<

အေမ့ရဲ႕ ဆည္းဆာခ်ိန္

ယခုအခါ အသက္ ၈၈ ႏွစ္ ရွိၿပီ ျဖစ္သည့္ ဆရာမႀကီး အာက်န္ပင္းဆြတ္ပလန္း

အေမဟာ အသက္ ၈၈ ႏွစ္ ရွိပါၿပီ။ ဒီ ၁၀ ႏွစ္၀န္းက်င္အတြင္းမွာ သူ႔ရဲ႕ က်န္းမာေရးက သိပ္မေကာင္းလွဘူး။ ေက်ာကုန္းေအာင့္တဲ့ ေ၀ဒနာကို ခံစားလာခဲ့ရတာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ေလာက္ၾကာခဲ့ၿပီေလ။ အကိုက္အခဲ ေပ်ာက္ေဆးမ်ဳိးစံုကို သံုးစြဲလာရလြန္းလို႔ ေက်ာက္ကပ္ေတြလည္း ပ်က္စီးေနၾကၿပီ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ တစ္ပတ္ကို ႏွစ္ခါ ေဆး႐ံုကိုသြားၿပီး ေက်ာက္ကပ္ေဆးေပးေနရတယ္။ တကယ္ဆိုရင္ ဒီအတြက္ ေဆးဖိုးကႀကီးလြန္းလို႔ ကြၽန္မတို႔ မတတ္ႏုိင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ထိုင္းအစိုးရရဲ႕ က်န္းမာေရး ေစာင့္ေရွာက္ေပး မႈစနစ္ေကာင္းေၾကာင့္ အစိုးရကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ အေမဟာ တစ္ခ်ိန္က Surin Agricultural College မွာ ကထိက လုပ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ေဆးကုသမႈ ကုန္က်စရိတ္ အားလံုးကို အစိုးရက က်ခံေပးပါတယ္။

ၿပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္သစ္ကူးကာလက ဘန္ေကာက္မွာ အေအးလြန္ကဲတာမို႔ အေမဟာ ခိုက္ခိုက္တုန္ေအာင္ ခ်မ္းေနရွာတယ္။ အပူခ်ိန္ဟာ ၁၇ ဒီဂရီ စင္တီဂရိတ္ထိ ထိုးက်သြားခဲ့တယ္။ ေအးလြန္းတဲ့ ဒဏ္ကို သူမခံႏိုင္ရွာဘူး။ ဒါဟာ ပံုမွန္မဟုတ္ဘူးလို႔လည္း ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ အျပင္းဖ်ားလာတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မတုိ႕ အေမ့ကို ေဆး႐ံုကိုပို႔ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၾကတယ္။ အေမ့ကို ေဆး႐ံုတင္ေတာ့ ကြၽန္မက ေဆး႐ံုမွာ အေမ့ကို ျပဳစုရင္း လူနာ ေစာင့္လုပ္ရတာေပါ့။

ပထမဦးဆံုးညမွာ အေမဟာ ဘယ္လိုမွ အိပ္လို႔မရဘူး။ အသက္႐ွဴရခက္လြန္းလို႔။ ေသြးေပါင္ကလည္း ပံုမွန္မဟုတ္သလို ေအာက္ဆီဂ်င္ကလည္း အရမ္းနည္းေနတယ္။ သူနာျပဳ ဆရာမေတြကလည္း တစ္နာရီတစ္ခါ ပံုမွန္ၾကည့္ေပးတယ္။ အသက္႐ွဴက်ပ္လို႔ ေမာပန္းေနတဲ့ အေမ့ကို ကြၽန္မ ဘယ္လို ကူၿပီး လုပ္ေပးရမလဲဆိုတာကို မသိဘူး။
သူ ခံစားေနရတာကို ၾကည့္ရင္း ကြၽန္မဟာ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ျဖစ္အင္ကို စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ကေလးဘ၀တုန္းက အေမဟာ ၾကက္မႀကီးက သားအုပ္ကို ထိန္းေက်ာင္းသလို ေစာင့္ေရွာက္ေပးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္ အေမ ဒီလို မက်န္းမမာျဖစ္ေနခ်ိန္မွာေတာ့ သားသမီးေတြ အားလံုး အနားမွာ မရွိလို႔ သူ ၀မ္းနည္းေနလားလို႔လည္း ေတြးေနမိတယ္။

