<

ဘ၀စာေမးပြဲ

သူမ ဖတ္ေနတဲ့ နာေရးေၾကာ္ျငာေတြထဲမွာ မွတ္မိေနဆဲ အမည္တစ္ခုကို သတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္။ အသက္က ၄၄ ႏွစ္။ ဇနီးနဲ႔ ကေလးသံုးေယာက္ က်န္ခဲ့တာပဲ။ သူ႔ဖခင္ရဲ႕ ႀကီးမားတဲ့ရာထူးေနာက္မွာ အခုေတာ့ (ၿငိမ္း) ဆိုတဲ့ စာသားနဲ႔။ သူမရဲ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္း သူဘ၀ကို စိတ္ဆင္းရဲမႈ၊ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈမ်ားစြာနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ေစခဲ့တဲ့ အဲဒီလူနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္ကာလေတြကို သူမ ျပန္လည္သတိရလိုက္မိပါတယ္။ သူမ ပထမႏွစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀မွာ သူက ဒုတိယႏွစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား။

ထက္လင္းေသာ္ဆုိတဲ့ သူ႔အမည္က သူမတို႔ ပတ္၀န္းက်င္က မိန္းကေလးေတြ ပါးစပ္ဖ်ားထဲမွာ အလြန္ကို ေရပန္းစားသတဲ့။ အထင္ႀကီးၾကသူေတြ၊ ခင္မင္ရင္းႏွီးလိုၾကသူေတြ၊ အပိုင္သိမ္းလိုသူေတြၾကားမွာ အဲဒီအရာေတြကို စိတ္မ၀င္စားလွဘဲ ကိုယ့္ကမၻာ ေလးထဲမွာကိုယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္ေနတဲ့ သူမကိုမွ လာၿပီးစိတ္၀င္စားသတဲ့။ သူ႔ကို သူမ စိတ္မ၀င္စားခဲ့တာက အထာေပးတာလည္း မဟုတ္၊ ေစ်းကိုင္တာလည္း မဟုတ္ခဲ့ပါ။ အမွန္တကယ္ကို ဘယ္လိုမွအထင္ႀကီးစိတ္ ၀င္စားလို႔ မရခဲ့တာ။ အဲဒါက သူ႔ကိုစိန္ေခၚ တယ္လုိ႔ သူခံစားခဲ့ရတာ သူမ အျပစ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ယေန႔တုိင္ ယံုၾကည္ေနဆဲ။ သူ႔ကို စိတ္၀င္စားေနတဲ့ အျခားမိန္းကေလးေတြ ရွိေနတာပဲ။ ဘာလို႔ သူမကိုမွ စိတ္အေႏွာင့္ အယွက္ ေပးခ်င္ရသလဲ။ သူမမွာလည္း ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ကို လြတ္လပ္စြာ စိတ္မ၀င္စားခြင့္ ရွိပါတယ္။ အဲဒါက အျခားစိတ္၀င္စားသူရွိလို႔လည္း မဟုတ္။ မာနႀကီးလို႔လည္း မဟုတ္။ စိတ္၀င္စားလုိ႔မရျခင္း သက္သက္ေၾကာင့္အတြက္သာ။ အဲဒီအျပင္ သူ႔ထံမွာရွိတဲ့ တစ္စံုတစ္ခုကမွားယြင္းေနတယ္လို႔ သူမခံစားခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒါက ဘာဆိုတာ အဲဒီအခ်ိန္က အမည္မတပ္ႏုိင္ခဲ့ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒါက ‘ေလးစားမႈ မရွိျခင္း’ ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာခဲ့ပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ရယ္လို႔ သူမကို ေလးစားမႈ မရွိတာ။ သူမရဲ႕ သေဘာထား၊ သူမ ရဲ႕ေရြးခ်ယ္မႈ၊ သူမရဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ အဲဒါေတြကို သူက တစ္စက္ကေလးေတာင္မွစိတ္ မ၀င္စား။ သူ႔အတၱနဲ႔ သူ႔မာနေတြအတြက္သာ စဥ္းစားတတ္ခဲ့သူ။ သူမရဲ႕ ေမတၱာကိုရရွိျခင္း ဆိုတာက သူ႔အတြက္ ဆုတံဆိပ္တစ္ခုလို လူေတြကိုျပၿပီး ၾကြားႏိုင္ဖုိ႔ သက္သက္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူမက သူ႔ကို မျငင္းပယ္ႏုိင္ခဲ့ပါ ဆိုတာကို အမ်ားကိုျပသႏုိင္ဖို႔သာ။ အဲဒီလိုလူမ်ဳိးနဲ႔ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး လက္မတြဲခ်င္သလို၊ ခဏတာလည္း လက္မတြဲခ်င္ခဲ့တာ သူမအတြက္ ေသခ်ာလြန္းလွပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမက သူ႔ကိုျပန္မႀကိဳက္ရေအာင္ သူမကဘာမို႔လဲလို႔ စကားတင္းဆိုၾကသူေတြက သူမနဲ႔ အသက္အရြယ္မတိမ္းမယိမ္းက မိန္းကေလးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။ အျခားေမဂ်ာေတြက သူမကို တကူးတက လာၾကည့္ၾကသူေတြလည္းရွိရဲ႕။ သူတို႔မွာ မိန္းကေလးအခ်င္းခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေတြ ဘယ္ေရာက္ေနၾကပါလိမ့္။ ထင္သလိုေျပာၾကတဲ့ စကားလံုးေတြၾကားထဲမွာ သူမရဲ႕ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္မႈ၊ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြကို ဖြဲ႕ဆိုစရာ စကားလံုးေတာင္ ရွာလို႔မရႏိုင္ခဲ့ပါ။ အနားမွာ သူမကိုနားလည္တဲ့ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရွိခဲ့တာ သူမ ကံေကာင္းတယ္လို႔ ဆိုရပါမယ္။

