<

ကံစီမံတဲ့ ဘ၀ေတြလား

The Curious Case of Benjamin Button ဇာတ္ကားမွ ဇာတ္၀င္ခန္းတစ္ခု

အလုပ္အားရက္တစ္ရက္မွာ ေက်ာင္းေနဖက္ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕အိမ္ကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ့္အလုပ္အားခ်ိန္နဲ႔ သူအားခ်ိန္ကိုတိုက္ၿပီး ဆုံေအာင္ႀကိဳးစား ၾကရပါတယ္။ အစိုးရအလုပ္ေတြလို ပိတ္ရက္မ်ဳိး မဟုတ္တာလည္း တစ္ေၾကာင္းေပါ့ေလ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းကေတာ့ အေဆာင္မွာ  အတူေနခဲ့တုန္းက သူက ကရင္မို႔ ဘုရားေက်ာင္းတက္တယ္။ တနဂၤေႏြဆိုရင္ ကိုယ္တို႔လည္း သူနဲ႔အတူ ဘုရားေက်ာင္းလိုက္ၿပီး အာမင္လုပ္ၾကတယ္။ သူကလည္း ကိုယ္တို႔ ၀ါဆိုသကၤန္းကပ္တာအစ ကထိန္လုပ္တာပါ အကုန္လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘာမွခြဲျခား မေနခဲ့ၾကပါဘူး။

အခုလည္း ေက်ာင္းၿပီးသြားတဲ့ သမီးေလးကို ေတြ႕ရဖို႔ သူ႔အိမ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးေတြရဲ႕ ပညာေရးအတြက္ ရွစ္တန္းေလာက္ကတည္းက မိဘေတြမွာႀကိဳးစားၿပီး ေငြရွာခဲ့ၾကရတာ ၁၀ တန္းမွာေတာ့ ေငြကုန္တာ အျမင့္ဆုံးထိပ္အထိ ေရာက္ၾကရတဲ့ ေခတ္ႀကီးပဲေလ။ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း က်ဴရွင္စရိတ္၊ ေက်ာင္းစရိတ္နဲ႔ မေအးရတဲ့ ဘ၀ေတြမို႔ ေက်ာင္းၿပီးသြားရင္ မိဘေတြမွာ ရင္ထဲက အလုံးႀကီး က်သြားၾကတာပါပဲ။ သမီးေလးက သူနာျပဳတကၠသိုလ္က ဘြဲ႕ယူတဲ့ ပုံေလးေတြထဲမွာ လွပလန္းဆန္းေနပါတယ္။ အရင္ကေတာ့ သူနာျပဳဘြဲ႕ရၿပီးရင္ အစိုးရအလုပ္ လုပ္ရဖို႔ကို အၾကာႀကီးေစာင့္ ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း နယ္ျပန္ၾက၊ တခ်ဳိ႕လည္း ေဆးခန္းႀကီးေတြမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ေစာင့္ၾကပါတယ္။ တကယ္တမ္း အလုပ္ခန္႔စာေရာက္ခ်ိန္မွာ အထိုင္က်ေနလို႔ အစိုးရ အလုပ္မ၀င္သူေတြလည္း ရိွခဲ့ၾကပါတယ္။ အခု ဒီသမီးေလးတို႔ကေတာ့ သိပ္ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရဘဲ အလုပ္ခန္႔စာ ေရာက္ၾကတယ္ဆိုေတာ့ ၀မ္းသာမိပါတယ္။

တာ၀န္က်တဲ့ေဆး႐ုံမွာ ေပ်ာ္ရဲ႕လားဆိုေတာ့ အစကေတာ့ ေၾကာက္တယ္။ အခုေတာ့ ေပ်ာ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ စိတ္မခ်မ္းသာဘူးတဲ့။ သူတို႔ကို အလုပ္၀င္စမွာ ေမြးကင္းစ ကေလးေတြၾကည့္ဖို႔ ဂ်ဴတီခ်ထားၾကပါတယ္။

ေမြးကင္းစကေလးေတြကို စာရင္းမွတ္ၿပီး အႏွီးလဲတာ၊ ကေလးမိခင္ဆီပို႔ၿပီး အေမႏို႔ တိုက္ခိုင္းတာ၊ က်န္းမာေရးစစ္ေဆးတာမ်ဳိး တာ၀န္ယူၾကရပါတယ္တဲ့။ အဲဒီကေလးေပါက္စေလးေတြၾကည့္ၿပီး သူတို႔ေတာ့ ေပ်ာ္ေနၾကတာပဲတဲ့။

