<

၀တၳဳညံ့မ်ား ေရးသားျခင္း

Photo: itsnicethat

ၿပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ကြၽန္ေတာ္ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္ ေရးျဖစ္တယ္။ ဇာတ္လမ္းက မဆိုးလွေပမဲ့ ဆဲြေဆာင္မႈလည္း မရွိ။ ကြၽန္ေတာ့္ အေရးအသားကလည္း ဖြယ္တယ္တယ္မို႔ သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ၀တၳဳတို ေကာင္းေကာင္း ေရးတတ္သူ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သိပ္လည္း မေရးျဖစ္ဘူး။ ေရးျဖစ္ရင္လည္း ညံ့တာက မ်ားေနေတာ့ ၀တၳဳတိုေရးဖို႔ကို သိပ္အာ႐ံုမက်ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ၿပီး ကမာၻေက်ာ္၀တၳဳတို ဘာသာျပန္ေတြ၊ ဆရာႀကီး ဆရာမႀကီးေတြရဲ႕ ပင္ကိုယ္ေရး၀တၳဳတို ေကာင္းေကာင္းေတြ အမ်ားႀကီး ဖတ္ခဲ့ဖူး၊ အရသာခံ ခံစားခဲ့ဖူးေတာ့ ကိုယ္ေရးတာ ညံ့မွန္း ကိုယ့္ဟာကိုယ္ သိေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၀တၳဳတိုရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးကို ေျပာျပခ်င္တာပါ။

ကြၽန္ေတာ္ဟာ မိန္းမက ၀န္ထမ္းမို႔ နယ္တကာလွည့္ ေနထိုင္ရတဲ့ လူေပါ့။ ၿမိဳ႕ေတြၿမိဳ႕ေတြ ၿမိဳ႕ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့။ တစ္ေန႔ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ မေရာက္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ႏွစ္အၾကာႀကီး ေနခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကို ျပန္ေရာက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႕ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ ေလပစ္ေပါ့။ ညေနေစာင္းေတာ့ အတူထိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ျပန္ၿပီ။ တစ္ေယာက္ပဲ က်န္ခဲ့တယ္။ ဒီေကာင္က က်န္းမာေရးလိုက္စားတဲ့ ေကာင္စား။ ညေနတိုင္း ေတာင္တက္ေနက်တဲ့။ အဲဒါ ကြၽန္ေတာ့္ကိုပါ ေရာက္တုန္း ေတာင္လိုက္တက္ဖို႔ ေခၚတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႕ကို အေပၚစီးက ၾကည့္ခ်င္စိတ္ကေလးကလည္း ရွိ၊ အဲဒီ ၿမိဳ႕အေရွ႕ဘက္က ေတာင္ကိုလည္း ဒီၿမိဳ႕မွာေနစဥ္က သိပ္မတက္ျဖစ္ခဲ့ေတာ့ “တက္မယ္ကြာ” ဆိုၿပီး တက္ၾကတယ္။

၀တၳဳတို ဆိုေတာ့လည္း အမ်ားက သတ္မွတ္ထားတဲ့ စကားလံုး အေရအတြက္ စာမ်က္ႏွာအေရအတြက္ေလာက္ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ေတာင္တက္ျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အပိုဆာဒါးကေလးေတြ ေတာင္ျဖည့္ေျမာက္ျဖည့္ေပါ့ေလ။ ေတာင္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ တက္ခဲ့သလဲလို႔ ေတာင္တက္သမား တစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ေတာင္ေတြ ရွိေနလို႔ေပါ့လို႔ ဆိုခဲ့တဲ့ ၾကားဖူးနား၀ စကားေလးေတြ ထည့္ေရး။ ေနာက္ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အင္မတန္ ေဆးလိပ္ေသာက္သူမို႔ အေမာမခံႏိုင္တာ၊ ဒူးေတြ ေခ်ာင္လြန္းလို႔ ေတာင္အျမင့္ကို ၾကည့္ၿပီး ဆက္တက္ခ်င္စိတ္ ေပ်ာက္လာတာ။ စသျဖင့္ေတြေပါ့ဗ်ာ။ သိပ္အေရးမပါတာေတြ။