ပထမႏွစ္နဲ႔ ဒုတိယႏွစ္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀က သူမဘ၀မွာ အေပ်ာ္ရႊင္ဆံုး၊ အလြတ္လပ္ဆံုးအခ်ိန္ေတြ ျဖစ္သင့္ခဲ့ပါလ်က္နဲ႔ ျဖစ္ခြင့္မရခဲ့ပါ။ သူမ တတိယႏွစ္ တက္ေနခ်ိန္မွာ သူမရဲ႕ဖခင္ ေလျဖတ္ၿပီးအိပ္ရာထဲ လဲခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ဖိစီးပင္ပန္းမႈေတြနဲ႔ သူမ အရင္ကထက္ ေဒါသႀကီးတတ္လာခဲ့ပါတယ္။ သူမကို လက္မေလွ်ာ့စြာ ေႏွာင့္ယွက္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ အဲဒီလူကို အရင္ကထက္ ေဒါသတႀကီး တုံ႔ျပန္တတ္လာခဲ့ပါတယ္။ လက္ေတြ႕အတူတူလုပ္ရင္း ခင္ခဲ့တဲ့ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ အနားမွာရွိေနခဲ့ၿပီမို႔ သူ အရင္ကေလာက္ သူမကို မေႏွာင့္ယွက္ရဲေတာ့ပံုလည္း ရပါတယ္။ အဲဒီႏွစ္ေတြမွာ သူမနဲ႔ စာအတူတူ ပိုက်က္၊ ပိုတြဲျဖစ္ခဲ့တဲ့ မင္းမင္းကို သူမနဲ႔ ခ်စ္သူေတြျဖစ္တယ္လို႔ အမ်ားက ယူဆလာခဲ့ၾကရာက သူကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီလို ထင္လာပံုရပါတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္က ဟင့္အင္းလို႔ ျငင္းတာကို လြယ္လြယ္ကူကူ လက္မခံခဲ့ေပမယ့္ ရည္းစားရွိသြားၿပီလို႔ ယူဆခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေနက တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကထင္သလို မင္းမင္းနဲ႔ သူမဘယ္တုန္းကမွ ခ်စ္သူ မျဖစ္ခဲ့ၾကပါ။ တစ္ ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္နားလည္ကာ စကားေျပာလုိ႔ရ၊ တိုင္ပင္လို႔ရတာမုိ႔ ေမာင္ႏွမလို ခင္မင္တြယ္တာခဲ့ၾကျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ယခုတိုင္ခင္မင္ကာ ရံဖန္ရံခါအဆက္အသြယ္ ရွိေနဆဲ။ မင္းမင္းက ျပည္ပႏိုင္ငံတစ္ခုမွာ ႏိုင္ငံျခားသူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ကာ အလြန္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အႁမႊာေလးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။

