<

ခ်ာလပတ္ … လည္ေနတယ္

Photo: Online Math Learning

(က) ေမာင္မိုးဇင္တစ္ေယာက္ တီစကြဲယားကိုကိုင္ကာ ေက်ာင္းတက္ရေသာ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္ခဲ့ရသည္ကို အလြန္ပင္ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်ိန္ ကာလေလးကို သူ မေမ့။ ထိုဘ၀ေလးကို ယေန႔ထက္တိုင္ သတိရေနဆဲ၊ သတိရေနျမဲ။ RIT ေက်ာင္းသားဟူေသာ ဂုဏ္ရွိန္ကလည္း သူ႔ေခတ္သူ႔အခါက အလြန္ပင္ လွ်မ္းပ၀င့္ထည္ခဲ့သည္ပင္ေလ။ ထိုေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကား ပညာေရးဘက္ သက္သက္တြင္သာ အရွိန္အ၀ါႀကီးသည္မဟုတ္။ တုိင္းေရးျပည္ေရး ႏိုင္ငံေရးဘက္တြင္လည္း လြန္စြာမွပင္ ၾသဇာႀကီးမားခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ ယခုအခ်ိန္မွာ ေမာင္မိုးဇင္ဆိုေသာ စက္မႈတကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားကေလးသည္ ျပည့္စံုသာယာေသာ ဘ၀တစ္ခုကို ပဲ့ကိုင္ဦးေဆာင္ႏိုင္သည့္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ဦးမိုးဇင္ပင္ျဖစ္၍ ေနေလၿပီ။

(ခ) ကြန္ပ်ဴတာပညာ၏ ေက်ာ႐ိုးကား သခ်ၤာႏွင့္ ႐ူပေဗဒပညာတို႔ကို ေပါင္းစပ္ထားသည့္ ဘာသာရပ္တစ္ခုဟု ဆိုၾက၏။ ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားကို ခ်စ္သူရည္စား သားမယားပမာ သေဘာပိုက္၍ တစ္ေန႔မပ်က္ စိုက္လိုက္မတ္တတ္ တြက္ခ်က္ကာ ေနရေသာ ဦးမိုးဇင္တို႔ စက္မႈတကၠသိုလ္ႀကီးႏွင့္ နည္းပညာေလာကႀကီးတို႔၏ ေက်ာ႐ုိးေရာ သခ်ၤာႏွင့္ ႐ူပေဗဒကို အေျခမခံေပဘူးလား။

ထိုသို႔စဥ္းစားမိရင္း မ်ဥ္းေၾကာင္းမ်ားက စိတ္မ်က္စိထဲတြင္ အစီအရီ ေပၚလာေလသည္။ ႀတိဂံ၊ စတုဂံ၊ ပဥၥဂံ၊ ဆ႒ဂံ၊ ဗဟုဂံ၊ ..ဂံ၊ ..ဂံ၊ ..ဂံျဖင့္ မ်ဥ္းေျဖာင့္မ်ားကို အေပါက္ အၾကားမရွိေအာင္ ေပါင္းစည္းကာ ထိုဂံမ်ား၏ အတြင္းပိုင္းတြင္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ေထာင့္မ်ားကို ဒီဂရီျဖင့္ သတ္မွတ္ေပးထားသည္ မဟုတ္ပါလား။ သခ်ၤာတို႔ ႐ူပေဗဒတုိ႔ကဲ့သို႔ေသာ သိပၸံဘာသာရပ္မ်ားမွသည္ ေဗဒင္ လကၡဏာ အႏုပညာ စသည့္ ၀ိဇၨာဘာသာရပ္မ်ားတြင္ပါ နယ္ပယ္တိုင္းတြင္ သူ႔ပံုေသနည္းႏွင့္သူ၊ သူ႔ သီအိုရီႏွင့္သူ ရွိႏွင့္ၾကသည္သာ။

