w ဂ႐ုမစိုက္ျခင္း အႏုပညာ - Eleven Media Group <

ဂ႐ုမစိုက္ျခင္း အႏုပညာ

Photo : AFP

မၾကာေသးမီက ဂ႐ုမစိုက္ျခင္း အႏုပညာဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္စာအုပ္ တစ္အုပ္ဟာ လူေတြႏွစ္ၿခိဳက္ၿပီး အႀကိမ္ႀကိမ္ ျပန္႐ိုက္ရတယ္လို႔ သိရတယ္။ (သူ႔ရဲ႕ေခါင္းစဥ္ အတိအက်ကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေမ့ေနပါတယ္) ဒီစာအုပ္ဟာ ေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာ ရန္ကုန္ပတ္လည္ အုပ္ ၈၀ ဆိုၿပီး စကားတြင္ေနတယ္။ အဲဒါက စာအုပ္အသစ္တစ္အုပ္ ထြက္လာရင္ အုပ္ေရ ၈၀ ေလာက္သာ ေရာင္းရတယ္လို႔ ေျပာၾကတာပါ။ စာအုပ္ေရာင္းမေကာင္းေၾကာင္း ေဖာ္ျပတဲ့ စကားပဲေပါ့။

ဒါေပမဲ့ ဂ႐ုမစိုက္ျခင္း အႏုပညာ စာအုပ္ကေတာ့ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ဘာလို႔ ေအာင္ျမင္ရတာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ဆန္းစစ္ၾကည့္မိတယ္။

စည္းကမ္းရွိတဲ့ကမၻာ

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကမၻာႀကီးမွာ လူေတြမ်ားလာတာနဲ႔အမွ် စည္းကမ္းေတြဟာ ပိုၿပီးတင္းက်ပ္လာတယ္။ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ အမိႈက္မပစ္ရ။ ပစ္ေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ လူေတြအထင္ေသးတယ္။ ဒဏ္ေငြေဆာင္ရတယ္။ ဒါဆိုရင္ မျမင္ကြယ္ရာမွာ ပစ္ရင္ေကာ။ လူေတြ အထင္မေသးဘူး။ ဒဏ္ေငြလည္း မေဆာင္ရဘူး။ ဒါဆိုရင္လည္း မိမိစိတ္ထဲကေန အျပစ္ျဖစ္တယ္လို႔ ခံစားရတယ္။ အေနာက္တိုင္းက လူေတြဟာ ဒီလိုလုပ္ရင္ အျပစ္လို႔ ခံစားရေအာင္ ေက်ာင္းေတြက သင္ထားေပးတယ္။ လူႀကီးေတြက ဆံုးမထားတယ္။ ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းစည္းကမ္း။ အိမ္မွာ အိမ္စည္းကမ္း၊ လမ္းေပၚ လမ္းစည္းကမ္း။ စည္းကမ္းေတြနဲ႔ ေနတာ အက်င့္ပါလာတယ္။

လူေတြဟာ စက္႐ုပ္လို ျဖစ္လာတယ္။ သံပတ္ေပးထားသလို ခံစားလာၾကရတယ္။ ဒီအျပစ္ေလးကို ငါက်ဴးလြန္ၾကည့္ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ။ မျပည့္စံုတဲ့သူေတြတင္ မကပါဘူး။ ေလာကမွာ လိုေလေသးမရွိတဲ့ သန္းၾကြယ္သူေဌးေတြရဲ႕သားသမီးေတြအေနနဲ႔ မမွန္မကန္ လုပ္လာၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ မူးယစ္ေဆးေတြကို စားသံုးလာၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ လူ႔ေလာကရဲ႕ စည္းမ်ဥ္းေတြကို ခ်ိဳးေဖာက္လာတယ္။ မမွန္ကန္တဲ့ လိင္မႈေတြ က်ဴးလြန္လာတယ္။ သူတို႔ေတြထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသတာေတြေတာင္ ရွိလာၾကတယ္။