ကြၽန္မမွာ ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္ရွိတယ္။ အစ္ကိုတစ္ေယာက္ ေမာင္တစ္ေယာက္နဲ႔ ညီမတစ္ေယာက္ပါ။ အေမနဲ႔ အေဖကေတာ့ ဘန္ေကာက္သူ ဘန္ေကာက္သားေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ အေဖက အစိုးရ၀န္ထမ္းျဖစ္လို႔ ထိုင္း-ကေမၻာဒီးယား နယ္စပ္က ဆူရင္ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးမွာရွိတဲ့ Surin Agricultural College မွာ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးအျဖစ္ တာ၀န္က်ခဲ့တယ္။ အေမလည္း ဒီ ေကာလိပ္မွာပဲ ဇီ၀ေဗဒနဲ႔ ဓာတုေဗဒ ဘာသာရပ္ႏွစ္ခုကို သင္တဲ့ ကထိက ဆရာမအျဖစ္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တယ္။ အခုေတာ့ ဒီေကာလိပ္ဟာ Rajamangala University of Technology Isan Surin Campus လို႔ နာမည္ေျပာင္းသြားပါၿပီ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၄၊ ၅၊ ၆၀ ေက်ာ္ကာလက ဒီၿမိဳ႕ကေလးဟာ သိပ္မစည္ကားတဲ့ ေတာၿမိဳ႕ ကေလးတစ္ၿမိဳ႕ပါ။ ေခတ္မမီေသးတဲ့ အရပ္မို႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈလည္း ဘာမွ မရွိေသးပါဘူး။ ဗဟုသုတလည္း နည္းၾကပါတယ္။ ဒီေဒသမွာ လယ္ေျမေတြ အက်ယ္ႀကီး ရွိတယ္။ ႏြားေတြ ေမြးၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏြားႏို႔ကို ေကာင္းမြန္စြာ အသံုးမခ်တတ္ၾကေသးဘူး။ အေဖဟာ ဒီကို ေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ ႏြားႏို႔ရဲ႕ အသံုး၀င္ပံု၊ လူေတြအတြက္ အက်ဳိးျပဳပံုကို အရင္ ေဟာေျပာပို႔ခ်တယ္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔တပည့္ေတြနဲ႔ ေခတ္မီနည္းပညာကို အသံုးျပဳၿပီး စီးပြားျဖစ္ ထုတ္လုပ္နည္းကို သင္ေပးတယ္။ အေဖ့ေက်ာင္းက စိုက္ပ်ဳိးေရးေကာလိပ္ေက်ာင္းဆိုေတာ့ ႏြား၊ ၀က္၊ ဘဲ၊ ၾကက္၊ ဆိတ္ စတာေတြ အေကာင္ေရ ရာေပါင္းမ်ားစြာ ေမြးထားတယ္။

ေက်ာင္းေနာက္ဘက္မွာလည္း သစ္ပင္ေတြ ထူထပ္တဲ့ ေတာႀကီးရွိတယ္။ ေက်ာင္းပိုင္ လယ္ဧကေတြလည္း ရာနဲ႔ခ်ီ ရွိတယ္။ အေဖက ေခတ္မီ စိုက္ပ်ဳိးေရး ေမြးျမဴေရး စနစ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာ သင္ေပးတာမို႔ ခုခ်ိန္ထိ ဆူရင္နယ္မွာ အာက်န္ ခ်ေလာင္ ဆြတ္ပလန္ဆိုရင္ သိေနၾကတုန္းပဲ။ တပည့္တပန္း အလြန္မ်ားတယ္။ သူတို႔ ဆရာႀကီးကိုလည္း အလြန္ ခ်စ္ခင္ ေလးစားၾကတယ္။

ကြၽန္မတို႔ ေမာင္ႏွမ ေလးေယာက္လံုးကို ဆူရင္မွာပဲ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ သားသမီးေတြက အသက္သိပ္မကြာတာမို႔ သူ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းလိုက္မလဲ။ ညညမ်ားဆိုရင္ တစ္ေယာက္က ေသးေပါက္တာနဲ႔ တစ္ေယာက္က ႏို႔ဆာလို႔ ငုိတာနဲ႔။ ဟိုတစ္ေယာက္က ေခ်းပါလို႔ ဟိုတစ္ေယာက္က ဗိုက္နာလို႔ စသျဖင့္ သား သမီးေလးေယာက္ရဲ႕ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြနဲ႔ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ရတယ္ ဘယ္ရွိပါ့မလဲ။ ေန႔ဘက္ က်ျပန္ေတာ့ အိမ္မႈကိစၥ ဗာဟီရေတြကလည္း အေမ့တာ၀န္။ ဆရာမ ျဖစ္လို႔ စာသင္ဖို႔လည္း ျပင္ဆင္ရ။ ဒီၾကားထဲကေန သူဟာ ကြၽန္မတို႔ကို ေကာင္းမြန္စြာ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တယ္။

