w ၿမိဳ႕ထဲက ေျမြမ်ား - Eleven Media Group <

ၿမိဳ႕ထဲက ေျမြမ်ား

နယ္တြင္ေနေသာ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၏ ညီတစ္ေယာက္ ေျမြေပါက္ခံရၿပီး ဆံုးသြားသည္။ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးထိုးေသာအခါ အခ်ိန္လြန္ေနၿပီ။ ေက်ာက္ကပ္ ပ်က္စီးေနၿပီ။ အကိုက္ခံရခ်ိန္၌လည္း ေျမြကို မမိလိုက္ၾက။ ေျမြအမ်ဳိးအစားကိုလည္း မသိလိုက္ၾက။ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးမ်ား အလြယ္တကူ ၀ယ္ယူ၍ရေနၿပီဟု တေလာက သတင္းၾကားပါသည္။ ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိ။ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး အလြယ္တကူ၀ယ္ယူ၍ ရျခင္း မရျခင္းကိစၥကိုေတာ့ ေျမြကိုက္ခံရသူ၏ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ားႏွင့္ နီးစပ္ရာ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးသူမ်ားသာ သိၾကေပလိမ့္မည္။

ကိုက္သည့္ေျမြအမ်ဳိးအစားကို သိျခင္း မသိျခင္းသည္လည္း ေျမြဆိပ္ေျဖေဆးထိုးရာ၌ အေရးႀကီးသည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။ လူသည္ လူဆိပ္ရွိသျဖင့္ ကိုက္လိုက္၊ ေပါက္လိုက္ေသာ ေျမြသည္လည္း လူဆိပ္မိၿပီး ေမာပန္းႏြမ္းနယ္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေ၀းေ၀းမေျပးႏိုင္ဟု လူႀကီးသူမမ်ား ေျပာသံၾကားဖူးသည္။ ထိုအခ်ိန္မ်ဳိး၌ အေသရရ၊ အရွင္ရရ အမိဖမ္းရသည္ဟု ဆိုၾကသည္။

ေျမြအမ်ဳိးအစားကို ခြဲျခားႏိုင္ဖို႔လည္း ယခုေနအခါတြင္ အေတာ္ေတာ့ ေခါင္းစားရေပမည္။ ေျမြမ်ားသည္လည္း ကမၻာျပားလာသည္ဆိုျခင္းေနာက္ ေသြးေႏွာကာ မ်ဳိးမွန္ရွားလာၿပီဟု သိရသည္။ ေျမြေပြး၊ ေျမြေဟာက္၊ ငန္းေျမြ၊ လင္းေျမြမ်ားမွစ၍ စပါးႀကီး၊ စပါးအံုးမ်ား အပါအ၀င္ အဆိပ္မရွိဟုဆိုၾကသည့္ ျမက္ေလွ်ာမ်ား၊ ေရေျမြမ်ားအထိ မ်ဳိးစပ္ေျမြမ်ား ျဖစ္လာၾကၿပီဟု သိရသည္။ အဆိပ္ျပင္း မျပင္းပင္မွန္းဆရန္ ခက္ခဲလာၿပီဟူ၍လည္း ေျပာေနသံၾကားရသည္။ အေကာင္းဆံုးကာကြယ္နည္းမွာ ေျမြပါသည္ဟု ေျပာၾကေသာ အရပ္တြင္ ႀကိဳတင္ကာကြယ္ရန္သာ ျဖစ္သည္။ လည္ရွည္ဖိနပ္စီးသြားရမည္။ ညေမွာင္ခ်ိန္ အျပင္ထြက္လွ်င္ ဓာတ္မီးယူသြားရမည္။

ေျမြမရွိေသာအရပ္ဟူ၍လည္း သတိေမ့ေလ်ာ႔ကာ ေပါ့ေပါ့ဆဆ မေနသင့္ျပန္။ ကြၽန္ေတာ္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးေသာ ၿမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ၿမိဳ႕ဆိုလွ်င္ ေယဘုယ်အားျဖင့္ ေျမြမရွိေပ။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္စဥ္လိုလို ေျမြဆိုးမ်ား ေရာက္လာသည္။ အေၾကာင္းမွာ ၿမိဳ႕ေလးသည္ ႏွစ္တိုင္း ေရႀကီးေလ့ရွိသည္။ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေရႊေမွာ္မ်ားစြာရွိသည္။ မိုးရာသီေရႀကီးခ်ိန္တြင္ ေရႊေမွာ္မ်ားမွ ေရနီနီမ်ားႏွင့္အတူ ေျမြဆိုးမ်ား ၿမိဳ႕ထဲ၀င္ေရာက္လာတတ္ၾကသည္။

