<

သခ်ၤာတြက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း

(၁)

ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္း စဥ္းစားရင္ ဒီေကာင့္အေၾကာင္း  ေခါင္းထဲ၀င္လာတတ္တယ္။ ထူးျခားတာတစ္ ခုခုရွိလို႔ေနမွာေပါ့လို႔မ်ား ေျပာမလား။ ဟုတ္ပါတယ္။ ထူးျခားတာရွိတယ္။ ဒီေကာင္က သခ်ၤာသိပ္ေတာ္တယ္။ ေတာ္႐ံုတန္႐ံု အေပါင္း အႏုတ္ေလာက္ကေတာ့ စိတ္တြက္တြက္ၿပီး ခဏနဲ႔ အေျဖထြက္ေနၿပီ။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔  Trachtenberg Speed System of Basic Mathematics လို စာအုပ္မ်ဳိးကို သူ႔အေဖ ဗီ႐ိုထဲက ထုတ္ဖတ္ေနတတ္ၿပီ။ “မင္းနားလည္လို႔လား”ေမးေတာ့ “ဘိုလိုေရး ထားတာေတြကြာ။ ဘယ္လိုလုပ္ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ နားလည္မွာလဲ။ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြၾကည့္တာေတာ့ သေဘာေပါက္တာေပါ့တဲ့။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ သခ်ၤာစြမ္းရည္က ပိုတက္လာတယ္။

(၂)

အရြယ္ေရာက္လာခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕ သခ်ၤာ အေတြးအေခၚေတြ ေျပာင္းလာတယ္။

“တစ္ထဲကေန တစ္ႏုတ္ရင္ တစ္က်န္တာေတြ ရွိတယ္ကြ။ ဥပမာကြာ ငါ့အေပါင္းအသင္းထဲမွာ ငါ့အတြက္လည္းဘာမွ အက်ဳိးမျပဳ၊ ငါ့ကိုဒုကၡေတြခ်ည္းေပးေနတဲ့ တစ္ေယာက္ရွိတယ္လို႔ ဆိုပါစို႔။ ဒီေကာင့္ကို ငါ့အေပါင္းအသင္းစာရင္းက ႏုတ္ပယ္လိုက္ရင္ ငါ့အတြက္ ဘာမွ ယုတ္ေလ်ာ့မသြားဘူး။ ဒါ အလြယ္ဆံုး ဥပမာေပးတာကြာ”

ေရြးခ်ယ္စရာ ေထြေထြထူးထူးမရွိလွတဲ့ ေခတ္ႀကီးထဲမွာ သူလို ငါလို ႀကီးျပင္းလာခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုလည္း ယံၾုကည္လိုက္ရတာပါပဲ။ မနက္ခင္းေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေတြမွာ ဆိုခဲ့ၾကရတာပါပဲ။ တစ္ခုထူးဆန္းတာက ဒီေကာင္က အဲဒီ ကြၽႏ္ုပ္တို႔၏ ယံုၾကည္ခ်က္ဆိုတာႀကီးကို လိုက္မဆိုတာ။ တစ္ရက္မဟုတ္၊ ႏွစ္ရက္မဟုတ္နဲ႔  ၾကာလာလို႔ သတိထားမိတဲ့အခါ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေမးၾကည့္မိတယ္။

“ေဟ့ေကာင္၊ မင္းဘာျဖစ္လို႔ အဲဒါ မဆို တာလဲ”

“ငါ မယံုဘူးကြ”

(၃)

မယံုတာကို မယံုဘူးေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း က ယံုတာကိုလည္း ယံုေၾကာင္းေျပာတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ေတြ၊ တစ္နဲ႔ တစ္ေပါင္းရင္  ႏွစ္မဟုတ္ဘဲ သံုးရတာေတြရွိတယ္လို႔ ေျပာရင္ ယံုမလား”

“မင္းကေရာ ယံုလို႔လား”

ခြက်က်သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က သူ႔ အေမးစကားကို အေမးနဲ႔ ျပန္ေျဖတယ္။

