<

အၿမီးရွည္ရွည္ တမ္းခ်င္း

ရန္ကုန္တကသုိလ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ အေဆာက္အအုံကုိ ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ- ေအးပပ)

(၁) ေၾကာင္ေပါက္ကေလးတစ္ေကာင္ႏွင့္ ေဆာ့ကစားေသာအခါ ေၾကာင္ကေလးသည္ သူ႔အၿမီးကိုသူ လိုက္ဖမ္းရင္း တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ ပတ္ခ်ာလည္ ျဖစ္သြား႐ံုသာရွိသည္။ အၿမီးကို ဖမ္းမမိဘဲ ျဖစ္ခဲ့သည့္ျဖစ္စဥ္မ်ဳိးအား လူ႔ေလာက၌လည္း အမ်ားအျပား ေတြ႕ျမင္ထိေတြ႕ရႏိုင္သည္။ မည္သည့္အခါမွ် ဖမ္းမမိႏိုင္ေသာ အၿမီးကို လိုက္ဖမ္းသည့္ ေၾကာင္ကေလးအဖို႔ အေၾကာင္းကိစၥမဟုတ္ေသာ္လည္း လူ႔ေလာကတြင္ မိမိ အၿမီးရွည္ေစရန္ အေမာတေကာ အမိအရ လိုက္ဖမ္းသူမ်ားအတြက္မူ အလိုဆႏၵျပည့္၀ရန္ အလွမ္းေ၀းေနတတ္ေပသည္။

(၂) တိရစၦာန္တိုင္းလိုလိုတြင္ အၿမီးကိုယ္စီ ရွိၾကသည္မွာ အျငင္းပြားစရာမလိုဟု ထင္သည္။ အၿမီးတို႔တြင္ အရွည္၊ အတို၊ အင္အားႀကီး၊ အင္အားေသးဟူ၍သာ ကြာျခားသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ မိေက်ာင္း၏ အၿမီးသည္ သန္မာၾကံ့ခိုင္မႈအရွိဆံုးဟု ေျပာႏိုင္သကဲ့သို႔ ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္၏ အၿမီးသည္သန္မာမႈ ေလ်ာ့နည္းမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း အသံုး၀င္မႈခ်င္းေတာ့ ကြာမည္မထင္ေပ။ ယင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ‘အၿမီး’ ကဗ်ာကို ႐ုပ္ရွင္ေအာင္လံမဂၢဇင္း (၁၉၈၅) တြင္ ေရးသားခဲ့သည့္ အပိုဒ္တစ္ပိုဒ္ကို အျမည္းအျဖစ္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

‘အၿမီး’
မိေက်ာင္းမင္း၏
ေရဆင္းေရတက္၊ ႐ုတ္တရက္ၾကံဳ
ရန္သူဆံုေတြ႕၊ လႊဲ၍ ႐ိုက္တား
တအားပိတ္ဆီး၊ သူ႔အၿမီးသည္
အံ့ခ်ီးထိုက္စြာ၊ အရာဂုဏ္ေျမာက္
အားကိုးေလာက္၏။

ထိုနည္းႏွင္ႏွင္ ႏြား၏အၿမီးသည္ အသံုး၀င္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ မွက္၊ ျခင္၊ ယင္တို႔အား ယပ္ခတ္သလို လႊဲ႐ိုက္ထုတ္ႏိုင္သည္။ က်ား၏ အၿမီးကိုကား တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု ေျပာရမည္ျဖစ္သည္။ ေရွးသေရာအခါ ေၾကာင္သည္ က်ား၏ဆရာ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္ဟုဆိုသည္။ သားေကာင္မရိပ္မိေစရန္ ေျခေလးေခ်ာင္း ေဖာ့နင္းနည္းကို ေၾကာင္က က်ားကိုသင္ၾကားေပးလိုက္ေသာ္လည္း အၿမီးအား ေျမႀကီးႏွင့္ မထိေအာင္ ၾကြထားနည္း မသင္ေပးလိုက္သျဖင့္ ယေန႔အထိ က်ားသည္ အၿမီးကိုေျမႀကီးႏွင့္ တရြတ္တိုက္ဆြဲၿပီးသာ လမ္းေလွ်ာက္တတ္ခဲ့သည္။

