<

စားရာတြင္ လူစံုသည္

ပုဂံေခတ္မွ စတင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာစာကား ေက်ာက္စာ၊ မင္စာ၊ ေပစာ၊ ပုရပိုက္စာ၊ အုတ္ခြက္စာ၊ ပံုႏွိပ္စာ စသျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲလာခဲ့ရာ ယခုအခါ အီလက္ထရြန္နစ္စာသို႔ပင္ ျဖစ္ထြန္းတိုးတက္ေနၿပီျဖစ္၏။ ထိုသို႔ ေရးသားခဲ့ၾကသည့္ စာမ်ားကို သမိုင္း၀င္ ဂႏၴ၀င္စာမ်ားအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ျပင္ ျပည္သူမ်ားၾကားတြင္ တြင္က်ယ္စြာ ေရးျခစ္ အသံုးျပဳခဲ့ၾကေသာ္ျငားလည္း မွတ္တမ္းတင္မခံရေသာ စာမ်ားလည္း ရွိသည္။ ထိုစာကား မီးေသြးစာျဖစ္၏။ မီးေသြးျဖင့္ ေရးျခစ္ခဲ့ၾကေသာေၾကာင့္ ထိုစာကို မီးေသြးစာဟု ကင္ပြန္းတပ္လိုက္ပါ၏။

ယခုေခတ္ လူငယ္လူရြယ္မ်ားကား မီးေသြးစာဟု ဆိုလိုက္သျဖင့္ ဘာကိုဆိုလိုပါလိမ့္ဟု နားရြက္ေထာင္မိသူမ်ားလည္း ရွိေကာင္းရွိႏုိင္ပါသည္။ အရင္က လူမ်ားသည္ သူတို႔၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားကို ဇရပ္မ်ား ေက်ာင္းနံရံမ်ား အိမ္သာမ်ား စသျဖင့္ ေနရာမ်ဳိးစံုတြင္ မီးေသြးခဲမ်ားျဖင့္ ေရးျခစ္ေလ့ရွိၾကသည္။ ထိုသို႔ေရးရာတြင္ ေလးနက္ႀကီးက်ယ္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားလည္း ပါတတ္သကဲ့သို႔ အရည္မရ အဖတ္မရသည့္ စာမ်ားလည္း ပါတတ္ၾကသည္။

ဥပမာ “သင္ေကာင္းလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္မဆိုးပါ”၊ “လူသာလာပါ ျပႆနာ ေခၚမလာပါႏွင့္”၊ “နင့္ကို ငါခ်စ္တယ္”၊ “မိခင္ေလး ငါ့မိန္းမ”၊ “သူႀကီး ဘုရား ရြာသားေကာင္းမႈ”၊ “မိုက္ရင္ ထြက္ခဲ့”၊ “မခ်စ္ရင္ေနပါ မမုန္းပါနဲ႔”၊ “ပါးစပ္က ဘုရား ဘုရား လက္က ကားရား ကားရား” စသည္ျဖင့္ စံုလင္လွသည္။ ယင္းသို႔ ေရးသားမႈမ်ဳိးကို တစ္ႏိုင္ငံလံုးက ေက်ာင္း၊ ကန္၊ တန္ေဆာင္း၊ ဇရပ္၊ နံရံ၊ တံတိုင္းမ်ားႏွင့္ အိမ္သာမ်ားတြင္ ပြေနေအာင္ ေတြ႕ခဲ့ၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစာမ်ားကို တကူးတက မွတ္တမ္းတင္ခဲ့သူကား ရွိအံ့မထင္ပါ။ ထိုစာမ်ားမွာလည္း တာရွည္ခံေသာ စာမ်ဳိးမဟုတ္။ ထို႔ျပင္ ထိုသို႔ ေရးသားျခင္းကိုလည္း အေကာင္းျမင္ခံရသည္မဟုတ္ဘဲ ညစ္ေပေအာင္ ျပဳလုပ္သူမ်ား အျဖစ္သာ သတ္မွတ္ၾကေလသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ ၅၀ နီးပါးေလာက္က ကြၽန္ေတာ္ ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ မီေသြးျဖင့္ ေရးျခစ္ထားသည့္ စာသားအခ်ဳိ႕ကို ယေန႔ထက္ထိုင္ ေခါင္းထဲတြင္ မွတ္မိေနဆဲျဖစ္၏။ စတင္ဖတ္ ႐ႈစဥ္က မူလတန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ျဖစ္၍ အဓိပၸာယ္ကိုလည္း ေသခ်ာနားမလည္။ အသံထြက္ကိုပင္ မွန္ေအာင္ပင္ မဖတ္တတ္ခဲ့သည့္ စာတစ္ေၾကာင္းကို ဦးစြာေျပာျပပါမည္။ ယင္းမွာ