ေရႀကီး၍ ေရနစ္ေသမွာထက္ ေျမြကိုက္ခံရမွာကို ပိုၿပီးစိုးထိတ္ၾကရသည္။ သူတို႔ဆိုလွ်င္ ေျမြကိုေၾကာက္လြန္းၾက၍ ေျမြဟုပင္ ႏႈတ္မွဖြင့္မေျပာရဲၾက။ အေကာင္ဟု ေျပာသူေျပာသည္။ ႏွာတိုဟုဆိုသူ ဆိုၾကသည္။ ေရကူးကြၽမ္းက်င္ေသာ ေျမြသည္ ထိုအခ်ိန္၌ လူထက္ တစ္ပန္းသာေနျပန္သည္။ နီးစပ္ရာအိမ္၌ တက္ေနၿပီး ထိမိလွ်င္ေပါက္ရန္၊ ကိုက္ရန္အသင့္ျဖစ္ေနတတ္သည္။

သဘာ၀ေဘးအႏၲရာယ္ ၾကံဳေန၍ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရးခက္ခဲရသည့္အထဲ ေျမြရန္ကို ေၾကာက္ေနရသည့္အျဖစ္မွာ ဆိုးလွပါ၏။ ထိုၿမိဳ႕ေလး၌ ကြၽန္ေတာ္ေနခဲ့စဥ္က ရစ္ပတ္မ်ဳိခ်သည့္ေျမြထက္ ေပါက္သည့္ေျမြမ်ားကိုသာ ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည္။ အခ်ဳိ႕အရပ္ေဒသမ်ားတြင္ေတာ့ ရစ္ပတ္ၿပီး ေၾကမြေစကာ မ်ဳိခ်သည့္ ေျမြႀကီးမ်ားရွိသည္ဟု သိရသည္။ ႏူးညံ့စြာ ရစ္ပတ္မႈေၾကာင့္ ကနဦးက မသိပင္ မသိလိုက္ရ ျဖစ္ေပမည္။ သိသည့္အခ်ိန္တြင္ မ႐ုန္းႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရေလေသာေၾကာင့္ အမ်ဳိခံလိုက္ရျခင္းျဖစ္မည္ဟု ေတြးမိပါသည္။

လူျဖစ္ေစ၊ အျခားသတၱ၀ါကိုျဖစ္ေစ မ်ဳိခ်ထားေသာ ေျမြသည္ ေ၀းေ၀းလံလံသို႔ အလြယ္တကူ မေရြ႕လ်ားႏိုင္ပါ။ အစားမ်ား တနင့္တပိုး စားထားေသာ လူ၀ႀကီးတစ္ေယာက္ႏွယ္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ အၿမီးမွကိုင္၍ ေဇာက္ထိုးထားလိုက္လွ်င္ မ်ဳိခ်ထားေသာအရာ ျပန္ထြက္လာသည္။ သို႔ေသာ္ ေပ်ာ့ေခြေၾကမြေနၿပီး အေကာင္းအတိုင္း ျပန္မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါ။ လူကိုေတြ႕ေသာအခါ လိုက္လံ၍ အႏၲရာယ္ေပးေသာ ေျမြအုပ္စုထဲတြင္ ငန္းေျမြမ်ားသည္ အဆိုးဆံုးဟု ၾကားခဲ့ရဖူးသည္။

ေျမြမ်ားကို အရွင္ဖမ္းၾကျခင္းကို ႐ုပ္ျမင္သံၾကားလိုင္းတြင္ မၾကာခဏ ျမင္ဖူးသည္။ ေျမြေတြ႕သည့္အခါ ေျမြဖမ္းအဖြဲ႕ကို ဖုန္းဆက္ေခၚလိုက္လွ်င္ ခ်က္ခ်င္းလာဖမ္းၾကသည္။ ေျမြဆိပ္ေျဖေဆး အလြယ္တကူ ရွိေနေသာေၾကာင့္ေလာ၊ ေျမြဆိပ္ကာကြယ္ေဆး ႀကိဳတင္ထိုးႏွံထားျခင္းေၾကာင့္ေလာ မဆိုႏိုင္ျပန္ ထိုသူမ်ားသည္ ေျမြကိုမေၾကာက္ၾက။ ေျမြက ၎တို႔လက္၀ယ္ အ႐ုပ္ေလး တစ္႐ုပ္ပမာ။

