<

အနိမ့္ဆုံးလုပ္ခလစာႏွင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းဒဏ္ေၾကာင့္ ဘ၀မ်ားခါးေနသည္

အနိမ့္ဆံုးလုပ္ခလစာႏွင့္ ၀န္ထမ္းလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ဆႏၵျပေတာင္းဆိုေနသည့္ စက္မႈဇုန္၀န္ထမ္းမ်ားအား ေတြ႕ရစဥ္

လက္ထဲက ပိုက္ဆံကို ၾကည့္ရင္း မၾကည္ၾကည္လိႈင္ သက္ျပင္းရွည္ႀကီး ခ်မိသည္။ ယခုလတြင္ အလုပ္ပါးသည့္အတြက္ လခႏွင့္ OT ေပါင္းမွ လခက ႏွစ္သိန္းမျပည့္ခ်င္။ သူ႔အတြက္ တစ္လစာ သံုးေငြ ငါးေသာင္းကိုဖယ္ၿပီး က်န္သည့္ေငြ တစ္သိန္းခြဲခန္႔ကို ရြာမွ မိဘႏွစ္ပါးအတြက္ ေဆးဖိုးႏွင့္ စားစရိတ္ လႊဲေပးရန္ ဘဏ္သို႔ ေျခဦးလွည့္ခဲ့သည္။

မၾကည္ၾကည္လိႈင္သည္ ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ျမန္ေအာင္ၿမိဳ႕နယ္၊ ကညႊတ္ကုန္း ေက်းရြာသူျဖစ္ၿပီး ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမ သံုးေယာက္အနက္ အငယ္ဆံုးသမီးလည္း ျဖစ္သည္။ အႀကီးႏွစ္ေယာက္က အိမ္ေထာင္က်သြားသျဖင့္ က်န္ရွိသည့္ မိဘႏွစ္ပါးကို သူ၏ လုပ္ခလစာေလးျဖင့္ ရွာေဖြေကြၽးေမြး ေနသူလည္း ျဖစ္သည္။

မၾကည္ၾကည္လိႈင္ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္ခဲ့သည္မွာ ေလးႏွစ္ခန္႔ရွိၿပီ ျဖစ္သည္။ ရန္ကုန္ေရာက္သည့္ေန႔မွစ၍ အထည္ခ်ဳပ္ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ရင္း မိဘႏွစ္ပါးကို ရွာေဖြေကြၽးေမြးခဲ့သည္။ သူ၏ မိဘႏွစ္ပါး အသက္အရြယ္ ႀကီးရင့္လာသည့္အတြက္ က်န္းမာေရးမေကာင္း၊ ခ်ဴခ်ာသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူက နာတာရွည္ေရာဂါျဖစ္ၿပီး မိခင္ျဖစ္သူက မ်က္လံုးခြဲထားရသည္။ တစ္လထက္တစ္လ မိဘႏွစ္ပါး၏ စားစရိတ္ထက္ ေဆးကုသစရိတ္ကို အလ်င္မီေအာင္ မၾကည္ၾကည္လိႈင္တစ္ေယာက္ ျဖည့္ဆည္းေပးရသည္။

မၾကည္ၾကည္လိႈင္၏ အသက္မွာ ၂၅ ႏွစ္ျဖစ္ေသာ္လည္း လူငယ္ပီပီ အေပ်ာ္အပါးကို မမက္အား။ လစဥ္သူသံုးဖို႔ ဖယ္ထားသည့္ ေငြငါးေသာင္းထဲမွ အေဆာင္လခႏွင့္ စားစရိတ္အတြက္ ေလာက္ငေအာင္ မနည္းၿခိဳးျခံေျခြတာ၍ ေနထိုင္ခဲ့သည္မွာ ရန္ကုန္ကို စေရာက္ကတည္းကပင္။

အေဆာင္ငွားခက တစ္လကို ငါးေသာင္း။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္နဲ႔ စပ္တူေနထိုင္သည့္အတြက္ အေဆာင္ငွားခက တစ္လကို ႏွစ္ေသာင္းခြဲ ရွိေနသည္။ လစဥ္ သူသံုးဖို႔ ေငြငါးေသာင္းက အေဆာင္ငွားခနဲ႔တင္ ႏွစ္ေသာင္းခြဲ ပလံုသြားၿပီျဖစ္သည္။ က်န္ေငြ ႏွစ္ေသာင္းခြဲျဖင့္ တစ္လလံုး သူဘယ္လိုမ်ား ႐ုန္းကန္ေနသနည္း။

“ညီမက တစ္လကို ႏွစ္သိန္းရတယ္ဆိုရင္ ညီမအတြက္ အေဆာင္ခနဲ႔ စားစရိတ္ကို ငါးေသာင္းေလာက္ပဲ ဖယ္ၿပီး က်န္တဲ့တစ္သိန္းခြဲကို မိဘေတြဆီပို႔တယ္။ ညီမကေတာ့ တစ္လလံုး ငါးေသာင္းနဲ႔ ေလာက္ေအာင္ သံုးတယ္။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ အိမ္မွာက စားစရိတ္ထက္ မိဘေတြရဲ႕ ေဆးဖိုးက ပိုအေရးႀကီးေနေတာ့ သူတို႔ကို ပိုၿပီးေပးရတာ” ဟု ဆိုနင့္စြာျဖင့္ သူကဆိုသည္။