‘- ျဖင့္ × ၍ ညာ – ့ံ ေသာ သူကို မ+ ပါ ေလႏွင့္’ ဟူ၏။ ကေလးဘ၀က ယင္းကို ဖတ္မိသည္မွာ “အႏႈတ္ လကၡဏာျဖင့္ အေျမႇာက္ လကၡဏာ၍ ညာ အစား လကၡဏာေသာ လူကို မ အေပါင္း လကၡဏာ ပါေလႏွင့္” ဟု အသံထြက္ဖတ္ေလရာ ဘာကိုဆိုလိုမွန္းမသိဘဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ကိုယ့္ထက္ အသက္ႀကီးသူမ်ား၏ ေလွာင္ေျပာင္က်ီစယ္မႈကို ခံရသျဖင့္ အရွက္ရဖူးသည္။ ေနာင္ နည္းနည္းႀကီးလာသည့္အခါတြင္မွ “ႏႈတ္ျဖင့္ေျမႇာက္၍ ညာစားေသာသူကို မေပါင္းပါေလႏွင့္” ဟု ဆိုသည့္ ေလးနက္ေသာ အဓိပၸာယ္ကို သခ်ၤာ သေကၤတမ်ား ညႇပ္ကာ ေရးထားသည္ကို သိလာခဲ့ရသည္။

ယခုေခတ္ လူငယ္မ်ား၏ ေခတ္စကားႏွင့္ ဘာသာျပန္ရလွ်င္ ‘ေဆးထိုးၿပီး ဂ်င္းထည့္တတ္သူကို မေပါင္းပါေလႏွင့္’ ဟု ျဖစ္မည္ထင္သည္။ အသက္အရြယ္ရလာသည္ႏွင့္အမွ် သာေပါင္း ညာစား လူနပ္ လူပါး လူညြန္႔ခူးစားသူ မ်ားစြာကို ျမင္ေတြ႕ဖူးပါၿပီ။ ႏႈတ္ျဖင့္ေျမႇာက္ၿပီး စားသူမ်ားသာမက ေဟာက္စားသူမ်ား၊ ေျခာက္စားသူမ်ား၊ ျဖဲစားသူမ်ားလည္း ဤလူ႔ဘ၀ လူ႔၀န္းက်င္တြင္ ေပါမ်ားလွပါေပ၏။

ေနာက္ထပ္ မွတ္မိေနေသးေသာ စာသားေလးတစ္ခုကား စာေပက်မ္းဂန္ မ၀င္ေသာ္ျငားလည္း ကိုယ့္တိုင္းျပည္၏ သ႐ုပ္သကန္ကို အေတာ္ပင္ ထင္ဟပ္ေစသည္ဟု ထင္ျမင္မိသည္။ ထိုစာကို ဖတ္မိသည့္ေနရာကား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း၏ မီးဖိုေဆာင္ နံရံသြပ္ျပားတြင္ ေရးျခစ္ထားသည့္ မီးေသြးစာပင္ ျဖစ္သည္။ ယင္းစာက ဤသို႔တည္း။

စည္းကမ္း တိုင္မွာ ရွိသည္။
ဥပေဒ စာအုပ္ထဲမွာ ရွိသည္။
စားရာတြင္ လူစံုသည္။ ဟူ၍။

ထိုစာကို ဖတ္ဖူးသည့္ကာလမွာ တစ္ပါတီ အာဏာရွင္စနစ္အုပ္စိုးသည့္ ျမန္မာ့ဆိုရွယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္က ျဖစ္သည္။ ထိုစာကို ဖတ္ခဲ့စဥ္က နားလည္မႈမွာလည္း သိပ္ၿပီးမနက္႐ႈိင္းလွ။ အဆိုပါ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတြင္ အျမဲေနထိုင္ေသာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသားမ်ား ရွိသကဲ့သို႔ နယ္မွလာေရာက္ တည္းခိုသူမ်ားႏွင့္ ေန႔ဆြမ္းစားခ်ိန္တြင္ ေက်ာင္းရွိ ဦးပဥၥင္း ကိုရင္ ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးသူမ်ားက ၀င္ေရာက္စားေသာက္ေလ့ ရွိၾကသည္။ ထိုအခ်က္ကို သေဘာမက်သူ တစ္ေယာက္ေယာက္က လက္ကျမင္းထားသည္ဟုသာ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေတြးခဲ့မိသည္။