ထုိပံုေသနည္းမ်ားကို ဖြင့္ဆုိေသာ သီအုိရီမ်ားကလည္း သူ႔ဟာႏွင့္သူ အခိုင္အမာ ရွိေလ၏။ ပံုေသနည္း၊ ကိန္းဂဏန္းမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ကာ ဘ၀ေလွကားကို တစ္ထစ္ခ်င္း တက္လွမ္းႏိုင္ခဲ့သူ ဦးမိုးဇင္သည္ ယခုတေလာမွာ ပံုေသနည္းျဖင့္ တြက္ခ်က္၍ မရေသာ ပုစၦာတစ္ပုဒ္ကိုလည္း စိတ္၀င္တစား စူးစမ္းေနမိသည္။

(ဂ) “ၾကက္ဥအေရာင္ တိမ္ေတာင္သဖြယ္ မင္းေရးၾကြယ္” ဟု တင္စား ေျပာဆိုခဲ့ၾကသည့္ တိုင္းေရး ျပည္ေရးကား တိမ္မေယာင္ႏွင့္နက္ လြယ္မေယာင္ႏွင့္ ခက္လွသည္။ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးေနၾကသူမ်ားသည္ ကိုယ့္ေပတံကိုကိုယ္ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ၿပီး ႏိုင္ငံတစ္ခု တည္ေထာင္ၾကရန္လား၊ သုိ႔မဟုတ္ ရွိႏွင့္ၿပီးေသာ ႏိုင္ငံတစ္ခုကို ႏိုင္ငံငယ္ေလးမ်ားစြာ ျဖစ္သြားေအာင္ ခြဲျခမ္းပစ္ၾကမည္လား၊ သုိ႔မဟုတ္ နီးစပ္ရာ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားထဲသို႔ ေပ်ာ္၀င္ကာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေအာင္ လုပ္ေနၾကသည္လားဆိုသည့္ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ဆိုင္ေသာ ပုစၦာတစ္ခု ျဖစ္ေခ်သည္။

ထိုဘာသာရပ္ကို သူ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးလွေသာ စက္မႈတကၠသိုလ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးက ဦးမုိးဇင္ကို မသင္ေပးလိုက္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားျဖင့္ ေပါင္း-ႏႈတ္-ေျမႇာက္-စားကာ တြက္ခ်က္၍ မရ။ တိက်ေသာ သီအိုရီ ကိစၥမဟုတ္။ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္မ်ားက ဤပုစၦာအတြက္ အေျဖကိုေပးႏိုင္မည္ဟု ယူဆရေသာ သီအိုရီတစ္ခု ျဖစ္လာဖြယ္ရွိသည့္ အသံတစ္သံ အေတာ္ေလးက်ယ္ေလာင္စြာ ျမည္ဟည္းခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအသံကား ပင္လံုကဲ့သို႔ေသာ ညီလာခံအသစ္။ ပင္လံုဟူေသာ ရွမ္းျပည္နယ္ထဲက ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ ရက္၌ ၿဗိတိသွ်အဂၤလိပ္ႏွင့္ ကရင္၊ မြန္၊ ရခုိင္ႏွင့္ ဗမာတုိ႔ကို ဦးေဆာင္သည့္ ဗမာျပည္မအျပင္ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ ကယားတို႔ ပါ၀င္ေသာ ေတာင္တန္းေဒသဆိုသည့္ အနားသံုးနားကိုေပါင္းကာ ပင္လံုသေဘာတူညီခ်က္ သို႔မဟုတ္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုးခဲ့ဖူးၾကေလ၏။ အဓိကဦးတည္ခ်က္မွာ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံတည္းဟူေသာ အနားသံုးနားပါသည့္ ႀတိဂံတစ္ခု တည္ေဆာက္ရန္ပင္ ျဖစ္သည္။

