<

မိုးသည္းထဲမွာ

Photo ; Jooiworld

ခါတုိင္း ည ၈ နာရီမွ ဆင္းရမယ့္ အတန္းကို ငါးမိနစ္ ေစာဆင္းလိုက္တယ္။ အတန္း ေစာေစာ ဆင္းရတယ္ဆိုတာ ဆရာလည္း ေပ်ာ္၊ ေက်ာင္းသားလည္ ေပ်ာ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔ကေတာ့ ဆရာခမ်ာ မေပ်ာ္ႏုိင္ရွာဘူး။ မိုးေတြက သဲႀကီးမဲႀကီး ရြာေနတယ္ေလ။ ကေလးေတြက အေဆာင္ကဆိုေတာ့ ျပန္စရာမလိုဘူး။ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဆိုင္ကယ္နဲ႔ ျပန္ရမွာကို ထီးလည္း မပါ၊ မိုးကာအက်ႌလည္း မပါ။ မိုးကလည္း ထီးေလး၊ မိုးကာအက်ႌေလးေတာင္ မေဆာင္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အပ်င္းႀကီးတဲ့ကိုယ့္ကို မွတ္ေလာက္သားေလာက္ ရြာခ်ေနသလား ေအာက္ေမ့ရတယ္။ တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ေလ။

မိုးေရထဲ ထြက္ဖို႔ဆိုတာ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ပဲ။ ဟိုေယာင္ေယာင္ ဒီေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို အေဆာင္မွာေနတဲ့က ေလးမတစ္ေယာက္က သူ႔ထီးေလး လာငွားရွာတယ္။ “မယူေတာ့ပါဘူး သမီးရယ္၊ အစိုပဲ ခံလိုက္ေတာ့မယ္” ဆိုေတာ့ သူက ဇြတ္အတင္း ေပးရွာတယ္။ အဲဒါဟာ ကေလးငယ္ေလးေတြရဲ႕ ျဖဴစင္ရွင္းသန္႔တဲ့ စိတ္ေစတနာပါပဲ။ သူတို႔ကို ဘယ္လိုဆူဆူ၊ ဘယ္လိုေငါက္ေငါက္၊ ဘယ္လိုအျပစ္ေပးေပး (တစ္ခါတေလ ထိုင္ထ လုပ္ခိုင္းတယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ သီခ်င္းေအာ္ဆိုခိုင္းတယ္။ တအားစိတ္ဆိုးလာရင္ ၀ါးျခမ္းျပားနဲ႔ ေဆာ္ပေလာ္တီးလိုက္တယ္) သူ႔ေစတနာကို ေလးစားေသာအားျဖင့္ မျငင္းေတာ့ဘဲ ယူလုိက္တယ္။ ယူၿပီးေတာ့မွ ေၾသာ္သူ႔မွာ တစ္ေဆာင္နဲ႔တစ္ေဆာင္ ကူးခ်င္ရင္ ထီးမရွိ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ေတြးမိတယ္။ ဒါေပမဲ့လည္း ကိုယ့္မွာက ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းေၾကာင္းရွိမေနတဲ့အတြက္ သူေပးတဲ့ထီး ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးကို ယူလိုက္မိပါတယ္။

ယူၿပီးမွ ရြာမွာ ႏြားေခြ႕ခံရလို႔ ေသသြားတဲ့ ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ကို သတိရတယ္။ ႏြားေခြ႕ေတာ့ ေရွာင္ရင္း ဖယ္ရင္း ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ရင္း ႏြားခ်ည္ႀကိဳးနဲ႔ၿငိၿပီး မေျပးႏုိင္ေတာ့လို႔ အေသခံသြားရတာေလ။ ဘာလို႔ သတိရတာလဲဆိုရင္ အဲဒီဦးေလးႀကီးကို ႏြားစေခြ႕တဲ့အခ်ိန္မွာ (ႀကိဳးမၿငိေသးခင္ကတည္း ကေပါ့) ေဘးအိမ္က အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္က လွမ္းျမင္သတဲ့။ ႀကိဳးၿငိသြားတာလည္း သူျမင္ေနရတာပဲ။ သူသာ ေစာေစာသြားၿပီး ႏြားႀကိဳးကို ျဖတ္ပစ္လုိက္တာျဖစ္ျဖစ္၊ မိန္းမသားမို႔ မ၀င္ရဲရင္လည္း ေဘးဘီကို ေအာ္ဟစ္ အကူအညီေတာင္းတာပဲျဖစ္ျဖစ္ လုပ္ေပးခဲ့မယ္ဆုိရင္ အဲဒီဦးေလးႀကီး မေသေလာက္ဘူး။