လစဥ္ ေငြေၾကးမေလာက္ငမႈမ်ား ရွိေနေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား၏ ေဖးမမႈေၾကာင့္ ယေန႔အထိ သူ႔ဘ၀က အဆင္မေျပမႈ သံသရာထဲတြင္ တ၀ဲလည္လည္ ျဖစ္ေနတုန္းပင္။

“ညီမမွ မပို႔ရင္လညး္ အိမ္မွာက မိဘေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ၿပီး ေကြၽးေမြးမယ့္သူက မရွိဘူး။ အခက္အခဲေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ၿပီးရင္ စားေရးေသာက္ေရးအျပင္ မိဘေတြရဲ႕ ေဆးဖိုး၀ါးခကလည္း ရွိေသးတယ္။ မိဘႏွစ္ပါးစလံုးကလည္း အသက္ႀကီးၿပီဆိုေတာ့ အလုပ္က မလုပ္ႏိုင္ဘူး” ဟု မၾကည္ၾကည္လိႈင္က ဆိုသည္။

နယ္မွ မိဘႏွစ္ပါး၏ စားစရိတ္ႏွင့္ ေဆးဖိုးကို လစဥ္အလ်င္မီႏိုင္ဖို႔ မၾကည္ၾကည္လိႈင္တစ္ေယာက္ ထမင္းတစ္နပ္ပဲ စားခဲ့ရသည့္ ေန႔ေပါင္းက မေရတြက္ႏိုင္၊ ေရေသာက္ဗိုက္ေမွာက္ အိပ္ခဲ့ရသည့္ ညေပါင္းက မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ နက္ခဲ့သည္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ လိႈင္သာယာ၊ ေရႊလင္ပန္း၊ ေရႊျပည္သာ၊ ေရႊေပါကၠံ၊ မဂၤလာဒုံ၊ ေတာင္ဒဂုံ၊ ေျမာက္ဒဂုံ၊ ဒဂုံဆိပ္ကမ္း၊ ေျမာက္ဥကၠလာႏွင့္ ေတာင္ဥကၠလာၿမိဳ႕နယ္မ်ားရွိ စက္မႈဇုန္မ်ား အပါအ၀င္ စက္မႈဇုန္ေပါင္း ၂၉ ဇုန္ရွိေၾကာင္း အလုပ္သမား၊ လူ၀င္မႈ ႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အား ၀န္ႀကီးဌာန၏ စာရင္းမ်ားအရ သိရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံု ၃၅၀ ခန္႔ရွိေနၿပီး ၀န္ထမ္း ၂၄၀၀၀၀ ရွိတဲ့အနက္ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းမွာ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုမွ အလုပ္သမား အမ်ားအျပားသည္ ဧရာ၀တီတိုင္း ေဒသႀကီးႏွင့္ ရခုိင္ျပည္နယ္တုိ႔မွ လာၾကသည္။

ဧရာ၀တီတိုင္းေဒသႀကီးသည္ ၂၀၀၈ ခုနစ္တြင္ နာဂစ္မုန္တိုင္းကို ဆိုးဆိုးရြားရြား ခံခဲ့ရၿပီး ရခိုင္ျပည္နယ္မွာလည္း ၂၀၁၀ ခုနစ္တြင္ ဂီရိမုန္တိုင္းဒဏ္ကို ခံခဲ့ရေသာ ေဒသျဖစ္သည္။ သိန္းႏွင့္ခ်ီေသာ ယင္းေဒသခံျပည္သူမ်ား၏ အိုးအိမ္ႏွင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္းမ်ား ပ်က္စီးဆံုးရံႈးမႈမ်ားေၾကာင့္ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ႏိုင္ရန္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕က စက္မႈဇုန္မ်ားကဲ့သို႔ေသာ ေနရာမ်ားတြင္ လုပ္ကိုင္၍ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခခ် လာျခင္းျဖစ္သည္။

ထို႔ျပင္ အစိုးရ၊ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ခ႐ိုနီႀကီးမ်ား၏ စီမံကိန္းကို အေၾကာင္း ျပဳေတာင္းဆုျပည့္ခဲ့ၾကသည့္ အ တြက္ ေက်းရြာေနျပည္သူမ်ားက သူ တို႔၏ လယ္ယာေျမမ်ားကို စြန္႔ခြာ၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းလာျခင္း ကလည္း စက္မႈဇုန္တြင္ အလုပ္လုပ္ကိုင္သူမ်ားလာရန္ႏွင့္ က်ဴးေက်ာ္ ေနထိုင္မႈေတြျဖစ္လာရန္အတြက္ ပင္မေသြးေၾကာ တစ္ခုလို ျဖစ္ေနသည္။

၂၀၁၅ ၾသဂုတ္တြင္ အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြ တစ္ေန႔က်ပ္ ၃၆၀၀ ကို အတည္ျပဳခဲ့ၿပီး စက္တင္ဘာ ၁ ရက္တြင္ အသက္၀င္ခဲ့ေသာ္လည္း အလုပ္သမား ၁၅ ဦးႏွင့္ ေအာက္ လုပ္ငန္းငယ္မ်ားမွာ ယခုႏႈန္းထားႏွင့္ သက္ဆိုင္ျခင္း မရိွေပ။

၂၀၁၅ စက္တင္ဘာ ၁ ရက္ တြင္ အနည္းဆံုးအခေၾကးေငြ စတင္ က်င့္သံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း လုပ္ငန္းရွင္ မ်ားဘက္က အခ်ိန္မွန္ေၾကး၊ ရက္မွန္ ေၾကး၊ ကြၽမ္းက်င္အဆင့္ေဘာနပ္၊ ဆုေၾကးေငြႏွင့္ ဖယ္ရီခမ်ားကုိ ရပ္ ဆိုင္းလိုက္သည့္အတြက္  လစာတိုး ေသာ္လည္း ရရွိသည့္ႏႈန္းထားမွာမူ ယခင္အတိုင္းပင္ျဖစ္ေနသည္။