ခက္သည္က ထိုစာခ်ဳပ္ကို ေမာင္းႏွင္မည့္ အင္ဂ်င္နီယာႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကား ထိုစာခ်ဳပ္သက္တမ္း တစ္ႏွစ္ျပည့္မည့္ ပထမဆံုး ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔ကိုပင္ ျမင္ခြင့္မရလိုက္ေခ်။ လြတ္လပ္ေရးရရန္ ေရာင္နီသန္းလာစ အခ်ိန္ကေလးတြင္ အာဏာတည္းဟူေသာ ငန္းဖမ္းေလေသာေၾကာင့္ ႏိုင္ငံသစ္တစ္ခု၏ အနာဂတ္ကို အရွိန္ျပင္းျပင္းႏွင့္ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္မည္ဟု အမ်ားက အားကိုးယံုၾကည္ကာ တာ၀န္ေပးအပ္ခံရသူကား ႏိုင္ငံေရး ေလျပင္းမုန္တိုင္း ႐ုတ္တရက္ ျပင္းထန္စြာ တိုက္ခတ္လိုက္စဥ္ ဖေယာင္းတုိင္မီး ႐ုတ္တရက္ ၿငိမ္းခဲ့ရသကဲ့သုိ႔ ဟုတ္ခနဲ ၿငိမ္းကာ က်ဆံုးခဲ့ရေလသည္။

ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ ေမာင္းႏွင္ရန္ ကတိေပးေျပာဆိုခဲ့သူ မာလိန္မွဴးမရွိသည့္ေနာက္ ထိုစာခ်ဳပ္မွာလည္း ေလးတန္းေက်ာင္းသားေလး ဖတ္ရန္အတြက္ ေလာက္သာ ျပ႒ာန္းခ်က္ ျဖစ္သြားေလ၏။ ယခုအခါ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ မွာလည္း ထိုလ ၁၄ ရက္တြင္ က်ေရာက္ေလေသာ ခ်စ္သူမ်ားေန႔၏ ဂုဏ္ရွိန္၀ါေအာက္တြင္ သိမ္ငယ္စြာ ငုပ္လွ်ိဳးသြားေလေတာ့၏။ ပင္လံုၿမိဳ႕တြင္ စိုက္ထူထားေသာ ထိုေက်ာက္စာတုိင္ပင္ ယခုအခါ ထံုးေလးဘာေလးမ်ား အသုတ္ပင္ ခံမွခံရပါေလစ ဦးမိုးဇင္ မသိေတာ့ပါ။

(ဃ) ေခတ္ဆိုး စနစ္ဆိုးေအာက္တြင္ ၿငိမ္၀ပ္ပိျပား အထက္ဖားေအာက္ဖိ ဆုိသည့္ မုသာ၀ါဒကို ကာလာမ်ဳိးစံုျခယ္ကာ ထင္ရာစိုင္းခဲ့ၾကေသာ အေမွာင္ေခတ္မွ လင္းအ႐ုဏ္ ဖူးပြင့္ခဲ့ေခ်ၿပီဟု အမ်ားက ယံုၾကည္ကာ လက္ခံ ေျပာဆိုေနၾကေသာ ကာလကား ယခုကာလပင္ မဟုတ္ပါလား။

ယခုကာလကား ၿဗိတိသွ် ေတာင္တန္းေဒသႏွင့္ ျပည္မဟူေသာ အနားသံုးကို ေပါင္းစည္းကာ ႀတိဂံအသြင္ေဆာင္သည့္ ႏိုင္ငံသစ္တစ္ခုကို တည္ေဆာက္ရန္ ႀကိဳးစားေနၾကသည့္ အခင္းက်င္းမ်ဳိး မဟုတ္ေတာ့။ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ား၊ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ျပည္မတြင္ ၾသဇာႀကီးမားေသာ ပါတီႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားဟူေသာ အနားသံုးနားပါ၀င္သည့္ ႀတိဂံသစ္တစ္ခု သို႔မဟုတ္ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခု ျပန္လည္တည္ေဆာက္ရန္ တာစူေနၾကသည္။

သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေတာင္တန္းေဒသမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ား လက္မွတ္ထိုးစဥ္က ဖက္ဒရယ္ျပည္ေထာင္စု တည္ေဆာက္ရန္ဟူေသာ အေျခခံသေဘာတရားပါသည့္ ပင္လံုသေဘာတူညီခ်က္ကို ဗဟိုျပဳခဲ့ေလ၏။ ထုိကာလက ေတာင္တန္းေဒသမွ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကိုလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက လက္ခံလာေအာင္ သိမ္းသြင္းစည္း႐ံုးႏိုင္ခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ထုိစဥ္က တိုင္းႏွင့္ ျပည္နယ္ ၁၄ ခုဟူ၍လည္း မရွိေသး။ တိုင္းရင္းသား ၁၃၅ မ်ဳိးဟုလည္း မရွိေသး။ ထိုတိုင္းရင္းသား ၁၃၅ မ်ဳိးတြင္ စာရင္း၀င္ေသာ္လည္း ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ တုိင္းရင္းသားဟုေျပာရန္ ရွက္ေနသူမ်ားလည္း မရွိေသး။ ထုိ႔ျပင္ အတင္းအဓမၼ တိုင္းရင္းသားျဖစ္ရန္ မဟားတယား ႀကိဳးစားလာေသာ လူမ်ဳိးမ်ားလည္း မရွိေသး။ ယခုအခါသည္ကား ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ႏွင့္ မ်ားစြာ ျခားနားခဲ့ေလၿပီ။

ဦးမုိးဇင္ကား အင္ဂ်င္နီယာပင္ ျဖစ္ေသာ္လည္း စာတိုေပစ ကဗ်ာ အတုိအထြာမ်ားကို ေရးသားရန္ ၀ါသနာထံုေလ၏။ ထို႔အတူ စာလည္း အလြန္ဖတ္သူျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မိမိတုိင္းျပည္၏ ပကတိ ပစၥဳပၸန္ေန႔ ရက္မ်ားကို သိေန၏။ မ်က္ျခည္ျပတ္မခံဘဲ အျမဲတမ္း မ်က္စိဖြင့္ နားစြင့္ထားသူပင္။

စစ္အာဏာရွင္မ်ား အဆက္ဆက္ ေအာ္ဟစ္ခဲ့ေသာ လမ္းျပေျမပံုကို အေၾကာင္းကိုလည္း သူ သိသည္။ ထိုလမ္းျပေျမပံုတြင္ အဆင့္ခုနစ္ဆင့္ပါသည္ဟု ဆိုထားသည္ မဟုတ္ပါလား။ သတၱမေျမာက္ ေနာက္ဆံုးအဆင့္မွာ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပကာ ေနာက္တက္လာမည့္ အစိုးရသစ္ထံသို႔ အာဏာလႊဲေျပာင္းေပးျခင္း လုပ္ငန္းပင္ ျဖစ္၏။

ဤေျမပံုကို ေရးဆြဲရာတြင္ ထိုစဥ္က ၾသဇာတိကၠမႀကီးမားလွေသာ ေထာက္လွမ္းေရး အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ခင္ညြန္႔သည္လည္း အဓိကေနရာမွ ပါ၀င္သူတစ္ေယာက္ပင္ ျဖစ္ေလသည္။ Road Map ဟူေသာ အဂၤလိပ္စကားလံုးကို လမ္းျပေျမပံုဟု ျမန္မာဘာသာသို႔ တိုက္႐ိုက္ ဘာသာျပန္ထားသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ ေရးဆြဲခဲ့ေသာ လမ္းျပေျမပံုကို မွတ္မွတ္ရရ ေျပာဆိုၾကေသာ အသံ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ့သည္မွာလည္း ကာလအတန္ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ အေၾကာင္းမူကား ထုိလမ္းျပေျမပံု၏ ေခါင္းကိုင္ဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ကိုယ္တုိင္ နရသိန္ အက်ယ္ခ်ဳပ္တြင္ ဒုကၡသစၥာကို ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က် နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ႐ႈမွတ္ေနခဲ့ရေသာေၾကာင့္တည္း။

ထိုထိုေသာ အတိတ္ေန႔ရက္ေဟာင္းမ်ားကား ေလထဲတြင္ ေၾကြလြင့္သြားၾကသည့္ ရြက္၀ါလို ျဖစ္သြားၾကေပၿပီ။ ျပည္သူကေပးေသာ မဲျပားမ်ားမွတစ္ဆင့္ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္သစ္မ်ား ျဖစ္လာၾကမည့္သူမ်ားလည္း လႊတ္ေတာ္ထဲသို႔၀င္ရန္ ဟန္ခ်ီေနၾကၿပီ။