သူ ဘာလို႔မလုပ္ေပးတာလဲ၊ သူတုိ႔ခ်င္း မတည့္လို႔လား၊ ရန္သူလား၊ စီးပြားၿပိဳင္ဘက္ေတြမို႔လို႔ လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ႔ခမ်ာ လက္ကေလး မအားလို႔တဲ့၊ ထမင္းအိုးငွဲ႔ရင္း တန္းလန္းမို႔  သြားမကူညီခဲ့တာတဲ့။ ကိုယ့္ထမင္း အိုးေလးတစ္လံုး ပစ္ရမွာေၾကာက္တာနဲ႔ သူ႔အသက္ကို မကယ္တင္ခဲ့တာ။ ဒီလို ေသသြားမယ္လို႔ မထင္လို႔လည္း ပါမွာေပ့ါ။ ရြာမွာေတာ့ အဲဒီအမ်ဳိးသမီးကို အျပစ္ေျပာၾက၊ ဦးေလးႀကီးကို သနားၾကနဲ႔၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း ထံုးစံအတိုင္း သူေသေန႔ေစ့လို႔ေပ့ါဆုိၿပီး ကိစၥကို ေဖာ့လိုက္ၾကတာပဲ။ ကေလးသာသာ ကိုယ္ကေတာ့ ဦးေလးႀကီးေနရာ ေနၾကည့္လိုက္၊ အစ္မႀကီးေနရာ ေနၾကည့္လိုက္နဲ႔၊ ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ဒီကိစၥကို မေမ့ႏုိင္ဘူး။ အခု ထိပဲေလ။

အဲဒီအျဖစ္ကေန သူမ်ားကိစၥ ဘယ္လိုျဖစ္ေနေန ကိုယ့္ကိစၥသာ အေရးႀကီးဆံုးလို႔ သေဘာထားတတ္ၾကတာ သိလာတယ္။ ကိုယ္သာဆိုရင္ေရာ အဲဒီလိုပဲ လုပ္သြားမလားဆိုၿပီး ေတြးၿပီး ထိတ္လန္႔မိတယ္။ မေျပာႏုိင္ဘူးေလ၊ အဲဒီထက္ေတာင္ ဆိုးဆိုး၀ါး၀ါး လုပ္မိမလားဆိုတာ။ အခုဆိုရင္ပဲ မိုးစိုသြားလည္း ဘာအက်ဳိးစီးပြားမွ မထိခိုက္ႏုိင္တဲ့ အေသးအဖဲြကေလးမွာေတာင္ ကိုယ့္ကိစၥကိုပဲ ဦးစားေပးလာခဲ့တာ မဟုတ္လား။

ျပည္သူ႔ေဆး႐ုံေတြမွာ ခဏခဏ ျပႆနာ တက္ၾကတာေတြ႕ရတာလည္း ဒီအတၱစိတ္ေၾကာင့္ပဲေနမွာ။ ဆရာ၀န္၊ ဆရာမေတြက ၀န္နဲ႔အားနဲ႔ မမွ်တဲ့ အလုပ္ခြင္မွာ မ်ားျပားလွတဲ့ လူနာေတြထဲက အသက္အႏၲရာယ္နဲ႔ နီးကပ္တဲ့လူကို အရင္လုပ္ေပးလိုက္ၾကေရာ။ အဲဒီမွာ ဒီ့ျပင္လူေတြက ငါတို႔ကိုက်ေတာ့ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ ဒီမွာ ဘယ္လိုခံစားေနရတာ၊ ကိုယ္ခ်င္းမစာဘူး၊ ဘာဘူးညာဘူးဆိုၿပီး ပူညံပူညံေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကေရာ။