“ယံုသကြ။ ဥပမာ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ ေပါင္းၿပီး ညီညီညြတ္ညြတ္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ၾကတယ္ ဆိုပါစို႔။ အေတြ႕အၾကံဳ၊ အေတြးအေခၚ၊ ဥာဏ္ပညာေတြ ပူးေပါင္းလိုက္ရင္ ေပၚထြက္လာမယ့္ စြမ္းေဆာင္မႈက တစ္ေယာက္စာရဲ႕ ႏွစ္ဆမက ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သံုးဆေအာက္ထစ္ေပါ့ကြာ”

(၄)

သူေျပာတဲ့ တစ္အေပါင္း တစ္ ညီမွ်ျခင္း သံုး သီအိုရီကို သူစီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခု လုပ္ခ်ိန္မွာ လက္ေတြ႕က်င့္သံုးတယ္။

“ငါ့ပါတနာရဲ႕ ဓနအင္အား၊ အေတြ႕အၾကံဳ၊ အိုင္ဒီယာေတြနဲ႔ ငါ့မွာရွိတာေတြေပါင္းလိုက္ရင္ ငါတို႔ သံုးဆေလာက္ လုပ္ႏိုင္ၾကမွာကြ”

ႏွစ္အေတာ္ၾကာခ်ိန္မွာ သူတို႔ရဲ႕စီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီး ၿပိဳလဲသြားေၾကာင္းနဲ႔ အ႐ံႈးနဲ႔ ရပ္လိုက္ၾကေၾကာင္း သတင္းၾကားရတယ္။ အဲဒီသတင္းၾကားၿပီး သိပ္မၾကာခင္ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕နာေရးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆံုၾကေတာ့ အက်ဳိးအေၾကာင္းေမးၾကည့္မိတယ္။

“ငါ မွားသြားတယ္ကြ။ အတၱေတြ၊ မာနေတြ၊ အေလွ်ာ့မေပးခ်င္စိတ္ေတြ၊ တစ္ယူသန္ဆန္မႈေတြကို ထည့္မတြက္ခဲ့မိဘူး။ တစ္နဲ႔တစ္ နဲ႔ ေပါင္းတာ သုညလည္း ထြက္ႏိုင္တာ ပါပဲကြာ”

ဆရာ့နာေရးအၿပီးမွာ သတင္းမၾကား၊ လူ မေတြ႕နဲ႔ ႏွစ္ေပါက္ခဲ့တယ္။

(၅)

အဆက္အသြယ္ျပန္ရခဲ့တာက Facebook ကိုယ္ေတာ္ႀကီးေက်းဇူးေပါ့။ သူ႔အစ္မက Facebook သံုးတယ္။ အဲဒီေတာ့ Facebook စာမ်က္ႏွာမွာ အမွတ္မထင္ေတြ႕ေတာ့ အစ္မနဲ႔ ဆက္သြယ္မိသြားခဲ့တယ္။ သတင္းဖလွယ္ၾက၊ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာၾကရင္းနဲ႔  ဒီေကာင္ႀကီးအေၾကာင္းကို ၾကားရတယ္။ အေျခအေနက သိပ္မေကာင္းလွဘူးတဲ့။ ဘာေရာဂါလဲ၊ ဘာညာ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာျဖစ္ၿပီး ေစ့ငုၾကည့္ေတာ့ စိတ္တဲ့။ သိပ္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္တာပဲ။ “လာႏိုင္ရင္ လာၾကည့္ၾကပါဦး တဲ့” ေမာင္ျဖစ္သူ လူပ်ဳိႀကီးကို အစ္မအပ်ဳိႀကီး ကေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ ဘ၀။

ဒါနဲ႔ ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခ်ိန္းၿပီး စုစည္းရသမွ်အင္အားနဲ႔ ဒီေကာင့္ဆီ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္။

(၆)

ဒီေကာင့္အိမ္ကို ေရာက္သြားခ်ိန္မွာ သူ႔ အစ္မအပ်ိဳႀကီးက ဆီးႀကိဳတယ္။ ကိုယ္ေတြ ေတာင္မွ သက္ျပည့္ပင္စင္ရသူရ၊ ထာ၀ရ အနားယူသူယူနဲ႔ဆိုေတာ့ ဒီေကာင့္ထက္ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ႀကီးတဲ့ အစ္မႀကီးလည္း အနည္းဆံုးေတာ့ ၇၀ ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။

