<

ႏုိင္ငံ၊ အလံနဲ႔ ေျမႀကီး

Mutiny on the Bounty ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကား ပိုစတာတစ္ခု

ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံဟာ ပင္လယ္ကူး သေဘၤာတစ္စင္းနဲ႔တူေနပါလားလုိ႔ လူေတြကုိ ထင္ျမင္သြားေစႏုိင္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုဟာ ၁၇၈၉ ခုႏွစ္တုန္းက အဂၤလိပ္ပင္လယ္ကူးသေဘၤာတစ္စင္းေပၚမွာ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ကုိ ၁၉၃၅ ခုႏွစ္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္နဲ႔ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္ေတြမွာ ႐ုပ္ရွင္ျပန္႐ိုက္ကူးခဲ့ၾကလို႔ အခုဆုိရင္ သုံးႀကိမ္ေတာင္ရွိသြားပါၿပီ။  ဒီ႐ုပ္ရွင္ကား သုံးကားစလုံးနဲ႔ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့သမိုင္းေပၚမွာအေျခခံၿပီး ဇာတ္လမ္းကုိ အက်ဥ္းခ်ဳံးၿပီး တင္ျပသြားခ်င္ပါတယ္။ ခရစ္ႏွစ္ ၁၇၈၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလမွာ ‘ေဘာင္တီ’ Bounty ဆိုတဲ့ သေဘၤာဟာ အဂၤလန္ကထြက္ခြာၿပီး ပစိဖိတ္သမုဒၵရာေတာင္ပုိင္းက ‘တဟီတီ’ Tahiti ဆုိတဲ့ကြၽန္းစုဆီကုိ ရြက္လႊင့္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကြၽန္းစုမွာအေလ့က်ေပါက္ေနတဲ့ ‘ေပါင္မုန္႔သီး’ Breadfruit ပ်ဳိးပင္ေတြကုိ သေဘၤာနဲ႔ ႏုိင္သေလာက္သယ္ၿပီး အဲဒီတုန္းက ၿဗိတိသွ်ပုိင္ျဖစ္တဲ့ က်ဴးဘားေတာင္ဘက္နားက ‘ဂ်ေမကာ’ Jamaica ကြၽန္းစုကုိ ပုိ႔ဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအပင္နဲ႔ အသီးဟာ ပိႏၷဲပင္ ပိႏၷဲသီးတုိ႔နဲ႔ လုံး၀နီးပါးတူပါတယ္။ အဲဒီ ပိႏၷဲသီး လိုအပင္ေတြကို ဂ်ေမကာမွာစုိက္ၿပီး သီးလာ တဲ့အသီးေတြကုိ ေငြ၀ယ္ကြၽန္ေတြကုိ ေကြၽး မယ္ဆိုတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အခုလုိ သေဘၤာနဲ႔ သြားသယ္ခုိင္းတာျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသေဘၤာရဲ႕ မာလိန္မွဴးဟာ ကပၸတိန္ ‘ဘလုိက္’ဆုိသူျဖစ္ၿပီး လက္ေထာက္ကေတာ့ ဗုိလ္ ‘ခရစ္ရွန္’ Marlon Brando ျဖစ္ပါတယ္။