ထို႔ျပင္ အနည္းဆံုးအခေၾကး ေငြ က်ပ္ ၃၆၀၀ ဟု ဆိုေသာ္လည္း အလုပ္သင္ သံုးလအတြက္ တစ္ေန႔လွ်င္ အနည္းဆံုးအခေၾကးေငြ က်ပ္ ၁၈၀၀၊ အစမ္းခန္႔ကာလ သံုးလအ တြက္ က်ပ္ ၂၇၀၀ အျဖစ္ အဆင့္ခြဲ ထားသည့္ စနစ္လည္း ရွိေသးသည္။ ထိုသို႔ ေျခာက္လလုပ္ကိုင္ၿပီးမွသာ အလုပ္ရွင္ဘက္က အလုပ္ခန္႔အပ္ လွ်င္ ေငြက်ပ္ ၃၆၀၀ ကို စတင္ရရွိ မည္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ သတ္မွတ္ထားသည့္ အနိမ့္ ဆံုး လုပ္ခလစာသည္ အျမင့္ဆံုးတြင္ ရွိေနသည့္ အေနအထားပင္။

ယင္းအနည္းဆံုးအခေၾကးေငြ ဥပေဒသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏွင့္ မတိမ္းမယိမ္း ျဖစ္ေစခဲ့ေသာ္လည္း ကေမၻာဒီယား၊ ဗီယက္နမ္တို႔ထက္ နိမ့္က်ေသာေၾကာင့္ အာရွေဒသအတြင္း အနိမ့္ဆံုး ျဖစ္ခဲ့သည္။

ေရွ႕ေျပးအသံ (Progressive Voice) ၏ ၂၀၁၆ ခုနစ္ ဒီဇင္ဘာက ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ အစီရင္ခံစာတြင္ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခဲ့သည့္ အထည္ခ်ဳပ္ အလုပ္သမား ၉၅ ရာခိုင္ႏႈန္းက ပံု မွန္အားျဖင့္ တစ္ပတ္လွ်င္ ေျခာက္ရက္ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ အလုပ္သမား ၈၈ ရာခိုင္ ႏႈန္းမွာ ပံုမွန္အားျဖင့္ တစ္ရက္လွ်င္ ၁၀ နာရီႏွင့္အထက္ အလုပ္လုပ္ၾကရသည္ ဟူ၍လည္းေကာင္း ေျဖၾကားခဲ့သည္။ အလုပ္သမားမ်ား အေနျဖင့္ အခ်ိန္ပိုလုပ္ရန္ ျငင္းဆန္မႈ နည္းျခင္းက အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္ၿပီး ျငင္းဆန္ႏိုင္ေၾကာင္း မသိျခင္း၊ လူေနမႈစရိတ္ျမင့္တက္ေန သည္ကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ အခ်ိန္ပို လုပ္ခလစာ လိုအပ္ျခင္း သို႔မဟုတ္ တစ္ခါတစ္ရံ အတင္းအက်ပ္ေစခိုင္း ခံရျခင္းႏွင့္ ၿခိမ္းေျခာက္အႏိုင္က်င့္ ခံရျခင္းတို႔ ပါ၀င္ေၾကာင္း အစီရင္ခံက ဆိုသည္။

အနည္းဆံုးအခေၾကးေငြ သတ္မွတ္ျခင္းေၾကာင့္ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္း အပါအ၀င္ ကုန္ထုတ္လုပ္ငန္း တစ္ခုလံုးတြင္ အလုပ္သမားတစ္ဦး ခ်င္း၏ ပွ်မ္းမွ်လစာ တိုးျမင့္လာ ေသာ္လည္း အလုပ္သမားအမ်ားစု အတြက္မူ လူေနမႈစရိတ္က ေလာက္ငမႈ မရွိေသးေပ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆို ေသာ္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ကုန္ ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္လာမႈေၾကာင့္ အလုပ္သမားမ်ားမွာ အနည္းဆံုးအခ ေၾကးေငြ မသတ္မွတ္မီ ကာလမ်ားကဲ့သို႔ပင္ ၀မ္းေရးအတြက္ အလ်င္မီေအာင္ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားေနရဆဲ ျဖစ္သည္။

၂၀၁၅ ခုနစ္ စက္တင္ဘာ ၁ ရက္က စတင္အသက္၀င္ခဲ့သည့္ အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြ တစ္ရက္ က်ပ္ ၃၆၀၀ သတ္မွတ္ၿပီးေနာက္ပိုင္း သံုးလအတြင္း အေျခခံ စားေသာက္ကုန္မ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းမ်ား တရိပ္ရိပ္ ျဖင့္ ထိုးတက္လာခဲ့သည္။ ထို႔ုျပင္ အေဆာင္ငွားရမ္းခမ်ားပါ တိုးျမင့္လာသည့္အတြက္ အလုပ္သမားမ်ား၏ လုပ္ခလစာ တိုးျခင္းသည္ စကားအရာသာ ထင္ခဲ့သည္။

