<

ဘ၀သည္ အက္ေဆးေရးဆရာ

Photo: Bored Art

ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ စြဲထင္ေနတဲ့ အက္ေဆးေလးေတြရွိတယ္။ အဲဒီ အက္ေဆးေလးေတြဟာ ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ဖတ္ဖတ္ အျမဲသစ္ေနတယ္။ အျမဲလတ္ဆတ္ေနတယ္။ အျမဲဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနတယ္။ အဲဒီ အက္ေဆးေလးေတြထဲကေန ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လုိမွ ႐ုန္းထြက္လုိ႔ မရခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတေလ အဲဒီအက္ေဆးေလးေတြကုိ စာေပမိတ္ေဆြေတြနဲ႔ဆုံတုိင္း အျမဲေျပာျပျဖစ္ခဲ့တယ္။ မိတ္ေဆြေတြကလည္း ေခါင္းတညိတ္ညိတ္နဲ႔ အျမဲနားေထာင္ေပးခဲ့တယ္။ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ကုိယ့္ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း အဲဒီအက္ေဆးေလးေတြအေၾကာင္း ထုိင္ေတြးေနမိတယ္။ အဲဒီလုိ ေတြးေနရင္းနဲ႔ ဘာလုိ႔ ဒီအက္ေဆးေလးေတြက ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေနတာလဲလုိ႔ ျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတယ္။

မိတ္ေဆြေတြကုိလည္း စကားလက္ဆုံက်ၾကရင္ ကြၽန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေမးၾကည့္မိတယ္။ သူတုိ႔ စြဲစြဲထင္ထင္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရတဲ့ အက္ေဆးေလးေတြမ်ား ရွိေနသလားလုိ႔ေပါ့။ အဲဒီအခါက်ေတာ့မွ သူတုိ႔ဆီကေန အက္ေဆးေလးေတြ အလွ်ဳိအလွ်ဳိ ထြက္ေပၚလာေတာ့တယ္။ တလိမ့္ေခါက္ေကြး ျပဳတ္က်လာေတာ့တယ္။ အေျပးအလႊား ေျပး၀င္လာေတာ့တယ္။ သီခ်င္းေလးတေအးေအးနဲ႔လည္း ေပၚလာတတ္တယ္။ တခ်ဳိ႕မိတ္ေဆြေတြက်ေတာ့လည္း သူတုိ႔ကုိယ္တုိင္ အလုိအေလ်ာက္ အက္ေဆးေလးေတြအေၾကာင္းကုိ ဖြင့္ေျပာျပလာတတ္တယ္။ အဲဒီလုိ ေျပာျပတဲ့အခါတုိင္း အက္ေဆးေလးေတြဟာ သူတုိ႔ကုိယ္ထည္ေတြထဲမွာ ပူး၀င္စီးကပ္ေနသလုိ၊ ခ်ဳပ္လုပ္၀တ္ဆင္ထားသလုိပဲ ကြၽန္ေတာ္ ခံစားရတယ္။

အက္ေဆးေလးအေၾကာင္းကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္က စေျပာလုိက္ၿပီဆုိတာနဲ႔ အဲဒီအက္ေဆးေလးထဲကုိ အနီးအနားက လူေတြ အကုန္လုံး တုိး၀င္သြားေတာ့တယ္။ အက္ေဆးေလးကလည္း သူ႔အနီးအနားက လူေတြအကုန္လုံးကုိ ဖမ္းစားထားေတာ့တယ္။ အက္ေဆးစည္း၀ုိင္းထဲ က်ေရာက္ေနခဲ့သလုိေပါ့။ ဘယ္လုိမွ ႐ုန္းထြက္လုိ႔ မရဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔တစ္ေတြ။ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ၊ ပုံေသ ယူဆထားလုိ႔မရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ၊ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ စ႐ုိက္ေတြနဲ႔ အက္ေဆးေလးေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ဖမ္းစားထားတယ္။ တစ္ခါတေလ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အသက္႐ွဴသံေတြကုိ တုိင္မင္ေျပာင္းသြားေစသလုိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဟန္ခ်က္လြဲသြားသလုိလည္း ခံစားရတယ္။ ျပန္လည္တည့္မတ္ေပးလုိက္တာေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ သတၱိေတြကုိ ေမြးဖြားေပးလုိက္သလုိလည္း ခံစားလာရတတ္တယ္။ ဒီလုိနဲ႔ အက္ေဆးေလးေတြရဲ႕ အနီးအနား၊ စည္း၀ုိင္းထဲကေန ဘယ္လုိမွ ႐ုန္းထြက္လုိ႔ မရခဲ့ဘူး။

