<

ညကို ကိုက္ဖဲ့ျခင္း

အခန္းထဲက အေမွာင္ကို ဘယ္လို ခပ္ထုတ္ပစ္ရမလဲ။ တစ္စုံတစ္ေယာက္က စိုက္ၾကည့္ခံေနရသလို ေခ်ာက္ခ်ားမႈက စိတ္ကို အစိုျပန္ေစတယ္။ ၀င္သက္ ထြက္သက္ကို နာရီလက္တံေပၚ ပစ္တင္ထားရတယ္။ မ်က္လုံးကို မွိတ္ထားလည္း ျမင္ကြင္းက ေပ်ာက္မသြားဘူး။ ထြက္ခြာသြားသူရဲ႕ ေက်ာျပင္ဟာ ဘာအစြန္းအထင္းမွ ရွိမေနဘူး။ “ရွင့္ကို မုန္းတယ္” အသံဟာ အေမွာင္နံရံမွာ စိုက္၀င္ၿပီး ဆတ္ဆတ္ခါေနတယ္။ တစ္ျခမ္းထဲရွိတဲ့ လကို အုန္းလက္ေတြက အမဲဖ်က္သလို ခြဲစိတ္ထိုးဆြလို႔။ ကိုယ့္အသက္ကို ေရငင္သလို ဆြဲယူေနရတာလည္း ေခြၽးတဒီးဒီး က်လို႔။ ေလဟာ ညရဲ႕နံရံနဲ႔ တိုက္မိၿပီး အေမွာင္မွာ ၿပိဳက်သြားတယ္။ ေဆးလိပ္ကို မရပ္မနား ဖြာ႐ႈိက္ေတာ့ မီးခိုးက လူကို ျပန္မ်ဳိသြားတယ္။
တစ္ခန္းလုံး ႐ႈပ္ပြေနတာပဲ။ အျမဲတမ္း အသုံးျပဳေနတဲ့ မတ္တတ္ပန္ကာရဲ႕ သံဆန္ခါမွာ ပင့္ကူမွ်င္ေတြ တက္ေနေသးတယ္။ ဘယ္ဘက္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ညာဘက္ကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေစာင္းအိပ္တဲ့ အခါမ်ဳိးမွာ ေနာက္ေက်ာ ဘယ္ဘက္ လက္ျပင္ေၾကာ ေအာက္က ေအာင့္ေအာင့္ေနတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း စိတ္က အဲဒီခံစားမႈအေပၚမွာ မရွိပါဘူး။ ရထားတဲ့ ဒဏ္ရာက စိတ္ရဲ႕ အလႊာပါးေပၚမွာ ျဖစ္တယ္။ ေသြးမထြက္ဘူး၊ ဒဏ္ရာ ပုံသဏၭာန္ မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ နာက်င္မႈကေတာ့ သတိရတိုင္း တဆစ္ဆစ္ ကိုက္ခဲေနေတာ့တာပဲ။

ဘ၀က ဘယ္အသက္အရြယ္မွာ စရတာတဲ့လဲ ။ အသက္ ၄၀ လား၊ အသက္ ၆၀ လား။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ရွင္သန္ျခင္းကေတာ့ စခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ စခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ အဆုံးကို မေရာက္မခ်င္း သြားေတာ့ေနရဦးမွာပဲ။ သြားေတာ့ သြားေနမိတာပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ကိုမွ မေရာက္ဘူး။ ျဖစ္လည္း ျဖစ္ေနတယ္။ ရွိလည္း ရွိေနတယ္။ ဒါကိုပဲ ေရေသအိုင္လို႔ ေခၚမလား။