အေျခခံ စားေသာက္ကုန္ထဲတြင္ အထင္ရွားဆံုးျပရမည္ ဆိုပါက ယခင္ ကန္စြန္းရြက္ တစ္စည္းကို က်ပ္ ၁၅၀၊ ၂၀၀ ခန္႔သာ ေပးရေသာ္လည္း အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြ သတ္မွတ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ က်ပ္ ၃၀၀ အထိ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ထို႔ျပင္ ေန႔စဥ္စားေနရသည့္ ဆန္ေစ်း၊ ဆီေစ်းႏွင့္ ေနာက္ေဖးမီးေခ်ာင္သံုး ကုန္ပစၥည္းမ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းမ်ားမွာလည္း အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြ သတ္မွတ္ၿပီး သံုးလအတြင္း တရိပ္ရိပ္ ျမင့္တက္လာသည္။

ဆန္ေစ်းႏႈန္းမွာ ၂၀၁၅ ခုနစ္ စက္တင္ဘာတြင္ ဖ်ာပံုေပၚဆန္း တစ္အိတ္လွ်င္ က်ပ္ ၄၄၀၀၀ရွိရာမွ ႏို၀င္ဘာတြင္ က်ပ္ ၄၅၅၀၀ သို႔ လည္းေကာင္း၊ ေရႊဘိုေပၚဆန္း တစ္ အိတ္လွ်င္ က်ပ္ ၅၁၅၀၀ မွ က်ပ္ ၅၄၀၀၀ သို႔လည္းေကာင္း၊ ေျမာင္းျမ ေပၚဆန္းတစ္အိတ္လွ်င္ က်ပ္ ၄၄၅၀၀ မွ က်ပ္ ၄၇၀၀၀ သို႔လည္း ေကာင္း၊ ဧည့္မထတစ္အိတ္လွ်င္ က်ပ္ ၂၅၀၀၀ မွ က်ပ္၂၈၀၀၀ သို႔ လည္းေကာင္း၊ ငစိန္တစ္အိတ္လွ်င္ က်ပ္၂၀၀၀၀ မွ က်ပ္၂၁၅၀၀ သို႔ လည္းေကာင္း အသီးသီး ေစ်းတက္ လာခဲ့သည္။ ယင္းေစ်းႏႈန္းမ်ား သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္း ေရာင္းခ်ေနေသာ ဆန္ဆိုင္အခ်ိဳ႕မွ ေကာက္ယူထားသည့္ေစ်းႏႈန္းမ်ားျဖစ္ၿပီး ေစ်းႏႈန္း အနည္းငယ္ အေျပာင္းအလဲ ရွိႏိုင္ ေသာ္လည္း ဆန္ေစ်းႏႈန္းက တက္ သည္မွာ အေသအခ်ာပင္။

ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ င႐ုတ္၊ ၾကက္သြန္ စသည့္ စားေသာက္ကုန္ပစၥည္းမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျပည္သူမ်ား ေန႔စဥ္စားေသာက္ေနရသည့္ အစားအေသာက္မ်ားျဖစ္သည္။ ယင္းအေျခခံ စားေသာက္ကုန္ေစ်းႏႈန္းမ်ား တက္လာသည့္အတြက္ အေျခခံစက္႐ံု၊ အလုပ္႐ံု အလုပ္သမားမ်ားမွာ အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြ က်ပ္  ၃၆၀၀ တိုးျမင့္ရရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဒံုရင္းဘ၀၌သာ က်င္လည္႐ုန္းကန္ေနရဆဲ ျဖစ္သည္။

“ကုန္ေစ်းႏႈန္းကေတာ့ တစ္လနဲ႔ တစ္လ မတူဘူး။ အရင္လတုန္းက ဆိုရင္ေတာင္ ဆန္တစ္ျပည္ကို က်ပ္ ၂၀၀၀ ေလာက္နဲ႔ ၀ယ္လို႔ရ ေသးတယ္။ အခုလက္ရွိမွာ က်ပ္ ၂၅၀၀ တန္ေလာက္မွ ဆန္က ေကာင္းေကာင္းကန္းကန္း စားရတာ။ က်ပ္ ၁၈၀၀၊ က်ပ္ ၁၅၀၀ ဆို တာက ဆန္ကြဲကို စားေနရတဲ့အ တိုင္းပဲ။ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ဒီလိုျမင့္တက္လာတဲ့အေပၚမွာ အလုပ္သမားေတြအေနနဲ႔ လုပ္ခလစာက ဖူလံုမႈ မရွိဘူး။ ဖူလံုမႈ မရွိတဲ့အေပၚမွာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကလည္း အေနာက္ကေန အခ်ိန္နဲ႔ တစ္ေျပးညီ ျမင့္တက္လာေတာ့ ကြၽန္မတို႔ရဲ႕ လုပ္အားက လုပ္သာလုပ္ေနရတယ္။ ကြၽန္မတို႔ အလုပ္သမားေတြမွာ သင့္တင့္မွ်တတဲ့ စားေသာက္ေနထိုင္မႈမ်ိဳးကို အခုခ်ိန္အထိ မရရွိေသးဘူး” ဟု အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုမွ အလုပ္သမ တစ္ဦးက ေျပာသည္။

အနည္းဆံုးအခေၾကးေငြ ဥပေဒအရ ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္လွ်င္ အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြကို ျပန္လည္သတ္မွတ္ ရမည္ဟု ျပ႒ာန္းထားေသာ္လည္း သံုးႏွစ္အၾကာ ၂၀၁၈ ခုနစ္ ေမလေရာက္မွ အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြကို က်ပ္ ၃၆၀၀ မွ က်ပ္ ၄၈၀၀ သို႔ တိုးျမႇင့္သတ္မွတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။