ေက်ာင္းၿပီးေတာ့လည္း တစ္ေယာက္တည္း ႐ုန္းကန္ေနရတဲ့ မိခင္ကို စာနာစိတ္နဲ႔ ၀ိုင္း၀န္းကူညီဖို႔သာစဥ္းစားရင္း သူမ အေဖာ္ရွာဖို႔ မစဥ္းစားျဖစ္ခဲ့ပါ။ အစ္ကိုနဲ႔ အစ္မ အိမ္ေထာင္အသီးသီး က်သြားၾကခ်ိန္မွာ သူမက မိခင္နဲ႔က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္တဲ့ ဖခင္က အိပ္ရာထဲလဲေနခဲ့တာမို႔ ေယာက္်ားေလးေတြရဲ႕ တာ၀န္လို႔ သတ္မွတ္ထားတာေတြကို သူမ ထမ္းေဆာင္ရပါေတာ့တယ္။ မီးေခ်ာင္းတက္လဲတာ၊ ေရတိုင္ကီ တက္ဖာတာလို အေသးအဖြဲကေလးေတြကေနစၿပီး မိသားစုကို ကိုယ္စားျပဳ ေဆာင္ရြက္ရတဲ့ လူမႈေရးေတြ၊ စီးပြားေရးေတြ အထိပါပဲ။ မိန္းမေကာင္းေလးေတြဆိုတာ ဘယ္လိုေန ဘယ္လိုထိုင္ရတယ္ဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေသတၱာထဲကေန သတၱိေမြးကာ သူမ တစ္လွမ္းခ်င္း တိုးထြက္ခဲ့ရပါတယ္။

အိမ္ေထာင္မျပဳေသးဘူးလားဆိုတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ ႐ုိက္ခတ္မႈေတြကို သူမ ခပ္ျပံဳးျပံဳး ရင္မဆိုင္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ အမ်ားသတ္မွတ္ထားတဲ့ စံႏႈန္းေတြထဲမွာ ေဘာင္၀င္စြာ၊ အဆင္ေျပစြာ အမ်ားနည္းတူ ေနထိုင္ခ်င္ခဲ့သူပါ။ သို႔ေပမဲ့ သူမရဲ႕ လြတ္လပ္လုိစိတ္၊ အိမ္ေထာင္ေရးကို ေၾကာက္စိတ္ေတြအျပင္ ခ်စ္ရ ႏွစ္သက္ရမယ့္သူ တစ္ေယာက္နဲ႔မွ မဆံုေတြ႔ခဲ့ျခင္းစတဲ့ အေၾကာင္းမ်ားစြာနဲ႔ သူမ အိမ္ေထာင္မျပဳျဖစ္ခဲ့ပါ။ ပိုၿပီးေတြးေခၚ စဥ္းစားတတ္လာေလ ပိုၿပီးစိစစ္ေရြးခ်ယ္မႈေတြ မ်ားျပားလာေလပါပဲ။ အဲဒီမွာလည္း သူမရဲ႕ အိမ္ေထာင္မရွိျခင္းဆိုတဲ့ အေနအထားကို ေ၀ဖန္ကဲ့ရဲ႕၊ အတင္းအေျပာဆံုးသူေတြက သူမနဲ႔ ဘ၀တူ အမ်ဳိးသမီးေတြကပဲ အဓိကျဖစ္ေနတာကို ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။

သူမ အသက္ ၄၀ နားကပ္လာခ်ိန္မွာ ဖခင္ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ သူမရဲ႕မိခင္က ဘာသာေရးဘက္ကို ပိုလုပ္ရင္း တရားရိပ္သာကို မၾကာခဏ ၀င္ေနတတ္ပါတယ္။ သူမရဲ႕ ႐ုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ဘ၀ကလည္း အေတာ္ေလး ၿငိမ္သက္အဆင္ေျပလာသလို ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ အဓိက,ကေတာ့ ပိုၿပီးစိတ္ထား တတ္လာခဲ့တာ။ အသက္ ၄၀ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႔ကိစၥကို လူေတြ မေမးၾက၊ မေျပာၾကေတာ့ပါ။ ေမးလာရင္ေတာင္ အရင္လုိေ၀ဖန္သလို ေလွာင္ေျပာင္သလို အေနအထားမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့တာမုိ႔ သူမ အသက္႐ွဴေခ်ာင္လာပါတယ္။ သူမ ဘ၀ကို အားက်တယ္လို႔ ဆိုသူေတြက ဆိုလာၾကျပန္ပါတယ္။ အေျပာခံခဲ့ရဖူးတဲ့ စကားေတြကို သတိရမိတဲ့အခါ “သူတို႔ပဲ အမ်ဳိးမ်ဳိး” လို႔ ေျပာခ်င္မိေပမယ့္ သူမ ျပံဳးၿပီးေတာ့ပဲေနျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အသက္ ၄၀ ေက်ာ္ ၿပီးေနာက္မွာ သူမ အသံကို သူမ စတင္ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိလာခဲ့ၿပီ။ သူမႀကိဳက္တာ၊ မႀကိဳက္တာေတြကို ရဲရဲတင္းတင္း ျပန္ေျပာတတ္လာခဲ့ၿပီ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္လည္း ကာကြယ္တတ္လာၿပီ။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့ သူမ တကၠသိုလ္ စတက္စအခ်ိန္ေတြမွာသာ ဒီလိုသတၱိနဲ႔ ရင့္က်က္မႈေတြရွိခဲ့ရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း မလဲလို႔ ေတြးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ တခ်ဳိ႕အျမင္ ေတြက အခ်ိန္ကာလနဲ႔ အေတြ႕အၾကံဳေတြကို ျဖတ္သန္းၿပီးမွ ရရွိခဲ့တာ။ အခ်ဳိ႕ကိစၥေတြကလည္း ေနာက္ကိုျပန္ၾကည့္မွသာ နားလည္ ႏုိင္ခဲ့တာ။

သူမရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္က သူမ အားက်ခဲ့ရတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးေတြကို ျပန္ၾကည့္မိေတာ့ အဆင္ေျပသူေတြ ရွိၾကသလို ကြဲကြာမႈေတြနဲ႔ အဆံုးသတ္ခဲ့ၾကသူေတြလည္း ရွိၾကပါတယ္။ သူမသိသူေတြထဲမွာ အမ်ဳိးသားဘက္ က အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈေတြေၾကာင့္ ကြဲကြာခဲ့တာေတြကမ်ားေပမယ့္ အမ်ဳိးသမီးဘက္က အိမ္ေထာင္ေရး ေဖာက္ျပန္မႈေၾကာင့္ ကြဲကြာခဲ့တဲ့ စံုတြဲတစ္တြဲလည္း ရွိခဲ့ပါတယ္။ သေဘာထား မတိုက္ဆိုင္မႈေတြေၾကာင့္ ကြဲကြာတာေတြလည္း ရွိပါတယ္။ ကေလးရွိသူေတြအတြက္ သူတို႔ရဲ႕ ကေလး ေတြကိုၾကည့္ရင္း သနားမိေပမယ့္ မိဘျဖစ္သူေတြကို အျပစ္တင္တဲ့စကား မဆိုမိေအာင္ သူမႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔အေၾကာင္းနဲ႔ သူတို႔ မဟုတ္လား။ စကားလံုးေတြရဲ႕ ဒဏ္ကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခံစားခဲ့ရသူမုိ႔ သူတစ္ပါးရဲ႕ ေလးပင္ေနၿပီးသားဘ၀ကို သူမရဲ႕ စကားလံုး ေတြနဲ႔ ပိုမိုမဖိစီးေစခ်င္ပါ။ အလြန္လိုက္ဖက္ ညီတဲ့စံုတြဲလို႔ သူမသတ္မွတ္ခဲ့မိတဲ့ သူမ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ဦးရဲ႕ အိမ္ေထာင္ေရးမွာေတာ့ အမ်ဳိးသား မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ဆံုးပါးသြားခဲ့တာေၾကာင့္ သူမသူငယ္ခ်င္းလည္း အခုအခ်ိန္မွာ သူတုိ႔ရဲ႕ သမီးေလးကို တစ္ေယာက္တည္း အုပ္ထိန္းရတဲ့ မိခင္ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဘ၀က ဘာေတြကို ေပးလာမယ္ဆိုတာ သူမတို႔ ဘယ္လိုမွ ႀကိဳမသိႏုိင္ခဲ့ၾကပါ။ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေနေတြကို မိမိအတတ္ႏိုင္ဆံုးအေနအထားနဲ႔ အေကာင္းဆံုး ရင္ဆုိင္ေျဖရွင္းသြားဖို႔ပဲ ရွိတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ့္မွာ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ ထင္မထားတဲ့ သတၱိေတြကလည္း အလိုအေလ်ာက္ ပၚထြက္လာတတ္ၾကပါတယ္။