သြားရမယ့္လမ္းေၾကာင္းကေတာ့ အဂၤလန္ကေန ေတာင္အေမရိကားေတာင္ဘက္ အစြန္း၊ ျမင္သာေအာင္ေျပာရရင္ ကမၻာ့ေဘာလုံးအေက်ာ္အေမာ္ ‘မက္ဆီ’တို႔ ေမြးရပ္ေျမ အာဂ်င္တီးနားႏုိင္ငံ ေတာင္ဘက္စြန္းမွာရွိ တဲ့ ‘ကိပ္ဟြန္း’ Cape Horn အငူကုိပတ္ၿပီး ေတာင္ပစိဖိတ္သမုဒၵရာထဲက တဟီတီကြၽန္း စုကုိ သြားဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခါ အဲဒီကြၽန္းေပၚက ေပါင္မုန္႔သီး ပ်ဳိးပင္ေတြကိုတင္၊ အေနာက္ဘက္ကုိ ဦးတည္ၿပီးရြက္လႊင့္၊ ေတာင္အာဖရိကေတာင္ဘက္အဖ်ား ကိပ္ေတာင္းနားကျဖတ္ၿပီး ဂ်ေမကာကြၽန္းစုကိုသြား၊ အဲဒီမွာ ပ်ဳိးပင္ေတြခ်ၿပီး အဂၤလန္ကုိ ျပန္၀င္ဖုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက အဂၤလန္ႏုိင္ငံရဲ႕ တတိယေျမာက္ ေဂ်ာ့ဘုရင္ (၁၇၃၈- ၁၈၂၀) က ဂ်ေမကာမွာ ေပါင္မုန္႔သီးပင္ကုိ စမ္းသပ္ စုိက္ပ်ဳိးၾကည့္ခ်င္ေနတာက တစ္ေၾကာင္း သူတို႔ပင္လယ္ကူးသေဘၤာက ကမၻာကို ပတ္လို႔ရတယ္ဆိုတာကို လက္ေတြ႕သက္ေသျပခ်င္ေန တာကတစ္ေၾကာင္း အဲဒါေၾကာင့္ ဒီခရီးစဥ္ဟာ အေကာင္အထည္ေပၚလာခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမဲ့ ေဘာင္တီရဲ႕ခရီးစဥ္ဟာ ထင္သေလာက္ မေခ်ာေမြ႕ပါဘူး။ ပထမ မက္ဆီ တုိ႔ ႏုိင္ငံေတာင္ဘက္ဖ်ားက ကိပ္ဟြန္းအငူဟာ အႏၲာတိကတိုက္နဲ႔ဆို ကီလုိတစ္ေထာင္ပဲ ေ၀းေတာ့လို႔ တအားေအးပါတယ္။ တကယ္လုိ႔မ်ား သေဘၤာသားတစ္ေယာက္ အရက္မူးၿပီး ကုန္းပတ္ေပၚမွာ ညဘက္အိပ္ေပ်ာ္သြားရင္ မနက္က် လူတစ္ကုိယ္လုံး ေရခဲေခ်ာင္း ျဖစ္သြားႏုိင္ေလာက္တဲ့အထိ ေအးပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဆက္သြားရင္ ေပါင္မုန္႔သီးပ်ဳိးပင္ မသယ္ႏုိင္ဘဲ အာဂ်င္းတီးနားေရခဲေခ်ာင္းျဖစ္သြားဖို႔က ပုိမ်ားေနတာကတစ္ေၾကာင္း အရွိန္နဲ႔ေမ်ာလာေနၾကတဲ့ ေရခဲတုံးႀကီးေတြကို ေရွာင္ကြင္းလုိ႔ မရႏုိင္ေတာ့တာက တစ္ေၾကာင္းမို႔ ကမၻာပတ္မယ့္အစီအစဥ္ကုိ လက္ေလွ်ာ့ၿပီး အေရွ႕ဘက္ကုိျပန္လွည့္ခဲ့ရပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိကေတာင္ဘက္ဖ်ားကေန ျပန္ျဖတ္ရေတာ့ ခရီးပုိေ၀းသြားတဲ့အျပင္ အခ်ိန္ေတြလည္း ပုိကုန္သြားတယ္။ ဆုံး႐ႈံးသြားတဲ့အခ်ိန္ေတြကုိ ကာမိေအာင္ဆိုၿပီး ဘလုိက္က သေဘၤာသားေတြကုိ ခါတုိင္းထက္ ႏွစ္ဆ ပုိၿပီး ေလွာ္ခိုင္းတယ္။ ရိကၡာက်ေတာ့လည္းတစ္၀က္ျဖတ္တယ္။ သခင့္မ်က္ႏွာသာရေအာင္ လုပ္ခ်င္စိတ္ေတြကမ်ားေနေတာ့ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို ညႇာတာရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ဒီလုိနဲ႔ ဒီဇာတ္ကားကုိ ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ပရိသတ္ေတြဟာ ေဘာင္တီကုိ သေဘၤာတစ္စင္းလို႔ မျမင္ၾကေတာ့ဘူး။ သေဘၤာကို ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံလုိ႔ျမင္လာသလုိ ဘလိုက္ကုိလည္း