ရွိေစေတာ့။ လူသည္ေကာ အၿမီး ရွိ မရွိ မည္သို႔ေျပာရမည္နည္း။ လူသည္လည္း အၿမီး အတို အရွည္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အကြဲကြဲ အျပားျပားရွိသည္။ အခ်ဳိ႕ေသာ အၿမီးမ်ားအား တစ္ပါးသူက လာေရာက္တပ္ဆင္ ေပးအပ္သြားျခင္းလည္း ရွိသကဲ့သို႔ အခ်ဳိ႕ကိုမူ မိမိဘာသာ အလြယ္လမ္းလိုက္ရယူ၍ တပ္ဆင္လိုက္ၾကသည္လည္းရွိသည္။ တစ္ဖန္၊ အခ်ဳိ႕အၿမီးမ်ားကိုမူ အတုအပမွန္းမသိဘဲ ၀ယ္ယူတပ္ဆင္လိုက္မိသည္လည္း ရွိျပန္သည္။

(၃) စား၀တ္ေနေရးတည္းဟူေသာ ဘ၀ဖူလံုမႈအတြက္ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္း၌ လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆည္းရန္ႏွင့္ အဆင္ေျပေစရန္ ေစာင့္စည္းရမည့္ လူ႔စည္းကိုပင္ ေဖာက္ဖ်က္ကာ ဟိုးတစ္ခ်ိန္တစ္ခါက ပညာေရးေလာကတြင္ မက်ဴးလြန္အပ္သည္ကို က်ဴးလြန္လာခဲ့ၾကဖူးသည္။ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ပညာေရးအဆင့္ နိမ့္က်လာျခင္းႏွင့္အတူ ကုန္ပစၥည္းအတုတစ္ခုကို အလြယ္တကူ ထုတ္လုပ္လိုက္ဘိသကဲ့သို႔ လက္မွတ္အတု၊ စာရြက္စာတမ္းအတုတို႔ကိုလည္း အလြယ္ထုတ္လုပ္ ကိုင္ေဆာင္လာခဲ့ၾကသည္ကို ေတြ႕ေနရသည္။ အင္ဂ်င္နီယာေလာကတြင္ ၁၀ တန္းပင္ မေအာင္ေသာ သူတစ္ေယာက္က ဘြဲ႕လက္မွတ္ အမ်ဳိးမ်ဳိးကိုပင္ အတုျပဳလုပ္ကာ ကိုင္ေဆာင္လာခဲ့သည္။ ၎ပုဂၢိဳလ္၏ အၾကံအစည္မွာ အင္ဂ်င္နီယာအသင္းႏွင့္ အင္ဂ်င္နီယာေကာင္စီ၌ ေနရာယူ၍ ျပင္ပလုပ္ငန္းရွင္မ်ားထံမွ လုပ္ငန္းမ်ားရယူရန္ ၾကံစည္ျခင္းျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ေ၀ဖန္ သံုးသပ္သူတို႔က ယူဆေနၾကသည္။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစ၊ ၿပီးခဲ့သည့္ကာလမ်ားတြင္ ထိေရာက္ေသာ ပညာေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ျခင္းမရွိခဲ့ေသာ အစိုးရေဟာင္းအေပၚ ေ၀ဖန္မႈ အမ်ားဆံုးရွိခဲ့သည္မွာ ထင္ရွားသည္။ တကၠသိုလ္ႏွင့္ အေျခခံပညာေက်ာင္းမ်ားအတြက္ တိုးတက္ေအာင္ျမင္သည့္ ပညာေရးစနစ္ျဖစ္လာရန္မွာ ကိုယ္ပိုင္စီမံခန္႔ခြဲမႈႏွင့္ ႀကီးၾကပ္မႈျဖစ္ၿပီး သက္ဆိုင္ရာ၀န္ႀကီးဌာန အေနျဖင့္ လိုအပ္သည့္ ေနရာတြင္ ျဖည့္ဆည္းပံ့ပိုးေပးသည့္ တာ၀န္သာ ယူသင့္ေၾကာင္း ေျပာဆိုေ၀ဖန္မႈမ်ား ရွိေနခဲ့သည္။