သိဒၶတၳမင္းသား ပမာထား

အဲဒီစာအုပ္ထဲမွာ သိဒၶတၳမင္းသားကိုလည္း အင္မတန္ျပည့္စံုတဲ့သူအေနနဲ႔ ဘာလို႔ ေတာထဲမွာ သြားေရာက္ တရားက်င့္ရတာလဲဆိုၿပီး စာေရးသူက သူ႔ရဲ႕ယူဆခ်က္နဲ႔ တင္ျပထားတယ္။ ဘာသာေရးနဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့  သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျပည့္စံုေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ မျပည့္စံုရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာကို သိခ်င္တယ္ဆိုၿပီး ေရးထားတာ သိပ္ေတာ့မဆိုးဘူးလို႔ ယူဆမိတယ္။ (သူေျပာတဲ့ အတိုင္းကေတာ့ ဘယ္ဗုဒၶဘာသာ၀င္ကမွ လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး) ေလာကႀကီးမွာ ဒီလိုပုဂၢိဳလ္မ်ဳိးကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေျပးရွာလို႔ မေတြ႕ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဗုဒၶျဖစ္လာတဲ့ သိဒၶတၳေနာက္ လိုက္ၾကတာပဲ။ သူ႔ရဲ႕ တရားေတြကို ယံုၾကည္ေလးစားတယ္။ ဒီတရားေတြကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြအတြက္ ဆြမ္းေက်ာင္းေတြကို လွဴဒါန္းၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ရတာ အရေတာ္ေလျခင္းဆိုၿပီး လက္ခံၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ အေျခခံ လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ငါးပါးသီလကိုေတာင္ အျမဲမေစာင့္ေရွာက္ ႏိုင္ၾကဘူး။ မုသားေတြ ေျပာသင့္တယ္ထင္ရင္ ေျပာတာပဲ၊ ျခင္လို သတၱ၀ါေတြကို သတ္သင့္ရင္ သတ္တာပဲ၊  သူမ်ားမေပးတဲ့ ဥစၥာေတြကိုလည္း မတရားယူတာေတြလည္း ရွိတာပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း တရား႐ံုးေတြကို ေရာက္ရတာေတြ ရွိတာပဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့ လူႀကီးေတြကေတာ့ ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းေတြ ရိပ္သာေတြကို သြားၾကတယ္။ သီလေစာင့္ထိန္းၾကတယ္။ ဒါဟာလည္း ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ထက္ မပိုပါ။ အဲဒီလိုေက်ာင္းေတြ၊ ရိပ္သာေတြ၊ ဇရပ္ေတြမွာ ဥပုသ္ေစာင့္တာေတြနဲ႔အတူ လူမႈေရး လုပ္တာေတြကလည္း အေတာ္ေလးကိုမ်ားတယ္။ သားေရး သမီးေရး တိုင္ပင္တာေတြ၊ ေရာင္းေရး ၀ယ္ေရး စီးပြားေရး တိုင္ပင္တာေတြလည္း ရွိတယ္။ အာဏာရွိသူေတြဆီကို ၀င္ထြက္ႏိုင္တဲ့ခြင္ေတြ ရွာတာေတြေတာင္ ရွိတတ္ပါတယ္။