“ဘ၀က အလြန္ခက္ခဲတဲ့ စာေမးပြဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူအမ်ားအျပား က်႐ႈံးၾကရတဲ့ အေၾကာင္းက လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီမွာ မတူညီတဲ့ ေမးခြန္းစာရြက္ေတြ ရွိၾကတယ္ဆိုတာကို မသိဘဲ သူတစ္ပါးရဲ႕အေျဖေတြကို ကူးခ်ၾကတဲ့အတြက္ျဖစ္တယ္” လို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ အဂၤလိပ္စာသားေလးကို သူမ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာတစ္ခုကေန ဖတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဓိပၸာယ္ျပည့္၀လြန္းတာေၾကာင့္ သူမ ကူးယူ သိမ္းဆည္းထားရင္း မၾကာခဏ ျပန္ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ လူေတြက မ်ဳိးစံုေျပာ ေနၾကမွာပါပဲ။ မ်ဳိးစံု ႏႈိင္းယွဥ္ေနၾကမွာပါပဲ။ မ်ဳိးစံု ေ၀ဖန္ေနၾကမွာပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ ကိုယ့္ဘ၀အတြက္ စာေမးပြဲကို ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ အေကာင္းဆံုး ေျဖၾကရမွာပါ။ အေျဖေတြရဲ႕ ရလဒ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္သာ ခံစားရင္ဆိုင္ၾကရမွာ မဟုတ္လား။

အခုအခ်ိန္မွာ သူမ ဘယ္ေလာက္မွန္သလဲ၊ ဘယ္ေလာက္မွားသလဲ သူမဘယ္လိုမွ မသိႏုိင္ပါ။ ေနာက္ ၁၀ ႏွစ္မွာ သူမရဲ႕လက္ရွိအေျခအေနကို ျပန္ၾကည့္ရင္ ဘယ္လို ခံစားရမယ္ဆိုတာ သူမ မသိႏိုင္ပါ။ သို႔ေပမဲ့ လက္ရွိမွာေတာ့ သူမေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ဘ၀လမ္း ေၾကာင္းကို သူမ ေက်နပ္ေနမိပါတယ္။ သူမရဲ႕ အားလပ္ခ်ိန္ေတြမွာ သူမရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ေတြကို သူမႀကိဳက္သလို အသံုးျပဳခြင့္ ရွိပါတယ္။ တရားမွတ္ေနမလား၊ တရားေခြ နားေထာင္ေနမလား၊ စာဖတ္မလား၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္မလား၊ ေစ်းပတ္မလား၊ သူမမွာ ငဲ့ညႇာရမယ့္သူေတြ မရွိ။ သူမကို ထိန္းခ်ဳပ္ကန္႔သတ္ထားတဲ့သူေတြ မရွိ။

ဖတ္မိတဲ့ နာေရးေၾကာ္ျငာေလးတစ္ခုကေန ျပန္စဥ္းစားသတိရမိတဲ့ အတိတ္ေတြနဲ႔ ျပန္သံုးသပ္မိတဲ့ သူမရဲ႕ လက္ရွိဘ၀အေနအထား။ “ေရွ႕ကိုလည္း ႀကိဳၿပီးေတြးမပူဘူး၊ ေနာက္ကိုလည္း ျပန္မၾကည့္ဘူးဆိုရင္ ငါ့ရဲ႕ လက္ရွိအေနအထားက ငါ့ဘ၀ရဲ႕ အေကာင္း ဆံုးအခ်ိန္ပဲ”လို႔ သူမေက်နပ္စြာ ေကာက္ခ်က္ခ်မိပါတယ္။ မေသခ်ာမေရရာတဲ့ ဘ၀ခရီးမွာ သူမပိုင္ဆိုင္ႏုိင္တာက ပစၥဳပၸန္ကာလ ကေလးတစ္ခုသာရွိတာ မဟုတ္လား။ ေျဖခဲ့ၿပီးတဲ့ ဘ၀စာေမးပြဲေတြကို ဂုဏ္ထူးေတြ မထြက္ခဲ့ေပမယ့္ သူမ ေအာင္မွတ္ေတြ ရခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ သင္ယူရရွိခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေတြ၊ ျဖည့္ဆည္းခဲ့တဲ့ အရည္ အေသြးေတြ၊ က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့တဲ့ အျမင္ေတြ၊ ျမင့္မားလာခဲ့တဲ့ ခံႏိုင္ရည္ေတြေၾကာင့္ ေမးခြန္းႀကိဳမသိဘဲ ဆက္ေျဖေနရဦးမယ့္ ဘ၀စာေမးပြဲေတြကိုလည္း ေအာင္မွတ္ရေအာင္ ဆက္ေျဖႏိုင္ဦးမွာပဲလို႔ သူမ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ယံုၾကည္ေနမိပါေတာ့တယ္။

August 9, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.