<

ကုသိုလ္ယူမွ် ျမတ္လွေရႊတိဂံု

ကဆုန္လျပည့္ေန႔ (ဧၿပီ ၂၉ ရက္)က ေရႊတိဂုံေစတီေတာ္သုိ႔ ဘုရားဖူးလာေရာက္ၾကသူမ်ားအား ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ- ၾကည္ႏုိင္)

တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္တုိင္း ကြၽန္ေတာ္သည္ ေရႊတိဂံုဘုရားသို႔ သြားေလ့ရွိသည္။ မလႊဲမေရွာင္သာကိစၥႏွင့္ ေနထိုင္မေကာင္းျဖစ္သည္မွလဲြ၍ ႀကိဳးစားၿပီး သြားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္အတန္ၾကာၿပီ။ သို႔ျဖစ္၍ “ကုသိုလ္ေတြရလွေပါ့” ဟု ဆိုခ်င္သူဆိုလိမ့္မည္။ ဆိုႏုိင္ပါသည္။ ကုသိုလ္ယူ ကုသိုလ္မွ်ျခင္းဆိုသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား၏ အထံုအေမြ႕။ ကိုယ္ျပဳေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမွာ နည္းသည္ျဖစ္ေစ အမွ်ေပးေ၀ႏိုင္သည္။ ေကာင္းမႈႀကီးစြာ ျပဳႏိုင္သူမ်ား၏ ကုသိုလ္ကိုလည္း ၀မ္းေျမာက္စြာ သာဓုေခၚႏုိင္ပါသည္။

ကုန္ခဲ့ေသာ လပိုင္းေလာက္က သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ႀကီးသို႔ လွဴဒါန္းထားသမွ် ျပည္တြင္းႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားေငြ အရပ္ရပ္ကို ဘဏ္စာရင္းဖြင့္ အပ္ႏွံေဆာင္ရြက္ လ်က္ရွိေၾကာင္း၊ ေငြေၾကးပမာဏႏွင့္ပါ သိရေတာ့ ဘုရားဖူးအေပါင္းတို႔၏ ၾကည္ညိဳသဒၶါကို မွန္းဆသိႏုိင္ၾကပါသည္။သိဂၤုတၱရကုန္းေပၚ၀ယ္ သပၸာယ္လွေသာ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္သည္ ဇမၺဴဒိပ္ကြၽန္းတြင္ အံ့ခ်ီး၍မကုန္ပါ။
ဆရာတကၠသိုလ္ေမာင္ေမာင္ႀကီးက နံနက္ေစာေစာ တကၠသိုလ္၀င္းထဲမွထြက္ကာ ေစတီေတာ္ရွိရာသို႔ ဦးတည္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း တျဖည္းျဖည္းခ်င္း လွမ္းေျမာ္ဖူးျမင္ရေသာ ေစတီေတာ္ႀကီးအား ၾကည္ညိဳလွၿပီး စာစီဖြဲ႕သည့္အခါ ‘ႏိုင္ငံေတာ္၏မ်က္ႏွာ’ ဟူ၍ အလကၤာေခါင္းစီး တပ္ခဲ့ပါသည္။

■ ႏိုင္ငံေတာ္၏မ်က္ႏွာ

သိဂၤုတၱရကုန္းေတာ္တြင္ ေရွးဘုရားသံုးဆူျဖစ္ေသာ ကကုသန္ဘုရား၏ ေတာင္ေ၀ွးေတာ္၊ ေကာဏဂံုဘုရား၏ ေရစစ္ေတာ္၊ ကႆပဘုရား၏ ေရသႏုပ္သကၤန္းေတာ္တို႔သည္ ကမၻာလူသားတို႔ ေကာင္းက်ဳိးရၾကရန္ ကိန္း၀ပ္ေတာ္မူခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။ ရာမညတိုင္း ေပါကၡရ၀တီမည္သည့္ အသိတဥၨနျပည္မွ ကုန္သည္ညီေနာင္ တဖုႆႏွင့္ ဘလႅိကတို႔သည္ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားထံမွ ဆံေတာ္ရွစ္ဆူ ပူေဇာ္ခြင့္ရလာေသာအခါ ေနာင္ေတာ္ ဘုရားသံုးဆူတို႔၏ ေမြေတာ္မ်ား ကိန္း၀ပ္သီတင္းသံုးရာတြင္ ေစတီတည္ရန္ ျဖစ္လာခဲ့ ေတာ့သည္။

