w တီးတိုးသံကေလးတစ္ခု - Eleven Media Group <

တီးတိုးသံကေလးတစ္ခု

Photo: thecolour.com

ဒီေန႔ က်ဳပ္ ဟန္က်ေနတယ္။ က်ဳပ္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ ေညာင္ရြက္ကို သုပ္စားႏုိင္ခဲ့ၿပီ။ က်ဳပ္ အခါတြင္းအားလပ္ရက္ေတြမွာ ေရးဆြဲမယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားတခ်ဳိ႕လည္း ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေရးဆြဲၿပီးစီးသြားတဲ့ ပန္းခ်ီကားက ‘ကြၽႏု္ပ္၏ ေစ်းေပါေသာ စံျပမယ္’ ဆိုတ့ဲ ပန္းခ်ီကားပဲ။ က်ဳပ္ အလုပ္ၿပီးလို႔ ေပါ့ပါးသြားတယ္။ အဲဒီပန္းခ်ီကားကို ခင္ဗ်ားတုိ႔ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္လိမ့္မယ္လို႔ က်ဳပ္ မထင္ဘူး။ အဲဒီပန္းခ်ီကားဟာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုကို ေရးဆြဲထားတာဆိုေပမယ့္ က်ဳပ္ စိတ္ပါသေလာက္ပဲ ေရးခဲ့တာ။ အဲဒီပန္းခ်ီကားထဲမွာ ခဲနဲ႔အၾကမ္း ေရးျခစ္ထားတာေတြကို ျမင္ေတြ႕ႏုိင္တယ္။ ၾကည့္႐ႈသူအဖို႔ စိတ္ပ်က္သြားႏုိင္ေပမယ့္ က်ဳပ္ကေတာ့ျဖင့္ သေဘာက်တယ္။ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပံုပါပဲ။ ႏို႔ေပမဲ့ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္းအနည္းငယ္မွ်။ မ်ဥ္းေၾကာင္း အနည္းငယ္မွ်သာ။ အဲဒီပန္းခ်ီကားမွာ က်ဳပ္ ‘ရဲလိုေအာ္ကာ’ လို႔ေခၚတဲ့ အ၀ါေရာင္ တစ္ေရာင္တည္းပဲ သံုးထားတယ္။ သူ႕မ်က္ႏွာကို မျမင္ရဘူး။ ဒါဟာ ကြၽႏု္ပ္ရဲ႕ ေစ်းေပါေသာ စံျပမယ္ပါပဲ။ က်ဳပ္ရဲ႕ လက္ရာတစ္ခုပါပဲ။ က်ဳပ္ အခါတြင္း အားလပ္ရက္ကို ငါးခ်ပ္ေရး ဆြဲခဲ့ရာမွာ ႏွစ္ခ်ပ္က အမ်ဳိးသမီးပံုေတြ။ သူ႕ပံုေတြ ျဖစ္ေနတာကို ကိုယ့္ဘာသာျပန္ၿပီး သတိျပဳမိတယ္။ ဒါကိုေတာ့ တယ္သေဘာမက်လွဘူး။ ငါးပံုမွာ ႏွစ္ပံုဆိုေတာ့ က်ဳပ္အဖို႔ မ်ားပါတယ္။ ဒီေတာ့မွ ငါ တကယ္ ေရးခ်င္တဲ့ ပန္းခ်ီကားဟာ ဘယ္လိုဟာမ်ားတုန္းလို႔ က်ဳပ္ စဥ္းစားမိေတာ့မယ္။ က်ဳပ္အျဖစ္က ဘာမွ အသစ္အဆန္း မရိွႏုိင္ေတာ့ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာက်မွ အသစ္အဆန္းတစ္ခုခုကို ဖန္တီးၾကည့္ခ်င္ေနတာ။ က်ဳပ္ ပီကာဆိုရဲ႕ လက္ရာေတြနဲ႔ ကြၽမ္း၀င္ရင္းႏွီးခဲ့တယ္။ ဗင္းဆင့္ဗင္ဂိုးရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြနဲ႔ ထိေတြ႕ႏုိင္ခဲ့တယ္။ ဆာေဗဒိုဒါလီရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြထဲ ၀င္ေရာက္သြားခဲ့ဖူးတယ္။ မိုဒီဂလ်ာနီရဲ႕ လက္ရာေတြကို ေလ့လာၾကည့္ဖူးတယ္။ ေပါလ္ကလီးရဲ႕ ပန္းခ်ီလက္ရာေတြေရွ႕မွာ ၿငိမ္သက္ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ဒီကူနင္းရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြေရွ႕မွာ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ား ေနခဲ့ဖူးတယ္။