တစ္ခါတေလ အက္ေဆးေလးေတြထဲကေန ႐ုန္းထြက္ဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီလုိ ႐ုန္းထြက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေလေလ အက္ေဆးေလးေတြထဲ တုိး၀င္မိေလေလ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အက္ေဆးေလးေတြရဲ႕ ကုိယ္ထည္ထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ၀င္ေရာက္ေနမိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ေလာကဓံရဲ႕ အဆင္မေျပမႈေတြ၊ အခက္အခဲေတြနဲ႔ ၾကံဳတုိင္း ကြၽန္ေတာ္ အက္ေဆးေလးေတြကုိ ေမ့ေပ်ာက္သြားၿပီလုိ႔ ထင္လုိက္မိတယ္။ ထြက္ေျပးသြားၿပီလုိ႔ ထင္လုိက္မိတယ္။ အဲဒီလုိ ထင္လုိက္မိခ်ိန္မွာပဲ ‘ဘြားခနဲဆုိ’ အက္ေဆးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ကုိယ္ထင္ျပလာေတာ့တယ္။ ဘယ္လုိမွ ေရွာင္လုိ႔မလြတ္ခဲ့ဘူး။ တစ္ခါတေလ ေပ်ာ္စရာအျဖစ္အပ်က္ေတြထဲ ေပ်ာ္၀င္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာလည္း အက္ေဆးေလးကုိ ကြယ္ေပ်ာက္သြားၿပီလုိ႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ အက္ေဆးေလးက ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ေက်ာကေန ပခုံးကုိ လွမ္းပုတ္ျပန္ပါတယ္။

တစ္ခါတုန္းက စာေပမိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ေျပာျပတဲ့ အက္ေဆးေလးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အနီးအနားမွာရွိတဲ့ လူေတြအားလုံးကုိ အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ သူ ကုိယ္တုိင္ အက္ေဆးထဲမွာ ၀င္ေရာက္ေနခဲ့တာလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ အဲဒီလုိ ၀င္ေရာက္ေနခဲ့တာကုိ သူကုိယ္တုိင္လည္း မသိခဲ့ရွာဘူး။ သူ ကုိယ္တုိင္ မသိသလုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ကုိ ေျပာျပေနခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔လည္း မသိခဲ့ပါဘူး။ ဒီလုိပဲ သူေျပာျပတာကုိ နားေထာင္ေနခဲ့႐ုံပါပဲ။ သူ႔ဘ၀အတြက္ အံ့ၾသဖြယ္ရာ အလွည့္အေျပာင္းေတြ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ ေျပာျပေနခ်ိန္မွာ အက္ေဆးေလးက သူ တင္မက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ဘ၀ေတြထဲကုိပါ ခုန္၀င္လာသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။

ဒီလုိပါပဲေလ၊ အက္ေဆးဆုိတာ။ လူတုိင္းဟာ ကုိယ္စီအေၾကာင္းေလးေတြကုိ ေျပာမျပလည္း တစ္စုံတစ္ရာကုိေတာ့ ေျပာျပေနသလုိပါပဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ စကားလုံးေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ မေျပာျဖစ္ၾကလည္း အသက္႐ွဴသံေတြထဲမွာေတာ့ ေျပာေနၾကတာပါပဲ။ ဒါဟာ ဘ၀၊ ဘ၀ေတြထဲမွာ ပူး၀င္စီးကပ္ေနတဲ့ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလးေတြပါပဲ။ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလးတစ္ခု အေၾကာင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