အျပင္အထူးကုေဆးခန္းႀကီးေတြမွာေတာ့ စာအုပ္ေတြ တင္ထားရၿပီး အရင္ေရာက္သူကို အရင္ေခၚၾကည့္ေပးတယ္။ အေရးေပၚ အေျခအေနအရ အေရးေပၚလူနာကိုပဲ ဦးစားေပးၾကတာပါ။ မႏၲေလးေဆး႐ုံက Ultrasound (တီဗီြဓာတ္မွန္) ႐ိုက္ေပးတဲ့ ဆရာမႀကီးကေတာ့ ျပတ္တယ္။ သူ႔ဆီ တင္ထားတဲ့ စာအုပ္ေတြၾကည့္ၿပီး ဒါက ဘာေရာဂါ၊ ဒါက အသက္အႏၲရာယ္နဲ႔ ပိုနီးတယ္၊ ဒီလူ ဦးစားေပးမယ္ဆုိၿပီး လူနာေတြေရွ႕တင္ ဦးစားေပးစဥ္လိုက္တာ။ အသံဗလံနည္းသြားတယ္။ ဒါေတာင္ တို႔က အရင္ေရာက္တာ၊ ဘာညာဆိုၿပီး အသံေတာ့ ထြက္ၾကေသးတာပဲ။ ကိုယ့္ကိုပဲ ဦးစားေပးေစခ်င္ၾကတာကိုး။

တသီႀကီး ေတြးရင္းေတာရင္း အခု ကိုယ့္ကိစၥ ဦးစားေပးၿပီး ထီးယူလာခဲ့တဲ့ကိုယ္လည္း  မိုးေရထဲ ထြက္လို႔ရသြားၿပီ၊ လမ္းေပၚေရာက္လာေတာ့ ခါတိုင္း ဥဒဟိုသြားလာေနတဲ့ လမ္းေပၚ လူသူေလးပါး ကင္းရွင္းေနတာ ေတြ႕ရေရာ။ ေ၀းမွတစ္ခါ ကားမီးေရာင္ေလး၊ ဆိုင္ကယ္မီးေရာင္ေလး ေတြ႕ရတာ။ အဲဒါ မသြား မျဖစ္သြားရသူေတြ ေနမွာပဲ။ ဒီေလာက္ မိုးသည္းေနတာဆိုေတာ့ မသြားေသးဘဲ ေရႊ႕ဆိုင္းလို႔ရတဲ့လူေတြက ကိုယ့္အိမ္ထဲမွာ ကိုယ္ႏွပ္ေနၾကမွာပဲလို႔  ေတြးမိေတာ့ ကိုယ္က ပထမ အမ်ဳိးအစားထဲမွာ ပါေနေရာ။ စိတ္အားငယ္ သလိုလို ဘာလိုလို ျဖစ္လာေသးတယ္။

အေၾကာက္ဆံုးကေတာ့ မိုးသည္းေနတုန္း လမ္းမီးေတြ မွိတ္ကုန္မွာပဲ။ သူတို႔ မရွိေတာ့ရင္ ေမွာင္မည္းမည္းလမ္းေပၚမွာ ဘာကိုမွ မသဲကဲြေတာ့ဘူး။ ေခါင္းမွာ မီးသီးတစ္ပြင့္ပန္ထားတဲ့ သံုးဘီးဆိုင္ကယ္ကိုလည္း  ႏွစ္ဘီးဆုိင္ကယ္ထင္ၿပီး ကပ္ေရွာင္လိုက္မိ တတ္တယ္။ ပြတ္ကာသီကာေလး လဲြလဲြသြားတာ ခဏခဏျဖစ္ဖူးတယ္။ (မေတာ္တဆမ်ား ကိစၥေခ်ာသြားခဲ့ရင္ ဘယ္သူဘယ္၀ါမွန္း သိေအာင္လို႔ မွတ္ပံုတင္ေလး အျမဲေဆာင္ ထားရတယ္) ကားကေတာ့ မီးသီးႏွစ္ပြင့္ပါ တာဆိုေတာ့ ကားမွန္း တန္းသိတယ္။ အဲ၊ အဲဒီ သံုးဘီးဆုိင္ကယ္က်ေတာ့ ႏွစ္ဘီးဆိုင္ကယ္လို႔ပဲ ျမင္ျမင္ေနတတ္တာေၾကာင့္ လန္႔တာ။