ေျမြမ်ားကို အမ်ဳိးအစားခြဲျခားရန္ ခက္ခဲလာသကဲ့သို႔ လူမ်ားကို အမ်ဳိးအစားခြဲျခားရန္လည္း ယခုအခါ ခက္ခဲလာၿပီျဖစ္၏။ ေသခ်ာၾကည့္လွ်င္ပင္ မ်ဳိး႐ိုးစစ္ မစစ္ႏွင့္ ကျပားျဖစ္ မျဖစ္ေလာက္သာ သိႏိုင္မည္။ ခဏေလး စကားေျပာ႐ံုမွ်ႏွင့္လည္း လာခဲ့သည့္အရပ္ကို သိႏိုင္မည္မထင္။ ကမၻာျပားျခင္းသည္ ဆယ္စုႏွစ္ အေတာ္ပင္ၾကာခဲ့ေပၿပီ။ ႐ုပ္အဆင္းမ်ားသည္ စက္႐ံုထုတ္မ်ားပမာ သိပ္မကြာျခားၾက။

အေပၚယံအေရခြံျဖစ္ေသာ အ၀တ္အစားမ်ားျဖင့္လည္း ခြဲျခားႏိုင္ဖို႔ မလြယ္။ အဓိကျဖစ္ေသာ အဆိပ္ရွိေသာ စိတ္ႏွင့္ အျဖဴထည္စိတ္တို႔သည္ နာမ္သေဘာျဖစ္၍ ခြဲျခားရန္ ပို၍ခက္မည္ထင္၏။ စိတ္မ်ားသည္လည္း ကမၻာျပားသည္ဆိုျခင္း၌ ေသြးေႏွာသည္ထက္ လ်င္ျမန္စြာ ေရာေႏွာေနေလာက္ၿပီ ထင္ပါသည္။ အခ်ဳိ႕က စိတ္ႏွစ္ခြျဖစ္ေနတတ္သည္။ စိတ္ႏွစ္ခြသည္ ေျမြေဟာက္၏လွ်ာႏွစ္ခြထက္ ပိုဆိုးသည္။

မၾကာေသးခင္က Facebook မွ သူငယ္ခ်င္းမတစ္ဦးက Post တစ္ခုတင္သည္။ သူမ၏တိုက္ခန္းတြင္ ေျမြေဟာက္တစ္ေကာင္ ေရာက္လာသည့္အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ သူတင္သည့္ဓာတ္ပံုထဲတြင္ ေျမြေခါင္းပင္ ေၾကေနေပၿပီ။ သူမ၏ သတၱိကို ခ်ီးက်ဴးပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္သာဆို ေျမြေဟာက္ကို ရင္ဆိုင္ဖို႔ လက္နက္တစ္ခုခုေတာ့ ရွာရေပမည္။ သူမကေတာ့ အလြယ္တကူေတြ႕သည့္ အုန္းသီးစိမ္းႏွင့္ ထုသတ္လိုက္ပံုရသည္။ ဓာတ္ပံုထဲမွ ေျမြေဟာက္အေသနံေဘးတြင္ အုန္းသီးစိမ္းမ်ားကို ေတြ႕ရသည္။

အံ့ၾသစရာေတာ့ ေကာင္းလွသည္။ သူမသည္နယ္တြင္ေနသူ မဟုတ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေနသူျဖစ္သည္။ ကြၽန္ေတာ္ အံ့ၾသသည္ဟု ေျပာစကားကို ကန္႔ကြက္ၾကမည့္သူမ်ားလည္း ရွားမည္မဟုတ္။ သူတို႔က ေျပာၾကမည္။ ယခု ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးသည္ ဘုရင္မႀကီးရွင္ေစာပု လက္ထက္ကလို ျဖစ္ေနသည္ဟု ခႏိုးခနဲ႔ ေျပာၾကေပလိမ့္မည္။ သူတို႔ဆိုလိုရင္းကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ဘာသာျပန္ႏိုင္မည္မဟုတ္။ ကြၽန္ေတာ္က နယ္မွာ ေနသည္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးဆိုလွ်င္ ေ႐ႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီးကိုသာ မ်က္စိထဲ ေျပးျမင္သည္။ ရန္ကုန္ႏွင့္ ေျမြကို ဆက္စပ္၍သိပ္မရတတ္။

June 12, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.