ဘုရားတည္ခြင့္ရေသာ ဒါယကာမွာ ဥကၠလာပၿမိဳ႕စံ ဥကၠလာပမင္းႀကီးႏွင့္ ျပည္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ဥကၠလာပမင္းႀကီးမွာ သိၾကားမင္းႏွင့္ မယ္လမုအမည္ရ အမ်ဳိးသမီးတို႔မွ ဖြားျမင္သည့္ သားေတာ္ျဖစ္သည္။ အမိ လမုပင္အဖူးႀကီးမွ ျဖစ္လာသည့္ သံေသဒဇ ျဖစ္ၿပီး လူ႔ျပည္တြင္ ဘုရားရွင္ပြင့္ေတာ္မူမည့္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ သိၾကားမင္းသည္ လူ႔အသြင္သို႔ ဖန္ဆင္းကာ မယ္လမုကို ေမြးျမဴခဲ့သည့္ ရေသ့ထံမွ ေတာင္းယူခဲ့သည္။ တာ၀တႎ သာသို႔ ျပန္ေရာက္ၿပီးေနာက္ နတ္လုလင္ကို ေစလႊတ္ကာ နတ္ေရစင္တိုက္ေကြၽးသည္တြင္ မယ္လမု၌ သေႏၶတည္ကာ ဥကၠလာပမင္းျဖစ္လာမည့္ သားရတနာကို ဖြားျမင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ဘဒၵကမၻာတြင္ စတုတၳေျမာက္ ပြင့္ထြန္းေတာ္မူေသာ ေဂါတမဘုရားကို ဖူးေတြ႕ရၿပီး ဆံေတာ္တို႔ကို ရရွိသည္ဆိုလွ်င္ပင္ ကုန္သည္ညီအစ္ကိုသည္ သဒၶါအလြန္ျဖစ္ကာ လွည္း ၅၀၀ တြင္ ပါလာသမွ်ေသာ ကုန္တို႔ကို ျမင္သမွ်ေသာ လူတုိ႔ထံ စြန္႔ၾကဲေပးကမ္းလုိက္ေလသည္။

ဘုရားရွင္ထံမွ ေပးသနားေသာ ဆံေတာ္တို႔ကို ကုန္သည္ညီအစ္ကိုတို႔ ရရွိၿပီး ဦးထိပ္တြင္ တည္ေနသည့္ခဏ မဟာပထ၀ီေျမႀကီးသည္ ပဲ့တင္႐ိုက္ဟည္းကာ လႈပ္သည္။ မဟာသမုဒၵရာတြင္ လိႈင္းတံပိုးတုိ႔သည္လည္း ထၾကြသည္။ ျမင္းမိုရ္ေတာင္က ဘုရားရွင္ရွိရာသို႔ ညြတ္က်ဳိးဦးခိုက္သည္။ နတ္ျဗဟၼာအေပါင္းတို႔က သာဓုသံုးႀကိမ္ ဟစ္ေၾကြးကာ ေကာင္းခ်ီးေပးၾကသည္ဟု ဆိုေလသည္။
ဆံေတာ္ကို ပင့္ေဆာင္လာရာ လမ္းခရီးတြင္ ဆုိက္ကပ္ရာ အဇၩတၱနဂရၿမိဳ႕ႏွင့္ နာဂရာဇ္ေမာ္ (ေမာ္တင္စြန္းဟုဆိုသည္) တို႔တြင္ ဆံေတာ္ကို ဖူးေတြ႕ၾကရသည့္ မင္း၊ မိဖုရား၊ ျပည္သူျပည္သားတို႔ႏွင့္ ေရသတၱ၀ါႏွင့္ နဂါးတို႔သည္လည္း သဒၶါဟုန္ျဖစ္ၾကၿပီး ဆံေတာ္ကို ကိုးကြယ္ရန္ အႏိုင့္ထက္ယူသည္။ အမွတ္တမဲ့ ယူသည္ႏွင့္ ၾကံဳၾကရသည္။ ကုန္သည္ညီေနာင္တို႔က ဥကၠလာပမင္းႀကီးထံသို႔ ေရာက္သည္တြင္ သစၥာအဓိ႒ာန္ျပဳေတာ့မွ မူလအတိုင္း ဆံေတာ္ရွစ္ဆူကို ျပန္လည္ရရွိခဲ့သည္။

