w ေရကူးနည္း - Eleven Media Group <

ေရကူးနည္း

Photo: Weitht Loss Resources

ေရကူးျခင္းအေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္ ေရးဖြဲ႕လိုပါသည္။ တစ္ဆက္တည္းပင္ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ေၾကာင္းကိုလည္း ၀န္ခံလိုပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေရွ႕ႏွင့္ ၀ဲယာတြင္ ေရေျမာင္းမ်ားရိွပါသည္။ မိုးရာသီတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ထဲ ေရႀကီးေလ့ရိွရာ ေရမ်ား ျပန္က်သြားသည့္အခါတြင္လည္း ေရေျမာင္းထဲမွာ ေရမ်ားျပည့္လွ်ံလ်က္ပင္ က်န္ေနရစ္ခ့ဲပါသည္။ အေမက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရနစ္မည္ကို ေၾကာက္သည္ဟုဆိုကာ မည္သည့္အခါမွ် ေရမကစားခိုင္းပါ။ အိမ္ထဲကို ေရ၀င္ေနသည့္ အခ်ိန္မ်ားတြင္ပင္ လူတစ္ရပ္ျမဳပ္ေလာက္သည့္ ေရပမာဏမရိွေသာ္လည္း အေမက ေရထဲဆင္းေဆာ့ျခင္းကို ခြင့္မျပဳပါ။ ေလွကားခံုမွထိုင္ကာ ေရဖလားႏွင့္ ခပ္ယူၿပီး အိမ္ေပၚမွာပင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမတစ္ေတြ ေရခ်ဳိးရပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ရျခင္းသည္ အေမႏွင့္ တိုက္႐ိုက္ ဆက္စပ္ေနသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ မေျပာလိုေသာ္လည္း သြယ္၀ိုက္ေတာ့ ပတ္သက္ေနလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။

မိုးတြင္းေရႀကီးသည့္အခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ခါးပန္းအထိ ေရမ်ား ၀င္ေရာက္ေလ့ရိွသည္။ ထိုေရႀကီးျခင္းမွာ ပံုမွန္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုထက္ပို၍ ေရႀကီးသည့္အခါ ျပတင္းေပါက္ကို ေက်ာ္သြားသည့္အခါ ေက်ာ္သြားသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္မူ တံစက္ၿမိတ္အထိပါ ေရတက္သည္ကိုလည္း ၾကံဳေတြ႕ခ့ဲရဖူးပါသည္။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔မိသားစုသည္ ေရလြတ္ရာ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား၏အိမ္တြင္ သြားေရာက္၍ ခိုကပ္ေနထိုင္ခ့ဲၾကရသည္။ ဆန္အိတ္ႏွင့္ အိုးခြက္ပန္းကန္မ်ားကို သယ္ယူၿပီး ေရလြတ္ရာအိမ္မ်ားဆီ သြားခ့ဲရသည့္ ပံုရိပ္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ ယခုထိ မွတ္မိေနပါေသးသည္။

မိုးရာသီေရႀကီးခ်ိန္မ်ားတြင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္အေရွ႕ဘက္ရိွ လယ္ကြင္းမ်ားသည္ ေရမ်ား ဖံုးလႊမ္းေနၿပီး သစ္ကိုင္းေျခာက္မ်ား၊ တစ္ခါတစ္ရံ သစ္လံုးမ်ား၊ ကြၽဲ ႏြားမ်ား၊ ၀က္မ်ား ေမ်ာပါေနၾကသည္ကိုလည္း ျမင္ခ့ဲရဖူးသည္။ လူအခ်ဳိ႕ ေရစီးထဲမွ ထင္းမ်ားကို ဆယ္ယူေနၾကပံုကို ကြၽန္ေတာ္ ရင္တထိတ္ထိတ္ျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနခ့ဲဖူးပါသည္။