ဆိုပါေတာ့၊ အဲဒီလိုနဲ႔ပဲ ၀တၳဳဟာ ေအဖိုး စာမ်က္ႏွာ သံုးမ်က္ႏွာေလာက္ ရွိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ဟာ ေပ ၁၀၀၀ အျမင့္ရွိတဲ့ ေတာင္ရဲ႕ တစ္၀က္ေလာက္ကို တက္လာႏိုင္ခဲ့ၾကၿပီ။ လူဟာ အင္မတန္ ေမာေတာ့ တျခား ဘာေတြ ျဖစ္တယ္ အတိအက် မေျပာႏိုင္ေပမယ့္ အျမင္အာ႐ံုကေတာ့ သိသိသာသာ ၀ါးလာၿပီး သဲသဲကဲြကဲြ ျမင္ရဖို႔ ေတာ္ေတာ္ အာ႐ံုစိုက္ၾကည့္ရတဲ့ အေျခအေန ေရာက္ေနၿပီေပါ့။ အဲဒါက ရမ္းရႊီးေရးတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒီ၀တၳဳ မေရးခင္ တစ္ပတ္ေလာက္ အလိုမွာ တကယ္ပဲ ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္ေပၚ တက္ခဲ့တာ။

၀တၳဳ အလယ္ေလာက္ကိုလည္း ေရာက္၊ ေတာင္ရဲ႕ တစ္၀က္ေလာက္ကိုလည္း ေရာက္ေတာ့ ေတာင္တက္လမ္းက ႏွစ္ႁမႊာ ကဲြထြက္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္။ ပံုမွန္ အမ်ားသူငါ တက္တဲ့လမ္းကပဲ တက္မလား။ လူ သိပ္မသြားတဲ့ ေတာလမ္းက တက္မလားေပါ့။ လမ္းေရြးခိုင္းတယ္။ သူက ဆက္ေျပာေသးတယ္။ သူတစ္ေယာက္တည္း တက္ရင္ေတာ့ ပံုမွန္လမ္းက မတက္ဘူး။ ေတာလမ္းကပဲ တက္တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေနာက္ၿပီး အဲဒီေတာလမ္းက တက္မယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားစရာ တစ္ခု ေသခ်ာေပါက္ ရွိေနတဲ့အေၾကာင္း ဆိုလာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒီေကာင့္စကားကို စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ စိတ္၀င္စားမယ့္ အေၾကာင္းအရာလို႔ ဆိုတာကိုး။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က သူ႔ကို ျပန္ေျပာတယ္ေပါ့။ ေျပာစရာရွိတာ ေျပာစမ္းပါကြာ ဘာအေၾကာင္းလဲ ပေဟဠိ လုပ္မေနစမ္းပါနဲ႔ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ျပန္ေျပာတယ္။ အဲဒီ ေတာလမ္း တစ္ေနရာမွာ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ ရွိသတဲ့။ တစ္ေယာက္တည္းေနတာ ေျခာက္ႏွစ္၊ ခုနစ္ႏွစ္ ရွိေလာက္ၿပီ။ ဘယ္မွ မသြား၊ ဘယ္မွ မလာ၊ အဲဒီ ေတာလမ္းက ဇရပ္ တစ္ေနရာမွာပဲ ေနတယ္ေပါ့။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္က ေမးတယ္။ စာဖတ္သူက ေမးမယ့္ဟာကို ကြၽန္ေတာ္ ဇာတ္ေကာင္က ေမးလိုက္တဲ့ သေဘာ။ ဟ ဒါဆို သူက ဘာေတြ ဘယ္လို စားေသာက္ေနသတုန္းဟ။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းက ျပန္ေျဖတယ္။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ သူဟာ ေတာင္ရဲ႕ အေရွ႕ဘက္ ေတာင္ေျခအရင္းနားမွာရွိတဲ့ ေတာဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ခုကို တစ္ေန႔တစ္ႀကိမ္သြားၿပီး ဘုန္းႀကီးဆီက ေတာင္းစားတဲ့အေၾကာင္း၊ တစ္ခါတေလ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္နဲ႔ ထုတ္ယူတတ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ေရလည္း အဲဒီေက်ာင္းကပဲ ေရသန္႔ဘူး အေဟာင္းေလးေတြနဲ႔ ထည့္ထည့္ ယူလာတဲ့အေၾကာင္းေပါ့။

