<

ထာ၀ရ မာယာမဲ့ကဗ်ာ

ႏွင္းမႈန္ပါးပါးလ်လ် က်ဆင္းေနသည့္ ဒီဇင္ဘာ နံနက္ခင္းတစ္ခု။ ႏွင္းမႈန္မ်ားထဲတြင္ ကြၽန္ေတာ္၏အေတြးမ်ား လြင့္ေမ်ာပါေနေတာ့သည္။ လြင့္ေမ်ာေနသည့္ အတိတ္ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေဆးသားသည္ မလြင့္ျပယ္သြားေခ်။ အေတြးထဲ အျမဲလတ္ဆတ္ေနသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္သတိရေနမိပါသည္။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၀င္းထဲမွ ေတာင္ငူေဆာင္ေရွ႕၊ ေတာင္ပိႏၷဲပင္ေအာက္၊ ကင္တင္းရွည္ႀကီးမွ အရွည္ႀကီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ စားပြဲတစ္ခုမွာ နံနက္ေပါင္းမ်ားစြာ ထိုင္ေနခဲ့ဖူးသည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ထိုင္ေနခဲ့ဖူးသူမွာ ‘ကဗ်ာ့တပ္မွဴးႀကီးတစ္ဦး’ ပင္ျဖစ္သည္။ ေတာင္ငူေဆာင္ေအာက္၊ ေတာင္ပိႏၷဲပင္ ေအာက္မွာပင္ အလံနီဆရာႀကီးတစ္ဦးက စကားလုံးျပင္းျပင္းမ်ား ၀ုိင္းဒုိင္းပစ္ေပါက္ၿပီး တိုက္ခိုက္ေနသည္။ ထိုအတိုက္ခိုက္ခံခဲ့ရေသာ ကဗ်ာတပ္မွဴးႀကီးေလးဦးထဲမွ ‘တုံ႔ျပန္မႈမရွိေသာ ထာ၀ရမာယာမဲ့ကဗ်ာ’ တပ္မွဴးႀကီးတစ္ဦး။ သူ႔ကုိ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ မည္သုိ႔ပင္ တိုက္ခိုက္လာေစကာမူ ခြင့္လႊတ္အျပံဳးကုိ ထာ၀ရျပံဳးလ်က္။

ထိုေလးဦးထဲမွ ကဗ်ာတပ္မွဴးႀကီး တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ကဗ်ာဆရာႀကီး (ဦး) တင္မိုးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦး နံနက္တိုင္း ထိုင္ျဖစ္ခဲ့ၾကသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလး။ ထိုလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေလး၏ နံနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ ထိုင္ခဲ့ရသည္မွာ ဆရာႀကီး (ဦး) တင္မိုးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔အတြက္ ေနာက္ဆုံးေတြ႕ဆုံျခင္း ျဖစ္လိမ့္မည္ဟု မထင္မွတ္ခဲ့မိ။ ကဗ်ာဆရာႀကီး (ဦး) တင္မိုးကုိ ခ်စ္ခင္စြာျဖင့္ ဦးဘဂ်မ္းဟု ကြၽန္ေတာ္ ေခၚခဲ့သည္။ ကဗ်ာဆရာႀကီးသည္ တကၠသုိလ္၀င္းႀကီးကုိ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ရွိေနခဲ့သည္။ ယခင္ ပုဂံလမ္းတြင္ ေနခဲ့ဖူးသည္ကုိ ျပန္လြမ္းေနေပလိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အရွည္ႀကီး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးတြင္ ထိုင္ခဲ့သည့္အခ်ိန္မွာေတာ့ ပုဂံလမ္းအိမ္ကုိ ရင္နာေၾကကြဲစြာ ဖယ္ခြာေပးလိုက္ရသည္။ အင္းစိန္၊ မင္းႀကီးလမ္းမွ ကဗ်ာဆန္ေသာ သစ္အိမ္ေလးသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ၿပီး ေနထိုင္ေနသည့္အခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ထိုအင္းစိန္၊ မင္းလမ္းမႀကီးမွ အမိုးခြၽန္ခြၽန္ႏွင့္ ကဗ်ာဆန္ေသာ ထိုအိမ္ေလးသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနလိုက္ရသည့္ အခ်ိန္တြင္ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးတင္မိုးမွာ တကၠသုိလ္ဆရာႀကီးတစ္ဦးပင္ မဟုတ္ေတာ့ေခ်။ ၈၈ လူထုအေရးေတာ္ပုံတြင္ ကဗ်ာဆရာႀကီးတစ္ဦး အေနျဖင့္ ပါ၀င္ခဲ့မႈႏွင့္ ပတ္သက္ ဆက္ႏႊယ္ၿပီး စစ္အာဏာရွင္အစုိးရမွ ပင္စင္ေပးခဲ့သည္။ သူ ခ်စ္ေသာ တကၠသုိလ္၀င္းႀကီးထဲမွ အေ၀းကုိ ႏွင္ထုတ္ခဲ့သည္။ ပင္စင္အေပးခံလိုက္ရၿပီးေနာက္ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္း၏ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္အျဖစ္ ၀င္ေရာက္ လုပ္ကုိင္္ေနသည္။