သေဘၤာကပၸတိန္လုိ႔ မျမင္ေတာ့ဘဲ ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံရဲ႕အစိုးရအဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕လုိ႔ ျမင္လာၾကေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေလာက္ေတာင္ရွိလွတဲ့ ဘလုိက္ ဘာမ်ား ျဖစ္သြားမလဲဆိုတာကုိ သိခ်င္ေဇာနဲ႔ ဆက္ၾကည့္ၾကတယ္။ အဲဒီလို အေနာက္နဲ႔အေရွ႕ လြန္းထုိးေနခဲ့ရလုိ႔ အဂၤလန္က ထြက္လာၿပီး ၁၀ လအၾကာ ၁၇၈၉ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလက်မွ တဟီတီကို ေရာက္ေတာ့တယ္။ ေပါင္မုန္႔သီးပ်ဳိးပင္ေတြကုိေတာ့ရပါရဲ႕၊ ဒါေပမဲ့ မူလ အစီအစဥ္အတိုင္း ပ်ဳိးပင္ေတြ တင္ၿပီးၿပီး ခ်င္း တဟီတီကေန ခ်က္ခ်င္းျပန္မထြက္ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အခ်ိန္ေတြပုပ္သြားလုိ႔ ရာသီဥတု အေျခအေနအရ ေလကုိျပန္ေစာင့္ရမွာျဖစ္လုိ႔ ကြၽန္းအနီးမွာပဲေက်ာက္ခ်ၿပီး ေလးလႀကီးမ်ားေတာင္ အသားလြတ္ ထုိင္ေစာင့္ရေတာ့မယ့္ အေျခအေနကို ဆုိက္ေရာက္သြားပါေတာ့တယ္။ ေရြးစရာ တျခားနည္းလမ္းမရွိေတာ့ ေစာင့္ပဲေစာင့္ရေတာ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ျပႆနာက ဘလုိက္တစ္ေယာက္တည္းပဲ ေန႔ေရာ ညပါ သေဘၤာေပၚမွာေနႏုိင္ေပမယ့္ က်န္လူေတြက မေနႏုိင္ဘူး၊ ေန႔ဆုိရင္ ကြၽန္းေပၚတက္ၾကတယ္။ မသြားၾကနဲ႔လုိ႔ အျမဲတမ္း ခ်ဳပ္ခ်ယ္ေနလုိ႔လည္း မျဖစ္ျပန္ဘူး။ ကြၽန္းသူ ကြၽန္းသားေတြက ေဖာ္ေရြလြန္းတယ္။ မိန္းကေလး ေတြကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းဆုိေတာ့ သေဘၤာသားေတြ ဘယ္ေလာက္ကဲၾကမလဲဆုိတာ ေတြးလုိ႔သာ ၾကည့္ၾကေတာ့ေပါ့။ လက္ေထာက္မာလိန္မွဴး ဗုိလ္ခရစ္ရွန္လည္း ကြၽန္းေပၚက တဟီတီ ဘုရင့္သမီးေတာ္’ေမမီတီ’နဲ႔ လူကြၽံေဘာေတြျဖစ္ကုန္တယ္။ က်န္တဲ့လူေတြလည္း လူကြၽံ႐ုံတင္မကေတာ့ဘဲ ဂုိး ေပါက္ထဲ အားလုံး၀င္ထုိင္ေနၾကတဲ့အထိ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ အဲဒါတကယ္ သေဘၤာျပန္ထြက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သေဘၤာသားေတြေရာ ကြၽန္းသူေတြပါ ‘ခြဲရမွာ သဲျမညႇာ မ်က္ရည္စေတြနဲ႔’ဆုိသလို ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီ။ အဲဒါ သေဘၤာထြက္မယ့္ေန႔မနက္မွာ သေဘၤာသား သုံးေယာက္ ထြက္ေျပးၾကတယ္။ ခရစ္ရွန္ ဦးစီးၿပီး လုိက္ဖမ္းေတာ့ မိတာေပါ့။ အဲဒီ သေဘၤာသားေတြကုိ သေဘၤာေပၚျပန္တင္တဲ့ အခါ ေငြေျခက်င္းေတြ ဖုခ်ိန္းေတြ ဆင္ေပး ၾကရတာဆိုေတာ့ ကြၽန္းသူကြၽန္းသားေတြေရွ႕မွာ လူျမင္မေကာင္းျဖစ္ကုန္ၿပီး အားလုံးလည္း မေပ်ာ္ႏုိင္ၾကေတာ့ဘူး။