ကံေကာင္းတာကေတာ့ အခု သူ တက္ေနတဲ့ ေဆး႐ံုဟာ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ အေကာင္းဆံုး ေဆး႐ံုေတြထဲက တစ္႐ံုျဖစ္တဲ့ Ramathibodi Hospital ျဖစ္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္မတို႔အတြက္ သီးသန္႔ အခန္းရတယ္။ ဒီလိုရဖို႔ဆိုတာ အလြန္ခက္တယ္။ ဒါဟာ ဆရာ၀န္ေတြ သူနာ ျပဳေတြရဲ႕ အေမ့အေပၚထားတဲ့ ျမင့္ျမတ္တဲ့စိတ္ထားေၾကာင့္ ရတာလုိ႔ ကြၽန္မ သေဘာေပါက္လိုက္တယ္။ သူတို႔ဟာ လူေတြရဲ႕ အသက္ကို ကယ္ဆယ္ၾကတယ္။ လူေတြကို ကူညီေဖးမၾကတယ္။ ဆရာ၀န္က အေမဟာ အဆုတ္ေရာင္ေရာဂါကို ခံစားေနခဲ့ရတာလို႔ ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ေျပာတယ္။ အသက္႐ွဴက်ပ္တဲ့ ေရာဂါကို သက္သာေစတဲ့ Anti biotics ေတြ ေသာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ သူဟာ သက္သာလာတယ္။ သူဟာ ဆရာ၀န္နဲ႔ သူနာျပဳေတြရဲ႕ စကားကို ဂ႐ုတစိုက္ လိုက္နာတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ေဆး႐ံုကို ကြၽန္မရဲ႕ ညီမေလးလာတယ္။ သူ လာတဲ့အခါ အေမ့အတြက္ စားစရာ မုန္႔ပဲသြားရည္စာေတြ အမ်ားႀကီး ၀ယ္လာတယ္။ အေမက “သမီးပန္႔ေရ အေမ ေဆး႐ံုစာကို မစားခ်င္ဘူး”လို႔ ကြၽန္မကို ေျပာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေဆး႐ံုကေပးတဲ့ ညေနစာကို ကြၽန္မကို စားလိုက္ပါလို႔ ေျပာတယ္။ သူကေတာ့ သေရစာပဲ စားမယ္တဲ့။ ကြၽန္မ အေမ့ ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာလိုက္ပါတယ္။

ဒီညေတာ့ အေမတစ္ေယာက္ ေကာင္းေကာင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားသလို အဖ်ားလည္း သက္သာသြားတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမဟာ အားနည္းေနတုန္းပဲ။ ေအာက္ဆီဂ်င္ လိုေနတုန္းပဲ။ ဆရာ၀န္ ေျပာတာကေတာ့ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရက္ သံုးရက္ ေဆး႐ံုေပၚ ေနရဦးမယ္တဲ့။

သူဟာ ေဆး႐ံုနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ေနထိုင္ၾကတဲ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဖုန္းေခၚတယ္။ ကံမေကာင္းတာကေတာ့ သူတို႔ေတြဟာ အဘြားအိုႀကီးေတြျဖစ္ၾကသလို လမ္းမေလွ်ာက္ႏိုင္ၾကသူေတြ၊ အျပင္ကို ထြက္ဖို႔ ခက္ခဲသူေတြ ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ဘယ္သူမွ အေမ့ဆီကို လာၿပီး သတင္းမေမးႏိုင္ၾကဘူး။ သူ ေျပာတာက သူတို႔ မလာႏိုင္တာ ျပႆနာမရွိပါဘူးတဲ့။ သူ သိေစခ်င္တာက သူ မေသေသးဘဲ အသက္ရွင္ေနတုန္းဆိုတာကို သူငယ္ခ်င္းေတြကို အသိေပးသလို သူတို႔လည္း အသက္ရွင္ေနတုန္းဆိုတာကို သူသိရတာေပါ့တဲ့။