အဲဒီအက္ေဆး ကုိယ္ထည္ေလးတစ္ခုကုိ အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ ျပန္ေရးမယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ အႀကိမ္ႀကိမ္ စဥ္းစားမိခဲ့ေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ စာရြက္ေပၚအထိ ခ်မေရးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ စိတ္ကူးထဲမွာပဲ ေပၚလာလုိက္၊ ေပ်ာက္သြားလုိက္နဲ႔ေပါ့။ အျမဲတမ္းလည္း ေပၚမေနတတ္သလုိ အျမဲတမ္းလည္း ေပ်ာက္ဆုံးမသြားခဲ့ပါဘူး။ တစ္ခါတေလ ေပၚလာတုန္းမွာ ေရးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးလုိက္ရင္ တစ္စုံတစ္ရာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေရးဖုိ႔ရာ တုံ႔ဆုိင္းသြားခဲ့ရတယ္။ အက္ေဆးေလးဟာ သူ႔ဘာသာ ကုိယ္ထည္ေလးတစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ တည္ရွိေနတာ ေကာင္းမလားလုိ႔ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ ေရးလုိက္ရင္ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလး ပ်က္စီးသြားမလားဆုိၿပီး စိတ္ပူေနခဲ့တယ္။ ေနာက္ အက္ေဆးကုိယ္ထည္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ကုိလည္း ကြၽန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားရေသးတယ္။ သူဟာသူ႔ ရွင္သန္ေနျခင္းကုိ အက္ေဆးဆန္ဆန္ေနရင္း ႏွစ္သက္မိေနခဲ့သလား။ ဒါမွမဟုတ္ ကြၽန္ေတာ္ေရးမယ့္ အက္ေဆးေလးထဲမွာပဲ ၀င္ေရာက္ ေနထုိင္ခ်င္ေနသလားဆုိတာ မွန္းဆရခက္ပါတယ္။

အက္ေဆးကုိယ္ထည္ေလးအျဖစ္ တည္ရွိေနတဲ့သူဟာ တစ္ခ်ိန္က သူ႔ဘ၀အေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပခဲ့ေသးတယ္။ သူဟာ ‘ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာေနတဲ့ ေရလုပ္သားငါးဖမ္းသမား’ တစ္ေယာက္ပါ။ ေန႔တုိင္းနီးပါး ပင္လယ္ျပင္ကုိထြက္ၿပီး ငါးဖမ္းရတယ္ေပါ့။ သူ႔အေၾကာင္းေတြကုိ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာျပခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ သူ႔အတြက္ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏုိင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနႏုိင္ပါတယ္။ သူက သူ႔အလုပ္သာ အျမဲလုပ္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ပါ။ အဲဒီလုိလုပ္ေနရင္း သူ႔ဘ၀ရဲ႕ အစိတ္အပုိင္းေတြကုိ တစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေျပာျပခ်င္ေနခဲ့တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။

တစ္ေန႔တာ ပင္လယ္ျပင္မွာ ငါးထြက္ဖမ္းလုိ႔ ရတဲ့ငါးေတြကုိ ငါးအ၀ယ္ဒုိင္ေတြမွာ ေရာင္းခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ အိမ္ျပန္လာတယ္။ ဒါ သူ႔ရဲ႕ ေန႔စဥ္ဘ၀ပုံစံပါပဲ။ ဘာမွ သိပ္ထူးထူးျခားျခားေတာ့ မရွိဘူး။ အဲဒီကာလေတြက ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမစ္၀ကြၽန္းေပၚသားပီပီ ကမ္းေျခကုိေတာ့ တစ္ခါတေလ ေရာက္ေနတတ္ပါတယ္။ ေရာက္တုိင္းလည္း အဲဒီငါးဖမ္းေရလုပ္သားကုိ အျမဲေတြ႕ေနခဲ့တယ္။ ၾကာလာေတာ့လည္း တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ စကားေျပာျဖစ္ၾကရင္း ရင္းႏွီးသြားရေတာ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ ကြၽန္ေတာ္ ကမ္းေျခကုိ ေရာက္သြားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာသူ ပင္လယ္ျပင္ထဲ ငါးထြက္ဖမ္းေနလုိ႔ မဆုံျဖစ္ခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလုိအခါေတြက်ရင္ အဲဒီလူကုိ သတိရတာနဲ႔အတူ ပင္လယ္ျပင္ဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေတာ္ေလး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ဆုိတာ ဘာလဲ။ ဘာအတြက္ တည္ရွိေနတာလဲ။ ေရလုပ္သား ငါးဖမ္းသမားေတြအတြက္ သီးသန္႔တည္ရွိေနတာလား။ အဲဒီလုိ ေတြးရင္ ဒါဟာ အေတာ္ေလး တစ္ဖက္သတ္ဆန္တဲ့ အေတြးဆုိတာ သိသာႏုိင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ေရလုပ္သားအတြက္ေတာ့ ပင္လယ္ျပင္ဟာ သူတုိ႔အတြက္ သီးသန္႔ တည္ရွိေနတဲ့အရာလုိ႔ စိတ္ထဲစြဲထင္ေကာင္း ထင္ေနႏုိင္ပါတယ္။ သူ႔အတြက္ တုိက္ပြဲ။ သူ႔ မိသားစုအတြက္ အိပ္မက္။ ဒီလုိ ထင္ေနႏုိင္ပါတယ္။

