<

စက္ဘီးမ်ားကို ျပန္လည္စီးနင္းၾကည့္ျခင္း

Photo: Pinterest

လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၌ အစြဲအလမ္း တစ္ခုစီေလာက္ေတာ့ ရွိၾကလိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ ထိုအစြဲအလမ္းသည္ အက်ႌကေလး တစ္ထည္အေပၚ၌ ျဖစ္ႏိုင္သလို စက္ဘီးကေလးတစ္စီးစီ၌လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ႏွင္းမ်ားေ၀ေနသည့္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းတစ္ခု ျဖစ္ႏိုင္သလို ေရႊေရာင္မ်ား ၀င္းအိေနသည့္ လယ္ကြင္းႀကီးမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႔အတူ စာအုပ္တစ္အုပ္၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ဂစ္တာတစ္လက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လည္းျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထိုမွ်မက ေခြးကေလးတစ္ေကာင္၊ ေၾကာင္ကေလး တစ္မိသားစုလို သက္ရွိမ်ား ျဖစ္ႏိုင္သလို ခုံတန္းကေလးတစ္ခု ေျမနီနီလမ္းသြယ္ကေလးတစ္သြယ္လို သက္မဲ့ေနရာမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။

ဟုတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္တြင္လည္း အစြဲအလမ္းတစ္ခု ရွိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္၏ အစြဲအလမ္းမွာ သက္မဲ့စက္ဘီးကေလးတစ္စီးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ ဖီးဆင့္အမ်ဳိးအစား အစိမ္းပုပ္ေရာင္ မိန္းမစီး ဘီးကေလးျဖစ္ပါသည္။ မွတ္မွတ္ရရပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုစက္ဘီးေလးကို ကြၽန္ေတာ္ အထက္တန္းသို႔ စတင္တက္ေရာက္ရမည့္ႏွစ္တြင္ ကြၽန္ေတာ္၏ ဘႀကီးျဖစ္သူက ဆုအျဖစ္ ၀ယ္ယူေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ စက္ဘီးကေလးမွာ အသစ္စက္စက္မဟုတ္၊ အသစ္နီးနီးအတိုင္း ရွိေနသည့္၊ တစ္ပတ္ႏြမ္း ဘီးေလးသာျဖစ္ပါသည္။

တကယ္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္၊ ထိုကာလမ်ားဆီက စက္ဘီးဆိုသည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လူငယ္မ်ား အလိုခ်င္ဆုံး အသုံးအေဆာင္ပစၥည္း တစ္ခုဟုပင္ ေျပာရလိမ့္မည္ထင္ပါသည္။ တကယ္လည္း ထိုစဥ္က ရပ္ကြက္မ်ားထဲ၌ စက္ဘီးစီးႏိုင္သည့္သူဆိုသည္မွာ လက္ခ်ဳိးေရ၍ပင္ ရႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ စက္ဘီးမွသာမဟုတ္၊ အျခားေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ား၊ ကားမ်ားဆိုသည္မွာလည္း ယခုေလာက္အထိ မေပါမ်ား ရပ္ကြက္မ်ားထဲသို႔ ေရာက္လာသည့္အခါ ကေလးမ်ား ၀ိုင္းအုံၾကည့္႐ႈတတ္ၾကသည့္ အေနအထား၌ပင္ ရွိၾကပါေသးသည္။

ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ထိုစဥ္ ထိုကာလက လူႀကိဳက္မ်ား၊ ေရပန္းစားခဲ့သည့္ စက္ဘီးအမ်ဳိးအစားမ်ားမွ ပန္းကမၻာ၊ ဖီးဆင့္၊ ေမာင္ဗမာ၊ ရေလး (Raleigh)၊ မိေက်ာင္းဘီးႏွင့္ BMX အမ်ဳိးအစား စက္ဘီးမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ ထိုအထဲမွ ဖီးဆင့္၊ ပန္းကမၻာႏွင့္ BMX အမ်ဳိးအစား စက္ဘီးမ်ားမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေလးမ်ား၊ လူငယ္မ်ား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တတ္ၾကသည့္ စက္ဘီးအမ်ဳိးအစားမ်ားျဖစ္ၿပီး က်န္ ရေလ (Raleigh)၊ ေမာင္ဗမာ စက္ဘီးအမ်ဳိးအစားမ်ားကေတာ့ လူႀကီးမ်ား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ အစီးမ်ား၊ အသုံးမ်ားၾကသည့္ အမ်ဳိးအစားမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

