<

ေအးစက္စက္ ညေနခင္းမ်ား

Photo း StockSnap

ဒီညေနခင္းေတြထဲ အဓိပၸာယ္မဲ့ ေမ်ာလြင့္ေနခဲ့မိတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီပဲ။ ညေန ၅ နာရီ ေနာက္ပိုင္းဆိုရင္ ဒီေနရာေလးကေန တစ္ၿမိဳ႕လုံးကုိ အေပၚစီးက ကြၽန္ေတာ္ ေငးၾကည့္ေနက်။ ကြၽန္ေတာ္ လက္ရွိတည္းခိုေနတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေလးရဲ႕ေဘးမွာ ေဆာက္လက္စ သုံးထပ္တိုက္ေက်ာင္းႀကီးတစ္ခု ရွိတယ္။ အလွဴရွင္ေတြ မေပၚေသးတာေၾကာင့္ အၾကမ္းထည္ဘ၀နဲ႔ပဲ ရပ္တန္႔ေနရတဲ့ အဲဒီသုံးထပ္တိုက္ေက်ာင္းႀကီးရဲ႕ အေပၚဆုံးထပ္ကေန ၿမိဳ႕ကေလးကုိ ေငးၾကည့္ရတာဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အရသာတစ္မ်ဳိးပါပဲ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ညေနဘက္ေတြဆိုရင္ တစ္ခုခုကုိ လြမ္းသလိုေဆြးသလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ေငးေမာေနတတ္ခဲ့တာ ေတာ္ေတာ္ၾကာပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့လည္း အသုိက္အျမံဳနဲ႔ ေ၀းေနတဲ့ ေလလြင့္ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အေတြးေတြဟာ ေဆြးရိပ္သန္းေနခဲ့တာ သိပ္ၿပီးမထူးဆန္းလွပါဘူး။

အဓိပၸာယ္မဲ့ ညေနခင္းေတြပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ မၾကာခဏ ေရရြတ္မိတယ္။ ‘အက်ည္း တန္လွခ်ိန္’ လို႔ ဆိုၾကတဲ့ ညေနခင္းအခ်ိန္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ဘယ္လိုမွ ဆြဲေဆာင္မႈ မရွိခဲ့ပါဘူး။

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မနက္က စားမကုန္လို႔ က်န္ေနတဲ့ ထမင္းၾကမ္း တစ္ခဲလိုပါပဲ။ ပူပူေႏြးေႏြး ထမင္း၀ုိင္းေလးနဲ႔ ေ၀းေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေအးစက္စက္ ထမင္းၾကမ္းတစ္ခဲကုိပဲ ႀကိတ္မိွတ္မ်ဳိခ်ေနခဲ့ရသလိုပါ။ အဲဒီလို ညေနခင္းေတြထဲ ကြၽန္ေတာ္ဟာ အဓိပၸာယ္မဲ့ ေငးေမာ၊ ကြၽန္ေတာ့္အေတြးေတြဟာလည္း အဆီးအတားမရွိ ေမ်ာလြင့္ရင္းသာ။

သုံးထပ္တိုက္ေက်ာင္းႀကီးရဲ႕ အေပၚဆုံး ထပ္ကေန ၿမိဳ႕ကေလးကုိ ျဖန္႔ၾကည့္မိေတာ့ ညေနဆည္းဆာေအာက္မွာ ေရႊေရာင္၀င္း လက္ေနတဲ့ ၿမိဳ႕ဦးေစတီကေလးကုိ အရင္ဆုံး ဖူးျမင္လိုက္ရတယ္။ ပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့ အာ႐ုံေတြကုိ တစ္ခ်က္ေလာက္ စုစည္းၾကည့္မိေတာ့ ဆည္းလည္းသံသဲ့သဲ့ကုိ ၾကားေနရသလို တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္မွာ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံ သဲ့သဲ့ကေလးလည္း ၾကားေနရသလိုပါပဲ။ ျပဳခဲ့သမွ် ကုသိုလ္အစုစုအတြက္ တစ္စုံတစ္ေယာက္ဟာ ေခါင္းေလာင္းထိုးၿပီး အမွ်ေ၀ေနမွာပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ေတြးမိတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ တစ္ဆက္တည္းမွာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ တိုးသဲ့သဲ့ေလး ဆုေတာင္းေနမယ့္ အသံေလးတစ္ခုေတာ့ ဒီကမၻာထဲ ရွိေနေသးပါလားရယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးျဖစ္ေသးတယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ထက္ တျခားတစ္ေယာက္ကုိ ပိုခ်စ္တတ္ရွာသူ ကြၽန္ေတာ့္အေမဆိုတဲ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီးကေတာ့ အခုလို ေန၀င္ကာစ ညေနခင္းတိုင္းမွာ ဆီမီး၊ အေမႊးတိုင္ ပူေဇာ္ထြန္းညႇိရင္း၊ ဘုရားရွိခိုး ေမတၱာပို႔ရင္းနဲ႔ပဲ ျပန္မလာ ႏိုင္ေသးမွန္း သိသိႀကီးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေမွ်ာ္ေနရွာလိမ့္ဦးမယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ တိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလေျပထဲမွာ သင္းပ်ံ႕ပ်ံ႕ရနံ႔တစ္ခုကုိ ကြၽန္ေတာ္ရရွိလိုက္တယ္။ အဲဒီရနံ႔ကေလး ဆိုတာကလည္း ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းသင္းရနံ႔ေတြကလြဲရင္ တျခားဘာမ်ား ရွိဦးမွာတဲ့လဲ။ ကမၻာ ဦးအစတည္းက ကမၻာ့ေလထုထဲ ေပ်ာ္၀င္ပ်ံ႕လြင့္ေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းရနံ႔ေတြဟာ ကမၻာဆုံးတဲ့အထိ တည္ရွိေနဦးမွာပဲလို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္က ထင္ျမင္ယူဆလိုက္မိတယ္။