ထိုသို႔ အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြကို တစ္ရက္လွ်င္ က်ပ္ ၄၈၀၀ သို႔ တိုးျမႇင့္သတ္မွတ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ အေမရိကန္- တ႐ုတ္ ကုန္သြယ္ေရး စစ္ပြဲေၾကာင့္ ျပည္တြင္း၌ ႏိုင္ငံျခား ေငြလဲလွယ္ႏႈန္း စံခ်ိန္တင္ ျမင့္တက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာက်ပ္ေငြတန္ဖိုး ကိုးရာခိုင္ႏႈန္းအထိ က်ခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အဓိက စီးပြား ေရးျပႆနာမ်ားျဖစ္သည့္ ကုန္သြယ္ေရး လိုေငြမ်ားျခင္း၊ ပို႔ကုန္ နည္းပါးျခင္း၊ ဘတ္ဂ်က္လိုေငြ မ်ားျပားျခင္း၊ ျပည္တြင္းျပည္ပ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ နည္းပါးျခင္း၊ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈ က်ဆင္းျခင္း၊ ေစ်းကြက္အတြင္း ေဒၚလာလိုအပ္ခ်က္ မ်ားျပားျခင္း စသည့္ ျပႆနာမ်ားကို မေျဖရွင္းႏိုင္ေသာ အခ်ိန္တြင္ ႏိုင္ငံျခားေငြ လဲလွယ္ႏႈန္း ျမင့္တက္ခဲ့ၿပီး ျမန္မာက်ပ္ေငြတန္ဖိုး က်ဆင္းခဲ့ျခင္းက ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရးကိုသာမက အေျခခံ လူတန္းစားမ်ားအထိပါ ႐ိုက္ခတ္ခဲ့သည္။

ျမန္မာက်ပ္ေငြ က်ဆင္းသည့္အျပင္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏွင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ျမင့္တက္လာမႈေၾကာင့္ အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြကို တိုးျမႇင့္သတ္မွတ္ခဲ့ေသာ္လည္း အေျခခံအလုပ္သမား လူတန္းစားမ်ား၏ ၀င္ေငြႏွင့္ ထြက္ေငြမွာ ပိုလွ်ံဖို႔ထက္ အေၾကြးမတင္လွ်င္ပင္ ေက်းဇူးတင္ရမည့္ကိန္း ဆိုက္ေနသည္။

လက္ရွိတြင္ ဆန္၊ ဆီ၊ ဆား၊ င႐ုတ္၊ ၾကက္သြန္ စသည့္ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္မ်ား၏ ေစ်းႏႈန္းမ်ားသည္ တရိပ္ရိပ္ ေစ်းတက္လ်က္ရွိသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အတြင္း ေရာင္းခ်ေနသည့္ ေစ်းမ်ားတြင္ ကန္စြန္းရြက္ တစ္စည္းကိုပင္ က်ပ္ ၄၀၀ ျဖင့္ ၀ယ္ စားေနရသည္။ ၾကက္ဥတစ္လံုးလွ်င္ အရြယ္အစားလိုက္၍ က်ပ္ ၁၂၀ မွ ၁၇၀၊ ဘဲဥတစ္လံုးလွ်င္ အရြယ္အစားလိုက္၍ က်ပ္ ၁၄၀ မွ က်ပ္ ၂၀၀ အထိ ေစ်းႏႈန္းက ရွိေနသည္။

ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးၿဖိဳးမင္းသိန္းကမူ ကုန္ေစ်းႏႈန္းျမင့္တက္ရာတြင္ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္မ်ား အမ်ားႀကီး ေျပာင္းလဲသြားျခင္း မရွိေၾကာင္း ဘီဘီစီ သတင္းဌာနႏွင့္ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခန္းတြင္ ေျဖၾကားခဲ့သည္။

စီမံကိန္းနဲ႔ ဘ႑ာေရး၀န္ႀကီးဌာန ဗဟိုစာရင္းအင္းအဖြဲ႕၏ လစဥ္ပံုမွန္ ထုတ္ျပန္ေနသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စားသံုးသူ ေစ်းဆႏႈန္းႏွင့္ ေငြေၾကးေဖာင္းပြမႈႏႈန္း အေျခအေန အစီရင္ခံစာမ်ားတြင္ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္ ေစ်းႏႈန္းမ်ား လစဥ္ျမင့္တက္လ်က္ရွိသည္။

“ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြတက္လာေတာ့ ညီမတို႔ ရတဲ့လစာနဲ႔ သိပ္ၿပီး အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ အခု စက္႐ုံမွာ ႏိုင္ငံျခားက Order မရေတာ့ O.T လည္းမေခၚေတာ့ဘူး။ O.T ဆင္းေနရရင္ လစာပိုရေတာ့ အဆင္ေျပတာ ေပါ့။ O.T လည္းမရွိေတာ့ေရာ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ တစ္လလုံး ပ်က္ရက္မရွိဆင္းမွ လစာက်ပ္ ၁၉၀၀၀၀ ေလာက္ပဲရတယ္။ အရင္ ကန္စြန္းရြက္တစ္စည္း က်ပ္ ၂၀၀ ပဲ။ ၿပီးေတာ့ က်ပ္ ၃၀၀ ကေန အခု က်ပ္ ၄၀၀ ျဖစ္လာၿပီ။ ၾကက္သြန္၊ အာလူးတို႔ ငါးတို႔ ေစ်းေတြတက္လာတယ္။ အလုပ္အကိုင္က မေကာင္းရတဲ့အထဲ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက တက္လာေတာ့ မိသားစုနည္းတဲ့သူဆို ကိစၥမရွိေပမဲ့ မိသားစုမ်ားတဲ့ သူဆိုရင္ အဆင္မေျပဘူးေပါ့။ အေဆာင္ခ၊ အခန္းခ၊ ေရဖိုး၊ မီးဖိုး၊ စားေသာက္စရိတ္ေတြနဲ႔ အ၀တ္အစားေတြ ဘာေတြ ၀ယ္လိုက္ရင္ တစ္လတစ္လ အပိုအလွ်ံဆိုတာ သိပ္မရွိဘူး။ နယ္က မိသားစုဆီလည္း တစ္လကို ကိုးေသာင္း၊ တစ္သိန္းေလာက္ ျပန္ပို႔ရေသးတယ္” ဟု ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ျမန္ေအာင္ၿမိဳ႕၊ သေျပကုန္းေက်းရြာမွ ရန္ကုန္သို႔ လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ေနသူ မၾကည္ျပာက လက္ရွိၾကံဳေတြ႕ေနရသည့္ အခက္အခဲမ်ားကို ေျပာျပသည္။

ထို႔ျပင္ ရသည့္လခမွာ အေဆာင္စရိတ္၊ စားစရိတ္ႏွင့္ မိဘမ်ားထံ ေငြပို႔ရသည့္အတြက္ ေစ်းေပါသည့္ အစားေသာက္မ်ားကိုသာ ၀ယ္ယူစားေသာက္ရျခင္းေၾကာင့္ က်န္းမာေရးခ်ဴခ်ာမႈမ်ားလည္း ရွိလာသည္ဟု အလုပ္သမားမ်ားက ဆိုသည္။

“ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြ ျမင့္တက္လာတဲ့အတြက္ ကြၽန္မတို႔ ၀ယ္မစားႏိုင္ဘူး။ ဒီလို ၀ယ္မစားႏိုင္တဲ့အတြက္ ေစ်းေပါတဲ့ဟာေတြကို ၀ယ္ရတယ္။ အဲဒီေတာ့ အလုပ္သမားေတြက အလုပ္လည္း ပင္ပန္းတယ္။ အစားအေသာက္ အာဟာရကိုလည္း သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေအာင္ မစားႏိုင္တဲ့ က်န္းမာေရးေတြ ထိခိုက္လာတာ ရွိတယ္” ဟု ပိတ္သိမ္းလိုက္သည့္ Seduno အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ုံမွ အလုပ္သမ မႏွင္းသဇင္က ဆိုသည္။

အနည္းဆံုး အခေၾကးေငြ က်ပ္ ၄၈၀၀ တိုးျမႇင့္ သတ္မွတ္လိုက္ေသာ္လည္း လုပ္ငန္းရွင္မ်ားဘက္မွ အလုပ္သမားမ်ား လစဥ္ရရွိေနသည့္ အျခားခံစားခြင့္မ်ားကို မေပးေတာ့သည့္အတြက္ မည္သို႔မွ် ထူးျခားသြားျခင္း မရွိေၾကာင္း အလုပ္သမားမ်ားက ဆိုသည္။

ၿပီးခဲ့သည့္ ဇြန္လက လိႈင္သာယာစက္မႈဇုန္ (၂) မွ ၾကာဆန္စက္႐ုံ တစ္႐ံုတြင္ အျခားခံစားခြင့္မ်ား မရေတာ့သည္ကို မေက်နပ္သည့္ အလုပ္သမားမ်ားက စုေပါင္း၍ ဆႏၵျပရာ၌ စက္႐ံုမွ လုပ္သက္ေလ်ာ္ေၾကးေပးၿပီး အလုပ္မွ ထုတ္ပယ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ အလုပ္လက္မဲ့ဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိသြားသည့္ အလုပ္သမားမ်ားလည္း ရွိေနသည္။

“အျခားစက္႐ုံေတြမွာ သြားေလွ်ာက္ထားေပမဲ့ မေခၚေသးဘူး။ ကြၽန္မက အသက္ ၃၀ ေက်ာ္ၿပီ ဆိုေတာ့ တျခားစက္႐ုံေတြက အသက္ႀကီးလုိ႔ဆိုၿပီး အလုပ္မေခၚခ်င္ၾကဘူး။ သူတို႔က၂၀ ေက်ာ္ေလးပဲ အလုပ္ခန္႔ခ်င္ၾကတာ။ အလုပ္ကမရွိပါဘူးဆိုမွ ကုန္ေစ်းႏႈန္းက တက္လာေတာ့ အဆင္မေျပပါဘူး။ အိမ္ကေနေတာင္ ပိုက္ဆံျပန္ေတာင္းေနရတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အလုပ္ေလး တစ္ခုေလာက္ အျမန္လိုခ်င္တယ္။ အလုပ္မရခင္ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ပိုက္ဆံေခ်းၿပီး စားေသာက္ေနရတာေပါ့။ အိမ္ကလည္း အဲဒီအေၾကာင္းေတြ မသိဘူး” ဟု အလုပ္ထုတ္ပယ္ ခံထားရသည့္ အလုပ္သမတစ္ဦးက ဆိုသည္။