ေရႏွင့္ အေနနီးခ့ဲရေသာ္လည္း ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ခ့ဲျခင္းသည္ ကြၽန္ေတာ့္ ေၾကာက္စိတ္ႏွင့္လည္း အေတာ္မ်ားမ်ား သက္ဆိုင္ေနလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ေရကူးလွ်င္ ေရနစ္မည္ဟု အေမ အျမဲေျပာတတ္သျဖင့္ ေရကူးဖို႔ ေတြးလိုက္႐ံုႏွင့္ ေရနစ္မည့္ကိစၥက ေခါင္းထဲကို အလိုလို၀င္လာ၍ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ျခင္းလည္း ျဖစ္မည္ထင္ပါသည္။ ငယ္ရြယ္စဥ္အခါက အထပ္ထပ္ အခါခါ ၾကားသိခ့ဲရသည့္ အေၾကာင္းအရာမ်ား၊ အဆံုးအမမ်ား၊ အေၾကာက္တရားမ်ားသည္ အလြန္ေဖ်ာက္ဖ်က္ရ ခက္ခဲသည္ဟု ကြၽန္ေတာ္ ေတြးခ့ဲဖူးပါသည္။

ကြၽန္ေတာ္ သံုးတန္း၊ ေလးတန္းေရာက္သည့္အခါ အိမ္ထဲသို႔ ေရအတန္ အသင့္၀င္သည့္အခါမ်ားတြင္ ၀က္စာေကြၽးသည့္ သစ္သားစေလာင္းကို စီး၍ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရထဲ ေဆာ့ကစားၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ခ့ဲၾကသည္။ ေရေပၚမွ လြန္႔လြန္႔ႏွင့္ ေပၚၿပီးလာသည့္ ေရေႁမြမ်ားႏွင့္ ေမွ်ာ့ေတြကိုျမင္လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ေပၚကို တက္ေျပးၾကသည္။

ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမြးခ့ဲသည္က ရြာမွာျဖစ္ေသာ္လည္း ႀကီးျပင္းလာခ့ဲသည္က ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္တစ္ခုျဖစ္၍ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ျခင္းျဖစ္လိမ့္မည္ဟု ေတြးမိေသာ္လည္း ထိုအေၾကာင္းကိစၥသည္ ခိုင္လံုမႈမရိွပါေခ်။ ရြာသို႔ အလည္သြားသည့္အခါ ေခ်ာင္းထဲမွာ ညီမမ်ား ေရကူးေနၾကသည္ကို ေငးေမာၾကည့္ရင္း အားက်ေနခ့ဲဖူးသည္။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္ ေရကူးဖို႔ မႀကိဳးစားမိပါ။ ေခ်ာင္းစပ္က ေရခ်ဳိးဆိပ္မွာ ေရဖလားျဖင့္ခပ္ၿပီး ေရခ်ဳိးေနသည့္ ကြၽန္ေတာ့္အား သူတို႔ အသံတစာစာ ေအာ္ေခၚေနၾကေပမယ့္ ဘယ္ေသာအခါမွ် ကြၽန္ေတာ္ ေရကူးဖို႔ မႀကိဳးစားခ့ဲပါ။ ဖ်ံမ်ားလို ဟိုဘက္ကမ္း သည္ဘက္ကမ္းကို ေရကူးေနၾကသည့္ သူတို႔ကို အားက်ေနသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။

တစ္ရက္ေတာ့ ေက်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ခုမွာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေရကူးမည္ဟုဆိုကာ ေခ်ာင္းကေလးတစ္ခုဆီ ကြၽန္ေတာ္ လိုက္ပါသြားခ့ဲသည္။ ေခ်ာင္းကေလးဟု ဆိုရျခင္းမွာ ေရေျမာင္းမ်ားထက္ႀကီးၿပီး ေခ်ာင္းႀကီးအထိလည္း မက်ယ္သျဖင့္ ေခၚၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ အက်ႌေဘာင္းဘီမ်ားကို အေျပးအလႊားခြၽတ္၍ ေရထဲ တ၀ုန္း၀ုန္း ခုန္ဆင္းၿပီး သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေရကူးၾကသည္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေခ်ာင္းစပ္မွာသာ ေရဖလားျဖင့္ ခပ္ခ်ဳိးၿပီး သူတို႔ကို ေငးေမာေနမိသည္။ ေရကူးရင္း ေျပာင္၍ ေနာက္၍ သူတို႔ အားရသြားေသာအခါ ေခ်ာင္းစပ္တြင္ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ေနသည့္ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေအာ္ဟစ္ေခၚၾကသည္။ သူတို႔ ေရကူးေနၾကပံုကို ၾကည့္ရင္း ေရကူးခ်င္စိတ္မ်ား ေပၚလာေသာ္လည္း တစ္ခါမွ ဆင္းမကူးျဖစ္ခ့ဲပါ။