ေနာက္တစ္ခု လန္႔တာက ေရွ႕မီးေနာက္ မီးဘာမီးမွမပါတဲ့ဆုိင္ကယ္၊ စက္ဘီးနဲ႔ ျမင္းလွည္းေတြကို ေတြ႕မွာကိုပဲ။ ေမွာင္နဲ႔မည္းမည္း ဆိုင္ကယ္က အနက္ဆိုေတာ့ နီးမွဘြားခနဲ ေတြ႕တာမ်ားတယ္။ စက္ဘီးတို႔ ျမင္းလွည္း တို႔ဆိုလည္း အဲဒီလိုပဲ။ စီးတဲ့လူက အေရာင္ေတာက္ေတာက္ေလး ၀တ္ထားရင္ ေတာ္ေသးတယ္။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ ဘရိတ္ကို ကြၽီခနဲပဲ။

ေတာ္ေသးတာ၊ အဲဒီ မီးသီးေလးေတြကို ဆက္လင္းခြင့္ေပးထားတဲ့ EPC ေက်းဇူးေပ့ါ။ လမ္းမီးလင္းၿပီး လူသြားလူလာ ျပတ္တာပဲရွိတာ၊ စိတ္ကလည္း တစ္ေနရာ လံုျခံဳသြားရင္ ေနာက္တစ္ေနရာကို ေတြးပူတတ္ေတာ့ အဲဒီလူျပတ္တာကိုလည္း တစ္မ်ဳိးေၾကာက္ေနျပန္တာပဲ။ ဒီအေနအထားကို ႀကိဳက္ၿပီး ဒီအခ်ိန္မွ လႈပ္ရွားတတ္တဲ့လူေတြ ရွိေနလို႔ေပ့ါ။ တို႔ၿမိဳ႕က ဘယ္အိမ္၊ ဘယ္ဆိုင္ အေဖာက္ခံရလို႔၊ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လမ္းမွာ ဘာအလုခံရလို႔နဲ႔ မၾကာမၾကာ ၾကားရဖူးတယ္ေလ။ ပစၥည္းယူသြားတာ ျပႆနာမဟုတ္၊ လူကို အႏၲရာယ္ေပးမွ ဒုကၡ။

အဲဒီလိုေနတုန္း ေနာက္က ဆိုင္ကယ္မီး ေရာင္ကေလး ေတြ႕လိုက္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ဘူးဆိုၿပီး အားတက္သြားတယ္။ ေနာက္ကလာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ မီလာေတာ့၊ ထီးေဆာင္းထားရင္း ဆိုင္ကယ္စီးရတာမို႔ ဆိုင္ကယ္တစ္ဘီးခ်င္း လိွမ့္ေနတဲ့ ကိုယ့္ကို “ေဟ့ ဆံပင္ေတြ စိုကုန္ၿပီေလ” လို႔ ေအာ္ေျပာၿပီး ေက်ာ္တက္သြားေရာ။ အင္းမိုးသံ ဆုိင္ကယ္သံေတြၾကားမွာ ပီပီသသ ေအာ္ႏုိင္တာလည္း နည္းတဲ့စေကး မဟုတ္ဘူးလို႔ ေတြးမိတယ္။ ေခါင္းသာသာလံုတဲ့ ထီးေအာက္လည္းေရာက္ေရာ သူေျပာသလို စိုကုန္တာေပ့ါ။ ထီးလန္ၿပီး၊ လန္သြားတဲ့ထီးကို သတိလက္လြတ္ လိုက္ဖမ္းရာက ေခါင္းကဲြမွာ ေၾကာက္လို႔လည္း ေရွ႕ကို ခပ္ငိုက္ငိုက္ ေဆာင္းထားရေသးတာေလ။ ဒီအေျခအေနမွာ ထီးတစ္ေခ်ာင္းႏွေျမာလို႔ ကဲြသြားတဲ့ ေခါင္းေတြလည္း မနည္းမေနာပဲ။