ဥကၠလာပမင္းႀကီးသည္လည္း ပတၱျမားၾကဳတ္ကို ဖြင့္လွစ္ၿပီး ဆံေတာ္မ်ား ဖူးျမင္လိုက္ရစဥ္အခိုက္ ၾကည္ညိဳသဒၶါလြန္ကဲလာသျဖင့္ သူ၏ဦးေခါင္းကို ျဖတ္ၿပီး ပူေဇာ္မည္ဟု သန္လ်က္ကို လက္က ကိုင္ေတာ့သည္။ “အရွင္မင္းႀကီး အသက္ႏွင့္ကိုယ္ျမဲမွ ဗုဒၶဆံေတာ္ကို တည္ထားကိုးကြယ္သူရွိမည္။ သို႔မဟုတ္ပါလွ်င္ ဘုရားဗ်ာဒိတ္အတိုင္း တည္ထားကိုးကြယ္သူ ဒါယကာမရွိ ျဖစ္ေတာ့မည္” ဟု သတိေပးခံရမွ ဥကၠလာပမင္းသည္ ပတၱျမား ေက်ာက္စီမကိုဋ္ကို ခြၽတ္၍ ဆံေတာ္မ်ားအား လွဴဒါန္းပူေဇာ္ေလသည္။ ဤအေၾကာင္းမ်ားကို ဆရာေမာင္ဆုရွင္ ေရးသားျပဳစုသည့္ ‘ျမတ္ဘုရားေရႊတိဂံု’တြင္ ဖတ္႐ႈ မွတ္သားရပါသည္။

ဆံေတာ္ကို ေစတီတည္ရန္ သိဂၤုတၱရကုန္းကို စံုစမ္းရွာေဖြရသည္ကအစ လံုလျပဳ ႀကိဳးပမ္းၾကရသည္။ သိၾကားမင္းက ၀ိသၾကံဳနတ္သားကို ခုိင္းကာ ကူညီ၍ ကုန္းေတာ္ကို ရွာေဖြေတြ႕ခဲ့ၾကသည္။ ေရွးဘုရားတို႔၏ ဓာတ္ေမြေတာ္မ်ား ေတြ႕ရွိရန္ အေတာင္ ၄၄ ေတာင္ နက္သည္အထိ တူးရာတြင္လည္း နတ္တို႔က ကူညီခဲ့ၾကသည္။ ဘုရားသံုးဆူ၏ ေမြေတာ္တို႔ကို ေတြ႕ၿပီးေနာက္ အတူဌာပနာရန္ ေငြ၊ စိန္၊ ျမ၊ ပုလဲ၊ နီလာႏွင့္ ပတၱျမား အဆင္း အသီးသီးရွိသည့္ ေက်ာက္ျဖာတို႔ႏွင့္ ဌာပနာဥမင္ျပဳေစကာ ေစတီတည္ခဲ့သည္။