ေက်ာင္းလစ္၍ သူငယ္မ်ား ေရကူးသည့္ ေနရာသို႔လည္း လိုက္သြားဖူးသည္။ ထိုစဥ္က ေခတ္စားသည့္ ၀ူခုန္းကြ၊ စူပါမင္းကြလို႔ ေအာ္ၿပီး ေခ်ာင္းကမ္းပါးမွ ခုန္ခ်ၿပီး ေပ်ာ္ပါးေနၾကသည့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး အားက်မိသည္။ သူတို႔ ဘယ္လို ေခၚေခၚ ကြၽန္ေတာ္ ေရထဲဆင္းၿပီး စမ္း၍ပင္ မကူးခ့ဲပါ။ အတတ္ပညာ၏ သေဘာတရားတစ္ခုမွာ သင္ယူရျခင္းပင္ျဖစ္မည္ ထင္ပါသည္။ သင္ယူရျခင္း၌ စိတ္ပါ၀င္စားမႈရိွရန္လည္း လိုအပ္မည္ထင္သည္။ ပါရမီထူးခြၽန္သူမ်ားမွအပ ၀ါသနာႏွင့္ ႀကိဳးစားမႈ အရင္းတည္မွ ေနရာတစ္ခုသို႔ ေရာက္ရိွၾကမည္သာ။

ေရကူးျခင္းအေၾကာင္းကို ေတြးမိေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ့္အားနည္းခ်က္မ်ားကို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ျမင္ရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ျခင္းလိုပင္ ကြၽန္ေတာ္ ပိုက္ဆံမရိွျခင္းကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ည့ံဖ်င္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ္ အခုထိ ကိုယ္ပိုင္အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း အလုပ္တစ္ခု မရိွေသးသည့္ အခ်က္ထဲတြင္လည္း ကြၽန္ေတာ့္လံု႔လ၀ီရိယ စိုက္ထုတ္မႈ ေလ်ာ့နည္းခ့ဲျခင္းေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ေသာ္လည္း ေခ်ာင္းေရမ်ား စီးဆင္းဆဲပင္။ ကန္ေရျပင္ေတြလည္း ၾကည္လင္ဆဲပင္။ စီးေနသည့္ ေရထဲ၊ ၾကည္လင္ေနသည့္ ေရထဲ လက္ပစ္ကူးသူမ်ား၊ ပက္လက္ကူးသူမ်ား၊ လံုခ်ည္ကို ပူေဖာင္းလုပ္၍ စီးေနၾကသူမ်ားျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရိွေနၾက၏။ ကမ္းေပၚမွ ေငးၾကည့္ေနသူတစ္ေယာက္သည္ မည္သည့္အရသာႏွင့္ ခံစားေတြ႕ထိရမည္နည္း။

မိုးကာလတစ္ခု၌ မၾကံဳစဖူး ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ျပတင္းေပါက္မ်ားအထိ ေရမ်ားျမင့္ တက္လာခ့ဲသည္။ အိမ္မွာ တြယ္ကပ္ေန၍ မျဖစ္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေရလြတ္ရာ အိမ္နီးခ်င္းအိမ္သို႔ အိုးခြက္ပန္းကန္မ်ား အ၀တ္အစားမ်ားကို ထုပ္ပိုးၿပီး ကူးေျပာင္းခ့ဲၾကရသည္။ အေဖက အေမကို တစ္လွည့္ ကြၽန္ေတာ့္ ညီ၊ ညီမမ်ားကိုတစ္လွည့္ ေရကူးၿပီး လိုက္ပို႔ပါသည္။ အေတာ္ၾကာသည္အထိ အေဖက ေပၚမလာပါ။ တရိပ္ရိပ္တိုးေနသည့္ ေရကိုၾကည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိသည္။