ၿမိဳ႕ဦးေစတီကေလးကေန အၾကည့္ေတြကုိ လႊဲဖယ္လိုက္တယ္။ ဘာရယ္မဟုတ္ အျမင္အာ႐ုံထဲ တိုး၀င္လာတာ ဟိုးအျမင့္ ေကာင္းကင္ထက္က ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ တိမ္ေတြ။ တိုက္ခတ္ေနတဲ့ ေလစီးေၾကာင္းအတိုင္း လြင့္ပါးေနၾကတဲ့ တိမ္ေတြဟာ အိမ္ျပန္ေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ ရည္ရြယ္ရာအရပ္ဆီကုိ ျပန္ေရာက္ၾကတာလည္းရွိ၊ မေရာက္ႏိုင္ၾကတာလည္းရွိနဲ႔ အိမ္ျပန္ဖို႔အတြက္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ေနၾကတဲ့ တိမ္ေတြကုိ အခုလို ညေနခင္းအခ်ိန္ေတြမွာ မၾကာခဏဆိုသလို ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ေတြ႕ေနက်ျဖစ္တယ္။ တိမ္ေတြကုိ ေငးၾကည့္ေနရင္းက ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ တစ္စုံတစ္ခုကုိ အမွတ္ရမိတယ္။ ဟိုတေလာက အသိကဗ်ာ ဆရာတစ္ေယာက္က ကဗ်ာေလးေတြ အင္တာနက္မွာ ေရးတင္ဖူးတာ ကြၽန္ေတာ္ဖတ္လိုက္ရတယ္။ ကဗ်ာစာသားေတြကုိ အကုန္အေစ့ ကြၽန္ေတာ္ နားမလည္ခဲ့၊ မမွတ္မိခဲ့ေပမဲ့ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ကေလးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ စြဲထင္သြားခဲ့တယ္။ အခု တိမ္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနရင္းမွ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ အဲဒီကဗ်ာေခါင္းစဥ္ စာေၾကာင္းကေလးကုိ ဖ်တ္ခနဲ ကြၽန္ေတာ္ သတိရမိတယ္။ ‘အဆင္မေျပလို႔ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့တိမ္ေတြ’  တဲ့။

အိမ္ျပန္ေနၾကတဲ့ တိမ္ေတြရွိရင္ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့ တိမ္ေတြလည္း ရွိေနႏိုင္ေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ ေနာက္တစ္ခုကလည္း အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ေနရင္းက မိသားစုအသုိက္အျမံဳနဲ႔  ေ၀းရာအရပ္ဆီ ေမ်ာလြင့္ေနၾကရတဲ့ တခ်ဳိ႕ေသာလူေတြရဲ႕ ဘ၀ဆိုတာလည္း တိမ္ေတြလိုပါပဲ။ အခ်ိန္တန္လို႔ အိမ္ျပန္ႏိုင္ၾကသူေတြ ရွိသလို အဆင္မေျပလို႔ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့သူေတြလည္း ရွိေနဦးမွာပါပဲ။ အဲဒီလိုလူေတြကုိ ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြရဲ႕ ကဗ်ာေခါင္းစဥ္ စာေၾကာင္းေလးအတိုင္း ‘အဆင္မေျပလို႔ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့ တိမ္ေတြ’ ဆိုၿပီး ညႊန္းဆိုမိရင္ေတာ့ မွန္လိမ့္မယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ေတြးေနမိတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ ကြၽန္ေတာ့္ကုိယ္ကြၽန္ေတာ္လည္း အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့ တိမ္ကေလးအျဖစ္ ညေနခင္းအလင္း ေရာင္ေအာက္မွာ ျပန္ေတြ႕ရွိလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အိမ္ျပန္ေနၾကတဲ့ တိမ္ေတြကုိ အိမ္မျပန္ျဖစ္ေသးတဲ့ တိမ္ကေလးလို ကြၽန္ေတာ္က ဒီညေနခင္းေလးမွာပဲ အားက် ေငးေမာရင္းေပါ့။