တကယ္ေတာ့ စက္ဘီးကေလး၏ အေၾကာင္းကို ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္၊ ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္မ်ားကိုလည္း ေမ့ေလ်ာ့ထားခဲ့၍မရဟု ထင္ပါသည္။ တကယ္လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မ်ားက ယေန႔ေခတ္လို ေက်ာင္းကားမ်ားမရွိ၊ ဘယ္ေလာက္ေ၀းေ၀း ေျခက်င္တစ္မ်ဳိး ျမင္းလွည္းျဖင့္တစ္ဖုံ စက္ဘီးျဖင့္တစ္သြယ္သာ ျဖတ္သန္းေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ၾကရပါသည္။ အထူးသျဖင့္ စက္ဘီးမ်ားကိုသာ အားကိုးၾကရပါသည္။ ထို႔အတူ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္၊ ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္မ်ား၌ စက္ဘီးစီးသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အခ်င္းခ်င္း စက္ဘီးမ်ားကို အၿပိဳင္အဆိုင္ နင္းခဲ့ၾကရသည့္ကာလမ်ားက ေပ်ာ္စရာေကာင္းလွသလို စက္ဘီးရွိသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက စက္ဘီးမရွိသူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို လမ္းၾကံဳတင္ေခၚသြားတတ္ၾက၊ အခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီတတ္ၾကသည့္ အေလ့အထေလးသည္လည္း ထိုကာလမ်ားဆီက ခ်စ္စဖြယ္ အေလ့အထေလးတစ္ခုအျဖစ္ ရွိတည္ခဲ့ဖူးပါေသးသည္။

ကြၽန္ေတာ္သည္ ထိုစက္ဘီးကေလးျဖင့္ ေက်ာင္းသို႔သြားပါသည္။ စာအုပ္အငွားဆိုင္သို႔ သြားသည့္အခါတြင္လည္း စက္ဘီးကေလးျဖင့္သာ ျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္၊ ထမင္းခ်ဳိင့္ကဲ့သို႔ ပစၥည္းမ်ားကို စက္ဘီးကေလးေရွ႕ရွိ ျခင္းထဲသို႔ထည့္ၿပီး ေနာက္ ကယ္ရီခုံေပၚမွာေတာ့ အေတြ႕ဦးသည့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးဦးကို တင္ေလ့ရွိပါသည္။ ၎ေက်ာင္းသြားေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္၏ သက္ရွိသူငယ္ခ်င္းမ်ားဟု ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ စက္ဘီးကေလးကို ကြၽန္ေတာ္၏ သက္မဲ့ သူငယ္ခ်င္းဟု ေျပာရလိမ့္မည္အထိ စက္ဘီးေလးႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္သည္ အျမဲတမ္း တပူးတြဲတြဲ ရွိခဲ့ၾကပါသည္။

တကယ္ေတာ့ စက္ဘီးစီး၍ ခရီးသြားရျခင္းက ေျခလ်င္ေလွ်ာက္၍ သြားရျခင္းထက္ ခရီးပိုတြင္သလို စက္ဘီးစီးျခင္းမွ က်န္းမာေရးကို အေထာက္အကူျဖစ္ေစသည့္ အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားကိုလည္း ရရွိႏိုင္ေသးသည္ဟုလည္း ဆိုပါသည္။ အထူးသျဖင့္ စက္ဘီးမွန္မွန္နင္းျခင္းေၾကာင့္ ဦးေႏွာက္မွတ္ဉာဏ္ တိုးတက္လာေစ၍ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ ရႊင္လန္းတက္ၾကြ လာေစႏိုင္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ ထို႔အတူ စိတ္ဖိစီးမႈကို ေလ်ာ့က်ေစႏိုင္ျခင္း၊ စိတ္အပန္းေျပေစျခင္း၊ က်န္းမာၾက့ံခိုင္လာေစျခင္း၊ ေျခေထာက္ႏွင့္ အ႐ိုးအဆစ္မ်ားကို ပိုမိုသန္မာလာေစျခင္း၊ ခါးတြင္းအဆီပိုမ်ား မျဖစ္ေပၚႏိုင္ျခင္းႏွင့္ ၀မ္းဗိုက္သားကို ခ်ပ္ရပ္ေစျခင္း ေသြးဖိအားကို ေလွ်ာ့ခ်ေပးႏိုင္ျခင္းလို က်န္းမာေရး အက်ဳိးေက်းဇူးမ်ားကိုလည္း ခံစားရႏိုင္ေသးသည္ဟု ဆိုပါသည္။