စိုက္ျခံ(စိုက္ပ်ဳိးေရးသုေတသနျခံ) ကေန အေနာက္ဘက္ခ်ဳိးလိုက္ေတာ့ အဲဒီလမ္းေပၚက မီးသီးေတြက မီးပ်က္ေနတာမဟုတ္ဘဲ မလင္းဘူး။ ဒီလမ္းမွာက ေခြးေတြကလည္း အင္မတန္ေပါ။ ကိုယ္ကလည္း လင္းလင္းခ်င္းခ်င္းေတာင္ ေခြးကိုသြားတိုးရင္ တိုးေနတာ။ ေခြးကို သြားတိုးမိလို႔ ဆုိင္ကယ္ေနာက္ၾကည့္ မွန္ေတြကဲြ၊ ျခင္းေတြပိန္၊ ေျခနင္းတံုးေတြပဲ့၊ ဖုန္းေတြကဲြရတာ ခဏခဏပဲ။ စက္ဘီးကိုလည္း တစ္ခါ ပြတ္ဆဲြပစ္ဖူးတယ္။ အဆဲြခံရတဲ့ စက္ဘီးက ဘယ္လိုမွမေနဘဲ ဆဲြတဲ့ဆိုင္ကယ္က ပစ္လဲေနလို႔ ဒူးေတြ၊ တံေတာင္ေတြ ကဲြကုန္တာ၊ ေဆးလည္းမထိုးခ်င္၊ ေဆးလည္း မေသာက္ျဖစ္ဆိုေတာ့ ၁၀ ရက္ေလာက္ မလႈပ္ရွားႏုိင္တာလည္း ၾကံဳရဖူးေသးတယ္။

အဲဒီေတာ့ အခု သတိႀကီးႀကီးနဲ႔ လာရတယ္။ အရင္ မေတာ္တဆေတြျဖစ္တုန္းက ေန႔လယ္ေန႔ခင္းေတြ ျဖစ္တာဆိုေတာ့ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက ထူေပးၾက၊ ကူညီေပးၾကတာ။ အခု လမ္းသြားလမ္းလာ မရွိဘူးေလ။ လူျပတ္ေပမယ့္ ထံုးစံအတိုင္း ေခြးေတြကေတာ့ ရွိေနတယ္။ လမ္းက ေရ၀ပ္ေနတဲ့ ခ်ဳိင့္ခြက္ေတြ ေရွာင္ရ၊ သူတုိ႔ ေရွာင္ရနဲ႔ အလုပ္ကို ေတာ္ေတာ္႐ႈပ္သြားေရာ။

ေဆး႐ုံေဟာင္းေရွ႕ေရာက္မွ ၀င္ေပါက္ေရွ႕မွာ ထြန္းထားတဲ့ မီးသီးႀကီးေၾကာင့္ လမ္းက လင္းထိန္သြားေတာ့တာ။ အားရွိလိုက္တာ။ ည အလုပ္ဆင္းလို႔ အိမ္ျပန္ရင္ ေဆး႐ုံေဟာင္းလမ္းအတိုင္း ျပန္တာလို႔ေျပာတာနဲ႔  အံ့ၾသသြားတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ကို သတိရတယ္။ သူက သရဲေၾကာက္တယ္ေလ။ ကိုယ္ကေတာ့ ေၾကာက္စိတ္မ၀င္တဲ့အျပင္ မီးေတြလင္းေနလို႔ ေပ်ာ္ေတာင္သြားေသးတာ။ အလင္းထဲေရာက္ေတာ့မွ အေမွာင္ႀကီးထဲ ျဖတ္ေနတုန္းက ေနာက္ေက်ာမလံုတဲ့စိတ္ေတြ၊ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ေတြ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ ေပ်ာက္ကုန္ေရာ။

ဘီယာဆိုင္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ လူေတြမူးမူး၊ ဆိုင္ကယ္တျဗဴးျဗဴး စီးတတ္ၾကသူေတြ၊ ႐ုတ္တရက္ ထြက္လာမွာ ေၾကာက္မိတယ္။ ဒီဆုိင္ စဖြင့္ကာစက မီးေရာင္စံုနဲ႔ လူေတြ စည္ေနေတာ့ ဘာပဲြ ရွိပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိတယ္။ တစ္ေန႔လာလည္း ဒီလို၊ ေနာက္တစ္ေန႔လာလည္း ဒီလိုပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွ သူမ်ားကို ေမးၾကည့္တာ။ ဘီယာဆိုင္တဲ့။ အရင္က ဒီအိမ္မွာ ျပင္ပေဘာ္ဒါတစ္ခု ဖြင့္ထားတာ။ ဘယ္လိုပဲ ပညာေရးစနစ္ မေကာင္းေကာင္း၊ ေဘာ္ဒါယဥ္ေက်းမႈ မေကာင္းေကာင္း၊ ေလာေလာလတ္လတ္ ေဆးသုတ္ထားတဲ့ သစ္သစ္လြင္လြင္ ဘီယာဆိုင္ႀကီးနဲ႔စာရင္ေတာ့ ေဟာင္းေဟာင္းျမင္းျမင္း ေရနံေခ်းေရာင္ထေနတဲ့ ေဘာ္ဒါႀကီးကို ရွိေစခ်င္တယ္။ တစ္ဆက္တည္း ဘယ္သူေျပာတာလဲ မမွတ္မိေတာ့တဲ့ “က်ဳပ္တို႔ႏုိင္ငံ တိုးတက္ခ်င္ရင္ ဘီယာဆိုင္ေတြေနရာမွာ စာၾကည့္တိုက္ေတြ ရွိေနရမွာဗ်” ဆိုတဲ့ စကားကို သတိရတယ္။

အထက ၁ ေရွ႕ေရာက္လို႔ အိမ္သာသြားတဲ့ လမ္းကိုလည္း ခ်ဳိးခ်လိုက္ေရာ ပင္လယ္ႀကီး စေတြ႕ရတာပဲ။ ဒီလမ္းသြယ္ေလးက လမ္းမထက္ပိုနိမ့္ေတာ့ ေရ၀ပ္၊ ဗြက္ျဖစ္၊ လမ္းသူလမ္းသားေတြက ေတာင္ေပၚေျမ၀ယ္ၿပီးဖို႔၊ ဒါလည္းမရဘူး၊ ေတာင္ေပၚေျမအဖို႔နည္းတဲ့ ေျမနိမ့္ပိုင္းမွာ ေရ၀ပ္တာပဲ။ ေရေတြဆိုေတာ့ လမ္းညီလား၊ မညီလား၊ ေခ်ာက္လား၊ ေက်ာက္ခံလား မသိေတာ့ဘူး။ ဆိုင္ကယ္ ျဖတ္လိုက္ေတာ့ သံစံုေတးသြားျဖစ္တာပဲ။ အိမ္ေရွ႕ေရာက္ခါနီးေတာ့ ပင္လယ္ႀကီးတစ္ခု ထပ္ျဖတ္ရျပန္တယ္။ အင္းကာတြန္းေတြထဲကလို တို႔ရပ္ကြက္လည္း ေလွေဆာင္ရေတာ့မလား ေတြးမိေသးတယ္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဒီလိုမိုးသည္းသည္းထဲ အႏၲရာယ္ကင္းကင္းနဲ႔ ျပန္လာႏုိင္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္  ေက်ာေလးျပန္သပ္ေပးလိုက္ရတယ္။ ဟုတ္ပါၿပီ။ ကိုယ္ကေတာ့ လံုလံုျခံဳျခံဳ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး ေနရပါၿပီ။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ မိုးဒဏ္၊ ေလဒဏ္မမူဘဲ ၀မ္းစာရွာေနရသူ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိလိုက္မလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒီမိုးဒီေရ ဒီေလေၾကာင့္ အမိုးမလံု အကာမရွိတဲ့ အိမ္ေတြ၊ အေဆာက္အဦးေတြထဲ ဒုကၡေရာက္ေနသူ ဘယ္ေလာက္မ်ားလိုက္မလဲလို႔ ေတြးရင္းေဘးရန္ကင္းပါေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳ မိေသးတယ္။ ေၾသာ္လူသားဆိုေတာ့ လူပီသစြာ ကိုယ္ခက္ခဲေနစဥ္ ကိုယ့္အခက္အခဲသာ အႀကီးဆံုးထင္ခဲ့ေပမဲ့ ကိုယ္လံုျခံဳတဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့ သူမ်ားေတြကိုလည္း ကိုယ့္လို ျဖစ္ေစခ်င္ပါေရာလား။ အခက္အခဲေတြမ်ား ၾကံဳေနမလားဆိုတဲ့ ပူပန္တတ္တဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာ တရားေလးဟာ ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ လင္းပြင့္လာလို႔ေပ့ါ။ တကယ္ဆို ကမၻာေလာကမွာ အခုလို လူတိုင္းကိုယ္စီ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလး လင္းပြင့္ေနရင္ ဘယ္ေလာက္မ်ား လွပၿငိမ္းခ်မ္းလုိက္မလဲေနာ္။

August 7, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.