“လာ လာ ေမာင္ေလးတို႔ကို အစ္မက ေမွ်ာ္ေနတာ။ ဖုန္းရၿပီးကတည္းက ေန႔တိုင္းလိုလိုပဲ။ ခဏထိုင္ၾကဦးေနာ္”

ဧည့္ခန္းကေဟာင္းႏြမ္းၿပီး ဖုန္စေလးေတြေတာင္မွ ျမင္ေနရတဲ့ သစ္သားဆက္တီခံုေတြမွာ ေနရာခ်ထားေပးခဲ့ၿပီး ေနာက္ေဖးကို ၀င္သြားတယ္။

“ေန ေန အစ္မ ဘာမွလုပ္မေနနဲ႔။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ဒီေကာင့္ကိုေတြ႕ခ်င္လို႔ လာခဲ့ၾကတာ”

လက္သြက္ေျခသြက္ႏိုင္တယ္ဆိုတဲ့ ဌာနတစ္ခုရဲ႕အရာရွိဘ၀ကေန ပင္စင္ယူခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက အရင္ဆံုး ေျပာလိုက္တယ္။

(၇)

“ရပါတယ္ကြယ္။ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး။ အေမာေျပ ေရကေလး ေသာက္ပါဦး”

ဖန္ခြက္ကေလးေတြမွာ ေသာက္ေရသန္႔သန္႔ထည့္ၿပီး လာတိုက္တယ္။

“ေရကေတာ့ အယ္လ္ပိုင္းကြဲ႕။ ထည့္ထားတာကေတာ့ တို႔မ်ားအညာက သဲအိုးမွာ။  ေရခဲေသတၱာက မီးလာ မလာေပၚ တည္တယ္ေလ။ သဘာ၀လြန္အေအးနဲ႔ေရကို မင္းတို႔ သူငယ္ခ်င္းကလည္း မႀကိဳက္ဘူးရယ္”

“ဟုတ္တာေပါ့အစ္မရယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ႐ိုး႐ိုးေရပဲ ေသာက္ပါတယ္”

“ယမကာမွီ၀ဲခ်ိန္မွသာ ေရခဲတို႔၊ ေရခဲေရတို႔ ေသာက္ပါတယ္ ေျပာဦးေလကြာ”

သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာၾကတာေတြၾကားမွာ လြင့္ပါးေပ်ာက္ကြယ္ေနဟန္ရွိတဲ့ အျပံဳးတစ္ပိုင္းတစ္စ အစ္မႀကီး မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေပၚေပါက္လာခဲ့တယ္။

(၈)

“ေအးကြယ္။ မင္းတို႔စကားေတြၾကားရမွ  အစ္မလည္း လူ႔ေလာကအစစ္ထဲကို ျပန္ ေရာက္သလိုခံစားမိတယ္။ တစ္ေန႔ တစ္ေန႔  ေမာင္လုပ္တဲ့သူ ေ၀ယ်ာ၀စၥနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတာ။ အားခ်ိန္ေလးမွာ Facebook ေလး ပြတ္ရင္း သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြနဲ႔ေတြ႕ ေနရတာ။ နည္းပညာေတြနဲ႔ ဖန္တီးထားတဲ့  ပတ္၀န္းက်င္အတုႀကီးမွာ ေပ်ာ္ေနရတာ။ တကယ့္ဘ၀ထဲမွာ၊ ေလာကထဲမွာ သာသာယာယာ ေနခ်င္တာမ်ဳိးေလးေတြလည္း ရွိေသးတာေပါ့”

“ဟုတ္တယ္ေနာ္။ အခုေတာင္ Facebook ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဆက္အသြယ္ ျပန္ရခဲ့တာ”