စိတ္မခ်မ္းသာတာက အဲဒီေဆး႐ုံမွာ ေမြးလူနာတခ်ဳိ႕က ကေလးလည္းေမြးၿပီးေရာ ေဆး႐ုံကေန ဆင္းေျပးၾကပါသတဲ့။ အဲဒီလို မိခင္ဆင္းေျပးသြားလို႔ က်န္ေနခဲ့တဲ့ ေမြးကင္းစကေလးေတြ ေျခာက္ေယာက္၊ ခုနစ္ေယာက္ေလာက္ ေဆး႐ုံက ၾကည့္ထားရပါသတဲ့။ အေမရိွတဲ့ ကေလးေတြကို သူတို႔အေမေတြက အခ်ိန္တန္ရင္ ႏို႔တိုက္ၾကေပမယ့္ အေမေျပးတဲ့ ကေလးေတြကို သမီးေလးတို႔ ဆရာမေတြက ႏို႔ဘူးတိုက္ရ ထိန္းရနဲ႔ ေမြးၾကရပါသတဲ့။ အေနၾကာလာေတာ့ ခ်စ္ခင္သံေယာဇဥ္ေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ ကေလးေတြကို ႐ိုက္ထားတဲ့ ဗီဒီယိုေလးေတြ ၾကည့္ရတာ ခ်စ္စရာ သနားစရာေကာင္းလွပါတယ္။

ဒီကေလးေတြကို အလွဴရွင္ေမြးစားခ်င္ သူရိွရင္လည္း ေဆး႐ုံအုပ္ႀကီးကတစ္ဆင့္ ခိုင္ခိုင္မာမာ ေမြးစားလို႔ရပါတယ္။ ရက္သားေလးေတြကေန လသားအရြယ္ေလာက္အထိ ၾကည့္႐ႈေမြးလာရေတာ့ တီတီတာတာနဲ႔ ရယ္တတ္ ျပံဳးတတ္ခ်ိန္မွာ ေမြးစားခ်င္သူေတြက လာေခၚတတ္ၾကပါတယ္။ တေလာကပဲ သမီးေလးရဲ႕ အခ်စ္ဆုံးကေလးေလးကို ေမြးစားမယ့္ မိဘေတြ ေခၚသြားလို႔ ငိုပြဲဆင္ရပါေသးသတဲ့။သူက သမီးကေလးေတြထဲမွာ အေခ်ာဆုံး ဘိုမ႐ုပ္ေလးလိုေခ်ာေတာ့ ခ်စ္တာေပါ့လို႔ ေျပာျပပါတယ္။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ ကေလးကို ေမြးစားသူေတြရဲ႕ ေမတၱာတရားနဲ႔ က႐ုဏာတရား ဘယ္ေလာက္ႀကီးမားႏိုင္မလဲ ေတြးမိပါတယ္။ မိခင္ေတြကေရာ ဘာလို႔စြန္႔ပစ္သြားၾကတာလဲ။ စီးပြားေရး အဆင္မေျပလို႔လား။ ကိိုးလလြယ္ ၁၀ လဖြားၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ကေလးအေဖနာမည္ တပ္စရာမရိွလို႔လား။ ေဆြမ်ဳိးမိဘေတြကပဲ သိကၡာအက် မခံႏိုင္လို႔ စြန္႔ပစ္ထားခဲ့ရတာလား စသည္ျဖင့္ ေတြးေနမိပါတယ္။ ဒီကေလးေတြရဲ႕ ကံအေၾကာင္းတရားကိုလည္း ထည့္ေတြးမိပါတယ္။