ျမန္မာတို႔စ႐ိုက္

လူေတြက ျမန္မာေတြကို စည္းကမ္းမရွိသူေတြလို႔ ေျပာၾကတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ လမ္းေတြေပၚမွာ အမိႈက္ေတြ ပြေနတယ္။ ေရေျမာင္းေတြထဲ အမိႈက္ေတြပစ္တယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕လို ေနရာေတြရဲ႕ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေတြဟာ အမိႈက္ေတြနဲ႔ ပြေနတာပဲ။ ယေန႔ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္က ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားေတြ သန္႔စင္ေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္။ အခက္အခဲေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ “ဒီလူေတြဟာဗ်ာ၊ လံုး၀ ၿမိဳ႕ႀကီးသား မပီသဘူး” လို႔ တစ္ေယာက္က ေျပာတာကို ၾကားဖူးပါတယ္။ သူဆုိလိုတာက ၿမိဳ႕ႀကီးသားေတြဟာ ‘တာ၀န္ယူမႈ တာ၀န္ခံမႈ ရွိတယ္’ ဆိုတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ လစ္ရင္လစ္သလို အမိႈက္ေတြ ပစ္ၾကတယ္။ ကြမ္းတံေတြးေတြ ေထြးၾကတယ္။ လူတိုင္း လူတိုင္းဟာ လမ္းကိုကူးခ်င္တဲ့ေနရာက ျဖတ္ကူးတာပဲ။ ထူးျခားတာက အဲဒီျမန္မာျပည္သားေတြဟာ ႏွစ္နာရီ သံုးနာရီ ေလယာဥ္စီးၿပီး စင္ကာပူကို ေရာက္သြားတာနဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးသား ျဖစ္သြားေလတယ္။ သူတို႔ဟာ စင္ကာပူေလ ဆိပ္ေရာက္တာနဲ႔ တန္းစီၿပီး လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး (Immigration) ကို ျဖတ္ၾကတယ္။ ဘယ္သူမွ ေက်ာ္မတက္ရဲဘူး။ ဘယ္သူမွ လိုင္းမျဖတ္ဘူး။ လမ္းေပၚ တံေတြးမေထြးရဲဘူး။ အမိႈက္မပစ္ရဲဘူး။ လူကူးမ်ဥ္းက်ားနဲ႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကလြဲရင္ လမ္းကိုမကူးၾကဘူး။ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာပဲ။ လူႀကိဳက္မ်ားတဲ့သူေတြ ဂ႐ုမစိုက္ျခင္း အႏုပညာကို တကယ္မဟုတ္ပါဘူး။ စိတ္ကူးယဥ္တယ္လို႔ အခ်ဳိ႕က ထင္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ လူတိုင္းရဲ႕ စိတ္ထဲမွာရွိတဲ့ အတြင္းစိတ္ ဆိုတာကေတာ့ ေသခ်ာတယ္။ ဇြန္ ၁၂ ရက္က စင္ကာပူမွာ အေမရိကန္သမၼတ ေဒၚနယ္ထရမ့္နဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားေခါင္းေဆာင္ ကင္ဂ်ံဳအန္းတို႔ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးခဲ့တယ္။ BBC ကေတာ့ ဒီေတြ႕ဆံုပြဲကို ၂၁ ရာစုမွာ အႀကီးအက်ယ္ဆံုး သမိုင္းတြင္တဲ့ ေဆြးေႏြးပြဲ (Historic Summit) လို႔ေျပာပါတယ္။ တကယ္လည္း စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းပါတယ္။ ကင္ဂ်ံဳအန္းက စင္ကာပူကို ေဆြးေႏြးပြဲမတိုင္မီ ႏွစ္ရက္ႀကိဳေရာက္လာတယ္။ သူဟာ တ႐ုတ္ေလယာဥ္နဲ႔ ေရာက္လာတာျဖစ္တယ္။ သတင္းထဲမွာေတာ့ သူ႔ဆီမွာ စင္ကာပူကို ေရာက္ေအာင္လာဖို႔ ေလယာဥ္ေတာင္ မရွိရွာဘူးလို႔ ေရးထားတယ္။ တစ္ဖက္ကလည္း သူ႔ဆီမွာ တ႐ုတ္ေက်ာေထာက္ေနာက္ခံရွိတယ္ ဆိုတာကို ျပတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ ေဒၚနယ္ထရမ့္ကေတာ့ တစ္ရက္ႀကိဳေရာက္တယ္။ သူတို႔ကုိ စင္ကာပူသားေတြနဲ႔ စင္ကာပူကို ေရာက္ရွိေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက လိႈက္လွဲပ်ဴငွာစြာ ႀကိဳတာကို ေတြ႕ရတယ္။ စင္ကာပူက  ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လီရွန္လံုးက ေတြ႕ဆံုႏႈတ္ဆက္တယ္။