“အစ္မရယ္။ အခုလည္း အစ္မက လွျမဲ ပါပဲ။ ႏႈတ္ခမ္းနီေလးဆိုး၊ ၀မ္းဆက္ေလး၀တ္ၿပီး Facebook ေပၚတင္လိုက္ရင္ လွလိုက္တာတို႔၊ လန္းေနတုန္းပဲတို႔၊ ငယ္ငယ္တုန္းကလို ေခ်ာေနဆဲတို႔ မွတ္ခ်က္ေတြ တက္လာလိမ့္ မယ္။ ႏွစ္သက္တာေတြ၊ ခ်စ္မက္တာေတြကို သေကၤတေတြနဲ႔ ျပၾကလိမ့္မယ္”

“ဒီေကာင္က အစ္မကို ငယ္ငယ္တုန္းကတည္းက က်ိတ္ႀကိဳက္ေနတာ။ အခု မုဆိုးဖိုဘ၀မွာ ျပန္စခ်င္ေနတာလားမသိဘူး။ သတိသာထား အစ္မေရ”

“ေပါက္တတ္ကရေတြကြယ္”

အဘြားႀကီး ရွက္ေသြးေတြဖ်န္းၿပီး စကား ျမန္ျမန္ျဖတ္လိုက္တယ္။ သူ႔ေမာင္အခန္းကို လိုက္ပို႔ေပးတယ္။

(၉)

ေမွာင္ေနတဲ့ အခန္းထဲမွာ မိွန္ပ်ပ် ခရမ္း ခ်ဥ္သီးတစ္လံုးရဲ႕ အလင္းပဲရွိတယ္။

“မီးေခ်ာင္းဖြင့္လိုက္မယ္ေနာ္”

သူ႔အစ္မက ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ မီးေခ်ာင္းထြန္းၿပီးအခန္းထဲက ျပန္ထြက္သြားတယ္။

“ထိုင္ၾကကြာ”

ဒီေကာင့္ရဲ႕စကားအဆံုးမွာအဆင္သင့္ ရွိေနတဲ့ ကုလားထိုင္ေတြမွာ အဆင္ေျပသလို ေနရာယူလိုက္ၾကတယ္။ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနတတ္၊ ေရးမွတ္တတ္တဲ့ အေလ့အထကေတာ့ မေပ်ာက္ေသးပါဘူး။ ခုတင္၊ စားပြဲ၊ ကုလားထိုင္ေတြ၊ စာအုပ္စင္၊ ဗီ႐ို၊ အျဖဴေရာင္ေက်ာက္သင္ ပုန္းႀကီး၊ အားလံုးဟာေနရာတက် ရွိေနၾကတယ္။

“ေဟ့ေကာင္ မင္းတစ္ေယာက္တည္း ေနတာကို ဘာကိစၥ ကုလားထိုင္ေတြ အမ်ားႀကီး ခ်ထားရတာလဲ”

“ေၾသာ္၊ မင္းတို႔လာရင္ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနေအာင္ေလ။ ငါ့ဆီကိုလူေတြ လာလည္ၾကတဲ့၊ သတင္းလာေမးၾကတဲ့ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ရွိမွာမဟုတ္လား။ ဥပမာ ငါ နာဖ်ားမက်န္း ရွိခ်ိန္တို႔၊ ငါ့ကို႐ူးသြားၿပီလို႔ ထင္ၾကခ်ိန္တို႔၊ ေနာက္ဆံုးကြာ ငါေသသြားခ်ိန္တို႔ေပါ့”

“ေအးပါကြာ ထားပါေတာ့။ မင္းအခန္းကလည္း ေမွာင္လိုက္တာ”

“အျမင္အာ႐ံုေတြက လူကိုဒုကၡေပးသကြ။ အၾကားအာ႐ံုလည္း အတူတူပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ငါ့အခန္းမွာ ဘာ႐ုပ္ျမင္သံၾကားမွ မထားဘူး။ တယ္လီဖုန္းလည္း မေဆာင္ဘူး”

(၁၀)

“မင္းကသာ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား မထားဘူး။ တယ္လီဖုန္းမေဆာင္ဘူး ေျပာေနတာ မင္း အစ္မကေတာ့ စမတ္ဖုန္းေလးပြတ္လိုက္၊ အင္တာနက္၀င္လိုက္၊ ဇာတ္လမ္းတြဲၾကည့္လိုက္နဲ႔ ဟုတ္ေနေရာ”