■ ေရေသအိုင္

ဒီထက္လည္း ပိုျမန္လို႔ မရ၊ ဒီထက္လည္း ပိုေႏွးလို႔ မရ
ထိုးရပ္ပစ္လိုက္လို႔လည္း မျဖစ္၊ ရထားတဲ့အတိုင္း အသက္ဆက္လို႔
တစ္ရက္တစ္ရက္ မ႐ိုးရေလတဲ့ ထူးဆန္းဖြယ္ရာ
မနက္ခင္းထဲမွာ ဘာရွိသလဲ လက္ဖက္ရည္ခြက္ထဲကို ျမဲၾကည့္
ေန႔လယ္ခင္းဆီ ကိုယ္လႊတ္တင္ခဲ့တဲ့အတိုင္း
ေနေရာင္ျခည္ဟာ ညေနခင္းထဲ ေပ်ာ့ဖတ္ႏြမ္းအိလို႔
ျပတင္းေပါက္က ေငးၾကည့္ေနရတာပဲ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးတစ္ခုလို
ဓာတ္ႀကိဳးတန္းေပၚက ခိုေတြလို ခိုနားေနရတဲ့ ၿငီးေငြ႕မႈ
သစ္ရြက္ေတြဟာ ဒီလိုပဲ ေၾကြၿပီး ေဆြးျမည့္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွာလား
ဒီအေၾကာင္းအရာပဲ အျပန္ျပန္အထပ္ ထပ္စဥ္းစားေနမိတယ္
ငါ ဘယ္ေတာ့မ်ား အသစ္တစ္ဖန္ ေပါက္ေရာက္ရပါ့မလဲ
ပင့္ကူမွ်င္ေတြ ၿငိတြယ္ေနတဲ့ အေတြးဟာ အေမွာင္နံရံထဲမွာ
ပန္းခင္းေတြထဲမွာပဲ လိပ္ျပာေတြ ေပ်ာ္တာ အလွတရားေၾကာင့္ မဟုတ္ဘူး
အေတာင္ပံဟာ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔ ၿငိစြန္း စုတ္ျပဲခဲ့ေလတယ္။
အခ်စ္ဆိုတာ ခလုတ္ဖြင့္တိုင္း ပြင့္က်လာတတ္တဲ့ အလင္းေရာင္မ်ဳိး မဟုတ္ဘူးတဲ့။

ၾကယ္ေၾကြတာ ျမင္လိုက္ရတယ္။ အေျပာင္းအလဲ ျမန္လြန္းသလား။ စိုးရိမ္မႈဟာ လစ္တာနဲ႔ ၀င္လာတာပဲ။ မဟုတ္ေသးဘူး။ မနက္ျဖန္ ခ်ိန္းထားတာ ရွိေသးတာပဲ။ ပ်က္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ယုံၾကည္မႈမရွိရင္ ဆက္ဆံလို႔မရဘူး။ သံသယဟာ နံရံကို ကုတ္ျခစ္လို႔ ေနတယ္။ ေၾကာင့္ၾကမႈကင္းေအာင္ သိစိတ္ကို ေမ့ထားလည္း ခဏပဲ။ ခႏၶာကိုယ္ရဲ႕ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ ျပန္ကပ္လာတယ္။ အဲဒီလို သိေနတာကို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ မေက်နပ္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ စိတ္ကို တစ္ခုခု အလုပ္ေပးမွ ျဖစ္မယ္။ ထြက္တယ္ ၀င္တယ္။ ပိန္တယ္ ေဖာင္းတယ္။ ၀င္တယ္ ထြက္တယ္။ အေၾကြးေပးစရာ တစ္ေသာင္းခြဲ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ စားစရိတ္၊ ေနစရိတ္၊ အိမ္လခ၊ ရွင္သန္မႈက ထိတ္လန္႔စရာ ေကာင္းလာတယ္။ ငါဟာ အပိုသက္သက္ ျဖစ္ေနၿပီလား။
ဘာကို ေၾကာက္ေနတာလဲ။ မ်က္စိတစ္ဆုံး ေမာ့ၾကည့္ေနရတဲ့ တိုက္ျမင့္ျမင့္ႀကီးေတြကို ေၾကာက္ေနတာလား။ ျမင္ရၾကားရေတြကေတာ့ ကိုယ္ကလြဲရင္ အဆင္ေျပေနတယ္လို႔ ထင္ရတာခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ကို အားက်ေန႐ုံနဲ႔ မၿပီးဘူး။ အာ႐ုံကို လႊဲစမ္း၊ အျမင္ေတြကို ေျပာင္းစမ္းလို႔ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သတိေပးၿပီး ေအာက္ကို ငုံ႔ၾကည့္ရတယ္။ အဲဒီလို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕ ဘိလပ္ေျမ အုတ္႐ိုက္ေနတဲ့ မိသားစုေလးဆီ ေရာက္သြားတယ္။ သူတို႔မိသားစုမွာ ေလးႏွစ္အရြယ္ ကေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ကေလးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းေနတာ မေတြ႕ရဘူး။ အႀကီးကေလးက ဘိလပ္ေျမနဲ႔ သဲနဲ႔ ေရာေမႊလို႔။ အငယ္ကေလးက သဲပုံေပၚမွာ ေဆာ့လို႔။ ကိုယ့္အဖို႔ေတာ့ ဒီျမင္ကြင္းဟာ အားတက္စရာပါပဲ။