၀တၳဳဇာတ္လမ္းထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္က ၀တၳဳေရးဆရာ ဆိုတာ အဲဒီေနရာမွာ ထုတ္ေျပာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းကလည္း ဒါကိုသိလို႔ အဲဒီလူအေၾကာင္း စိတ္၀င္စားရင္ ေရးရေအာင္ ေျပာတယ္ေပါ့။ အိုေကေနတာပဲ ဇာတ္လမ္းက။ သိပ္ေတာ့ အဆိုးႀကီး မဟုတ္ဘူးမို႔လား။ ေတာ္ေတာ္ ရွည္ေနပါၿပီ။ အတိုခ်ဳံး ေျပာပါေတာ့မယ္။

အဘိုးႀကီးကို ေတြ႕တယ္။ အသက္က ၆၀ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ရွိၿပီထင္တယ္။ အိုစာက်လို႔ ထင္ရတာလည္း ျဖစ္မယ္။ ဆံပင္ကလည္း ရွည္ရွည္ ညႇင္းသိုးသိုး က်န္းမာပံုေတာ့ ရေပမယ့္ လူက ညစ္ေထး စုတ္ျပတ္ေနတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီေတာလမ္းဘက္ကေန တက္လာတာကို သေဘာက်ပံု မေပၚဘူး။ သူ႔ကို စပ္စုတာလိုလို စံုစမ္းတာလိုလို လုပ္တာကိုလည္း သေဘာမက်ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က စကားသြားေျပာေတာ့လည္း ခြက်က်ေတြ ေျပာလႊတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ၀တၳဳေတြထဲက စာေရးဆရာေတြလိုပဲ ကြၽန္ေတာ့္ ၀တၳဳထဲမွာ အဘိုးႀကီးကို ဘ၀ဇာတ္လမ္းေလး သိခ်င္လို႔ပါ ေမးတယ္ေပါ့။ (ဒီေနရာမွာ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ ဆိုတာေတြဟာ ေကတီဗြီတို႔၊ -ာ ခန္းတို႔မ်ား ေရာက္ရင္ ဘ၀ဇာတ္လမ္း အလြန္ေမး၊ သနားၾက၊ ဂ႐ုဏာသက္ၾကတာေတြကို ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ သတိရမိေပါ့)။ အဲဒီလို ဇာတ္လမ္းေတြ မ႐ႈပ္ခ်င္လို႔မွ တစ္ေယာက္တည္း ေတာင္ေပၚလာေနတဲ့ အဘိုးႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္က ဘ၀ဇာတ္လမ္း သြားေမးေတာ့ ဘာျဖစ္တယ္ထင္သလဲ။ ဘာျဖစ္ရမလဲ ဆဲလႊတ္တာေပါ့။ ဘာလဲ ဘ၀ဇာတ္လမ္း ဟုတ္လား -ီးဘ၀ ဇာတ္လမ္းေတြ လာေမးေနတာလားတဲ့။