“ငါတို႔လည္း Facebook ကေနတစ္ဆင့္  အဆက္အသြယ္ျပန္ရလို႔ လူစုၿပီး မင္းကို လာေတြ႕ႏိုင္ၾကတာ”

“မင္းတို႔ကို မေျပာဘူးလား။ ငါေတာ့ ႐ူးသြားၿပီ။ လာၾကည့္ၾကဦးလို႔။ တကယ္ေတာ့ သူလည္း ႐ူးေနတာပဲကြ။ ၾကည့္ေလ၊ အသက္ ၇၀ ေက်ာ္မွ လွခ်င္ပခ်င္ရတာနဲ႔။ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ၿပီး Facebook တင္ခ်င္ရတာနဲ႔။ ပိုဆိုးတာက  ငါ့ကို အတင္းဓါတ္ပံုလာ႐ိုက္ခိုင္းၿပီး မလွဘူးထင္ရင္ ပူညံပူညံနဲ႔။ သူကိုယ္တိုင္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ိုက္တတ္လို႔ အကူအညီေတာင္းတာကို ဒါေလးေတာင္ လုပ္မေပးႏိုင္ဘူး။ သူ႔မွာေတာ့ ေန႔စဥ္ ငါစားဖို႔ေသာက္ဖို႔အတြက္ လုပ္ေပးေနရတာ ဘာညာနဲ႔ ဆီမန္းမန္းပါေလေရာ။ တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ ငါလည္းစိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ဟုတ္တယ္အစ္မ၊ နင္က အသက္သာႀကီးတာ လွတုန္းပဲ။ တင္တု ရင္တု ေလးတပ္၊ မိတ္ကပ္ေလးလိမ္း၊ ဆံပင္ေလး ဘာေလးျပင္၊ လွတပတေလး ၀တ္လိုက္ရင္ ေမာ္ဒယ္ေတြ၊ မင္းသမီးေတြထက္ေတာင္ သာဦးမယ္ ေျပာပစ္လိုက္တာ။ အဲဒါကို တကယ္ထင္ၿပီး တစ္ရက္အျပင္သြားၿပီး အလွေတြျပင္လာတာ ငါ့မွာရီရအခက္၊ ငိုရအခက္နဲ႔”

သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ၀ိုင္းရယ္ၾကတယ္။ အျပင္ေလာကမွာလည္း ဒါေတြကတကယ္ျဖစ္ေနတာကိုး။ သက္ႀကီးရြယ္အိုေတြက ပိုဆိုးေနၾကတာကလား။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးစကားေတြ ေျပာရင္းနဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းဆီ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။

(၁၁)

ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ဘာေတြေရးထားမွန္း မသိတဲ့ဂဏန္းေတြ၊ သေကၤတေတြ၊ ညီမွ်ျခင္းေတြ ေရးထားတယ္။

“ဘာေတြလဲဟ။ မင္း ပါရဂူတန္းေတြမ်ား က်ဴရွင္သင္ေနသလား”

“အဲဒါ ျပႆနာကြ။ လူေတြက ကိုယ္နားမလည္တာေတြ႕ရင္ အထင္ႀကီးတတ္ၾကတယ္”

“နားမလည္ရင္ အထင္ေသးတာေတြလည္း ရွိတတ္ပါတယ္ကြာ”

“ထားလိုက္ပါကြာ။ အခုငါေရးထားတာေတြ မွန္လား”

သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာ  တစ္ေယာက္ၾကည့္ရင္း ေျဖလိုက္ေလကြာလို႔  အမူအရာေဗဒနဲ႔ ေျပာၾကတယ္။ ဘယ္သူ႔ဆီ က ဘာစကားသံမွ မၾကားရတဲ့အဆံုးမွာ ဒီေကာင္ စကားဆက္တယ္။