ထိုမွ်မက စက္ဘီးဆိုသည္မွ လူတို႔၏ ေရွးအက်ဆုံး တီထြင္မႈမ်ားထဲက တစ္ခုျဖစ္သလို စက္ဘီးစီးျခင္း အားကစားနည္းသည္လည္း လူတို႔၏ ေရွးအက်ဆုံး အားကစားနည္းမ်ားထဲမွ တစ္ခုအပါအ၀င္ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုပါသည္။ သုေတသနျပဳသူတို႔၏ အဆိုအရ စက္ဘီးႏွင့္ အလားသဏၭာန္တူသည့္ ႏွစ္ဘီးတပ္ယာဥ္မ်ားကို ေရွးေရွးအီဂ်စ္ႏိုင္ငံမ်ား လက္ထက္ကပင္ ေတြ႕ခဲ့ရၿပီး ၁၇၉၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ပါရီၿမိဳ႕မွ ဆစ္ဖ္ရပ္ၿမိဳ႕စားႀကီး Count of Civrac တီထြင္ခဲ့ေသာ Celerifere စက္ဘီးမွာ ကမၻာ့အေစာဆုံး စက္ဘီးဟု ယူဆဖြယ္ရာ ရွိသည္ဟူလည္း ဆိုထားခဲ့ၾကပါေသးသည္။

ေနာက္ထပ္စက္ဘီးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြၽန္ေတာ့္၏ စိတ္ထဲတြင္ စြဲထင္စြာ မွတ္မိေနခဲ့သည့္ စာေေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္၏ အေၾကာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ထိုဆရာႀကီးမွာ ဆရာႀကီး ပီမိုးနင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ တကယ္လည္း ဆရာႀကီးကို ၁၂၄၅ ခုႏွစ္၊ တန္ေဆာင္မုန္းလဆန္း ၆ ရက္၊ တနလၤာေန႔ နံနက္ ၉ နာရီအခ်ိန္တြင္ သုံးဆယ္ၿမိဳ႕ ရြာမရပ္တြင္ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး ၁၉၄၀ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၃၀၁ ခု နတ္ေတာ္လဆုတ္ ၁၂ ရက္ နံနက္ ၉ နာရီ ၁၉ မိနစ္အခ်ိန္တြင္ အက်ဥ္းေထာင္လုပ္သားတစ္ဦး၏ စက္ဘီးျဖင့္ အတိုက္ခံလိုက္ရာမွ ရရွိလာသည့္ ေပါင္က်ဳိးသည့္ဒဏ္ရာျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ေရးသားထားခဲ့ေၾကာင့္ ယခုအခ်ိန္အထိပင္ ကြၽန္ေတာ္၏ စိတ္ထဲမွ စြဲထင္စြာ မွတ္မိေနခဲ့ပါေသးသည္။ တကယ္ေတာ့ စက္ဘီးႏွင့္ပတ္သက္၍ အမွတ္ရစရာမ်ားက ေျပာ၍ကုန္ႏိုင္ဖြယ္ မရွိဟု ထင္ပါသည္။