က်ဳပ္ ပန္းခ်ီေက်ာင္းတက္ေရာက္ေနခဲ့စဥ္က သူ႕ပံုေရးဖို႔ စိတ္အားထက္သန္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေတြက ၿပီးခဲ့ပါၿပီေလ။ ဒီရက္ေတြဟာျဖင့္ က်ဳပ္အဖုိ႔ ေက်နပ္ဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ ရက္ေတြပါပဲ။ က်ဳပ္ ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားငါးခ်ပ္မွာ က်ဳပ္အေဖရဲ႕ ပံုတူကိုလည္း ေရးဆြဲႏုိင္ခဲ့လို႔ပါပဲ။ အေဖနဲ႔ခြၽတ္စြပ္မတူေပမယ့္ မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြက အေဖ့ကို သတိရၿပီး အေဖ့ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ေရးဆြဲခဲ့တာ။ က်ဳပ္ ေက်နပ္တယ္။ က်ဳပ္ ေရးဆြဲခဲ့တဲ့ ပန္းခ်ီကားကို ၀ယ္ယူသူတခ်ဳိ႕ရွိေနပါၿပီ။ က်ဳပ္က အဲဒီအခ်က္ကို အခုလက္ရွိထက္ ပိုၿပီးနားလည္ေအာင္၊ ပိုမိုျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစားၾကည့္တဲ့အခါ က်ဳပ္ တကယ္ေရးခ်င္တဲ့ ပန္းခ်ီကားဟာ ဘယ္လိုအမ်ဳိးအစားလဲဆိုတာ စဥ္းစားမိတာပါပဲ။ ဒီႏွစ္ (၂၀၁၈ ခုႏွစ္) ႏွစ္ဆန္းပိုင္းက က်ဳပ္ရဲ႕ တစ္ကိုယ္ေတာ္ပန္းခ်ီျပပြဲကို ျပဳလုပ္ခဲ့ေတာ့ လာေရာက္ၾကည့္႐ႈခဲ့တဲ့ ကဗ်ာဆရာတစ္ေယာက္က ဒီလိုမွတ္ခ်က္ျပဳတယ္။ ပန္းခ်ီေရးဆြဲသူအမည္ လက္မွတ္ထိုးတာက ႀကီးေနတယ္တဲ့။ အဲဒီျပပြဲက က်ဳပ္ရဲ႕မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ျပပြဲပါပဲ။ ျပပြဲပထမေန႔မွာ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ ေရာင္းခ်ရတယ္။ ျပပြဲဒုတိယေန႔မွာ ပန္းခ်ီဆရာကို ေတြ႕ခ်င္တဲ့သူေတြ ေရာက္ေနၿပီ။ ျမန္ျမန္လာခဲ့ပါလို႔ ျပခန္းပိုင္ရွင္က ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ က်ဳပ္ တည္းခိုခန္းမွာေလ။ ဒီေန႔အဖို႔ က်ဳပ္မလာေတာ့ဘူး။ ဒီေန႔ Book Plaza က ကဗ်ာရြတ္ပြဲကို သြားဖုိ႔ရွိတယ္လို႔ဆိုေတာ့ ျပခန္းပိုင္ရွင္က ပန္းခ်ီျပပြဲကို သူပါထားရစ္ခဲ့ၿပီး က်ဳပ္ သြားတယ္ဆိုတဲ့ Book Plaza က ကဗ်ာရြတ္ပြဲကို သူပါ လိုက္တက္တယ္ေလ။ က်ဳပ္တို႔ပန္းခ်ီျပပြဲက ပန္းခ်ီကားသံုးခ်ပ္ေလာက္ ေရာင္းရၿပီး ၿပီးသြားတယ္။ က်ဳပ္ တည္းခိုခန္းခရွင္းဖို႔၊ အသြားအျပန္ ခရီးစရိတ္နဲ႔ သံုးစရာ၊ စြဲစရာ နည္းနည္းပါးပါးေတာ့ ရတာေပါ့ေလ။ က်ဳပ္ ဘာကိုစိတ္၀င္စားေနသလဲဆိုတာ က်ဳပ္ျပခန္းပိုင္ရွင္က သိပံုရတယ္။ က်ဳပ္ တကယ္ေရးဆြဲခ်င္တာက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ခံစားမႈကို ႏႈိးဆြေပးႏုိင္တဲ့ လက္ရာမ်ဳိးပါ။ ၿပီးေတာ့ က်ဳပ္မွာ အာသီသတစ္ခုရွိတယ္။ ေစ်းေပါတဲ့ အခန္းေတြငွားၿပီး က်ဥ္းက်ဥ္းက်တ္က်တ္ ေရးဆြဲေနတာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ ကိုယ္ပိုင္စတူဒီယိုကေလးတစ္ခုနဲ႔ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာေလ။ ပီကာဆိုမွာ မြန္ပါနာေစသုသာန္ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ စတူဒီယိုတစ္ခုရွိခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ ဟန္က်လိုက္သလဲဗ်ာ။ သူ႕ရဲ႕ စတူဒီယိုကေန အျပင္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ရင္ သုသာန္ကိုသြားတဲ့လမ္းကို ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ ၀က္သစ္ခ်ပင္ႀကီးက အရြက္ေတြ ေၾကြက်ေနတဲ့ လမ္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။ လက္ရွိ ရွင္သန္ေနတဲ့ဘ၀ကို အၿပီးအစီး ဆင္ျခင္ၾကည့္ႏိုင္တဲ့ေနရာမွာ သူ႔စတူဒီယိုကို တည္ေဆာက္ခဲ့တာပါကလား။ သူ႔ပန္းခ်ီလက္ရာေတြက အံ့ဖြယ္ခြန္အားကို သူ ဘယ္လိုေဖာ္ျပႏုိင္ခဲ့တယ္ဆိုတာ အျငင္းပြားဖုိ႔ မလိုေတာ့ဘူး။