အလုပ္သမားမ်ားဘက္တြင္ ၀င္ေငြႏွင့္ ထြက္ေငြ မေလာက္ငသည့္ ျပႆနာမ်ား ရွိေနသကဲ့သို႔ အလုပ္ရွင္ ဘက္တြင္လည္း အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္းက႑၌ သယ္ယူပုိ႔ေဆာင္စရိတ္ ႀကီးျမင့္မႈႏွင့္ အလုပ္သမား ျပႆနာမ်ားက ႀကီးမားသည့္ စိန္ေခၚမႈ ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ စက္႐ုံအခ်ဳိ႕ ပိတ္သိမ္းမႈမ်ား ရွိေနသည္။

ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ အထြက္နည္းျခင္း၊ အခ်ိန္မီ Export မလုပ္ႏုိင္ျခင္း၊ စက္႐ံုငွားရမ္းခ ႀကီးျမင့္ျခင္းႏွင့္ အနိမ့္ဆံုး လုပ္ခလစာ တုိးျမင့္လာျခင္းတုိ႔ေၾကာင့္ လိႈင္သာယာၿမိဳ႕နယ္တြင္ ဖြင့္ထားသည့္ Seduno (Myanmar) အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံု ႐ုတ္တရက္ ပိတ္သိမ္းခ့ဲသည္။ စက္႐ံုအေနျဖင့္ ၀န္ထမ္းမ်ားအား လုပ္ခလစာႏွင့္ ဥပေဒပါ နစ္နာေၾကးမ်ားကို ဇြန္ ၃၀ ရက္က ထုတ္ေပးသည္ဟု ထုတ္ျပန္သည္။

Seduno (Myanmar) အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံု ပိတ္သိမ္းၿပီး မၾကာမီအခ်ိန္တြင္ လႈိင္သာယာၿမိဳ႕နယ္မွ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ုံ အပါအ၀င္ စက္႐ုံ ၁၄ ႐ုံမွာ သုံးလအတြင္း ပိတ္သိမ္းခဲ့သည့္ သတင္းက ပ်ံ႕ႏွံ႔ခဲ့သည္။ ပိတ္သိမ္းသြားသည့္ စက္႐ံုအေရအတြက္မွာ ၂၀၁၈ ခုႏွစ္ ေမ ၇ ရက္မွ ဇူလုိင္ ၁၀ ရက္အထိ ၁၄ ႐ံုရွိေနၿပီး မိေက်ာင္းပီနံအိတ္စက္႐ံု၊ ပုလဲအထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံု၊ ၀ါးဟားဟား ေရခဲမုန္႔စက္႐ုံ၊ ျမတ္ပန္းေမႊး သနပ္ခါးစက္႐ုံ၊ ေရခဲေတာင္ အေအးခန္းစက္႐ုံ၊ Cham Zon အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ုံ၊ Success Time ဖိနပ္စက္႐ုံ၊ Beauty Place လူသုံးကုန္စက္႐ုံ၊ Kuwahara အထည္စစ္စက္႐ံု၊ TMP ငါးဖမ္းပုိက္စက္႐ုံ၊ ၿမိဳ႕မဆင္ျဖဴေတာ္ ပဲသန္႔စင္စက္႐ုံ၊ United Knitting Myanmar Co.,Ltd ေျခအိတ္စက္႐ုံ၊ Popular အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုႏွင့္ North Shore အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုတုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းထြက္ခဲ့သည္။

“ကြၽန္မတို႔ဆီကုိ စက္မႈဇုန္ ဥကၠ႒က ပုိ႔ထားတာပါ။ စက္႐ံုပိတ္သိမ္းတာ ဘာေၾကာင့္ ပိတ္သိမ္းတာလဲဆုိတာ ရွိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ဟာေတြက ေခတ္နဲ႔မေလ်ာ္ညီေတာ့လုိ႔ ပိတ္သိမ္းရတာမ်ဳိးေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ေခတ္နဲ႔မေလ်ာ္ညီေတာ့ဘူး။ ၿပိဳင္ဘက္ေတြ ေရာက္လာတယ္။ ရပ္တည္ႏုိင္စြမ္းမရွိလုိ႔ ပိတ္သိမ္းတာေတြ ရွိပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္ ပိတ္သိမ္းသလဲ ဆုိတာကုိ သူတုိ႔က အေၾကာင္းျပခ်က္ ရွိပါလိမ့္မယ္” ဟု ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီး လႊတ္ေတာ္ ဘ႑ာေရး၊ စီမံကိန္းႏွင့္ စီးပြားေရး ေကာ္မတီဥကၠ႒ ေဒၚစႏၵာမင္းက ေျပာၾကားသည္။

ကုန္သည္စက္မႈ အသင္းခ်ဳပ္ (UMFCCI) မွ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴး ေဒၚခုိင္ခုိင္ႏြယ္က “စက္႐ံုေတြ ပိတ္တယ္လုိ႔ၾကားတယ္။ ပိတ္ဖုိ႔ရွိတယ္လုိ႔ ၾကားတယ္။ အဓိကကေတာ့ ထုတ္လုပ္မႈလုပ္ငန္း အလုပ္ေပါ့။ ထုတ္လုပ္မႈလုပ္တဲ့ အလုပ္႐ုံေတြက ႏုိင္ငံျခား ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံတာလည္း ရွိတယ္။ ျပည္တြင္းရင္းႏွီး ျမႇဳပ္ႏွံတာလည္း ရွိတယ္။ ထုတ္လုပ္မႈ အပုိင္းမွာပဲ ႏုိင္ငံနဲ႔ ျပည္တြင္း ပူးေပါင္းလုိ႔ျဖစ္ေစ၊ ျပင္ပပုိ႔ ထုတ္လုပ္တာရွိတယ္။ ပိတ္သြားတဲ့ ႐ံုေတြထဲမွာ ေလ့လာရသေလာက္ ႏုိင္ငံျခားပုိင္တဲ့ လူ ၈၀၀၊ ၉၀၀ ေလာက္ရွိတဲ့႐ံုလည္း ပိတ္တယ္လုိ႔ ၾကားတယ္။ ျပည္တြင္း လုပ္ငန္းေလးေတြ ပိတ္တယ္လုိ႔လည္း ၾကားတယ္။ ေနာက္ဆုံး ေရခဲမုန္႔ထုတ္တဲ့ ျပည္တြင္းအလုပ္႐ံု ပိတ္တာလည္း ၾကားတယ္” ဟု ဆုိသည္။