ေနာက္ခံသမိုင္းေၾကာင္းေတြ

တစ္ကမၻာလံုးက ေစာင့္ၾကည့္ရေအာင္  သူတို႔ဘာေတြလုပ္ခဲ့လို႔လဲ၊ ဘာေတြလုပ္ႏိုင္လို႔လဲ။ ပထမ ေျပာရရင္ေတာ့ ဒီႏွစ္ေတြထဲမွာ ေျမာက္ကုိရီးယားေခါင္းေဆာင္ ကင္ဂ်ံဳအန္းဟာ ဒံုးက်ည္ေတြကို ဂ်ပန္ကိုေက်ာ္ၿပီး ပင္လယ္ျပင္ထဲကို လႊတ္တယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ အခ်ဳိ႕ေနရာေတြကုိ သူ႔ရဲ႕ဒံုးက်ည္ေတြ ေရာက္ႏိုင္တယ္ လို႔ဆိုတယ္။ သူ႔ရဲ႕ဒံုးက်ည္ေတြဟာ တစ္ခါတစ္ခါ လိုတဲ့ခရီးကို မေရာက္ဘူး။ ထြက္ထြက္ခ်င္း ပ်က္တာေတြလည္း ရွိတယ္။ လမ္းတစ္၀က္ပ်က္ရင္ေရာ ဒီေတာ့ ဂ်ပန္က ေၾကာက္တာေပါ့။ သူ႔အေပၚ ေက်ာ္လႊတ္ေပမယ့္ မေက်ာ္ဘဲ ၿမိဳ႕ႀကီးေတြကိုက်ရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ။ ၿပီးေတာ့သူက ထင္ရာျမင္ရာ လုပ္တယ္။ ဂ်ပန္ေတြကိုလည္း ျပန္ေပးဆြဲထားတယ္။ မလႊတ္ေသးဘူး။ ၿပီးေတာ့ အဏုျမဴဗံုးကိုလည္း လုပ္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႕အစ္ကို (Half – brother) ကို မေလးရွားက ကြာလာလာမ္ပူေလဆိပ္မွာ အဆိပ္စပေရးနဲ႔ သတ္ခိုင္းတယ္လို႔လည္း ေက်ာ္ေစာေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ သူ႔ဦးေလးကို ေခြးစာေကြၽးတယ္၊ မမွန္မကန္ လုပ္တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ ဒီေတာ့ သူ႔ႏိုင္ငံကို စီးပြားေရး ပိတ္ဆို႔ကာ အေရးယူထားတယ္။ ေဒၚနယ္ထရမ့္ကေရာ၊ သူ႔ကို သတင္းသမားေတြက မႀကိဳက္ၾကဘူး။ သူကလည္း သတင္းသမားေတြကို အားမကိုးဘူး တြီတာ (Twitter) နဲ႔ပဲ သတင္းေတြထုတ္ျပန္တယ္။ သူဟာ ႐ုရွားနဲ႔ေပါင္းၿပီး မဲလိမ္မဲခိုးကာ ေရြးေကာက္ပြဲ အႏိုင္ရတယ္ဆိုၿပီး စြပ္စြဲတာကိုလည္း ခံေနရတယ္။ သူဟာ မိန္းမ႐ႈပ္တယ္။ သက္ေသျပႏိုင္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေငြေပးကာ ေက်ေအးခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ စီးပြားေရးဟာလည္း အင္မတန္ ႐ႈပ္ေထြးတယ္။ သူ႔ရဲ႕ ကုမၸဏီဟာ ေဒ၀ါလီခံသြားရတယ္။ ေဒ၀ါလီခံတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူကုမၸဏီက ထြက္ထားတယ္။ လူလည္ႀကီးေပါ့။ ယေန႔တိုင္ သူအေၾကြးေတြကို မဆပ္ႏိုင္ေသးဘူး။ သူရဲ႕ အေၾကြးဟာ ေဒၚလာသန္းေထာင္ခ်ီရွိတယ္။ ဘီလ်ံခ်ီ အေၾကြးတင္ေနတာေပါ့။ ဒီေတာ့ေၾကြးရွင္ေတြက သူ႔ကိုေၾကာက္ေနရတယ္။ (သူမဆပ္ႏိုင္ရင္ သူတို႔ေၾကြးေတြဆံုးမွာကိုး) သူကသံမဏိနဲ႔  အလူမီနီယံ တင္သြင္းမႈအေပၚ အခြန္ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းနဲ႔ ၁၀ ရာခိုင္ႏႈန္း အသီးသီးေကာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ဒါဟာ ကုန္သြယ္ေရးစစ္ပြဲ စတာပဲေပါ့။ ကေနဒါ၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီနဲ႔ ယူေကတို႔က အထိနာမွာ စိုးေနရတယ္။ သူတို႔လည္း တုံ႔ျပန္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္။ အေကာင္းတစ္ခုကေတာ့ ထရမ့္ လက္ထက္မွာ အေမရိကန္ရဲ႕ အလုပ္လက္မဲ့ဦးေရ အနည္းဆံုး ျဖစ္တာပါပဲ။

နိဂံုး

မိန္းမပဲ႐ႈပ္႐ႈပ္၊ မမွန္မကန္ စီးပြားေရးပဲလုပ္လုပ္၊ လူပဲသတ္သတ္၊ အဏုျမဴဗံုးကိုပဲ လုပ္လုပ္၊ ျပန္ေပးပဲ ဆြဲဆြဲ အဆင္ေျပေနတာကို ေတြ႕ႏိုင္တယ္။ တစ္ည ေဒၚလာတစ္ေသာင္းတန္ အခန္းမွာ တည္းေနၾကတယ္။ စင္ကာပူက သူတို႔အတြက္ လံုျခံဳေရးနဲ႔ အျခားစရိတ္စက  ေဒၚလာသန္း၂၀ သံုးဖို႔ ဘတ္ဂ်က္ထုတ္ထားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းထားလဲ။ သင္ၾကံဳႀကိဳက္တဲ့အခါ အဲဒီစာအုပ္ကို ျမည္းၾကပါ။

ခင္ဗ်ားတို႔ေခတ္မွ ဂ႐ုမစိုက္ျခင္းဟာ အႏုပညာ ျဖစ္ရသလားလို႔။

June 14, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.