က်ဳပ္ ျပခန္းပိုင္ရွင္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ရထားတစ္စီးေပၚတက္လုိက္ကာ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ က်ဳပ္အခန္းကို ျပန္ေရာက္ရင္ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားရမယ့္အခ်က္ သံုးခုရွိတယ္။ က်ဳပ္ တကယ္ေရးဆြဲခ်င္တဲ့ ပန္းခ်ီကားဟာ ဘယ္လိုလက္ရာမ်ဳိးလဲ။ က်ဳပ္ပန္းခ်ီကားေတြကို ေငြေၾကးအရ ဘယ္ေလာက္အထိ ေမွ်ာ္လင့္ႏုိင္မလဲ။ က်ဳပ္ ေရးဆြဲႏုိင္တဲ့ လက္ရာက ဘယ္လုိလက္ရာလဲ။ ပန္းခ်ီေရးဆြဲစရာ ပစၥည္းကိရိယာ မလံုေလာက္လို႔ ၀ိုင္ထည့္တဲ့စည္ရဲ႕ အဖံုးေပၚမွာ ေရးဆြဲခဲ့ရတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာကို က်ဳပ္ မွတ္မိတယ္။ သူဟာ ၀ိုင္နဲ႔ ေပါင္မုန္႔နဲ႔ အဲဒီပန္းခ်ီကားကို လဲလွယ္ခဲ့ရတယ္။ က်ဳပ္ေရးဆြဲထားတဲ့ “ကြၽႏ္ုပ္၏ ေစ်းေပါေသာ စံျပမယ္” ပန္းခ်ီကားဟာ ခပ္ပိန္ပိန္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပံုပါပဲ။ ဒါဟာ လူတစ္ေယာက္ပံု မဟုတ္ပါဘူးလို႔ေတာင္ ထင္မွတ္စရာ လက္ရာတစ္ခုပါ။ မ်ဥ္းေၾကာင္းလည္း အမ်ားႀကီး သံုးစြဲမထားဘူး။ ထုထည္ကလည္း ပါတယ္ဆို႐ုံမွ်။ အေရာင္ကလည္း “ရဲလိုးေအာ္ကာ” ပဲ သံုးထားတယ္။ လူတစ္ေယာက္ကို အလြယ္တကူ စိတ္ပ်က္သြားေစႏုိင္တဲ့ လက္ရာတစ္ခုပဲ။ ႏို႔ေပမဲ့ ဒီပန္းခ်ီကားကို ေရးဆြဲလုိက္ႏုိင္လို႔ က်ဳပ္ ေက်နပ္တယ္။ ဘာမွ ထပ္ျဖည့္ဖုိ႔မလိုေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ႏုိင္ခဲ့ပံုဟာလည္း အံ့ၾသစရာပါပဲ။ စိတ္ကူးစိတ္သန္းနဲ႔ ဖန္တီးမႈ အတတ္ပညာကို ျမင္ေတြ႕ဖို႔ ခက္ခဲေပမယ့္ ပန္းခ်ီလက္ရာကို က်ဳပ္ ဖန္တီးမိတာပါပဲ။ ကေလးကလား ျဖစ္ကတတ္ဆန္း လက္ရာတစ္ခုနဲ႔ ခြဲမရေအာင္ တူေနတဲ့ လက္ရာတစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒါဟာ အႏုပညာ လက္ရာတစ္ခုလို႔ က်ဳပ္ ယံုၾကည္ပါတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ လက္ရွိဘ၀ကို အေကာင္းဆံုး ထင္ဟပ္မႈတစ္ခုျဖစ္တဲ့ လက္ရာလည္းျဖစ္တယ္လို႔ က်ဳပ္ ေျပာပါရေစ။ ဘယ္ေတာ့မွ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့ လက္ရာတစ္ခု ျဖစ္မလာႏိုင္တဲ့ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပါ။ က်ဳပ္ရဲ႕ လက္ရာစစ္စစ္တစ္ခုပါ။ အႏုပညာရွင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ တီးတိုးသံကေလးတစ္ခုပါ။