ယင္းကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ လိႈင္သာယာစက္မႈဇုန္ရွိ စက္႐ံု ၁၄ ႐ံုသည္ အားလုံးပိတ္သိမ္းျခင္း မဟုတ္ဘဲ အနည္းငယ္သာ ပိတ္သိမ္းျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ရန္ကုန္တုိင္းေဒသႀကီး အစုိးရအဖြဲ႕မွ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိး ေရးရာ၀န္ႀကီး ဦးေဇာ္ေအးေမာင္က ေျပာၾကားသည္။

“လိႈင္သာယာ စက္မႈဇုန္မွာရွိတဲ့ စက္႐ံု ၁၄ ႐ံု အားလုံး ပိတ္သြားတယ္ဆုိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပိတ္တယ္ဆုိတာ နည္းနည္းပါးပါးေလး ပိတ္တာပါ။ က်န္တဲ့စက္႐ံုေတြက ေနရာ ေရႊ႕တာေရႊ႕တယ္။ ေပါင္းတာက ေပါင္းတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီဟာက ရန္ကုန္တုိင္းမွာ စက္႐ံုတစ္႐ံုၿပီးတစ္႐ံု ပိတ္တယ္ဆုိတာ မဟုတ္ပါဘူး” ဟု ၀န္ႀကီး ဦးေဇာ္ေအးေမာင္က ဆို သည္။

ထို႔ျပင္ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီးတြင္ အလုပ္အကိုင္ရွားပါးၿပီး အလုပ္သမားမ်ား အလုပ္ျပဳတ္ေတာ့မည္ဆိုသည့္ ကိစၥသည္ ဟုတ္မွန္မႈ မရွိေၾကာင္း ၀န္ႀကီးက ျငင္းဆန္ထား သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအေနျဖင့္ အထည္ခ်ဳပ္လုပ္ငန္း ေရရွည္တည္တံ့ခိုင္ျမဲေရးအတြက္ အလွမ္းေ၀းေနေသးသည္ဟု ၂၀၁၆ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာက ထုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ ေရွ႕ေျပးအသံ (Progressive Voice) ၏ “အနိမ့္ဆံုးကို ျမႇင့္တင္ေပးျခင္း” အစီရင္ခံစာ၌ ေဖာ္ျပထားသည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ စီးပြားေရးမေကာင္းသည့္အတြက္ စက္႐ံုအခ်ဳိ႕ ပိတ္သိမ္းမႈမ်ား ရွိေနျခင္းေၾကာင့္ အလုပ္လက္မဲ့ဦးေရ ပိုမ်ားလာႏိုင္သည့္အျပင္ အလုပ္ရွင္ဘက္မွ တိမ္းေရွာင္သြားသည့္အတြက္ လုပ္ခလစာ မရေသးသည့္ အလုပ္သမားမ်ားလည္း ရွိေနသည္။ ၿပီးခဲ့သည့္ ဇူလိုင္လတြင္ ပခုကၠဴစက္မႈဇုန္က Myanmar Fu Fung အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုမွ အလုပ္ရွင္မွာ တိမ္းေရွာင္သြားသည့္အတြက္ စက္႐ံုအလုပ္သမား ၃၀၀ ေက်ာ္ အေနျဖင့္ လုပ္ခလစာရရွိရန္ ဌာနဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးညိႇႏိႈင္းေနရဆဲ ျဖစ္သည္။

ထိုသတင္းမ်ားကို ၾကားသိရခ်ိန္တြင္ မၾကည္ၾကည္လိႈင္ တစ္ေယာက္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားမိသည္ဟု ဆိုသည္။ သူတစ္ေယာက္တည္းအတြက္ ဆိုလွ်င္မူ ကိစၥမရွိေသာ္လည္း လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ နာမက်န္းျဖစ္ေနသည့္ မိဘႏွစ္ပါး၏ စားစရိတ္ႏွင့္ ေဆးကုသစရိတ္ကို ေထာက္ပံ့ေပးေနရသည့္အတြက္ စိုးရိမ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။

မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ အေျခအေနအရ အထည္ခ်ဳပ္စက္႐ံုတြင္ မိေ၀းဖေ၀း လာေရာက္ အလုပ္လုပ္ ေနရေသာ္လည္း မၾကည္ၾကည္လိႈင္က သူ႔တြင္ ရည္မွန္းခ်က္ တစ္ခုရွိေၾကာင္း ဖြင့္ဟသည္။

“ပိုက္ဆံစုၿပီးရင္ ရြာမွာ အိမ္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ေလာက္တည္ၿပီး မိဘေတြကို ရွာေကြၽးမယ္လို႔ စိတ္ကူး ထားတယ္” ဟု မၾကည္ၾကည္လိႈင္က အားပါးတရဆိုသည္။

 

August 12, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.