အထူးသျဖင့္ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္ေက်ာ္ ကာလမ်ားကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးသူမ်ားထံ၌ စက္ဘီးမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အမွတ္ရစရာမ်ား ပိုမိုကာ ရွိေနခဲ့လိမ့္မည္ဟု ထင္ပါသည္။ တကယ္လည္း ထိုအခ်ိန္ ထိုကာလမ်ားက စက္ဘီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အ႐ူးအမူး အျဖစ္ခဲ့ဆုံးကာလမ်ားဟု ေျပာရလိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ထိုကာလမ်ားဆီက ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ မုန္႔ဖိုးေငြမ်ားကို စုေဆာင္းကာ နာရီျဖင့္ ငွားရမ္းသည့္ စက္ဘီးမ်ားကို ငွားရမ္းစီးခဲ့ဖူးၾကပါသည္။ လူႀကီးမ်ားစီးသည့္ စက္ဘီးႀကီးမ်ား၏ ဘားတန္းၾကားထဲ ေျခထိုး၍လည္း မရမက စီးခဲ့ဖူးၾကပါသည္။ ထိုမွ်မက စက္ဘီးရွိ သူသူငယ္ခ်င္းမ်ားထံမွ စက္ဘီးကို နည္းလမ္းေပါင္းစုံျဖင့္ ေခ်ာ့ေမာ့ ငွားရမ္း၍လည္း စက္ဘီးစီးရဖို႔အေရးအတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့ဖူးၾကပါေသးသည္။ စက္ဘီးတစ္စီး ပိုင္ဆိုင္ရဖို႔ အိပ္မက္မ်ား မက္ခဲ့ၾကသည့္ ကာလမ်ားျဖစ္သည္ဟု ေျပာလွ်င္ေတာ့ ပိုမွန္လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။

ထို႔အတူ စက္ဘီးအေၾကာင္းေျပာမည္ဆိုလွ်င္ ခ်န္ထား၍မရသည့္ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံအတြင္း၌ တည္ရွိေနခဲ့ပါေသးသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ စက္ဘီး အေၾကာင္းေျပာမည္ဆိုလွ်င္ စက္ဘီးၿမိဳ႕ေတာ္ဟုပင္ တင္စားေခၚေ၀ၚေလ့ ရွိတတ္ၾကသည့္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႀကီးကိုလည္း ခ်န္ထား၍ မရဟု ထင္ပါသည္။ တကယ္လည္း ေရႊေျခက်င္းသည္ မႏၲေလး အမွတ္အသားျဖစ္သည္ဆိုလွ်င္ စက္ဘီးမ်ားသည့္ မႏၲေလး၏ သေကၤတဟု ေျပာရေလာက္မည့္အထိ မႏၲေလးၿမိဳ႕သည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွ စက္ဘီးစီးသူအမ်ားဆုံး ရွိသည့္ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေနာက္ထပ္ စက္ဘီးႏွင့္ပတ္သက္၍ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိေနခဲ့သည့္တစ္ခုကေတာ့ ၀ထၳဳတိုတစ္ပုဒ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ စာေရးဆရာႀကီးတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆရာဆူးငွက္၏ ‘ကြၽန္ေတာ့္ခ်စ္သူ စက္ဘီး မစီးတတ္ပါ’ ဆိုသည့္ ၀တၳဳတိုေလးကိုပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာသည္ ထို၀ထၳဳေလးထဲတြင္ သူ႔ခ်စ္သူႏွင့္ စက္ဘီးစီးစဥ္ ၾကံဳခဲ့ရသည့္ အခက္အခဲမ်ား မႏၲေလးသူ မႏၲေလးသားတို႔၏ စက္ဘီးစီးနင္းတတ္သည့္ ပုံစံ၊ ဓေလ့စ႐ိုက္မ်ားႏွင့္ ထိုေခတ္ ထိုကာလက စက္ဘီးတစ္စီး ၀ယ္ယူဖို႔ ႀကိဳးစားစဥ္ ၾကံဳေတြ႕ရသည့္ အခက္အခဲမ်ားကို လြမ္းေမာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာေကာင္းေအာင္ ေရးဖြဲ႕ထားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္အတြင္းသားတို႔၌ ယခုအခ်ိန္ထိေအာင္ စြဲၿငိ၊ မွတ္မိေနခဲ့ပါေသးသည္။

သို႔ပါေသာ္လည္း ယေန႔အခ်ိန္အခါမွာေတာ့ စက္ဘီးမ်ား၏ေနရာမွာ ေစ်းေပါေပါျဖင့္ ရရွိႏိုင္သည့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံထုတ္ ဆိုင္ကယ္မ်ား အစားထိုး ၀င္ေရာက္ေနရာယူထားခဲ့ၾကသည္ကို စိတ္မေကာင္းဖြယ္ရာ ေတြ႕ျမင္ေနခဲ့ရပါသည္။