ထိုအခ်ိန္မွာ စစ္အာဏာရွင္အစုိးရအား ဆန္႔က်င္ေနသည့္ အန္အယ္ဒီပါတီထဲ ၀င္ေရာက္ခဲ့ၿပီး ဗဟုိတတ္သိ (အတတ္ပညာရွင္ အသိပညာရွင္) တစ္ဦးအျဖစ္ တာ၀န္ယူခဲ့သည္။ ထိုအန္အယ္ဒီ၊ ဗဟုိတတ္သိတြင္ တာ၀န္ယူၿပီး ‘အေမ့သား စကားတိုးတိုးေျပာလွည့္ပါ’၊ ‘ကြန္ျမဴနစ္ဆန္႔က်င္ေရး လူႀကီးမင္းမ်ား လက္ခုပ္တီးပါ’ ဆိုသည့္ ကဗ်ာမ်ား ေရးသားထုတ္ေ၀ခဲ့သည္။ အန္အယ္ဒီ၏ ေဆာင္ပုဒ္မ်ားျဖစ္သည့္ ‘သမဂၢအုတ္တို႔ ၿပိဳေလေသာ္ ဒီမိုကေရစီအုတ္မ်ား တည္ေဆာက္မည္’၊ ‘အာဇာနည္မ်ဳိး၊ ေသ႐ိုးမရွိ’ ဆိုသည္မ်ား ေရးသားခဲ့သည္။

‘အေမ့သား စကားတိုးတိုးေျပာလွည့္ပါ’ ကဗ်ာသည္ စစ္အာဏာရွင္ေခတ္တြင္ စစ္အာဏာရွင္မ်ားကုိ ဆန္႔က်င္ေတာ္လွန္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသားလူငယ္မ်ားအတြက္ ခံစားေရးဖြဲ႕ထားျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုကဗ်ာသည္ လူသိမ်ားခဲ့သကဲ့သို႔၊ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၏ အၿငိဳးအေတးကုိ ႀကီးစြာခံခဲ့ရသည္။

ကာရံခ်ဳိျမ
ေသြးစစြန္းထင္းေနတယ္။
တေယာႀကိဳးလည္း တီးတိုးငုိေနတယ္။
ဂစ္တာတစ္လက္ အုတ္ခုံထက္မွာ
အသက္ မရွိရွာေတာ့ဘူး။
…. …. …. …. ….
…. …. …. …. ….
အေမ့နားမွာ
သားေခၚသံမ်ား တိုးတိုးၾကားလ်င္
နားကုိလွည့္စား
ဒီညမ်ား ဘယ္သြားေနလဲ လူကေလးရယ္။
သားတို႔ေက်ာင္းက
ခြပ္ေဒါင္းလံကေလး ေရေျမာင္းေဘးမွာ
ေသြးေတြစြန္းလ်က္ ညေနဘက္က
အရပ္ထဲက လူေတြေတြ႕ခဲ့သတဲ႔။
အေမ့သား စကားတိုးတိုးေျပာလွည့္ပါ။

ဆရာႀကီး (ဦး) တင္မိုးသည္ ဤကဗ်ာကုိ ေၾကေၾကကြဲကြဲ ေရးခဲ့သည့္အေၾကာင္းကုိ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေတာင္ငူေဆာင္ေရွ႕ ကင္တင္း၌ထိုင္ရင္း တိုးတိုးညင္းညင္းေလး တစ္ေနရာသုိ႔ ေငးၿပီး ေျပာျပခဲ့ဖူးသည္။ ဆရာ့ ေၾကေၾကကြဲကြဲႏွင့္ တိုးတိုးေလးေျပာသည့္ စကားကုိ စစ္အာဏာရွင္မ်ား ၾကားသြားပုံရသည္။ ဆရာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ အတူထိုင္ခဲ့သည့္ ဒီဇင္ဘာညတစ္ညမွာ တိတ္တဆိတ္ ေခၚသြားခံလိုက္ရပါေတာ့သည္။

ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာ ၁၀ ရက္၌ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၀င္းအတြင္း ေက်ာင္းသားမ်ား ဆႏၵျပမႈတစ္ခုျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။ ႏိုဘယ္ဆုရွင္ လြတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ ဆႏၵျပခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူ ေထာင္ႏွင့္ခ်ီၿပီး အဖမ္းခံလိုက္ရပါေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း အဖမ္းခံရသည့္အထဲတြင္ ပါသြားခဲ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေထာက္လွမ္းေရးစခန္းတြင္ အစစ္ေဆးခံရမွ ဆရာ (ဦး) တင္မိုးကုိလည္း ဖမ္းဆီးထားၿပီး ေက်ာင္းထဲမွ ဆႏၵျပမႈတြင္ ေနာက္ကြယ္မွ ႀကိဳးကိုင္သူအျဖစ္ စြပ္စြဲထားသည္ကုိ သိလိုက္ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ တကၠသုိလ္၀င္းအတြင္းမွ ေတာင္ငူေဆာင္ ကင္တင္းကုိ နံနက္တိုင္းေရာက္ၿပီး ထိုင္ခဲ့ၾကသည္ကုိ စစ္ေဆးခံခဲ့ရသည္။ အမွန္မွာ ေတာင္ငူေဆာင္ကင္တင္းတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူမိသားစုက အသုတ္ဆိုင္ဖြင့္ထားခဲ့သည္။ နံနက္ေစာေစာ ဆိုင္၀ုိင္းကူဖြင့္ေပးရင္း တကၠသုိလ္ႀကီးတြင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ျခင္းကုိ စြဲစြဲလမ္းလမ္း ႏွစ္သက္ေနေသာ ဆရာႏွင့္ ထိုင္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။

ေက်ာင္းအတြင္းမွ ဆႏၵျပမႈတြင္ ဆရာႏွင့္ လုံး၀သက္ဆိုင္ ပတ္သက္ျခင္း မရွိေၾကာင္း ျပတ္သားစြာ ျငင္းဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။ ဆရာ (ဦး) တင္မိုးသည္လည္း ျငင္းဆိုခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ အန္အယ္ဒီ ဗဟုိတတ္သိအား အၿငိဳးထားခဲ့သည္က တစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာ ေရးသားၿပီး အန္အယ္ဒီမွ ထုတ္ေ၀ခဲ့သည့္ ‘အေမ့သား စကားတိုးတိုး ေျပာလွည့္ပါ’ ကဗ်ာကုိ အၿငိဳးထားသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္မည္။ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းအတြင္း ဆႏၵျပလႈပ္ရွားမႈႏွင့္ စြဲဆို၍မရေတာ့ေသာအခါ ဆရာ (ဦး) တင္မိုး အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ လုပ္ေနေသာ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းတြင္ ဆရာႀကီး မင္းသု၀ဏ္ကဗ်ာကုိ ထည့္သြင္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ဟု အေၾကာင္းျပကာ ေထာင္သုံးႏွစ္ ခ်လိုက္ေတာ့သည္။ အမွန္မွာ ေပဖူးလႊာမဂၢဇင္းတြင္ ပါ၀င္ေသာ စာမူမ်ားကုိ ေျဖရွင္းရန္ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ဆရာေမာင္ခိုင္မာတြင္သာ တာ၀န္ရွိသည္။ ထိုကာလတြင္ စစ္အာဏာရွင္မ်ားက လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ေနေသာ ထင္တိုင္းၾကဲေနေသာ ကာလျဖစ္ေနသည္။ မည္သုိ႔မွ အေၾကာင္းျပ၍မရ။ လူမသိ၊ သူမသိ စစ္ခုံ႐ံုးမွ ေထာင္ခ်ခ်င္တိုင္း ခ်ေနၾကသည္။ ဆရာ (ဦး) တင္မိုး ေထာင္က်ခဲ့ရျခင္းကုိ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ အဓိက ပတ္သက္ေနသည္ဟု ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာ ယူဆၿပီး အေတာ္ခံစား ေၾကကြဲမိခဲ့သည္။