သို႔ေသာ္ ထိုမီးေသြးစာကား ထုိမွ်ေလာက္ထိ မေပါ့တန္ေၾကာင္း ေနာင္မွ တျဖည္းျဖည္း သေဘာေပါက္ နားလည္လာသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း အစရွိသည့္ လူအမ်ား စုေပါင္းေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ၾကရသည့္ ေနရာမ်ားတြင္ စည္းကမ္းကို နံရံ သို႔မဟုတ္ တိုင္တြင္ ကပ္ထားေလ့ရွိ၏။ ယင္းစည္းကမ္းခ်က္မ်ားကား ထိုအရပ္ ထို၀နး္က်င္တြင္ ေနထိုင္ၾကသူမ်ား လိုက္နာၾကရမည့္ အရာမ်ား ျဖစ္သည္။ လိုက္နာက်င့္သံုးက ေကာင္းက်ိဳးရမည္မွာလည္း ေသခ်ာသည္။ သို႔ေသာ္ လူအမ်ားက လိုက္နာရန္ ေ၀းစြ။ အမႈိက္မပစ္ရ ဟူေသာ ဆိုင္းဘုတ္နံေဘးတြင္ ယင္ေကာင္ တေလာင္းေလာင္းႏွင့္ အပုပ္နံ႔တေထာင္းေထာင္းထေနသည့္ အမႈိက္ပံုကို ေတြ႕ျမင္ေနၾကသည္မွာ မထူးဆန္းေသာ ျမင္ကြင္းတစ္ရပ္ပါေပ။ ‘စည္းကမ္းရွိမွ တိုးတက္မည္’ ဟူေသာ အနီေရာင္ ေအာက္ခံေပၚတြင္ အျဖဴစာလံုးႀကီးမ်ားျဖင့္ ၿမိဳ႕ႀကီးမ်ား၏ လူစည္ကားရာ ေနရာမ်ားတြင္ စိုက္ထူထားသည္ကို လူတိုင္း ျမင္ဖူးၾကပါလိမ့္မည္။

ထိုဆိုင္းဘုတ္က စာကို မည္မွ်ဖတ္၍ မည္သို႔သေဘာေပါက္ကာ လိုက္နာ က်င့္သံုးၾကသည္ကိုေတာ့ မေျပာတတ္။ ထို ဆိုင္းဘုတ္နားက ျဖတ္သန္းသြားလွ်င္ က်င္ငယ္ရည္နံ႔ မစင္နံ႔မ်ားက မင္းမူေနသည္ကို ေတြ႕ရတတ္သည္မွာ စိတ္ပ်က္စရာ ေကာင္းလွ၏။ ထိုအခါက်မွ ‘စည္းကမ္း တိုင္မွာ ရွိသည္’ ဆုိသည္ကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး သေဘာေပါက္မိေတာ့သည္။ “လူေတြကမွ သူ႔ကို လိုက္နာ က်င့္သံုးမႈ မရွိမွေတာ့ သူ႔ခမ်ာလည္း တိုင္းေပၚမွာပဲ ေနရာရွာတာေပါ့”။ ထပ္ဆင့္ သိလာသည္က ငါတို႔တိုင္းျပည္ ေအာက္က် ေနာက္က် ျဖစ္ရျခင္းမွာ စည္းကမ္းမရွိျခင္းကလည္း အေရးႀကီးသည့္ အေၾကာင္းတရားတစ္ခုဟု ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ စည္းကမ္းရွိမွ တိုးတက္မည္ဆိုလွ်င္ စည္းကမ္းမရွိက မတိုးတက္ဟု ေျပာင္းျပန္ အနက္ထြက္သည္ မဟုတ္ပါလား။