အဲဒါ သေဘၤာေပၚမွာလည္း ေပါင္မုန္႔သီး ပ်ဳိးပင္ေတြကို အျပည့္တင္ထားလို႔ အသက္႐ွဴက်ပ္ရတဲ့အထဲ ႀကီးမားတဲ့ ျပႆနာတစ္ခု ေပၚလာတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပ်ဳိးပင္ေတြ ေရခ်ဳိေသာက္ၾကတဲ့ကိစၥနဲ႔ဆုိင္ပါတယ္။ ေျမအိုးထဲမွာထည့္ထားတဲ့ ပ်ဳိးပင္ေတြကို ေရခ်ဳိေလာင္းရတယ္။ ဘုရင္ကထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ႐ုကၡေဗဒပညာရွင္ကလည္း အခ်ိန္တုိင္းလုိလုိ ဘလိုက္နဲ႔ ေခါင္းခ်င္း႐ုိက္ေနတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ပ်ဳိးပင္ႏွစ္ပင္ ညႇိဳးပါေလေရာ။ ဘလုိက္က ကုိ႐ုကၡကုိ ေမးတယ္။ ေျပာ အားမနာနဲ႔ေပါ့။ ကုိ႐ုကၡကလည္း ‘‘အားေတာ့နာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ေနပူေတာ့ ပ်ဳိးပင္ေတြလည္း ေရငတ္ၾကတာေပါ့’’လုိ႔ ေခါင္းေလးငုံ႔ၿပီး ေျဖတယ္။ ဘလုိက္ကလည္း ‘‘အိုးနဲဗားမိုင္းရတယ္၊ ဘာမွမပူနဲ႔ ပ်ဳိးပင္ေတြကုိ ေရႏွစ္ဆသာေလာင္း’’လုိ႔ ေျပာတယ္။ သေဘၤာသားေတြကုိေတာ့ ေရေခြၽတာေသာက္ေအာင္ ေရခပ္ေသာက္ရတဲ့ ေရမႈတ္ကုိ ဟုိရြက္တုိင္ထိပ္ဖ်ားမွာ သြား ခ်ိတ္ထားတယ္။ ေရေသာက္ခ်င္တဲ့လူ ရြက္တုိင္ထိပ္ဖ်ားတက္ ေရမႈတ္ကုိျဖဳတ္၊ ေအာက္ဆင္းၿပီး ကုန္းပတ္ေပၚက စည္ပုိင္းႀကီးထဲက ေရခ်ဳိကုိ တစ္မႈတ္ေသာက္။ ပုိေသာက္လုိ႔မရဘူး။ စည္ပုိင္းနားမွာ ဘလုိက္ရဲ႕အလိုေတာ္ရိက ကင္းေစာင့္ေနတယ္။ အဲဒါေသာက္ၿပီးရင္ ေရမႈတ္ကုိ မူလေနရာျပန္ထားဖို႔ ရြက္တိုင္ ထိပ္ဖ်ားမွာ တစ္ခါျပန္တက္ခ်ိတ္ရေသးေတာ့ ဘယ္စားသာေတာ့မလဲ။ ဒီအထဲမွာ ေလမတုိက္တဲ့အခါ သေဘၤာသားေတြဟာ ေအာက္ထပ္ဆင္းၿပီး ေလွာ္တက္ႀကီးေတြနဲ႔ ‘ယုိယီးေလ့ ယီးေလ့ယုိ’လုပ္ရေသးေတာ့ အားလည္းမရွိၾကေတာ့ဘူးေပါ့။ တစ္ခါမွာေတာ့ ေရမႈတ္တက္ျဖဳတ္တဲ့ သေဘၤာသားတစ္ေယာက္ ရြက္တုိင္ထိပ္ကေန ကုန္းပတ္ေပၚျပဳတ္က်ၿပီး ေသပါေလေရာ။ ဘလုိက္ကေတာ့ သူမဟုတ္သလုိပဲ။ မေက်နပ္တဲ့ သေဘၤာသားတစ္ေယာက္က ဘလုိက္ကုိ တုိက္ခိုက္မယ္ လုပ္ေတာ့ ဘလုိက္က ႐ုတ္တရက္ အနီကတ္ထုတ္ျပလုိက္တယ္။ ဒီအနီကတ္ႀကီးက ေၾကာက္စရာႀကီးပါ။ ၾကာပြတ္နဲ႔အ႐ုိက္ခံရတဲ့အျပင္ အဲဒီသေဘၤာသားဟာ ႀကိဳးနဲ႔ခ်ည္ၿပီး သေဘၤာေဘး ပစ္ခ်ခံရတယ္။ သေဘၤာေျပးေနတဲ့ ေနာက္ကုိ ေရထဲကလုိက္ရတာေပါ့။ ၾကာပြတ္နဲ႔ အ႐ုိက္ခံထားရတဲ့ဒဏ္ရာက ေသြးေတြ ထြက္ေနေတာ့ ငါးမန္းေတြလုိက္လာၾကတာ ေပါ့။ ေရေပၚမွာ ငါးမန္းေတာင္ေတြကိုျမင္လုိ႔ ဆြဲၾကဟ ဆြဲၾကဟဆိုၿပီး ၀ုိင္းဆြဲၾကေတာ့ ႀကိဳးပဲပါလာေတာ့တယ္။ လူကေတာ့ ငါးမန္းစာ ျဖစ္သြားခဲ့ရပါၿပီ။ ဒါကုိ မေက်နပ္ၾကတဲ့ သေဘၤာသားေတြက ခရစ္ရွန္နား ကပ္လာၿပီး ‘‘ခ်စမ္းပါ ဆရာရယ္၊ ဘာေတြစဥ္းစားေနတာလဲ ဆရာ့ေနာက္မွာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလုံးရွိ ေနတာပဲဟာ’’ဆုိၿပီး မၾကားႏုိးနားလာလာၿပီး ေျပာၾကတယ္။ အစကေတာ့ မၾကားခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ေနႏုိင္ေသးတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ကလည္း သိပ္ဟန္တာမဟုတ္ဘူး၊ ေမမီတီနဲ႔ခြဲလာရလုိ႔ ‘ေမာင္မေနတတ္ဘူး ေယာင္ခ်ာခ်ာ အ႐ူးတစ္ပုိင္းႀကီးျဖစ္ေနတယ္’ဆုိသလုိမ်ဳိး ျဖစ္ေနတာမဟုတ္လား။ အထက္ကို ျပန္ေတာ္လွန္ခ်င္တဲ့စိတ္မ်ဳိးဟာ အမ်ဳိးနဲ႔ အ႐ုိးထဲမွာကုိ မရွိခဲ့ဖူးေပမယ့္ လူလူခ်င္း ဒီေလာက္ေတာင္ ရက္စက္တာကုိေတာ့ ခရစ္ရွန္ ဘယ္လုိမွ ဘ၀င္မက်ႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ေဂ်ာ့ဘုရင္က ေတာ္ေတာ္ မယ္ေတာ္ကကဲတာလုိ႔ ျမင္လာတယ္။ တစ္ခါမွာေတာ့ ဖ်ားေနတဲ့ သေဘၤာသားတစ္ေယာက္က ေရငတ္ေနေပမယ့္  ရြက္တုိင္ထိပ္မတက္ႏုိင္လို႔  ပင္လယ္ေရေတြကုိ သြားေသာက္လုိက္မိတဲ့အတြက္ ႐ူးေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္သြားတယ္။ ျပန္ေကာင္းလာေအာင္ ကုလို႔ရမယ့္နည္းလမ္းကေတာ့ တစ္နည္းတည္းရွိၿပီး အဲဒါကေတာ့ ေရခ်ဳိတုိက္တဲ့နည္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ ခရစ္ရွန္ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး။ အခန္းထဲကေရမႈတ္တစ္ခုယူၿပီး လူနာကုိ ေရခ်ဳိတုိက္တယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘလုိက္ဟာ အႀကီးအက်ယ္ ေဖာင္းေရွာ့တစ္ခုကို လုပ္လုိက္မိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေရမႈတ္ကုိင္ထားတဲ့ ခရစ္ရွန္ရဲ႕လက္ေမာင္းကုိ စိတ္လုိက္မာန္ပါ ေျခေထာက္နဲ႔ကန္လိုက္မိ ျခင္းပါပဲ။ အဲဒီမွာ ခရစ္ရွန္ရဲ႕ ခါးၾကားထဲက ဓားရွည္ဟာ ရႊီးခနဲထြက္လာၿပီး စကၠန္႔၀က္အတြင္းေလာက္မွာပဲ ဘလုိက္ရဲ႕ ၀ဲဘက္လက္ေမာင္းထဲ စုိက္၀င္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဓားဖ်ားက ဘလုိက္ရဲ႕လည္ပင္းကို အလိုလို ေထာက္လုိက္မိၿပီးလည္း ျဖစ္သြားတယ္။ ခရစ္ရွန္ကုိ ေျမႇာက္ထုိးပင့္ေကာ္လုပ္သူေတြ ကလည္း ၀မ္းသာအားရ ထခုန္ၾကၿပီး ေအာက္ထပ္လက္နက္တုိက္ထဲက တူမီးေသနတ္ေတြကုိ ဆင္းယူၾကတာေပါ့။ ခဏတြင္းမွာပဲ ဘလုိက္ရဲ႕တပည့္ရင္းေတြကုိ ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ၿပီး ဖမ္းလုိက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာ ဘလုိက္လူနဲ႔ခရစ္ ရွန္လူဆုိၿပီး ခြဲၿပီးသားလည္းျဖစ္သြားတယ္။ ဘလုိက္နဲ႔လုိက္မယ့္လူေတြကုိ သက္ကယ္ ေလွရွည္ရွည္တစ္ခုေပၚတင္ေပးၿပီး  သေဘၤာေပၚကေန ေအာက္ခ်ေပးလုိက္ၾကတယ္။ ေမာင္မင္းႀကီးသားတို႔ သြားလိုတဲ့ေနရာကုိ သြားၾကေပေတာ့ဆိုတဲ့သေဘာေပါ့။ စားနပ္ရိကၡာအျပည့္ ေရေၾကာင္းတုိင္းထြာေရးကိရိ ယာေတြ အျပည့္ေတာ့ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဘလုိက္သေဘၤာေပၚက ဆင္းခါနီးမွာ ခရစ္ရွန္က ရြဲ႕ၿပီး ‘‘အလံယူသြားဦးမလား’’လို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဘလိုက္က ေလျပည္ေလးနဲ႔ ‘‘ငါ အလံမလုိပါဘူးကြ၊ ငါ့မွာႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံ ရွိေနၿပီးသားပဲဟာ’’လုိ႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ခရစ္ရွန္ အႀကီးအက်ယ္ မ်က္ႏွာပ်က္ သြားရပါၿပီ။ အဂၤလန္ဆုိတဲ့ႏုိင္ငံဟာ သူ႔ႏုိင္ငံမဟုတ္ေတာ့သလုိ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သူ႔ႏုိင္ငံ ျပန္ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးဆုိတာကုိ ေတြးလုိက္မိလုိ႔ပါပဲ။

လူတစ္ေယာက္ လူ႔ဘ၀ထဲကုိေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး သူနဲ႔အတူကပ္ပါလာတဲ့ အရာသုံးခုရွိပါတယ္။ အဲဒါေတြကေတာ့ ႏုိင္ငံရယ္ အလံရယ္ ေျမႀကီးရယ္ပါပဲ။ ကုိယ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းေကာင္းေနဖုိ႔ရယ္၊ အခ်ဳပ္အျခာအာဏာနဲ႔တူတဲ့အလံ သစ္လြင္လွပေနဖုိ႔ရယ္၊ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေအာက္မွာ ရွိေနတဲ့ေျမႀကီး သာယာစုိျပည္ေနဖို႔ရယ္ ဆုိတာေတြဟာ အေရးႀကီးလွပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္မွာေတာ့ အဲဒီသုံးခုထက္ အေရးႀကီးတဲ့ အရာတစ္ခု ေပၚလာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အဲဒီႏုိင္ငံသူႏုိင္ငံသားေတြရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ေတြပါပဲ။ အဲဒီ စိတ္ဓာတ္ေတြ ေကာင္းမြန္ၿပီး စည္းလုံးညီညြတ္ၾကမွ ခုနက ေျပာတဲ့ အေရးႀကီးလွပါတယ္ဆိုတဲ့ ႏုိင္ငံရယ္ အလံရယ္ ေျမႀကီးရယ္ဆိုတာေတြဟာ သာ ယာလွပလာႏုိင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

July 15, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.