အထက္ေက်ာက္ျဖာအပိတ္ေပၚတြင္ ေရႊေစတီကိုတည္၏။ ေရႊေစတီကိုမ်ဳိ၍ ေငြ ေစတီ၊ ထို႔ေနာက္ ေၾကးျဖဴေစတီ၊ ထိုသို႔ပင္ ေၾကးနီေစတီ၊ သံလြဲေစတီ၊ ေက်ာက္ျဖဴေစတီ၊ သံအုတ္ေစတီဟူ၍ အထပ္ထပ္မ်ဳိ၍တည္ကာ အုတ္မွာလည္း ထိုသတၱဳ ခုနစ္မ်ဳိးအုတ္ ႏွင့္ ေျမအုတ္တို႔ျဖင့္ ေစတီတည္ခဲ့သည္။ သိဂၤုတၱရကုန္းေတာ္သည္ ကုန္းတည္ရွိရာႏွင့္ အေၾကာင္းျပဳရာတို႔အရ အမည္ခုနစ္ပါးတြင္ခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုကုန္းေတာ္တြင္ ေစတီကို ဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ေစတီခုနစ္ထပ္ စတည္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေလသည္။ ေစတီေတာ္ကို ဖိနပ္ေတာ္မွ ငွက္ေပ်ာဖူးအထိ ရတနာမ်ဳိးစံုျဖင့္ မြမ္းမံသည့္အခါ ဥာဏ္ေတာ္သည္ ၄၄ ေတာင္ ျဖစ္ေလသည္။

ေဂါတမဘုရားရွင္ သက္ေတာ္ထင္ရွား ရွိစဥ္တည္ခဲ့သျဖင့္ သမုိင္းေနာက္ေၾကာင္း ရွည္လ်ားလွသည္။ စာႏွင့္ေပႏွင့္ အခုိင္အမာ အျဖစ္အပ်က္တို႔မွာ ခရစ္ႏွစ္ ၁၃၇၂ ခုႏွစ္ ဘုရင္ဗညားဦးလက္ထက္မွ စတင္သည္ဟု ဆိုသည္။ သူ႔လက္ထက္မွစကာ ကာလအေလ်ာက္ ပ်က္ယြင္းရေသာ ေစတီကို ျပဳျပင္မြမ္းမံရၿပီး မင္းအဆက္ဆက္တို႔က ဆံေတာ္ရွင္ေစတီကို သဒၶါၾကည္ညိဳစြာ ပူေဇာ္ၾက၊ လွဴဒါန္းၾကသည့္အျပင္ ၾကံဳရေသာ ငလ်င္ဒဏ္မ်ားေၾကာင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ပင္ ေစတီေတာ္ကို အားႀကိဳးခႏႊဲ ႀကိဳးစားျပဳျပင္တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ျမတ္ဘုရား ေရႊတိဂံုက်မ္းတြင္ ဖတ္မွတ္ရသည္။ ႏွစ္ေထာင္းအားရစရာျဖစ္ပါသည္။ ေက်းဇူးတင္စရာ ျဖစ္ပါသည္။

ဘာသာသာသနာကို ကိုင္း႐ိႈင္းလွေသာ ဘုရင္မႀကီး ရွင္ေစာပုတစ္ပါးတည္း၏ ေကာင္းမႈတစ္ခုမွာ ဘုရားေ၀ယ်ာ၀စၥအတြက္ ကြၽန္ ၅၀၀၊ ေရႊစင္ကို ကိုယ္ခႏၶာ၏ အေလးခ်ိန္အျပည့္ ၂၅ ပိႆာ (၉၁ ေပါင္) လွဴဒါန္းေၾကာင္းအျပင္ ကုန္းေတာ္ႏွင့္ ပစၥယာကို ျပဳျပင္သည္။ မြမ္းမံသည္။ အုတ္တံတိုင္းခတ္သည္။ အေရွ႕ကို က်တ္ကနက္ဘုရား၊ ေျမာက္ကို က်တ္မိုးဘုရား၊ ေတာင္ကို က်တ္နတ္ဘုရားႏွင့္ အေနာက္ကို က်တ္ေျမာင္းဘုရားအထိ ပတ္လည္ေျမကို ၀တၱကေျမအျဖစ္ လွဴဒါန္းေလသည္။

ဘုရင္မႀကီးသည္ သူေနထိုင္ရာ ဘုရားအေနာက္ဘက္သစ္ၿမိဳ႕နန္းမွ အေနာက္မုခ္ေစာင္းတန္းအတိုင္း တက္ကာ ဘုရား၀တ္ျပဳေလ့ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ သက္ေတာ္ ၇၈ ႏွစ္ ေသအံ့မူးမူးမွာပင္ သလြန္ေတာ္ကိုဘုရားကို လွမ္းေျမာ္ဖူးျမင္ႏုိင္သည့္ ျပတင္းအနီး ေရႊ႕ေစကာ ဘုရားကို အာ႐ုံျပဳရင္း အနိစၥေရာက္ခဲ့သည္ဟု ဆိုပါသည္။ ဂုဏ္ျပဳခ်ီးက်ဴးဖြယ္ သဒၶါၾကည္ညိဳမႈပါတကား။