ငယ္စဥ္ကာလကေတာ့ ဥပေဒဆိုသည္ႀကီးကို အမိန္႔အာဏာအျဖစ္သာ သေဘာေပါက္မိသည္။ ဥပေဒႏွင့္ မလြတ္ကင္းသည္ကို လုပ္မိလွ်င္ ဖမ္းဆီးခံရတတ္သည္။ ေထာင္ခ်ခံရတတ္သည္။ ဘ၀ပ်က္တတ္သည္ဟုေတာ့ အၾကမ္းဖ်င္းအားျဖင့္ နားလည္ခဲ့သည္။ ထိုဥပေဒသည္ အာဏာရွိသူမ်ားကသာ ကိုင္တြယ္သံုးစြဲႏိုင္ေသာအရာဟု နားလည္ခဲ့သည္။ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းရွိ စာအုပ္အေဟာင္းတန္း၌ “တို႔ႏိုင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ပံု အေျခခံ ဥပေဒ” အမည္ရွိ စာအုပ္တစ္အုပ္ကို ၀ယ္ယူဖတ္ရႈမိကာမွ ဥပေဒဆိုတာ စာအုပ္ထဲမွာ ရွိေနရမည့္ အရာမဟုတ္ဘဲ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား ေကာင္းစြာ နားလည္သေဘာေပါက္ကာ လိုက္နာက်င့္သံုးရမည့္ ႏိုင္ငံသားတို႔၏ သီလမွန္း စတင္သိခဲ့ရသည္။

သိရပံုက ဤသို႔ပါ။ သူ ေရးပံုက ေပါ့ေပါ့ပါးပါးဖတ္၍ နားလည္လြယ္သည္။ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ ပံုမ်ားျဖင့္ ေရးထား႐ံုမက စာသားမ်ားကလည္း မခက္ခဲ။ သာမန္လူမ်ား ေျပာဆိုေနသလို စကားေျပာပံုစံ အရပ္သံုးမ်ားျဖင့္ ေရးထားေသာေၾကာင့္ မပ်င္းမရိ ဖတ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ အျခားဥပေဒစာအုပ္မ်ားသည္ကား ထုိသို႔မဟုတ္ဘဲ သာမန္လူမ်ားကို ဖတ္ခ်င္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ႏိုင္မႈ မရွိသည့္ျပင္ ကိန္းႀကီးခန္းႀကီးဆန္ကာ ခန္႔ထည္လြန္းေနသျဖင့္ သာမန္လူမ်ားက စိတ္၀င္တစားဖတ္ရန္ ေ၀းစြ။ စိတ္ျဖင့္ပင္ ကူးမိၾကဟန္ မတူေခ်။ အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ားကသာ ရာခိုင္ႏႈန္း ၉၀ ေက်ာ္ေသာ တိုင္းသူျပည္သားမ်ားက ေထာက္ခံသည္ဟု ၾကြားလံုးထုတ္ေနၾကေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ဂဃနဏ ဖတ္ဖူးသူ ဘယ္ႏွေယာက္မ်ား ရွိသလဲဟု လိုက္လံ သုေတသန လုပ္ၾကည့္ပါက အံ့ၾသသင့္ဖြယ္ ဖတ္ဖူးသူ အလြန္နည္းပါးေၾကာင္း သိရမည္မွ မုခ်ပင္။

ဟိုတေလာက ၀န္ႀကီးဌာနမ်ား၏ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲတစ္ခုတြင္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ ရွင္းလင္းေျပာဆိုရာ၌ တပ္မေတာ္သားမ်ားသည္ စစ္သည္ေတာ္က်င့္၀တ္မ်ား စစ္ဘက္ဆိုင္ရာ ဥပေဒမ်ားကို တိက်စြာ လိုက္နာရေၾကာင္း ေျပာသံၾကားလိုက္မိသည္။ တစ္ဖန္ စာေရးဆရာႀကီး ဦးေအာင္သင္း၏ ေဟာေျပာခ်က္တစ္ခုထဲတြင္ ရဟန္း သံဃာေတာ္မ်ား ရွင္သာမေဏမ်ား က်င့္ေဆာင္ရသည့္ ေသခိယ အေၾကာင္း ထည့္သြင္း ေျပာဆိုသြားသည္ကို နားေထာင္ရသည္။ ထိုအခါ အေတြးထပ္ခ်ဲ႕မိသည္က ငါတို႔ တိုင္းသူျပည္သားမ်ား က်င့္ေဆာင္ရမည့္ ဥပေဒမ်ား က်င့္၀တ္မ်ားလည္း ရွိသည္ မဟုတ္လား။

