လုိရာခရီး သြားရဦးမွာ။ မုိးေမွ်ာ္တုိက္ႀကီးေတြ အစီအရီ မုိးထားတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ ငါ ဘယ္ဆီ ေရြ႕ေနတာလဲ။ ငါကေရာ ဘယ္ဆီသြားေနတာလဲ။ သူတို႔ကုိ ငါလည္း မသိပါဘူး။ သူတို႔ကလည္း ငါ့ကုိ မသိၾကဘူး။ တစ္ေလာကလုံးမွာရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ႏုိင္ဖုိ႔လည္း မလြယ္ပါဘူး။ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ၿပီးေတာ့လည္း ကြၽတ္တန္း၀င္ဖုိ႔က ပုိလုိ႔ေတာင္ မေသခ်ာဘူး။ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးကုိ ေရာက္ရွိလာတာဟာ ျပန္လည္ထြက္ခြာသြားဖုိ႔ပါပဲ။ အစက္ကေလးတစ္စက္ အစိတ္အပုိင္းေလး တစ္ခုအေနနဲ႔ ရွိေနဖုိ႔ လူအုပ္ႀကီးထဲမွာ တုိးေ၀ွ႕ေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ပါလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။ အလုိအေလ်ာက္ ေရးသားထားတဲ့ လမ္းၫႊန္ဆုိင္းဘုတ္ေတြရွိတဲ့ နယ္နိမိတ္ေတြရွိတယ္။ မနာလုိလုိ႔ ပစ္ခ်မိတဲ့ စိတ္ကူး ေတြကလည္း အမ်ားသားကလား။ ဒီဇင္ဘာက စေရရရင္ ဇန္န၀ါရီက ဒုတိယဆုပဲရမွာပါ။ပုံမွန္မီးမလာတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးကုိ အထင္ႀကီးမိခဲ့တာ ကုိယ့္ရဲ႕ဖြံ႔ၿဖဳိးေရး ေနာက္က်မႈေတြပါပဲ။ ေခတ္မီေအာင္ အင္တာနက္ထဲရွိသမွ် ေဒါင္းခ်ေနလုိ႔ မရဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ေနတုိင္း အထင္ႀကီးဖုိ႔ မေကာင္းပါဘူး။ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ ဇိမ္ဇိမ္ရွိရွိ ဖတ္ႏုိင္ဖုိ႔  လူသား သိကၡာတရားေတြ ျပည့္စုံေနဖုိ႔လုိတယ္ မဟုတ္လား။ ခုဘ၀က ကြၽတ္တန္းမ၀င္ႏုိင္ ေတာ့တာ ငါ့ ကိုယ္ငါေတာ့ သိသာေနသလုိပါပဲ။

ျမန္မာျပည္မွာ စိတ္ဆင္းရဲစရာတစ္ခုက ပညာရပ္ဆုိင္ရာ ကမၻာနဲ႔ အဆင့္မီ ဖတ္ခ်င္ရင္ ဘယ္မွ ၀ယ္မရျပန္ဘူး။ ေျမႇာက္ပင့္ၿပီး တက္က်မ္းေတြက ေငြရွာဖုိ႔ သိပ္လြယ္လြန္းတယ္။ စာအုပ္အေဟာင္းဆုိင္ေရာက္ေတာ့ ရွားပါး စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခ်င္တယ္။ သုေတသနနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကုိယ္ေလ့လာခ်င္တဲ့စာအုပ္ေတြက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဆီမွာ ေပါေပါမ်ားမ်ား ရွိမေနဘူး။ ဒါလည္း အျပစ္မဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္ဆယ့္ငါးႏွစ္က ကုိယ့္ ဘာသာ ပိတ္ထားခဲ့တာ။ ေနာက္ႏွစ္အစိတ္က သူမ်ားေတြ ပိတ္ဆို႔ထားတာခံရတာ။ မ်ဳိးဆက္ေတြ ေသဆုံးရင္း ေသဆုံးပဲေပါ့။ ၾကာပါၿပီ။