အိမ္ေရွ႕က လမ္းတြင္ ရင္စို႔ေလာက္သာ ရိွလိမ့္ဦးမည္။ အိမ္ထဲကေန ယင္းေနရာအထိ ေရကူးသြားမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေရထဲခုန္ဆင္းကာ ေျခႏွင့္ လက္ကိုယက္၍ေရကူးၿပီး ကြၽန္ေတာ္ လိုက္လာခဲ့သည္။ တစ္ဖက္အိမ္မွ အေဖႏွင့္အေမက အံ့ၾသကာ “နင့္ကို ဘယ္သူလိုက္ပို႔တာလဲ” ဟု ေမးမွ ကြၽန္ေတာ္ ေရကူးၿပီးလာခ့ဲမိသည္ကို ျပန္သတိရၿပီး ကိုယ့္ဘာသာပင္ ေက်ာထဲစိမ့္၍ ေၾကာက္လန္႔လာမိေတာ့သည္။ အိမ္မွာ တစ္ေယာက္တည္းေနရမွာကို ေၾကာက္သည့္စိတ္ႏွင့္ ေရမကူးတတ္သည့္ ကိုယ့္အျဖစ္ကိုယ္ေမ့ၿပီး စိတ္ေဇာတစ္ခုျဖင့္သာ ေရကူးၿပီး လိုက္လာခ့ဲမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေရထဲဆင္းသည့္ အခါတြင္မူ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ေတာ့ပါ။ ေရထဲကို ကူးခတ္ၿပီးလာခ့ဲသည့္အျဖစ္က ပံုျပင္ဟု ထင္ရေလာက္ေအာင္ကို ယေန႔အထိ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္ပါ။ ေရကူးျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး မၾကာခဏ သတိရေနမိသည့္ ကိုယ္ေတြ႕အျဖစ္အပ်က္ ကေလးတစ္ခု ျဖစ္ပါသည္။

တစ္ရက္ ကြၽန္ေတာ္ ေရမကူးတတ္သည့္ အေၾကာင္းကို ဆရာေတာ္တစ္ပါးႏွင့္ စကားလက္ဆံုက်ရင္း ေရကူးသင္တန္းမွ ဤပညာရပ္ဆိုင္ရာ သင္တန္းမ်ားအေၾကာင္းဆီ ေရာက္သြားရင္း ဆရာေတာ္မိန္႔သည့္ စကားတစ္ခြန္းကို သေဘာက်မိခ့ဲသည္။ “ေရကူးျခင္းကို ေရမွာပဲ သင္ယူလို႔ရတယ္။ ေရကူးျခင္းကို ေျမျပင္မွာ သင္ယူလို႔ မရဘူး” ဟူေသာ ဆရာေတာ့္စကားက ႐ိုး႐ိုးကေလးမွ်သာ။ ကြၽန္ေတာ့္ အေတြးမ်ားက ျပန္႔ကားဆန္႔ထြက္သြားရသည္။ အရာရာကို အျမင္ျဖင့္ သင္ယူ၍မရႏိုင္သည့္ အေၾကာင္းမွသည္ ေလႏွင့္ေဆာက္သည့္ ရဲတိုက္ႀကီးမ်ား၏ ျဒပ္မ့ဲအေကာင္အထည္မ်ားအထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လက္ေတြ႕ဘ၀ႏွင့္ ေ၀းကြာေနခ့ဲပံုမ်ားကို ေတြးမိသည္။

ေရကူးျခင္းကို ေျမျပင္ေပၚမွာ သ႐ုပ္ျပ၍ သင္ယူခ့ဲသည့္ အခ်ိန္ကာလမ်ားသည္ ေသာင္တင္သေဘၤာလို မည္သည့္ေနရာကိုမွ မေရြ႕ႏိုင္ဘဲ အသံမ်ားကိုသာ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ခ့ဲၾကသည္။ စီးဆင္းေနသည့္ ေရတို႔သည္ ၾကည္လင္၍ေနၾက၏။ ခ်ီတက္သြားသည့္ ဖိနပ္သံမ်ားသည္ ေအာ္ဂလီဆန္ေအာင္ ညံစီ၍ မေနပါ။ လက္ေတြ႕အေကာင္အထည္ေပၚမလာသည့္ စီမံကိန္းမ်ားသည္ အေပါစားဟာသအျဖစ္သာ တင္က်န္ေနရစ္ပါလိမ့္မည္။ စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းသည္ အမွန္တကယ္ ဘ၀ဆီသို႔ ကူးခတ္ရမည့္ ေလွငယ္တစ္စင္းျဖစ္မည္လား။ မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ေရကူးျခင္းကိုေတာ့ ေရျပင္၌သာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သင္ယူၾကရေပလိမ့္မည္။

May 16, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.