မိမိတိုင္းျပည္ကို စြန္႔ခြာ၍ သူတစ္ပါးရပ္ထံတြင္ အေနၾကာလာေသာအခါ သူတို႔၏ ဓေလ့စ႐ိုက္မ်ားကို ေကာင္းစြာ သတိျပဳမိ၏။ သူတို႔က ဘာေၾကာင့္ ငါတို႔ထက္ အဘက္ဘက္က သာလြန္ေနသနည္းဆိုသည့္ ေမးခြန္း၏ အေျဖမွာ သူတို႔သည္ ငါတို႔ထက္ ေနရာတကာတြင္ စည္းကမ္းကို လိုက္နာ က်င့္ၾကသည္။ ဥပေဒကို ေလးစား လိုက္နာၾက၏။ မလိုက္နာပါကလည္း ျပ႒ာန္း သတ္မွတ္ထားသည့္ ျပစ္ဒဏ္ကို က်ခံၾကရမည္မွာ ေသခ်ာသည္။

ထိုအခါ ယခု ျမန္မာျပည္တြင္ က်ယ္ေလာင္စြာ ေျပာဆိုေနၾကေသာ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးဟူေသာ စကားရပ္ကို သေဘာေပါက္လာသည္။ တရားဥပေဒ အမွန္တကယ္ စိုးမိုးဖို႔အတြက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူဘက္ကေရာ တိုင္းသူျပည္သားဘက္ကပါ ျပ႒ာန္းထားသည့္ ဥပေဒမ်ားကို တိတိက်က် လိုက္နာၾကမွ စိုးမိုးႏိုင္သည္ကို နားလည္လာသည္။ ထိုသို႔ မဟုတ္ဘဲ အာဏာရွိသူမ်ားက သူတို႔ လိုသလို ေရးထားၿပီး ျပည္သူလူထုက မလိုက္နာလိုေသာ ဥပေဒကား ဘယ္လိုမွ စိုးမိုးမည္ မဟုတ္ေခ်။ ယင္းသို႔ဆိုလွ်င္ လက္ေတြ႕လိုက္နာ က်င့္သံုးမႈမရွိေသာ ထိုဥပေဒ ပုဒ္ထီး ပုဒ္မမ်ား နည္းဥပေဒမ်ားကား စာအုပ္ထဲတြင္သာ ဆက္လက္ စံျမန္းေနမည္ အမွန္ပင္။

ေနာက္ဆံုး စာသားေလးကား ေခတ္အဆက္ဆက္ မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ဇာတ္လိုက္မ်ားကို ရည္ညႊန္းထားသည္ ထင္ပါသည္။ ‘စားရာတြင္ လူစံုသည္’ တဲ့။ မူလေရးသူကေတာ့ ဘုန္းႀကီးမ်ား ဆြမ္းဘုဥ္းေပးၿပီးခ်ိန္တြင္ လာေရာက္ စားေသာက္ၾကသူမ်ားကို ဆိုလိုဟန္တူ၏။ သို႔ေသာ္ စာဆိုသည္မွာကား ထိုမွ်ႏွင့္ ရပ္တန္႔မေနေခ်။ စာဖတ္သူ၏ မ်က္စိနားႀကီးလွ်င္ ႀကီးသေလာက္ က်ယ္လွ်င္က်ယ္သေလာက္ အလွမ္းက်ယ္ေတာ့သည္ မဟုတ္လား။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ မေမြးခင္ ေခတ္တစ္ေခတ္ျဖစ္ေသာ ဦးႏု၏ ဖဆပလေခတ္က ျပည္ေတာ္သာ စီမံကန္းဟူ၍ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ လူတစ္ဦး တိုက္တစ္လံုး ကားတစ္စီး လခ ငါးေထာင္က်ပ္ ရမည္စသျဖင့္ တိုင္းျပည္ကို ခ်ျပခဲ့ဖူး၏။ ယင္း စီမံကိန္း မေအာင္ျမင္ဘဲ ပ်က္စီးပံုကို ကာတြန္းဆရာတစ္ဦးက ဤသို႔ ေရးဆြဲခဲ့သည္ဆို၏။ သူ၏ ပံုတြင္ ျပည္ေတာ္သာဟု ေရးထားေသာ ေသတၱာတစ္လံုးကို ျခမ်ားက ၀ိုင္းအံု စားေသာက္ေနပံုကို သ႐ုပ္ေဖာ္ထားေၾကာင္း ၾကားဖူးပါသည္။ အက်င့္ပ်က္ျခစားျခင္းဟူေသာ စကားမွာလည္း ထိုမွစတင္လာသည္လား မေျပာတတ္ေခ်။