ထုိနည္းတူပင္ အေျမာက္သံ၊ စိန္ေျပာင္းသံ တၿခိမ္းၿခိမ္းျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ရရွိေရး၊ သီးျခား လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံထူေထာင္ေရး၊ တန္းတူေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး၊ အမ်ဳိးသားေရး စသည့္ စသည့္မ်ား ေျမာင္လွေသာ အသံတုိ႔ျဖင့္ ဆူညံလ်က္ရွိေနသည့္ ဆႏၵေဖာ္ထုတ္မႈမ်ား၊ ဆႏၵျပမႈမ်ား၊ တုိက္ပြဲမ်ား၊ ေတာင္းပြဲမ်ားကား ယေန႔ေခတ္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး မိုးေကာင္းကင္သစ္တြင္ ပြက္ေလာထေနသည္။

ဦးမုိးဇင္တစ္ေယာက္ကား သူ ျဖတ္သန္းခဲ့ေသာ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳအရ ဤတုိင္းျပည္ကို ကမၻာ့အလယ္တြင္ သိကၡာတရားႏွင့္ ျပည့္၀ေသာ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံအျဖစ္ တည္ရွိေစခ်င္သည္။ ဤတုိင္းျပည္တြင္ မွီတင္းေနထိုင္ၾကေသာ လူသားအေပါင္းကို အျခားအျခားေသာ တုိင္းျပည္မ်ားမွ လူမ်ားနည္းတူ ဂုဏ္သိကၡာရွိရွိ ေနထိုင္ႏိုင္ေသာ ႏုိင္ငံသားမ်ားအျဖစ္ ႏိုင္ငံတကာစင္ျမင့္တြင္ ၀င့္ထည္ေစခ်င္သည္။

သံုးနားညီႀတိဂံတစ္ခုတြင္ ေထာင့္တစ္ေထာင့္တြင္ ၆၀ ဒီဂရီရွိရမည္ မဟုတ္ပါလား။ အတုိအရွည္ ညီမွ်ေသာ မ်ဥ္းေၾကာင္းသံုးေၾကာင္း လုိအပ္မည္မဟုတ္ပါလား။ သုိ႔ေသာ္ ယေန႔ ၾကားေန ျမင္ေန ဖတ္ေနရေသာ သတင္းမ်ားအရ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ တည္ေဆာက္လုိသူ သို႔မဟုတ္ လက္ရွိႏိုင္ငံေတာ္ကို ပံုေျပာင္းသြားေအာင္ အသစ္ေရးဆြဲလုိသူမ်ား အားလံုးအတြက္ အင္ဂ်င္နီယာ ဦးမုိးဇင္၏ ကဗ်ာတိုေလးကား ဤသို႔ ျဖစ္ပါသတည္း။

“ခ်ာလပတ္ … လည္ေနတယ္”
(၁)
ျဖစ္ရမွာက
သုံးနားညီႀတိဂံ။
(၂)
ဒါေပမဲ့
ပထမအနားက
တိုလို႔ အပယ္ခံ
ဒုတိယအနားက
အလတ္ေပမယ့္
အရွည္ဆုံးျဖစ္ခ်င္
တတိယအနားက
ပင္ကိုယ္အရွည္ဆုံးဆိုေတာ့
အျဖတ္မခံခ်င္။
(၃)
ဒီေတာ့
ပထမအနားက
ႀတိဂံအိပ္မက္နဲ႔အတူ
လြင့္ေပ်ာက္သြား
ဒုတိယအနားနဲ႔
တတိယအနားကလည္း
ထိပ္ခ်င္းဆုံလိုက္
မ်ဥ္းၿပိဳင္လို သြားလိုက္နဲ႔
ခ်ာလပတ္.. လည္ေနၾကေလရဲ႕။

July 11, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.