တစ္ခါတစ္ရံက်ရင္လည္း သုံးထပ္တိုက္ေက်ာင္းႀကီးရဲ႕ အေပၚဆုံးထပ္ကေန ညေနခင္းေတြကုိ ေငးမၾကည့္ျဖစ္တဲ့အခါ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းရဲ႕အျပင္ဘက္ မလွမ္းမကမ္းက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးမွာ ကြၽန္ေတာ္ သြားထိုင္ေနျဖစ္ျပန္တယ္။ အဲဒီလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးမွာထိုင္ၿပီး ညေနခင္းအခ်ိန္ေတြကုိ ေငးေမာရင္းနဲ႔ ကုန္လြန္ေစရတာကုိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေလး သေဘာက်မိတယ္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလးနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုး မလွမ္းမကမ္းမွာက ကားမွတ္တိုင္ေလးတစ္ခုလည္း ရွိေနျပန္ေသးတယ္။ ဆိုင္ကေလးရဲ႕ အျပင္ဘက္ စားပြဲ၀ိုင္းတစ္ခုမွာ ထိုင္ရင္းကားမွတ္တိုင္ရွိရာ သြားေနၾကတဲ့လူေတြ၊ ကားမွတ္တိုင္ကေလးကေန ျပန္လာေနၾကတဲ့ လူေတြကို ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေငးေမာၾကည့္ ေနတတ္ေသးတယ္။

တခ်ဳိ႕က ထမင္းခ်ဳိင့္ေလး ဒါမွမဟုတ္ ဆြဲျခင္းေတာင္းေလး လက္ကဆြဲလို႔၊ တခ်ဳိ႕ က တစ္စုံတစ္ခု ၀ယ္ထည့္လာပုံရတဲ့ ပလတ္စတစ္အိတ္ကေလးေတြကုိ လက္ကဆြဲလို႔။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့လည္း လက္ထဲဘာမွ မပါဘဲ ပခုံးထက္မွာ အိတ္ကေလး ကုိယ္စီလြယ္လို႔။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက သူတို႔အားလုံးဟာ ညေနခင္းအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ အိမ္ျပန္ေနၾကသူေတြ၊ အိမ္ျပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနၾကသူေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ မိသားစုဆိုတဲ့ လုံျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ အသုိက္အျမံဳေလးဆီကုိ အေရာက္ျပန္ေနၾကသူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာတိုင္းဟာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အားမာန္ေတြနဲ႔ ၀င္းပေနတာကုိလည္း ကြၽန္ေတာ္ ေတြ႕ျမင္ေနရတယ္။ အလားတူပဲ သူတို႔ရဲ႕ ေျခလွမ္းတိုင္းဟာလည္း တစ္ေနကုန္ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ခဲ့သမွ် အသုိက္အျမံဳေလးဆီကုိ ျပန္ေရာက္တဲ့အခါမွ အတိုးခ်ၿပီး အနားယူလိုက္မယ္ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အသုိက္အျမံဳေလးထဲကေန ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကမယ့္ သူေတြအတြက္ အျမန္ဆုံးေရာက္ေအာင္ ျပန္ရမယ္ဆိုတဲ့ အားမာန္ေတြနဲ႔ သြက္လက္ေနၾကတာကုိလည္း ညေနခင္းေလးေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ေတြ႕ရေနက် ျဖစ္ပါတယ္။