ယင္းကဲ့သို႔ ပညာေရး အဆင့္နိမ့္က်သြားျခင္းႏွင့္အတူ ႏိုင္ငံ့စီးပြားေရးႏွင့္ အေျခခံ စားေသာက္ကုန္ေစ်းႏႈန္း အဆမတန္ျမင့္ တက္လာမႈတို႔ေၾကာင့္ အသက္ရွင္ေနထိုင္ႏိုင္ေရးအတြက္ ျဖတ္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္ေလွ်ာက္ လွမ္းလာၾကျခင္းျဖစ္သည္ဟု စာေရးသူ ထင္ျမင္ယူဆသည္။ ေနာက္ထပ္ အေၾကာင္းျခင္းရာတစ္ခုမွာ ယခင္က အမ်ားသိရွိၿပီးျဖစ္သည့္အတိုင္း သက္ဆိုင္ရာ တာ၀န္ရွိသူတို႔ကိုယ္တိုင္က ‘ျမင္ျမင္သမွ် ပါေမာကၡ၊ ေတြ႕ကရာလူ ပါရဂူ’ ဟူေသာစကားရပ္ တြင္က်န္ရစ္ေအာင္ ပါရဂူဘြဲ႕ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေဖာေဖာသီသီ ေပးအပ္ေစခဲ့သည္ မဟုတ္ပါလား။ ဤႏိုင္ငံႏွင့္ ကာလရွည္ကင္းကြာခဲ့ေသာ စာေရးသူပင္လွ်င္ တအံ့တၾသ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ဤႏိုင္ငံတြင္ ေနထိုင္လ်က္ရွိသည့္ သူငယ္ခ်င္း၊ မိတ္ေဆြ၊ တပည့္တပန္း အေတာ္မ်ားမ်ားမွာလည္း ပါရဂူဘြဲ႕ ကိုယ္စီႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ (သူတို႔ကို အားနာနာႏွင့္ ေမးရေသးသည္၊ ဘယ္ကရခဲ့သည့္ ပါရဂူဘြဲ႕လဲဟု)။

အမွန္စင္စစ္ အိုင္တီေခၚ သတင္းအခ်က္အလက္ နည္းပညာေခတ္တြင္ အြန္လိုင္းဟုေခၚသည့္ အင္တာနက္ကြန္ရက္ျဖင့္ လိမ္ညာလွည့္စားေသာ၊ ပါရဂူဘြဲ႕ခ်ီးျမႇင့္ေသာ၊ တကၠသိုလ္မ်ားေပၚ ေပါက္လာျခင္းေၾကာင့္ဟု ဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း သေဘာ႐ိုးျဖင့္ျဖစ္ေစ၊ မ႐ိုးမသားသေဘာျဖင့္ျဖစ္ေစ အလြယ္လမ္း၊ အေခ်ာင္လမ္းကို လိုက္လိုသူ၏ စိတ္ေနသေဘာထားႏွင့္သာ အဓိကသက္ဆိုင္သည္ဟု ေျပာရမည္ျဖစ္သည္။ ပါရဂူဘြဲ႕ဆိုသည္ကို အခ်ိန္တိုျဖင့္ ဆြတ္ခူးႏိုင္မည္မဟုတ္၊ သက္ဆိုင္ရာ အထူးျပဳဘာသာရပ္တစ္ခုခုတြင္ သုေတသနျပဳကာစာတမ္း အေစာင္ေစာင္ ေရးသားလိုက္႐ံုမွ်ႏွင့္ မၿပီးေသးပါ။ ႀကီးၾကပ္အုပ္ခ်ဳပ္သူ ဆရာႀကီး၏ ေရွ႕ေမွာက္တြင္ မိမိ၏ က်မ္းျပဳခ်က္အေၾကာင္းအရာတို႔ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေမးျမန္းသမွ်ကို ခုခံကာကြယ္ ေျဖၾကားရေသး၏။ ကာလအားျဖင့္ အနည္းဆံုး ေလးငါးႏွစ္ေတာ့ ၾကာျမင့္တတ္သည္။ စာေရးသူ၏ တူတစ္ေယာက္သည္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရွိ နာမည္ရတကၠသိုလ္တစ္ခုတြင္ ပါရဂူဘြဲ႕ရယူရာ၌ သူ ေရြးခ်ယ္ေသာ ဘာသာရပ္၏ ခက္ခဲနက္နဲမႈေၾကာင့္ အခ်ိန္မ်ားစြာ ကုန္လြန္ၿပီး ထိုဘြဲ႕ကို မရရွိဘဲ လက္လႊတ္လိုက္ရသည့္ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုလည္း ရွိခဲ့ဖူးသည္။

အေျမာ္အျမင္ႀကီးသူ၊ ပညာဉာဏ္ႀကီးသူမ်ားသည္ အတန္းပညာဘြဲ႕ႏွင့္ ဘ၀ဘြဲ႕ မတူေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့ဖူးသည္။ ပညာတကယ္ တတ္ေျမာက္သူမ်ားသည္ ေလာကဓံကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ ခြန္အားႏွင့္ သတၱိအျပည့္ ေပးႏိုင္စြမ္းေသာ ဘ၀ဘြဲ႕ကို အနည္းႏွင့္ အမ်ား ရရွိပိုင္ဆိုင္ထားသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ယင္းသို႔ျဖစ္ရန္ ပညာေရးအဆင့္ျမင့္မားမွသာ ျဖစ္ႏိုင္ေပမည္။ တစ္ေခတ္ တစ္ခ်ိန္ တစ္ခါက ဘြဲ႕တစ္ခု ဆြတ္ခူးလိုက္သည္ႏွင့္ ဘ၀အေတြ႕အၾကံဳ ဗဟုသုတႏွင့္ ေပါင္းစပ္လိုက္ေသာ္ ပညာတကယ္ တတ္ေျမာက္သူတစ္ဦး ျဖစ္လာရန္ မခဲယဥ္းေတာ့။ မဟာတန္း၊ ပါရဂူတန္း ေနာက္သို႔ အေမာတေကာလိုက္ၾကသူ အနည္းအက်ဥ္းသာ ရွိခဲ့သည္။