အိမ္မွာ အကူလုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ အစ္မႀကီးတစ္ေယာက္ အေၾကာင္းလည္း သတိရမိပါတယ္။ အဲဒီအစ္မႀကီးက ကေလးသုံးေယာက္ အေမပါပဲ။ လင္မယားေတြ ေတာမွာ ဒိုးတူေပါင္ဖက္ လုပ္ကိုင္စားၾကရင္းနဲ႔  တတိယေျမာက္ကေလး ကိုယ္၀န္ရိွလာပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ႔ေယာက်္ားက ေျခေထာက္တစ္ဖက္ ထုံက်င္နာျဖစ္တာကေန ျဖတ္ရတဲ့ အေျခအေန ေရာက္သြားပါတယ္။ ေရာဂါကေတာ့ ေဆးလိပ္ေတြေသာက္လို႔  ေသြးေၾကာေတြ ပိတ္ကုန္တာပါပဲ။ ေျခေထာက္ျဖတ္လိုက္ေပမယ့္  မသက္သာဘဲ ဗိုက္ငါးလေရာက္ေတာ့ ေယာက်္ားေသပါေလေရာ။ အိမ္မွာလည္း အႀကီးမက ခုနစ္တန္း၊ အငယ္ကေလးတန္း က်န္ေနခဲ့ေတာ့ ေဆြမ်ဳိးေတြနဲ႔ အပ္ထားၿပီး အသုဘခ်ရပါတယ္။ ကေလးေမြးၿပီးသြားေတာ့လည္း စားစရာမရိွတာနဲ႔ဘဲ တစ္လသမီးမွာ ကေလးကို ေမြးစားခ်င္တဲ့သူဆီ အၿပီးေပးခဲ့ပါတယ္။ ကေလးေတြကိုလည္း ေက်ာင္းမထုတ္ခ်င္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ၾကံဳရာက်ပန္း လုပ္ရင္းနဲ႔ ေတာအလုပ္ပါးခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အိမ္ကို အကူလာလုပ္တာပါပဲ။ ညဘက္နားခ်ိန္မွာ ကိုရီးယားကားေတြ ၾကည့္လို႔ သမီးေပ်ာက္ရွာ ပုံေတာ္ကားျဖစ္ေနရင္ သူ႔သမီးေလး သတိရလို႔ ငိုတာအေမာပါ။ လူေကာင္းသူေကာင္းေတြ႕ေအာင္ ဆုေတာင္းပါ အစ္မရယ္လို႔ပဲ ကိုယ္လည္း အားေပးႏိုင္ပါတယ္။

မိဘမဲ့ကေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္း ဇာတ္ကားေလးလည္း သတိရမိပါတယ္။ ဒါ႐ိုက္တာ David Fincher ႐ိုက္ကူးတဲ့ The Curious Case of Benjamin Button ဆိုတဲ့ ဇာတ္ကားေလးပါ။ နာမည္ေက်ာ္မင္းသား Brad Pitt နဲ႔မင္းသမီး Kate Blanchett တို႔ ပါ၀င္သ႐ုပ္ေဆာင္ထားၾကပါတယ္။ ေမြးကင္းစမွာ မိခင္ျဖစ္သူ ေသသြားၿပီး ဖခင္က စြန္႔ပစ္ခံရတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘ၀ကို ေသဆုံးတဲ့အခ်ိန္အထိ ႐ိုက္ျပထားပါတယ္။ ၁၉၁၈ ခုႏွစ္မွာ ကေလးေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း မိခင္ျဖစ္သူ ေသဆုံးသြားတဲ့ ေမြးကင္းစကေလး ငယ္ရဲ႕႐ုပ္ဟာ သက္ႀကီးရြယ္အို အဘိုးႀကီးပုံ ေပါက္ေနတာေၾကာင့္ ဖခင္ျဖစ္သူက စြန္႔ပစ္တာခံခဲ့ရပါတယ္။ ဖခင္ႀကီးဟာ ကေလးကို သက္ႀကီးရြယ္အို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂ ဟာေရွ႕မွာထားခဲ့ပါတယ္။ ကေလးငိုသံေၾကာင့္ ေဂဟာက ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္သူျဖစ္တဲ့ ကူနီးဟာ ကေလးကို ေတြ႕ခဲ့ပါတယ္။ ေမြးကင္းစကေလးျဖစ္ေပမယ့္ အသက္ႀကီးတဲ့ အဘိုးအိုပုံေပါက္ေနတဲ့အျပင္ တျခားေရာဂါေတြလည္း ခံစားေနရတာ သိခဲ့ရပါတယ္။ လူမည္းအမ်ဳိးသမီး ကူနီးဟာ ကေလးကို သူ႔သားအျဖစ္နဲ႔ ေမြးစားၿပီး ေန႔မအိပ္ညမအိပ္ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဘင္ဂ်မင္ ဘတ္တန္ဆိုတဲ့ ဖိုးသက္ျပင္းေလး အသက္ရွင္လာခဲ့ပါတယ္။

ဘင္ဂ်မင္ဟာ အသက္ခုနစ္ႏွစ္မွာမွ လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ပါတယ္။ အရင္က ေျခထိန္းေတြတပ္ၿပီး တစ္လွည့္၊ ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ တစ္လွည့္နဲ႔ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အသက္ ၁၂ ႏွစ္ သားမွာ ခုနစ္ႏွစ္သမီးေဒစီနဲ႔ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေဒစီရဲ႕အဘြားက ဒီေဂဟာမွာ လာေနေတာ့့ ကေလးခ်င္း ခင္မင္သြားခဲ့ၾကတာပါပဲ။ ဘင္ဂ်မင္ရဲ႕ အဘိုးႀကီးပုံစံေၾကာင့္လည္း တျခားသူငယ္ခ်င္းမရိွဘဲ ကူနီးနဲ႔ ေဒစီတို႔ပဲရိွခဲ့ၾကပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘင္ဂ်မင္ဟာ သေဘၤာက်င္းမွာ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ ၁၈ ႏွစ္သားမွာ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာမွာ အလုပ္လုပ္ရင္း ပင္လယ္ကို ထြက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ေဒစီကေတာ့ ဘဲေလးအကမယ္အျဖစ္ အသက္ေမြးခဲ့ပါတယ္။