သို႔ေသာ္ အဘိုးႀကီးဟာ ကြၽန္ေတာ့္ဘက္ လွည့္ၿပီး အဲဒီလို -ီးဘ၀ဇာတ္လမ္းေတြ လာေမးေနတာလားလို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ (၀တၳဳဇာတ္လမ္းအရ) ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဲဒီအဘိုးႀကီး ဘယ္သူဆိုတာကို မွတ္မိသြားပါေတာ့တယ္။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္လည္း စကားတစ္ခြန္းမွ မေျပာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကိုေခၚ မ်က္ႏွာပ်က္ပ်က္နဲ႔ လာကြာ ျပန္ရေအာင္၊ ေတာင္ေပၚလည္း ဆက္မတက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး ဆိုၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္။ လမ္းမွာ ကြၽန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာပ်က္ေနတာ၊ ေတြေတြေ၀ေ၀ ျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ေတာက္ေလွ်ာက္ ေမးတာေပါ့။ ေဟ့ေရာင္ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ငါ့လည္း ေျပာပါဦးဟ စသျဖင့္ေပါ့ဗ်ာ။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္က မေျပာဘူး။ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းအဆံုးကို ေရာက္ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဘာျဖစ္လို႔ ညာျဖစ္လို႔ လံုး၀မေျပာဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေျပာတဲ့ ေတြးတဲ့ပံုစံနဲ႔ အဘိုးႀကီးရဲ႕ အရင္တုန္းက ဘ၀ဇာတ္လမ္းကို အႏွစ္ခ်ဳပ္ကေလး ေဖာ္ျပၿပီး ၀တၳဳကို သိမ္းလိုက္တယ္။

အဘိုးႀကီးရဲ႕ ဘ၀ဇာတ္လမ္းက ဒီလို။ လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ ၂၀ ေလာက္က အသက္ ၄၀ ေလာက္သာ ရွိဦးမယ့္ ဒီအဘိုးႀကီးဟာ ဒီၿမိဳ႕မတိုင္ခင္ ကြၽန္ေတာ္ေနခဲ့တဲ့ ၿမိဳ႕ကပဲ။ ရပ္ကြက္ အတူတူေပါ့။ သူ႔မိန္းမဟာ သူ႔ေယာက္ဖ (သူ႔ႏွမရဲ႕ ေယာက်္ား) နဲ႔ ေဖာက္ျပန္တယ္။ ေဖာက္ျပန္တာကိုလည္း သူသိခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ရွက္တာေရာ၊ သူ႔မိန္းမကို သူကိုယ္တိုင္က ခ်စ္ေနေသးတာေရာ၊ သူ႔ႏွမကို သနားတာေရာေၾကာင့္ ထုတ္မေျပာဘဲ ႀကိတ္မွိတ္ ခံေနခဲ့တာ။ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာ ကေလးေတြကလည္း ရွိတယ္။ သူနဲ႔ သူ႔မိန္းမမွာက သံုးေယာက္၊ သူ႔ႏွမမွာက တစ္ေယာက္။ ဆိုေတာ့ အက်ယ္က်ယ္သာ ျဖစ္ၾကရင္ ကေလးေတြမွာလည္း သနားဖို႔ေကာင္းရွာမယ္ ဆိုၿပီး ၿငိမ္ေနခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကာမႏြံထဲ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနတဲ့ စိတ္ပ်က္စရာ အတဲြကေတာ့ ဒီေလာက္နဲ႔ ရပ္မေန။ သူ႔ေယာက္ဖဆိုတဲ့ ေကာင္ဟာ သူ႔မိန္းမကို ခိုးေျပးပါေလေရာ။ ရပ္ထဲရြာထဲ သူတို႔ ေမာင္ႏွမရဲ႕အျဖစ္ဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား သိမ္ငယ္ ရွက္ရြံ႕ခဲ့ၾကမလဲ ေတြးၾကည့္ပါေတာ့။