မ်က္ေမွာက္တြင္ တိဂုမၻေစတီသည္ ႏွစ္ ၂၆၀၀ ျပည့္ၿပီးခဲ့ၿပီ။ ဥာဏ္ေတာ္ အျမင့္ ၃၂၆ ေပျဖစ္သည္။ မြန္တို႔၏ ေဒသ ‘ဒဂုန္’ ကိုအစြဲျပဳကာ ‘ေရႊတိဂံု’ ေစတီဟု ေခၚေၾကာင္း ဆိုသည္။

ေမာင္းေထာင္ဆရာေတာ္ႀကီးသည္ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၁၅၅ တြင္ အမရပူရမွ ေနာက္ပါရဟန္းရွင္လူတစ္ေထာင္ေက်ာ္ ျခံရံလ်က္ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္သို႔ ဘုရားဖူးေရာက္ၿပီးေနာက္ ဘုရားႀကီးအား ၾကည္ညိဳလွၿပီး ပါဠိဘာသာ ေထာမနာ တစ္ဆယ့္ႏွစ္ ဂါထာဖြဲ႕ခဲ့ပါသည္။ ဘုရားရွိခိုးျဖစ္ပါသည္။ ‘ေယာ ဒီပကၤရ မူလမွိ …’ အစခ်ီ ပထမဂါထာ၏ အဓိပၸာယ္မွာ ဒီပကၤရာဘုရားရွင္ ေျခေတာ္ရင္းတြင္ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို ခ်က္ခ်င္းခဏ ရႏိုင္ပါလ်က္ ဘုရားဆုကိုသာ အလိုရွိခဲ့ေသာ ဘုရား၏ ဆံေတာ္ဓာတ္ကို ရွိခိုးပါ၏ဟုျဖစ္သည္။

က်န္ဂါထာမ်ားမွာ ျမတ္စြာဘုရား၏ သဗၺညဳေဆာင္ရြက္ေတာ္မႈကို ထုတ္ေဖာ္ရြတ္ဆိုလ်က္ ဆံေတာ္ျမတ္ကို ရွိခိုးေၾကာင္းမ်ား ျဖစ္သည္။ ဂါထာအမွတ္ ၁၁ မွာ တာ၀တႎတြင္ စူဠာမဏိ၊ ျဗဟၼာျပည္တြင္ ဒုႆေစတီတို႔ သည္ အေလာင္းေတာ္ဘ၀တြင္ တည္ထားခဲ့ၾကေသာ ပထမေစတီမ်ားျဖစ္ၿပီး ဆံေတာ္ေစတီကား ဘုရားရွင္လက္ထက္ ပထမေရွးဦးစြာ တည္ေသာ ေစတီျဖစ္၏။ ထိုေစတီအား ရွိခိုးပါ၏ဟု အနက္ရွိေလသည္။

အကၡရာေလးလံုးစီျဖင့္ ေလးပါဒစီဖြဲ႕ေသာ သိၾကားတံဆိပ္ႏွစ္က်ိပ္ရွစ္ဆူ ဘုရားရွိခိုးတြင္လည္း ‘ဗု-ဒၶ-စိ-ႏၲာ ေရႊတိဂံု’ ဟူ၍ ဘုရားရွိခိုးရွိပါေသးသည္။ ဤသို႔လွ်င္ သိမွတ္လာရသမွ်ျဖင့္ အာ႐ုံယူကာ ေစတီေတာ္ႀကီးကို လက္စံုမိုး ရွိခိုးဦးခ် ကန္ေတာ့လိုက္ရလွ်င္ တစ္ကိုယ္လံုးတြင္ ပီတိမ်ား စိမ့္ျဖာၾကရပါေတာ့မည္။

တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္တုိင္း ႀကိဳးစားအားခဲၿပီး ကြၽန္ေတာ္သည္ ဘုရားႀကီးသို႔ မွန္မွန္ေရာက္ျဖစ္ခဲ့ရသည္မွာ မိတ္ေဆြႀကီး ဦး၀င္းျမင့္၏ ေက်းဇူးျဖစ္ပါသည္။ တာေမြၿမိဳ႕နယ္ ျပည္တြင္းအခြန္ဦးစီးမွဴးျဖစ္ၿပီး ယခုအခါ အတူတူ အၿငိမ္းစားျဖစ္ပါသည္။ သူက ဘုရားသို႔ မျဖစ္မေန လာဖို႔ေခၚခဲ့သည္။ လာႏိုင္ရန္လည္း အိတ္ထဲသို႔ လမ္းစရိတ္ထည့္ေပးတတ္သည္။ ကာလမွာ ႏုိင္ငံမွာအေရးအခင္းႀကီး ၾကံဳေတြ႕ရၿပီး ကိုယ္စိတ္ဆင္းရဲပင္ပန္းက်ပ္တည္းလွခ်ိန္။ ဌာနတြင္ တာ၀န္ထမ္းရသည္မွာလည္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရွိရခ်ိန္။

ဤသို႔ျဖင့္ ဘုရားႀကီးသို႔ ေရာက္ရသည့္အခါ ရင္ျပင္ေတာ္ ရာဟုေထာင့္အနီးရွိ ဦးသက္ေရွ-ေဒၚအိမ္ေစာင့္ႏွင့္ စံမဖီ-ေဒၚေအးျမဟု ကမၸည္းထိုးထားေသာ မာဖီယားတန္ေဆာင္းတြင္ မိတ္ေဆြမ်ား ဆံုၾကသည္။ အခါႀကီး ရက္ႀကီးမ်ားတြင္ ၁၀၈ ပြဲႏွင့္ အလွဴဒါနမ်ား ျပဳၾကသည္။ တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္ခင္းေစာေစာ အထက္ပစၥယံဖြင့္သည္ႏွင့္ ဘုရားႀကီး အေရွ႕ဘက္ တ၀ဂူဂႏၶကုဋီတြင္ သီတင္းစံျမန္းေသာ ပတၱျမားမ်က္ရွင္ဘုရားႀကီးထံတြင္ ေအာင္အိုးႏွင့္တကြ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းကာ ဆုေတာင္းပြဲ ၀တ္မပ်က္ ျပဳခဲ့ၾကပါသည္။

ေစတီေတာ္ႀကီး၏ အထက္ပစၥယံတြင္ ဆုေတာင္းပြဲႏွင့္ ဘုရားႀကီးအား ၀တ္ျပဳရသည္မွာ အလြန္ၾကည္ႏူးမႈျဖစ္ၾကရပါသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ တနဂၤေႏြေန႔ နံနက္ ဘုရားတက္သည့္ ၀တ္ျမဲခဲ့သည္။

မိတ္ေဆြႀကီး ဦး၀င္းျမင့္ ေနထိုင္ရာသည္ အတန္ငယ္ေ၀းသျဖင့္ သူႏွင့္ မေတြ႕မဆံု ျဖစ္ခဲ့သည္မွာလည္း ၾကာေနၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဘုရားႀကီးသို႔ ေရာက္ရတိုင္း သူ႔ကို သတိရသည္။ သူ႔ေက်းဇူးကို သတိရေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္သည္။ ဆိုခဲ့သလိုပင္ သူႏွင့္ မေတြ႕ရေသာ္ျငား ကြၽန္ေတာ္ ျပဳႏုိင္သမွ်ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ၏ အမွ်သည္လည္း သူရရွိမည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ယံုပါသည္။ ဘုရားႀကီးသို႔ ရည္စူးလ်က္ သူ ျပဳသမွ်ေသာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္တို႔သည္လည္း ယခင္ ဆံုေတြ႕ေနခဲ့ၾကကုန္ေသာ ခုနစ္ရက္သားသမီး၀တ္အသင္း၊ အက်ဳိး ေတာ္ေဆာင္ႏွင့္တကြ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း ရၾကမည္သာဟု ကြၽန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါသည္။

June 6, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.