ပင္လယ္မွာ လွည့္လည္ရင္းနဲ႔ပဲ ဘင္ဂ်မင္ဟာ အသက္ႀကီးရင့္တဲ့ေရာဂါ သက္သာလာပါတယ္။ ၁၉၄၁ ဒီဇင္ဘာ အသက္ ၂၃ ႏွစ္မွာေတာ့ ဂ်ပန္က အေမရိကန္ ပုလဲဆိပ္ကမ္းကို ဗုံးၾကဲလိုက္လို႔ ဒုတိယကမၻာစစ္ထဲ အေမရိကန္ ၀င္ေရာက္လာပါတယ္။ ဘင္ဂ်မင္တို႔ သေဘၤာကပၸတိန္ဟာ အေမရိကန္ ေရတပ္ကို အကူလုပ္အားေပးအျဖစ္စာရင္း ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဂ်ာမန္ယူဘုတ္ေတြနဲ႔တိုက္ပြဲမွာ ကူတိုက္ရင္း သေဘၤာတစ္စင္းလုံး နစ္ျမဳပ္ခဲ့ပါတယ္။ စစ္ၿပီးေတာ့ နယူးေအာ္လင္းကို ျပန္လာၿပီး ကူနီးနဲ႔အတူ ျပန္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဘင္ဂ်မင္ရဲ႕ဖခင္ႀကီးဟာ ေနမေကာင္းျဖစ္ၿပီး ဆုံးကာနီးမွာ ဘင္ဂ်မင္ကို ဖခင္အျဖစ္ေျပာရင္း အေမြေပးခဲ့ပါတယ္။ ဘင္ဂ်မင္ဟာ ပင္လယ္ကျပန္လာကတည္းက သူ႔ရဲ႕သက္ႀကီး ရြယ္အိုေရာဂါေပ်ာက္ကင္းၿပီး သာမန္လူရြယ္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ ျဖစ္လာပါတယ္။

အသက္ ၄၀ ေက်ာ္မွာ ေဒစီနဲ႔ျပန္ေတြ႕ၿပီး ခ်စ္ႀကိဳက္ၾကပါတယ္။ ဘင္ဂ်မင္အသက္ ၅၀ မွာ သမီးျဖစ္သူ ကယ္႐ိုလင္းကို ေမြးေပမယ့္ ဘင္ဂ်မင္ဟာ အေ၀းကို ထြက္သြားခဲ့ၿပီး အသက္ ၆၀ ေက်ာ္မွ ေဒစီနဲ႔ လက္ထပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျပာင္းျပန္သက္ရင့္ ေရာဂါလကၡဏာေတြ ျဖစ္လာပါၿပီ။

ဘင္ဂ်မင္ဟာ အသက္ႀကီးေလ ႐ုပ္ရည္က ငယ္ေလျဖစ္လာၿပီး ေမ့ေလ်ာ့တာေတြ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေနာက္ဆုံးသူ႔ကို သက္ႀကီးရြယ္ အိုေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာကိုပို႔ၿပီး ေဒစီကိုယ္တိုင္ အတူေနရင္း ျပဳစုေပးခဲ့ပါတယ္။ အသက္ ၈၄ ႏွစ္အရြယ္ ဘင္ဂ်မင္ ကြယ္လြန္ခ်ိန္မွာ ေမြးကင္းစကေလးရဲ႕ ႐ုပ္ရည္ျဖစ္သြားပါတယ္။ ေမြးကင္းစမွာ ေရာဂါေပါင္းစုံနဲ႔ ေန႔ေသမလား ညေသမလားျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဘင္ဂ်မင္ဟာ အသက္ ၈၀ ေက်ာ္အထိ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ့သူေတြရဲ႕ ၾကင္နာယုယမႈေၾကာင့္  အသက္ရွင္ခဲ့ရပါတယ္။

ေဆး႐ုံေပၚမွာ မိခင္အရင္းရဲ႕ စြန္႔ပစ္ခံၾကရတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာကိုလည္း ေတြးေနမိပါတယ္။ ကေလးေတြအားလုံး ၾကင္နာယုယတတ္သူေတြနဲ႔ ေတြ႕ၾကပါေစလို႔လည္း ဆုေတာင္းမိပါတယ္။

July 13, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.