ဒီလိုသာ စိတ္ကို လႊတ္ထားလိုက္ရင္ မိုးလင္းသြားေတာ့မွာပဲ။ သြားေနတဲ့စိတ္ရဲ႕ ေနာက္ကို သတိေလးနဲ႔ လိုက္လိုက္ကပ္ၿပီး ၿငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားရတယ္။ ေျပးေနတဲ့စိတ္ကို မိတာနဲ႔ ၀င္တယ္ ထြက္တယ္။ ၀င္တယ္ ထြက္တယ္လို႔ သတိနဲ႔ မွတ္ရတယ္။ အဲဒီလို လြတ္လြတ္သြားတဲ့ စိတ္ကို ျပန္ခ်ဳပ္ၾကည့္လည္း ခဏပါပဲ။ ဆရာ၀န္က ေျပာတယ္။ အိပ္ေရး အပ်က္မခံပါနဲ႔။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အားေဆး ပုံမွန္ ေသာက္သင့္တယ္။ အသားအေရေတြ ေျပာင္းလာတယ္။ ေျခာက္ခန္း ၀ါက်င္လာတယ္။ ပုဇြန္ေတာင္ကို သြားရဦးမယ္။ ကိုဖုန္းလည္း မေပၚလာတာၾကာၿပီ။ ဒုကၡပဲ။ ႏွစ္ခ်က္ထိုးၿပီ ထင္တယ္။ မျဖစ္ေသးဘူး။ တစ္မ်ဳိးေျပာင္း မွတ္ၾကည့္မယ္။ တစ္၊ ႏွစ္၊ သုံး၊ ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္၊ သူတို႔လို ငါဘာလို႔ မျဖစ္ရမွာလဲ။ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္။ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ရမယ္။ ျပင္လို႔မရတဲ့ အမွားမွားခဲ့ေပၿပီ။ အဲဒီအမွားကို ရင္မဆိုင္ရဲဘူး။ ဒီကေရွ႕ ေကာင္းေအာင္ ေနေတာ့မယ္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ တစ္ခုခုေတာ့ တတ္စြမ္းသေလာက္ေလး လုပ္မွပါ။ ကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ကြၽတ္ အေမွာင္ထဲက နံရံဆီက အိမ္ေျမႇာင္ တစ္ေကာင္ရဲ႕ စုတ္ထိုးသံ ၾကားရတယ္။ သိစိတ္က အိမ္ေျမႇာင္စုတ္ထိုးသံနဲ႔ တိုးတိုက္မိတယ္။ အေမွာင္ကိုျမင္မွ ဒါဟာ ညပါလားလို႔ သတိရတယ္။ ေသခ်ာေပါက္ ညဆိုရင္ အိပ္ဖို႔ပဲ။ အိပ္မေပ်ာ္သူ တစ္ေယာက္၏ ညတာသည္ ရွည္လ်ား၏တဲ့။ ဘယ္ေလာက္အထိ ရွည္သြားတာလဲ။ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတာကိုက အိပ္မေပ်ာ္ဖို႔အေၾကာင္း ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာ သတိမထားမိဘူး။ အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔ နည္းလမ္းေတြ သိသေလာက္ လိုက္စဥ္းစားတယ္။

စိတ္ကို အလုပ္ေပးမွ ျဖစ္မယ္။ စိတ္ဟာ တစ္ခုခုကို လုပ္ရင္းနဲ႔ ေညာင္းညာသြားတဲ့အခါ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ငိုက္ျမည္းသြားမွာပဲ။ ဟုတ္ၿပီ၊ တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ပဲ။ ကုသိုလ္လည္းရ အိပ္ေရးလည္း၀။ ဂုဏ္ေတာ္ပြားမယ္။ ဟုတ္တယ္။ အရဟံ၊ အရဟံ၊ အရဟံ၊ အရဟံ…ၿမိဳ႕မွာ လူျဖစ္ခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ ကိုယ္သာၿမိဳ႕မွာ လူျဖစ္ခဲ့ရင္ အခုလို အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ အေဖသာ သက္ရွိထင္ရွားရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ။ ဆင္းရဲျခင္းဟာ ေမြးရာပါ နာတာရွည္ေရာဂါပဲ။ ခ်စ္သူ မရွိတာလည္း စိတ္က်ေရာဂါ ေ၀ဒနာတစ္ခုပဲ။ နည္းနည္းေလး သတိလြတ္လိုက္တာနဲ႔ ဒီအေတြးေတြက ၀င္လာတာပဲ။