“နားမလည္လို႔ အမွားအမွန္ မဆံုးျဖတ္တာ ေကာင္းေပမယ့္ နားလည္ေအာင္ မႀကိဳးစားတာက မေကာင္းဘူးကြ။ ပိုဆိုးတာက  မူလတန္းပညာအေတြးအေခၚနဲ႔ ပါရဂူဘြဲ႕ယူ စာတမ္းကို ေ၀ဖန္တာပဲ”

(၁၂)

“ကဲမင္းတို႔ ေ၀ဖန္လို႔ ရႏိုင္တာတစ္ခု  ငါျပမယ္၊ ၾကည့္”

ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ  ေရးထားတဲ့စာေတြကိုဖ်က္လိုက္တယ္။ အသစ္တစ္ခု ျပန္ေရးတယ္။ တစ္ ညီမွ်ျခင္း တစ္ ဆိုတာကိုဂဏန္းနဲ႔ သေကၤတနဲ႔ ေရးတယ္။

“ဒါေလးမ်ားကြာ၊ မွန္တာေပါ့”

“မင္းက ငါတို႔ကို အထင္ေသးတယ္ေပါ့ေလ”

“မမွန္ဘူးကြ။ ပထမေရးတဲ့ တစ္က  သပ္သပ္ရပ္ရပ္ လွလွပပ။ ေနာက္တစ္က  အခ်ဳိး မက်ဘူး။ ေနာက္ၿပီး မင္းတို႔ေမ့ေနတာ က ဒီ တစ္ ေတြရဲ႕ လာရာလမ္းေၾကာင္း။  ေပါင္းၿပီးျဖစ္လာတဲ့ တစ္ လား၊ ေျမႇာက္ၿပီး  ရလာတဲ့ တစ္ လား။ ႏုတ္ၿပီး က်န္တဲ့ တစ္လား၊ စားလဒ္ရတဲ့ တစ္လား။ ေနာက္ၿပီးေတာ့  တစ္ ဆိုတာ ဘာလဲ”

ဒုကၡပါပဲ။ ခက္ေတာ့ျဖင့္ ခက္ေနပါၿပီ။  သူငယ္ခ်င္းေတြ အသံတိတ္ ေရရြတ္လိုက္ၾကတယ္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ၿဖဳိခြဲၿပီး ဒီေကာင့္ အသံအက်ယ္ႀကီး ထြက္လာတယ္။

“မွတ္ထားကြ။ ညီမွ်ျခင္းဆိုတာ မရွိဘူး။  ဘယ္ေတာ့မွ မညီမွ်ဘူး။ ညီမွ်ဖို႔ ႀကိဳးစားတယ္ ဆိုတာ ႐ူးေနလို႔လုပ္တာ ျဖစ္ရင္ျဖစ္မယ္။  ဒါမွမဟုတ္ လူေတြကို အ႐ူးလုပ္ေနတာျဖစ္မယ္။ ကဲ ကဲ ျပန္ၾကေတာ့။ ေတာ္ေနၾကာ ငါ  မ႐ူးဘဲ မင္းတို႔ ႐ူးကုန္မယ္”

(၁၃)

ဒီေကာင့္ဆီကျပန္ေတာ့ လမ္းမွာ အေတြးကိုယ္စီနဲ႔ ၿငိမ္သက္လို႔။ ခဏေနေတာ့  သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေမးတယ္။

“ဘယ္လိုသေဘာရသလဲ သူငယ္ခ်င္း”

“ဘယ္လိုသေဘာရသလဲ ဟုတ္လား။  ေသခ်ာတာကေတာ့ ငါ ဒီေကာင့္ဆီထပ္သြားၿပီး သူ႔စကားေတြ နားေထာင္ဦးမယ္ဆိုတာပဲ”

နားမလည္ပံုေပါက္ေနတဲ့ အၾကည့္ေတြ  ေဆာင္ထားတဲ့ မ်က္လံုးေတြဟာ ဦးတည္ရာ တစ္ခုမွာ ဆံုစည္းၾကတယ္။ ကိစၥမရွိပါဘူးကြယ္။ ကိုယ့္ဘာသာေတာင္မွ နားမလည္ႏိုင္တာေတြ မ်ားေနတဲ့ဟာ။

May 24, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.