ဖဆပလေခတ္ကား ပါလီမန္ ဒီမိုကေရစီေခတ္ျဖစ္ရာ ထိုအစိုးရသည္လည္း မဲစနစ္ျဖင့္ ေရြးေကာက္ခံသူမ်ားသာ။ ထို႔ေနာက္ ဦးေန၀င္းေခတ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေစာေမာင္ေခတ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးသန္းေရႊေခတ္၊ ဦးသိန္းစိန္ေခတ္မွသည္ ယေန႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေခတ္ထိတိုင္ေအာင္ ျခမ်ဳိးဆက္မ်ားကား စားဖို႔ ခြင္ေကာင္းကို အစဥ္အျမဲ ေခ်ာင္းေျမာင္းေနၾကသည္သာတည္း။

ထိုျခတို႔သည္ ေျမႇာက္ဖို႔လို႔ ေျမႇာက္ပင့္ကာ စားမည္။ ေပါင္းၿပီးမွ စားလို႔ရမည္ဆိုကလည္း ေပါင္းရန္ လက္မေႏွး။ ယင္းသို႔ ေျမႇာက္ပင့္ ေပါင္းသင္းလာေသာအခါ အေျမႇာက္ခံသူမ်ားက သာယာသြားတတ္ၾကျခင္းမွာလည္း ျခစားရန္ လမ္းပြင့္ေနျခင္းပင္ မဟုတ္လား။ ယင္း၏ ေနာက္ဆက္တြဲက တိုင္းျပည္၏ ကံၾကမၼာကို ဘယ္ေလာက္ထိဆိုးေအာင္ ေမႊသြားသည္ဆိုသည္ကို သမိုင္းက သက္ေသျပခဲ့ၿပီးၿပီ။

ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း၏ မီးဖိုေခ်ာင္နံရံ သြပ္ျပားခ်ပ္ေပၚမွ ထုိစာတိုတိုေလးသည္ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥ လုပ္ရာတြင္ ဘာတစ္ခုမွ ၀င္မလုပ္ဘဲ စားခါနီးတြင္ အလွ်ဳိလွ်ဳိလာေရာက္ စားေသာက္သူမ်ားေလာက္ကိုသာ ရည္ညႊန္းေကာင္း ရည္ညႊန္းႏိုင္ပါသည္။ ထို႔ထက္လည္း က်ယ္၀န္းေသာ အဓိပၸာယ္မ်ားလည္း ပါေကာင္းပါႏိုင္ေပသည္။ ဆက္စပ္စဥ္းစားရင္း ထိုသို႔ အခြင့္အေရးသမားမ်ားကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကလည္း စားဖားမ်ား ညီညြတ္ျခင္းသည္ တိုင္းျပည္အတြက္ အလြန္အႏၲရာယ္မ်ားေၾကာင္း ေျပာခဲ့ဖူးသည္ကို သတိရမိ၏။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ၊ ေခတ္အဆက္ဆက္တြင္ကား ဖားတတ္သူမ်ားကသာ စားသာၾကသည္။ အခြင့္အေရးေကာင္းမ်ားကို ရႏိုင္သည္မွာလည္း မျငင္းႏိုင္ေသာ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားပင္ ျဖစ္၏။

ဤသို႔ခ်ဲ႕ကား စဥ္းစားမိေသာအခါ ထိုစာတိုေလးကား ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းခဲ့ရေသာ ေခတ္ႀကီး၏ ပံုရိပ္ထဲမွ တစ္စိတ္တစ္ေဒသကိုျဖစ္ေစ ရာခိုင္ႏႈန္းအေတာ္မ်ားမ်ားကိုျဖစ္ေစ ထင္ဟပ္ေစသည့္ သံခိပ္စာဟုသာ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါသည္။

June 13, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.