ေရြ႕ေနတယ္။ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ညေတြမွာဆုိ သိပ္သိသာတယ္။ခႏၶာကုိယ္တစ္ခုရခဲ့တယ္။ ဒါကုိ ေဖာက္ခြဲပစ္ႏုိင္တဲ့ ေလာကီေတြက မ်ားလွမဟုတ္လား။အေ၀းေျပးကားႀကီးကေတာ့ တအိအိပဲ။ အရင္ထက္စာရင္ ပုိေခ်ာ ေမြ႕လာသလုိပဲ။ ေခတ္ကုိး။ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ရရင္ေတာ့ ျမန္မာဇာတ္လမ္းေတြ မၾကည့္ျဖစ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာျပည္မွာ လူျဖစ္ခြင့္လည္း ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္ေနက်ပဲဟာ။  ပ႒ာန္းတရား ဖြင့္ေတာ့ ကုိယ္ နားလည္တာေတာ ့မဟုတ္ဘူး။ ခ်မ္းခ်မ္းေျမ့ေျမ့ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိ။ ႏုိးလာေတာ့ ခ်မ္းေျမ့ေနမိတာ။ ဘာနဲ႔မွတူတာ မဟုတ္ဘူး။

အခန္းက်ဥ္းေလးတစ္ခုမွာ ေနထုိင္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ပုိင္တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိန္တန္ရင္ ကုိယ္လည္း ေရြ႕ရမယ္ေလ။ လူေတြပဲ ေနထုိင္သြားၾကဖုိ႔ မ်ားမွာပါ။ ဒါေပသိ က်ဳပ္ရွိမွန္းသိေအာင္ ေျခာက္လွန္႔ေနလုိ႔ မျဖစ္ဘူး။ တိတိက်က်ေျပာခ်င္တာက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ကေလး ထြက္သြားခ်င္တာပဲ။ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္တဲ့သူေတြတခ်ဳိ႕ကုိေတာ့ လက္ခ်ဳိးေရထားတယ္။ သခၤါရတဲ့။ ဒီတရားပဲ အႀကိမ္ႀကိမ္ နားရည္၀ခ်င္မိတယ္။ မကြၽတ္မလြတ္ခင္ အထိေပါ့။

သူရဲေကာင္းလားဆုိ ေၾကာက္တတ္တယ္။ အမွန္တရားနဲ႔ေတြ႔ရင္ သူရဲေဘာေၾကာင္ၾကတာခ်ည္းပဲ။ ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္ ဇာတ္လမ္းအရ သ႐ုပ္ေဆာင္ သိပ္ေကာင္းလုိက္တာပါပဲ။ သူ မသိေအာင္ ျပံဳးျပ႐ုံပဲတတ္ႏုိင္တယ္။ အစြဲအလမ္းေတြက အမ်ားသား။ ဒီဇင္ဘာနဲ႔ ေ၀းရ႐ုံပါပဲ။ ေလယာဥ္ပ်ံေတြ ကြၽမ္းထုိးျပတာေလာက္က မအံ့ၾသေတာ့ပါ။ က်န္းမာေရးေကာင္းရင္ ရယ္ေနမိလိမ့္မယ္။ ငါကြယ္လြန္ရမွာကုိ နင္လည္း ျပ႒ာန္းလုိ႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

ျမန္မာျပည္ႀကီး စီးပြားေရးက်ေနတယ္ဆုိတာက ကုိယ္တုိ႔၀င္ေငြနဲ႔ လက္လွမ္းမမီတဲ့ အရာေတြ မ်ားလာတယ္။ ရွိေစေတာ့။ ေရႊတိဂံုကုိ ၀ေအာင္ ဖူးပစ္ခဲ့ပါတယ္။ အျပာေရာင္တိမ္ေတြ ျမင္ရၿပီဆုိရင္ နင္လားလုိ႔ ေအာက္ေမ့မိေနတာပါပဲ။ ငါ့ကုိယ္ငါေတာ့ အေငြ႕ေတြတလူလူေပါ့လို႔ ေအာက္ေမ့မိေနတုန္းမွာ ေရးမိသြားတယ္။ ေ၀ဒနာေတြက နင္ ဖန္တီးခဲ့တာပါ။ ဒါေပမဲ့ ယုံၾကည္ရာဘုရားကုိ ရည္စူးလုိက္ရတာပဲ။

September 5, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.