သူက သူ႔အလုပ္ကုိ ၿငီးေငြ႕လာေၾကာင္း ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပတယ္။ တစ္စုံတစ္ရာ ေျပာင္းလဲလုပ္ကုိင္ခ်င္တယ္လုိ႔လည္း ေျပာတယ္။ သူ အဲဒီလုိ ၿငီးေငြ႕ေနေပမယ့္ သူ႔အလုပ္ကုိသူ စြန္႔လႊတ္ႏုိင္ဖုိ႔ မတတ္ႏုိင္ခဲ့ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္က ေမးေတာ့ ဒီအလုပ္က သူတတ္စြမ္းတဲ့ အဓိက အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း ျဖစ္ေနခဲ့လုိ႔ပဲ။ ဒါကုိ သူ ႐ုန္းမထြက္ႏုိင္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္႐ုန္းထြက္ႏုိင္မလဲေလ။ သူ႔မွာ ဇနီးနဲ႔၊ ကေလးေတြနဲ႔ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ သူလုပ္ေနက်အတုိင္းပဲ ပင္လယ္ျပင္ကုိထြက္၊ ငါးဖမ္းတဲ့အလုပ္ကုိ ဆက္လုပ္ေနခဲ့တယ္ေပါ့။

သူ႔အလုပ္ေပၚ ၿငီးေငြ႕လာမႈကုိ ေျပေပ်ာက္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ့္ဆီက အၾကံဥာဏ္ေတြ ေတာင္းခဲ့ေသးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္စုံတစ္ရာ အၾကံေပးဖုိ႔ မတတ္ႏုိင္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွ အၾကံမေပးႏုိင္ေတာ့မွ သူ႔ရဲ႕အၾကံအစည္ကုိ ေျပာျပေတာ့တယ္။ အဲဒီအၾကံအစည္အတုိင္းပဲ သူ႔ဘ၀ရဲ႕ ၿငီးေငြ႕လာမႈေတြကုိ ေျဖေဖ်ာက္ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ ႐ုတ္တရက္ၾကည့္ရင္ ယုံႏုိင္စရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ သူတကယ္ပဲ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ထင္တယ္။

ငါးဖမ္းထြက္ရင္းနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔ သူအိမ္ကုိ ေစာေစာျပန္လာခဲ့တယ္ေပါ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း သူ႔ဇနီးကုိ သူ ၿမိဳ႕ထဲကုိ ေစ်း၀ယ္ ထြက္ခုိင္းခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးကုိ ၀ယ္ခုိင္းတာေတြက သေဘၤာေဆးဘူးမ်ဳိးစုံတခ်ဳိ႕ရယ္၊ ေဆးသုတ္ဖုိ႔ စုတ္တံတခ်ဳိ႕ရယ္။ ေနာက္ ကေလးေတြရဲ႕ ညေနစာအတြက္ ႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာတခ်ဳိ႕ရယ္။ သူ႔ဇနီးအတြက္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ၀ယ္ဖုိ႔အတြက္လည္း မွာလုိက္ေသးတယ္။ သူ႔ဇနီးကေတာ့ သူ႔ေယာက်္ားသူ႔အေပၚ ဒါ ပထမဆုံး ထူးထူးျခားျခား ဆက္ဆံတာလုိ႔ ေတြးရင္း သူ႔ကုိ မ်က္စိအေၾကာင္သားနဲ႔ စုိက္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္လို႔ သူ ေျပာျပတယ္။