ဒီလိုနဲ႔ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ဒဏ္ရာကို ခံစားႏိုင္မႈပမာဏ ေက်ာ္လြန္သြားတဲ့ သူ႔ႏွမဟာ ေလးႏွစ္အရြယ္ သားကေလးကို ထားခဲ့ၿပီး ဆဲြႀကိဳးခ် ေသသြားတယ္။ သူ႔ကေလး သံုးေယာက္၊ သူ႔ႏွမရဲ႕ ကေလးတစ္ေယာက္ စုစုေပါင္း ကေလး ေလးေယာက္နဲ႔ သူဟာ ဒုကၡေတြမ်ား၊ စိတ္ေတြညစ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ကေလးေတြကို မိဘမဲ့ေက်ာင္းတစ္ခုကို ပို႔ စြန္႔ပစ္ခဲ့ၿပီး သူကိုယ္တိုင္လည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့တာ။ အဲဒီၿမိဳ႕ကေလးမွာ ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ လူတိုင္းသိတဲ့ ကိစၥေပါ့။ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားေတြမွာလည္း ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး စကားေပါင္းမ်ားစြာ ထင္ျမင္ခ်က္ေပါင္း မ်ားစြာ ေပးခဲ့ဖူးၾကတာေပါ့။ အမ်ားအျမင္မွာ သနားစရာေကာင္းတဲ့ ဒီလူႀကီးမွာလည္း သူ႔ႏွမလိုပဲ တစ္ေနရာရာမွာ ေသေၾကာင္း ၾကံစည္လိုက္တာပဲ ေနမွာပဲလို႔ စုတ္သပ္ခဲ့ၾကရတာေပါ့။ အခုေတာ့ တျခားၿမိဳ႕ရဲ႕ ေတာင္ေပၚ ေတာလမ္းေလး တစ္ခုရဲ႕ ဇရပ္ေပၚမွာ ဒီလူႀကီးကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေတြ႕လိုက္ရတယ္ေပါ့။ ၀တၳဳကို အဲဒီဇာတ္လမ္းေလး ေဖာ္ျပၿပီး သိမ္းလိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္နီးနီး ျမင္ေန ဖတ္ေနရတဲ့ သာမန္ ခပ္ညံ့ညံ့ ၀တၳဳေတြလိုပါပဲ။ အခ်ဳိးနဲ႔ အေကြ႕နဲ႔ အလွည့္ေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။

၀တၳဳဇာတ္လမ္းက ဒါပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ညံ့တဲ့ အေရးအသားနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ညံ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းဆင္ပံုလို႔ ေအာက္ေမ့လို႔ အဲဒီ၀တၳဳတိုကေလးကို ဒီအတိုင္း ပစ္ထားခဲ့တာ။ ဒါေပမဲ့ ဒီ၀တၳဳတိုကေလးကို ေရးခဲ့တာမွာ ဇာတ္လမ္းက ဇာတ္နာလြန္းတယ္ ညံ့လြန္းလွတယ္ ဆိုေပမယ့္ အစစအရာရာ ၀တၳဳတို တစ္ပုဒ္လံုးထဲက ပါသမွ်အေၾကာင္းအရာေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ကူးထဲတင္ ဇာတ္လမ္းေတြဆင္၊ ဇာတ္ကြက္ေတြခ်၊ ဘယ္ေနရာဖိ ဘယ္ေနရာေဖာ့ စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ေရးထားတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ်။ အဲဒါေလးလည္း ကြၽန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။

၀တၳဳဇာတ္လမ္းရဲ႕ ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ အမွန္ေတြပါ၊ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန္းက ကြၽန္ေတာ့္ အသက္ဟာ ၁၄ ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္ ထင္တယ္။ ၈၅ ရာခိုင္ႏႈန္း မွန္တယ္လို႔ ဆိုရတာက သူ႔ႏွမေယာက်္ားနဲ႔ သူ႔မိန္းမနဲ႔ ခိုးေျပးသြားေတာ့ သူ႔ႏွမဟာ ကေလးေလး ကို ထားခဲ့ၿပီး ဆဲြႀကိဳးခ် ေသသြားတယ္။ အဲဒီလို ေသၿပီး တစ္ပတ္ေလာက္ေနေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္အေဖက ၀န္ထမ္းမို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစုဟာ ေနာက္တစ္ၿမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ၾကရတယ္။ အဲဒီေတာ့ သူတို႔တေတြ ဘာဆက္ျဖစ္တယ္ ကြၽန္ေတာ္ မသိေတာ့ဘူး။ ကေလးေတြကို မိဘမဲ့ေဂဟာ ပို႔တယ္။ သူကေတာ့ ေပ်ာက္ခ်င္းမလွ ေပ်ာက္သြားတယ္ ဆိုတာေတြက ကြၽန္ေတာ့္ လန္ၾကဳတ္ေတြ။ ေပါက္တက္ကရေတြ။

အဲဒီလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္ေပၚ တက္ခဲ့တာ၊ ေတာင္ေပၚမွာ လွ်ဳိ႕၀ွက္သိုသိပ္စြာ၊ လူေတြနဲ႔ ေ၀းရာမွာ ေနေနတဲ့ အဘိုးႀကီး တစ္ေယာက္ဆိုတာလည္း တကယ္ရွိတယ္။ ေနာက္ၿပီး ၀တၳဳထဲကအတိုင္း ကြၽန္ေတာ္ အင္တာသြားဗ်ဴးတာ၊ အဲဒီအဘိုးႀကီးက -ီး ဘ၀ဇာတ္လမ္းေတြ လာေမးေနတာလားလို႔ ဆဲတာလည္း အမွန္ပဲ။ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ အဘိုးႀကီးကို နည္းနည္းႏွာကစ္ သြားေသးတယ္။

ဆိုေတာ့ဗ်ာ ကြၽန္ေတာ္က ဘ၀ဇာတ္လမ္းကေလး သိခ်င္လို႔ ေမးတာကို မေျပာေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ္ ငယ္ငယ္က ၾကံဳခဲ့ဖူးတဲ့ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ တစ္ခုကို ေတာင္ေပၚက အဘိုးႀကီးကိုယ္မွာ ကပ္ေပးလိုက္ၿပီး အဲဒီအဘိုးႀကီးဟာ သနားစဖြယ္ ဘ၀ဇာတ္လမ္း တစ္ခုကေန ေရွာင္ေျပးေနရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ သိပ္ေတာ့ မေကာင္းလွေပမယ့္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ေတာ့ ျဖစ္သြားတာပဲေလ။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္မွ ဒီ၀တၳဳေတြ ဘာေတြ လုပ္ေရးၿပီးေတာ့မွ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ေတာင္ေပၚမွာ တစ္ေယာက္တည္း လွ်ဳိ႕လွ်ဳိ႕၀ွက္၀ွက္ ဧကစာက်င့္ေနတဲ့ ဒီအဘိုးႀကီးဟာလည္းပဲ သူ႔ရဲ႕ တကယ့္ဘ၀ကို ေရွာင္ပုန္းေနရတဲ့အေၾကာင္း ဘ၀ဇာတ္လမ္း တစ္ခုကေတာ့ ေသခ်ာေပါက္ ရွိမွာပဲ မဟုတ္လား။ ႏွစ္လံုးထီေတြ တအားထိုးၿပီး အေၾကြးမဆပ္ႏိုင္လို႔ ေျပးလာရသူလား။ ႐ိုး႐ိုးသားသား လယ္ကေလး ယာကေလး ထြန္ယက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနတဲ့ ေတာင္သူႀကီး တစ္ေယာက္ လယ္ေတြ အသိမ္းခံရလို႔ ဘ၀ပ်က္ လူ႔ေလာကကို စိတ္ကုန္သြားလုိ႔ ထြက္လာသူလား။ ဒါမွမဟုတ္ ၀ရမ္းေျပးႀကီးမ်ားလား၊ ယဥ္ယဥ္ေလးပဲ ႐ူးေနတာလား စသျဖင့္ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္း စဥ္းစားရတာကျဖင့္ အႏုပညာ ဖန္တီးမႈတစ္ခုအလားပါပဲဗ်ာ။

ဒီအပိုင္းကေတာ့ စာဖတ္သူမ်ား စိတ္ကူးယဥ္ စဥ္းစားဖို႔ပါပဲ။ တတ္ႏိုင္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ေရးတာနဲ႔ မတူတဲ့ နစ္နစ္နာနာ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ဘ၀ဇာတ္လမ္းေလး တစ္ခုထြင္ၿပီး ၀တၳဳတိုကေလး ဘာေလး ေရးၾကည့္ေပါ့။ အဘိုးႀကီးရဲ႕ တကယ့္ ဘ၀ဇာတ္လမ္းနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ခ်င္လည္း တိုက္ဆိုင္သြားမယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း အဘိုးႀကီးေျပာသလို “ဘ၀ဇာတ္လမ္း ဟုတ္လား – ီးဘ၀ဇာတ္လမ္း” ဆိုတာမ်ဳိးလည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္သြားမယ္ ထင္တယ္။

August 3, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.