ထို႔အတူ ေက်ာင္းတက္၊ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မ်ားတြင္ ၾကားရတတ္သည့္ ‘ကလင္ ကလင္’ ဆိုသည့္ စက္ဘီးကေလးမ်ားဆီမွ ထြက္ေပၚလာတတ္သည့္ ဘဲလ္သံေလးမ်ား၏ ေနရာ၌လည္း ဆူညံလွသည့္ ဆိုင္ကယ္ အိပ္ေဇာသံမ်ားက အစားထိုး ၀င္ေရာက္ေနရာယူသြားခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ ဖီးဆင့္၊ ပန္းကမၻာ၊ မိေက်ာင္း၊ ဟီး႐ိုး၊ ရေလး ဆိုသည့္ အမွတ္တံဆိပ္တို႔၏ေနရာ၌ Honda၊ Wave၊ Haojuo၊ Kambo အစရွိသည့္ တံဆိပ္အမွတ္အသားမ်ားက အစားထိုး ၀င္ေရာက္ေနရာယူ သြားခဲ့ၾကၿပီျဖစ္ပါသည္။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ အတိတ္ကာလမ်ားထဲ၌ စက္ဘီးမ်ားကို အ႐ူးအမူး စြဲလမ္းခဲ့ဖူးၾကသည္ ဆိုျခင္းကား အေသအခ်ာပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတူ လူတစ္ဦးခ်င္းစီ၌ အျခားမတူညီသည့္ အ႐ူးအမူး အစြဲအလမ္းတစ္ခုစီေလာက္ေတာ့ ရွိၾကလိမ့္မည္ဟူ၍လည္း ယုံၾကည္ေနခဲ့မိပါေသးသည္။

ထိုအစြဲအလမ္းမွာ အက်ႌကေလးတစ္ထည္ျဖစ္ႏိုင္သလို စက္ဘီးကေလးတစ္စီးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ႏွင္းမ်ားေ၀ေနသည့္ ေဆာင္းနံနက္ခင္းတစ္ခုျဖစ္ႏိုင္သလို ေရႊေရာင္မ်ား ၀င္းအိေနသည့္ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးမ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထို႔အတူ စာအုပ္တစ္အုပ္၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သလို ဂစ္တာတစ္လက္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လည္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ထိုမွ်မက ေၾကာင္ကေလးတစ္ေကာင္၊ ေခြးကေလးတစ္မိသားစုလို သက္ရွိမ်ားျဖစ္ႏိုင္သလို ခုံတန္းကေလးတစ္ခု ေျမသားနီနီမ်ားျဖင့္ လမ္းကေလးတစ္သြယ္လို သက္မဲ့မ်ားလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္တြင္လည္း အစြဲအလမ္းတစ္ခု ရွိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ့္၏ အစြဲအလမ္းမွာ စက္ဘီးကေလးတစ္စီးပင္ ျဖစ္ပါသည္။ တိတိက်က်ေျပာရလွ်င္ ဖီးဆင့္အမ်ဳိးအစား အစိမ္းပုပ္ေရာင္ မိန္းမစီးဘီးေလး ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ပါေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္၌ ထိုစက္ဘီးကေလးသည္ ကြၽန္ေတာ့္ထံ၌ မရွိေတာ့ၿပီ။ စက္ဘီးကေလး မရွိေတာ့လည္း စက္ဘီးကေလးအေပၚ စြဲလမ္းသည့္စိတ္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္၏ စိတ္ထဲတြင္ ယခုအခ်ိန္အထိ တံဆိပ္႐ိုက္ႏွိပ္ထားသလို ထင္ထင္ရွားရွား ရွိေနခဲ့ ရွိေနဆဲပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတူ ကြၽန္ေတာ္ကဲ့သို႔ စက္ဘီးမ်ားကို စြဲလမ္းခဲ့ဖူးသည့္ သူမ်ားလည္း ရွိခဲ့ဖူး၊ ရွိေနၾကလိမ့္မည္ဟူ၍လည္း ယုံၾကည္ေနခဲ့မိပါသည္။

May 15, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.