ဆရာ (ဦး) တင္မိုးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေနာက္ဆုံး လက္ဖက္ရည္ ထိုင္ေသာက္ခဲ့သည့္ ႏွင္းမႈန္ပါးလ် နံနက္ခင္းကုိ ျပန္ေတြးေနမိသည္။ ထိုေန႔နံနက္တြင္ ေနာက္ထပ္အမွတ္ရစရာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။ ဆရာႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေတာင္ငူေဆာင္ကင္တင္းမွ ထြက္လာၾကၿပီး လွည္းတန္းေစ်းအတြင္းမွ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ဆက္ထိုင္ျဖစ္သည္။ ေျပာခဲ့ၾကသည့္ စကားမ်ားကုိေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ေခ်။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွ ထအထြက္တြင္၊ တစ္ဘက္မွေျပးလာေသာ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္၏ ေခါင္းႏွင့္ ဆရာ့မ်က္ႏွာ တိုက္မိလိုက္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ႏွင့္ လူငယ္ေလး ရပ္ၾကည့္ေနၿပီး “ဦးဘဂ်မ္းဘယ္နားနာသြားလဲ” ဟု ကြၽန္ေတာ္ ေမးလိုက္သည္။ ဆရာက ျပံဳးလ်က္ ပါးစပ္ကုိ လက္ႏွင့္အုပ္ၿပီး ေထြးထုတ္လိုက္ရာ အေပၚေရွ႕သြားတစ္ေခ်ာင္း ထြက္လာသည္။ လူငယ္ေလးလည္း ေငးၾကည့္ၿပီး ေတာင္းပန္ေနေတာ့သည္။ ဆရာပါးစပ္ထဲမွ ေသြးယုိစီးလ်က္ ျပံဳးၿပီး “ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ သြားက က်ဳိးခ်င္ေနတာ။ အခု ခႏၶာ၀န္တစ္ခု မေလးေတာ့ဘူးေပါ့။ သြား သြား ကေလး ဘာမွစိတ္မေကာင္းျဖစ္မေနနဲ႔” ဟု ေျပာလိုက္သည္။

ဆရာသည္ သူ႔ကုိ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ တိုက္ခိုက္လာသူမ်ားကုိပင္ ျပန္မတိုက္ခိုက္တတ္။ သည္းခံႏိုင္သမွ် သည္းခံတတ္သည္။ ခြင့္လႊတ္လိုက္ရန္ကုိသာ စိတ္ထဲမွာ အျမဲထားသည္။ သူ သည္းမခံႏိုင္သူမ်ားမွာ စစ္အာဏာရွင္မ်ားျဖစ္သည္။ ေဖာက္ျပန္သူမ်ား ျဖစ္သည္။ အေခ်ာင္သမားမ်ားျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၏ ဖိႏွိပ္မႈကုိ ျပည္သူမ်ားဘက္မွ ရပ္တည္ေပးခဲ့သူျဖစ္သည္။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကုိ ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ္လည္း မာယာကင္းမဲ႔ခဲ့သည္။ ဆရာ ေရးခဲ့သည့္ ‘ဧည္သည္ႀကီး’ ကဗ်ာကဲ့သို႔ ေနာက္ဆုံး၌ ဆရာ့ကုိ ျပန္မပုိ႔ဘဲ တမလြန္ခရီးကုိ ျပန္သြားခဲ့ပါၿပီ။ ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္မေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ ဆရာ အေ၀းတစ္ေနရာမွ ဆရာခ်စ္ေသာ ျမန္မာျပည္အတြက္ ေရးခဲ့သည့္ ကဗ်ာတစ္ပုိင္းတစ္စကုိ မွတ္မိေနပါေသးသည္။

ဒီမိုးဒီေျမဒီလူေတြနဲ႔
ဒီအေျခစခန္းသြားရင္
လမ္းမွားေတြေရာက္
ေဂ်ာက္ေပါက္ေတြတိုးမွာ ေသခ်ာတယ္။
တန္ရာတန္ရာမလုပ္ရင္
ရြာနာတယ္ဆိုတဲ႔ေဆာင္ပုဒ္အရွိသား
အဟုတ္ကုိပဲ ရြာနာခဲ့ၿပီ။

ဆရာ့၏ ထာ၀ရမာယာကင္းမဲ႔သည့္ ကဗ်ာမ်ားကုိ လြမ္းေနမိသကဲ့သို႔ ဆရာ့ကုိလည္း အစဥ္အျမဲ လြမ္းေနမိပါဦးမည္။

June 13, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.