ဒီလုိနဲ႔ သူ႔ဇနီး ေစ်း၀ယ္ရာကေန ျပန္လာေတာ့ သူ႔အလုပ္ကုိ စလုပ္ပါေတာ့တယ္။ ကေလးငယ္ေလးေတြကေတာ့ ညေနစာကုိ တေပ်ာ္တပါးႀကီးနဲ႔ စားေသာက္ေနၾကေတာ့တယ္။ သူကေတာ့ သေဘာၤေဆးဘူးမ်ဳိးစုံကုိ ဟုိအေရာင္စပ္၊ ဒီအေရာင္စပ္နဲ႔ သူ႔အိမ္ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာစာေတြ၊ ေဘးအကာေတြကုိ လုိက္သုတ္ခဲ့တယ္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာမွ သူ ေဆးသုတ္တာ ၿပီးသြားခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးကုိ သူသုတ္ထားတဲ့ ေဆးအေရာင္ေတြ လွလားလုိ႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူ႔ဇနီးလည္း ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးရဲ႕ ပုံမွန္၀တ္ေနက်မဟုတ္တဲ့ အ၀တ္အစားေတြ ၀တ္ထားတာကုိ ၾကည့္ရင္း တဟားဟားနဲ႔ သူရယ္ေမာေနခဲ့တယ္။ သူ႔ဇနီးလည္း သူ႔လုိပဲ သူေဆးသုတ္ထားတာကုိၾကည့္ၿပီး တဟားဟားနဲ႔ ရယ္ေမာခဲ့တယ္ေပါ့။ သူ႔ဇနီးက ရွင္ဒီေန႔ ဘာေတြလုပ္ေနတာလဲ ေမးေတာ့ သူ အေျဖတစ္ခုေပးဖုိ႔ ကုိ တုံ႔ဆုိင္းေနခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ဘာေျပာခ်င္တာလဲဆုိတာကုိေတာ့ သူေရာ၊ သူ႔ ဇနီးပါ သိေနမွာပါ။

သူ အဲဒီလုိ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေျပာျပၿပီးခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔ကုိ တစ္ခုေမးလုိက္တယ္။ ခင္ဗ်ား ဟုိအရင္က ေျပာခဲ့တဲ့ ပင္လယ္ျပင္ထဲ ေန႔စဥ္ ငါးထြက္ဖမ္းရတဲ့အလုပ္ကုိ ၿငီးေငြ႕တယ္ဆုိတာကုိေရာ အခု ဘယ္လုိ စိတ္ထဲမွာ ခံစားမိေနေသးလဲလုိ႔ ေမးၾကည့္မိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာင္းလဲပစ္လုိ႔ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့အရာေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္မခံေတာ့ဘဲ ေျပာင္းလဲပစ္ဖုိ႔ အခြင့္သာတဲ့အရာေတြကုိပဲ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့ေတာ့ ၿငီးေငြ႕ျခင္းဟာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိ ခံစားရတယ္လုိ႔ဆုိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ အိမ္ေလးကုိ ကြၽန္ေတာ္ သေဘၤာေဆးေတြ ၾကံဳသလုိ သုတ္ခဲ့တယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ မိန္းမကုိ အရင္နဲ႔မတူတဲ့ အျပဳအမူေတြ ျပဳလုပ္ေစခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့္အလုပ္ရဲ႕ ၿငီးေငြ႕မႈကုိ ေခ်ဖ်က္ဖုိ႔ လုံေလာက္တဲ့ အေၾကာင္းေတြလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ထင္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အေျပာင္းအလဲတစ္ခုေရာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလားလုိ႔ ဆုိတယ္။

သူေျပာျပတာေတြကုိ နားေထာင္ရင္း၊ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ပါ လုိက္ပါေျပာင္းလဲေနခဲ့တယ္လုိ႔ ထင္မိတယ္။ ဘာေျပာင္းလဲသြားလဲဆုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သူ႔အေၾကာင္း အက္ေဆးေလး တစ္ပုဒ္ေရးဖုိ႔ အစီအစဥ္ကုိ ေနာက္ဆုတ္လုိက္ရတာပဲလုိ႔ ထင္မိတယ္။

August 18, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.