(၄) လူတြင္ အၿမီးအတိုအရွည္ရွိေၾကာင္း၊ အၿမီးရွည္သည္ထက္ရွည္ေစရန္ ဘာပဲလုပ္ရလုပ္ရ ၾကံဖန္ၿပီး ၾကံေဆာင္တတ္ၾကသည္ဟု အထက္တြင္ေရးခဲ့ၿပီးၿပီ။ စာေရးသူတြင္လည္း အၿမီးႏွစ္ခုရွိ၏။ ပထမအၿမီးကို ရယူပိုင္ဆိုင္ခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ပိုင္း ျမန္မာ့စီးပြားေရးသည္ အာရွတစ္ခြင္ အျမင့္မားဆံုးအဆင့္ရွိေနရာမွ တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက်သြားၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အနိမ့္က်ဆံုးႏိုင္ငံအျဖစ္သို႔ ေရာက္သြားေသာေၾကာင့္ စားေရးမွအစ၊ ေနထိုင္ေရး၊ အႏၲရာယ္ကင္းေရး၊ လံုျခံဳေရးအဆံုးမိမိကိုယ္ကိုယ္ ကာကြယ္ႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့။ မိေက်ာင္းအၿမီးကဲ့သို႔ သန္မာၾကံ့ခိုင္မႈမရွိဘဲ ခ်ည့္နဲ႔အားေပ်ာ့လာ၏။ ပထမအၿမီးရရွိပိုင္ဆိုင္ၿပီး ေနာက္ထပ္အၿမီးတစ္ခုကို ရရွိျပန္၏။ အၿမီးမ်ားေနာက္သို႔ လိုက္ရင္းႏွင့္ တိုင္းျပည္၏ လူမႈေရး၊ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးတို႔သည္လည္း လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာပင္ အနိမ့္သို႔ေလွ်ာက်နိမ့္ဆင္းလာ၏။

ဤတြင္ ေၾကာင္ေပါက္ကေလးတစ္ေကာင္ သူ႔အၿမီးေနာက္သို႔ လိုက္ဖမ္းရင္း စက္၀ိုင္းတစ္ခု၏ စည္းအတြင္း၌သာ ပတ္ခ်ာလည္ေနလ်က္ အၿပီးသတ္တြင္ မူလေနရာမွ မေရြ႕ဘဲရွိေနသည့္ ျဖစ္ရပ္ကိုေတြးမိရင္း အၿမီးေနာက္သို႔ အစစ္အတု ခြဲျခားနားလည္ျခင္းမရွိဘဲ ဣေျႏၵမရစြာ အစဥ္တစိုက္လိုက္လ်က္ရွိေသာ လူတခ်ဳိ႕၏ျဖစ္ရပ္သည္ ရယ္ဖြယ္မေကာင္းပါသေလာ။

ၿပီးေတာ့ လူ႔အၿမီးသည္ က်ားအၿမီးႏွင့္ တူ၏၊ မတူ၏ ပိုင္းျခားဆန္းစစ္ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနေသာ စာေရးသူ၏ ကဗ်ာအဆံုးသတ္ အပိုဒ္ကို သံုးသပ္ၾကည့္ပါခင္ဗ်ား။

ေမ်ာက္လႊဲေက်ာ္၏
ေတာေပ်ာ္ ခုန္ကူး၊ ျမဴးရႊင္ ဟီးေလး
ခ်ိတ္ေကြးဒန္းစီး၊ သူ႕အၿမီးသည္
အံ့ခ်ီးထိုက္စြာ၊ သူ႕ေနရာႏွင့္ သူပင္
အသံုး၀င္၏။
လူ႕အၿမီးသည္
က်ားၿမီးႏွင့္ တူ၊ မတူသလား
ျပတ္သားတိက်၊ ေ၀ခြဲမရစြာ
လူ႕သိကၡာကို၊ တန္ဖိုးပိုထား
ငဲ့ေသာအားျဖင့္
ပိုင္းျခားဆန္းစစ္ ႏွစ္အသေခၤ်။ ။
(႐ုပ္ရွင္ေအာင္လံမဂၢဇင္း – ၁၉၈၅)

May 17, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.