ကုိယ္စီကုိယ္ငွ အိမ္ျပန္ေနၾကသူေတြကုိ ေငးေမာေနရင္းမွ ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုိယ္ပိုင္အသုိက္အျမံဳေလးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ့္မိသားစုေလးရွိရာ အိမ္ကေလးကုိ လြမ္းတဲ့စိတ္ေတြဟာ ကြၽန္ေတာ့္ရင္ထဲ ျပည့္လွ်ံလာျပန္တယ္။ ဟိုးအရင္ ကြၽန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက အေဖအလုပ္က ျပန္လာမွာကုိ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေစာင့္ႀကိဳခဲ့ရတာေတြ၊ အေဖပါလာတဲ့ မုန္႔ ကေလးကုိ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ညီမေလးတို႔ ခြဲေ၀စားခဲ့ရတာေတြဟာလည္း အခုလို ညေနခင္း အခ်ိန္ေတြမွာပါပဲ။ တန္ဖိုးအသင့္အတင့္နဲ႔ စားေကာင္းမယ္ထင္ရတဲ့ မုန္႔ကေလးေတြကုိ ညေနခင္းတိုင္း အေဖ၀ယ္ၿပီး ျပန္လာတတ္ခဲ့တာေတြ ကြၽန္ေတာ္ အမွတ္ရေနမိေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ညေနခင္းေလးေတြဟာ ျဖဴစင္သန္႔ရွင္းခဲ့တာ၊ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးခဲ့တာ အေသအခ်ာပါပဲ။ ေနာက္ၿပီး အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အိမ္ကုိ ျပန္လာတဲ့ အေဖ့ေျခလွမ္းေတြဟာလည္း အားမာန္ေတြနဲ႔ သြက္လက္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းႀကီး အမွတ္ရေနတယ္။ ‘ငါ့သားနဲ႔ သမီးကုိ ျမင္လိုက္ရေတာ့ အေမာကုိ ေျပသြားတာပဲ’ လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ အေဖ့ရဲ႕ စကားသံေတြကုိလည္း အခုလို ညေနခင္းတိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။

အဲဒီကေနမွ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုနီးပါး ေက်ာ္လြန္လာခဲ့တဲ့အခါမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က တစ္လွည့္ အိမ္ျပန္ရမယ့္ ညေနခင္းေတြကုိ ေရာက္ရွိလို႔လာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေဖ့တုန္းက ညေနခင္းတိုင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီအေရာက္ ျပန္လာႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ့္အလွည့္မွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေမွ်ာ္ေနမယ့္ မိသားစု ေလးရွိရာကုိ ညေနခင္းတိုင္းမွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ေရာက္ေအာင္ မျပန္ႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ အိမ္ျပန္ျဖစ္တဲ့ ညေနခင္းေတြထက္ အိမ္မျပန္ႏိုင္လို႔ မျပန္ျဖစ္တဲ့ ညေနခင္းေတြကသာ အခုအခ်ိန္မွာ မ်ားျပားလြန္းေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေမွ်ာ္ေနမယ့္ မိသားစု၀င္ေတြကုိလည္း အိမ္မျပန္ႏိုင္တဲ့ ညေနခင္းေတြမွာ နာနာက်င္က်င္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ သတိရေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ခူးခပ္ထားေပးမယ့္ ထမင္း၀ိုင္းကေလး၊ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ ျပင္ထားေပးမယ့္ အိပ္ရာကေလးကစလို႔ လုံျခံဳေႏြးေထြးမႈေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ မိသားစု အသုိက္အျမံဳေလးရွိရာ မျပန္ႏိုင္ေသးတဲ့ ညေနခင္းတိုင္းဟာ နာက်င္ေၾကကြဲစရာပါပဲ။

ေခြးေလး၊ ေၾကာင္ေလးေတြ၊ ေက်းငွက္ကေလးေတြအပါအ၀င္ အဟိတ္တိရစၦာန္ေလးေတြေတာင္မွ အသုိက္အျမံဳကုိ ခင္တြယ္ၾက၊ အခ်ိန္တန္ရင္ အိမ္ျပန္ၾကေသးတယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို လူသားေတြဟာ မိသားစု အသုိက္အျမံဳေလးကုိ ပိုလို႔ခင္တြယ္တတ္ၾကတာ၊ အခ်ိန္တန္တဲ့အခါ အိမ္ျပန္ခ်င္ၾကတာ မထူးဆန္းလွပါဘူး။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္သာ မိသားစုေလးရဲ႕ အေ၀းမွာ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ၾကရင္း အိမ္မျပန္ႏိုင္ေသးတဲ့ ညေနခင္းေတြကုိ ေက်ာ္ျဖတ္ေနရရွာတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္လို ဘ၀တူေတြကုိလည္း စာနာသနားမိပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ လုံျခံဳေႏြးေထြးတဲ့ မိသားစု အသုိက္အျမံဳေလးဆီ မျပန္ႏိုင္ေသး သေရြ႕ကေတာ့ နာက်င္ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနမယ့္ ေအးစက္စက္ညေနခင္းေတြကုိ ရင္ဆိုင္ၾကရဦးမွာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

July 17, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.