ေဟာ၊ ၃ နာရီ ထိုးၿပီထင္တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ကဲ၊ အိပ္မရလည္း ေနကြာ။ သရဏဂုံပြားမယ္။ ဗုဒၶံ သရဏံ ဂစၦာမိ။ ဓမၼံ သရဏံ ဂစၦာမိ။ သံဃံ သရဏံ ဂစၦာမိ။ စိတ္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈကို သိစိတ္က ျပန္သိေနတာ အခက္ဆုံးပဲ။ မနက္ ေစာေစာ ထရမယ္။ မဂၤလာေဆာင္ သြားစရာ ရွိေသးတာပဲ။ ဘာလက္ဖြဲ႕ရပါ့။ အင္း၊ ဒီေကာင္ႀကီးေတာင္ မစြံဘူးလိုလိုနဲ႔ စြံသြားၿပီ။ ကမၻာရဲ႕တစ္ျခမ္းမွာေတာ့ ဒီအခ်ိန္ဟာ အလုပ္လုပ္ေကာင္းေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္း အရင္းႀကီးေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံျခားသြားၾကၿပီ။ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အေျခအေနေတြ၊ ဘ၀ေတြလည္း ျခားကုန္ၾကၿပီ။ မတူေတာ့ဘူး။ ကိုယ္သာပဲ စလက္စ ဘ၀တစ္၀က္နဲ႔ စမ္းတ၀ါး၀ါး ျဖစ္ေနတုန္းပဲ။

ပန္းေတြ ပြင့္ကုန္ၾကၿပီလား မသိ။ ၀တ္မႈန္ေတြရဲ႕ ေျခသံေတြကို ၾကားေနရသလိုပဲ။ ျခံေထာင့္က စပယ္႐ုံေလးဆီ စိတ္ေရာက္သြားေတာ့ ပြင့္ခ်ပ္ေတြရဲ႕ ႐ုန္းထသံကို အတိုင္းသား ၾကားရျပန္သည္။ ရနံ႔က ခန္းစည္းစကို တဒိုင္းဒိုင္းေဆာင့္လို႔။ မျဖစ္ေသးဘူး။ ျပန္မွတ္မယ္။ ၀င္တယ္ ထြက္တယ္။ ထြက္တယ္၊ မရဘူး ေနာက္တစ္မ်ဳိး ေျပာင္းမွတ္။ တစ္၊ ႏွစ္၊ သုံး၊ ေလး၊ ငါး။ မရေသးဘူး။ စိတ္က လတ္ဆတ္ေနတုန္းပဲ။ ေနာက္တစ္မ်ဳိး အရဟံ၊ အရဟံ၊ အရဟံ။ ေဘာလုံးသမား တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာင္းေရႊ႕ေၾကးဟာ ေပါင္သန္း ၈၀ ဆိုပါလား။ ဘုရား ဘုရား။ ကိုယ့္အဖို႔မွာေတာ့ ေငြကို ေကာင္းကင္ေပၚ တက္မရွာရတာပဲ ေက်းဇူးတင္စရာ။ အခုတစ္ေလာ ရင္ဘတ္ထဲက ေအာင့္ေအာင့္ေနတယ္။ ေဆးလိပ္ကို ေလွ်ာ့ေသာက္မွ ျဖစ္မယ္။ ေန႔လယ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ မနက္ျဖန္ ေစာေစာလာခ့ဲဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားအတြက္ အက်ဳိးမယုတ္ေစရပါဘူးတဲ့။ ဒါဟာ ေစာင့္ေနတဲ့ အခြင့္အေရးပဲ၊ ဘ၀တစ္ခု ေျပာင္းဖို႔ အစတစ္ခုလည္း ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။ ဟုတ္တယ္ သူ႔ကို သြားေတြ႕ရမယ္။ ဒီအခြင့္အေရး လြတ္သြားလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ဒါဟာ အသက္႐ွဴေခ်ာင္မယ့္ကိစၥပဲ။ ဒီကိစၥ အဆင္ေျပရင္ လမ္းပြင့္ၿပီ။ ၅ နာရီ ထိုးၿပီလား မသိ။ ၅ နာရီခြဲရင္ ထသြားမွပဲ။ ၿပီးေတာ့…။ မ်က္ခြံေတြ ေလးလံလာတယ္။ ေရာင္နီလာေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ မ်က္ခြံက တျဖည္းျဖည္း အိက်လာတယ္။ ေနာက္ လုံး၀ ေမွာင္က်သြားတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ အိပ္စက္ျခင္းဟာ ေနာက္က်ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔ ေရာက္ရွိလာတယ္။ နံနက္ခင္းရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ဟာ ျပတင္းေပါက္ကေန မ်က္ခြံမို႔မို႔ေပၚ ထိုးက်ေနေတာ့တယ္။

August 28, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.