က်ဳပ္ လူငယ္ဘ၀က စြယ္စံုက်မ္းစာအုပ္ထဲမွာ ျပင္သစ္ပန္းခ်ီဆရာႀကီးကို႐ိုးရဲ႕ နံနက္ခင္းပန္းခ်ီကားကို ေတြ႕ခဲ့တယ္။ လူသားတို႔ က်င္လည္ေနထိုင္ရာ ကမၻာေျမတစ္ခုလံုးကို စကားခြန္းခ်ဳိ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တဲ့ ပန္းခ်ီကား၊ နံနက္ခင္းေလျပည္ထဲက သစ္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ ေအာက္မွာရွိတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ ႐ုပ္ပံုလႊာကို က်ဳပ္ ခုထက္ထိ မွတ္မိေနဆဲပဲ။ က်ဳပ္ဟာ ပန္းခ်ီသီအိုရီေတြဖတ္ၿပီး ပန္းခ်ီဆရာႀကီးေတြရဲ႕ ပန္းခ်ီကားေတြကိုၾကည့္ၿပီး ႏွစ္ေတြ အၾကာႀကီး ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာ မသိႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ဟာ ပံုတူကူးသမားတစ္ေယာက္ေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဘယ္လြယ္မလဲ။ က်ဳပ္ဟာ ပံုတူကူးသမား မဟုတ္ပါဘူး။ က်ဳပ္ဟာ ပင္ကိုျဖစ္ျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိထားသူတစ္ေယာက္ပါ။ က်ဳပ္ ေရးဆြဲဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာ တစ္ခုရွိတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ အ႐ိုင္းအစိုင္းဆန္မႈလို႔လည္း ေျပာႏုိင္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ပန္းခ်ီကား ကင္းဗတ္စကို ၾကာပြတ္နဲ႔ တရႊမ္းရႊမ္း႐ိုက္ၿပီး ပန္းခ်ီေရးဆြဲဖို႔ပဲ။ ၾကာပြတ္မွာ ပန္းခ်ီေဆးေတြ လိမ္းက်ံၿပီး ရႊမ္းခနဲ၊ ရႊမ္းခနဲ ႐ိုက္လိုက္ရင္ ဘယ္လိုမ်ဥ္းေၾကာင္းေတြ ျမင္ေတြ႕ရမွာလဲ။ ဘယ္လို အေရာင္ေတြဟာ ကင္းဗတ္စေပၚမွာ ထင္လာမွာပါလိမ့္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ဟာ ဒီေရးဆြဲနည္းကို စြန္႔လႊတ္ခဲ့ပါတယ္။ (ေမေမ မႀကိဳက္ဘူး လူကေလးလို႔ ေျပာလိမ့္မယ္) ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ပန္းခ်ီကားဟာ နာက်င္စြာ ေအာ္ဟစ္ေနႏိုင္လို႔ပါပဲ။ “ခင္ဗ်ား အဲဒါကို ယံုၾကည္သလား။ ေအာ္သံ ပန္းခ်ီကားေလ။ အက္ဒဗတ္မြန္႔ခ်္ရဲ႕ ေအာ္သံ ပန္းခ်ီကားေလ” ေခတ္ႀကီးတစ္ခုလံုးကို ေအာ္ဟစ္ေျပာၾကားလိုက္တဲ့ အသံလည္းျဖစ္သလို ပန္းခ်ီကား ေလ့လာသူေတြ၊ ပညာရွင္ေတြက တညီတညြတ္တည္း မွတ္ခ်က္ျပဳခဲ့ၾကတယ္။ က်ဳပ္ တုိးတိုးဖြဖြပဲ ေျပာၾကည့္ခ်င္တာပါ။ တီးတိုးသံကေလးမွ်သာ။ က်ဳပ္ဟာ ‘ကြၽႏ္ုပ္၏ ေစ်းေပါေသာ စံျပမယ္’ ပန္းခ်ီကားကို ေရးဆြဲခဲ့တာ။ ၂၁ ရာစုအ၀င္ ဒုတိယဆယ္စုႏွစ္ထဲက ေႏြေန႔တစ္ေန႔မွာ အဲဒီပန္းခ်ီကားကို ေရးဆြဲႏုိင္ခဲ့တာ။

May 15, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.