သူနာျပဳဆရာမေတြက “အဘြား ေနေကာင္းရဲ႕လား” လို႔ ေမးတဲ့အခါ အေမက “ငါ ေနေကာင္းပါတယ္”လို႔ ျပန္ေျဖတတ္တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူ ေကာင္းေကာင္း ေနမေကာင္းေသးဘူးဆိုတာ သူတို႔ သိၾကပါတယ္။ အေမဟာ သူ ေန႔စဥ္ ေသာက္ရတဲ့ ေဆးေတြရဲ႕ အဂၤလိပ္ နာမည္ေတြ အားလံုးကို မွတ္မိတယ္။ သူ႔ ေဆးပညာေ၀ါဟာရေတြကို အသံမွန္မွန္ ထြက္ႏိုင္လို႔ သူနာျပဳ ဆရာမေတြက အံ့ၾသၾကတယ္။ သူတို႔ေတြက အေမ့ကို “ဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ သိေနတာလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ “ငါဟာ ဇီ၀ေဗဒ ဆရာမတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္။ ငါ မင္းတို႔ မေမြးခင္ကတည္းက ဒါေတြကို သင္ေပးေနခဲ့တာ”လို႔ ဂုဏ္ယူစြာ ျပန္ေျပာျပေနတယ္။
ေဆး႐ံုတက္လို႔ ကိုးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ဆရာ၀န္က အေမ့ရဲ႕ ေအာက္ဆီဂ်င္ ၉၃ အထက္မွာ ရွိေနရင္ ေဆး႐ံုက ျပန္ဆင္းလို႔ ရတယ္လို႔ ေျပာလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမ့ရဲ႕ ေအာက္ဆီဂ်င္အမွတ္က ၉၀၊ ၉၁ မွာပဲ ရွိေနေတာ့ ေဆး႐ံုေပၚမွာ ေနာက္ထပ္ ရက္ အနည္းငယ္ ေနခဲ့ရတယ္။

ဒီဇင္ဘာ ၃၀ ရက္မွာေတာ့ အေမ့ရဲ႕ က်န္းမာေရးဟာ ပိုေကာင္းလာၿပီး ေအာက္ဆီဂ်င္လည္း ေပးစရာမလိုေတာ့ပါဘူ။ ကြၽန္မတို႔ဟာ သူ႔ကို ဘီးတပ္ကုလားထိုင္ေပၚတင္ၿပီး ပန္းျခံနဲ႔ ဆိုင္ေတြကို ေခၚသြားေပးပါတယ္။ သူဟာ ေစ်း၀ယ္ထြက္ရလို႔ ၀မ္းသာေနတယ္။ စားစရာေတြ မုန္႔ပဲသေရစာေတြကို ဆဲဗင္း အလဲဗင္းဆုိင္က ၀ယ္ခဲ့တယ္။ ေဆး႐ံုကေပးတဲ့ အစားအစာကို သူ မစားခ်င္ဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ ဆင္းရဲသားလူနာေတြကို ကူညီေပးဖို႔ တည္ေထာင္ထားတဲ့ the Ramathibodi Foundation မွာလည္း ေငြလွဴခဲ့တယ္။

ႏွစ္သစ္ကူး အႀကိဳညမွာ ေဆး႐ံုတစ္႐ံုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနခဲ့တယ္။ အျမဲလိုလို ဆူညံဆူညံနဲ႔ လူေတြနဲ႔ ျပည့္ေနတတ္တဲ့ Lobby လို ေနရာမ်ဳိးေတာင္ ေျခာက္ကပ္ေနတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္နဲ႔ ေစ်းဆိုင္ေတြအားလံုးလည္း ပိတ္ထားၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္မဟာ စားစရာကို အျပင္ထြက္၀ယ္ရတယ္။ ေဆြမ်ဳိးေတြ လူနာလာေမးရင္း အေမ့အတြက္ စားစရာေတြ ၀ယ္လာေပးလို႔ သူ႔အတြက္ေတာ့ အိုေကပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးေန႔မွာ ဆရာ၀န္က ကြၽန္မကုိ သတင္းေကာင္းေပးလာတယ္။ ေနာက္တစ္ရက္ဆိုရင္ အေမ ေဆး႐ံုက ဆင္းလို႔ ရၿပီတဲ့။ ေအာက္ဆီဂ်င္ကလည္း ၉၆၊ ၉၇ ရွိေနၿပီတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ အေမဟာ ေဆး႐ံုေပၚမွာ ၁၂ ရက္ ၾကာခဲ့တယ္။

ေဆး႐ံုက ဆင္းရေတာ့မွာမို႔ ပစၥည္းေတြကို သိမ္းလုိက္တယ္။ ဆရာ၀န္ေတြ သူနာျပဳေတြကို လက္ေဆာင္ေတြ ေပးစရာရွိတာ ေပးၾကတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကတယ္။ သူနာျပဳဆရာမႀကီးက ေနာက္တစ္ေခါက္ ေဆး႐ံုကို ျပန္လာတာ မေတြ႕ခ်င္ေတာ့ဘူးလို႔ ေနာက္ေျပာလိုက္ပါေသးတယ္။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ အေမက ေျပာတယ္။ “ငါ သိပ္ကို က်န္းမာသြားပါၿပီတဲ့” ေျပာေနပံုက လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၂ ရက္လံုးလံုး ဘာမွ မျဖစ္ခဲ့တဲ့ပံုမ်ဳိး။ အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ သူဟာ တကယ္ပဲ ပိုၿပီး က်န္းမာလာပါတယ္။
အေမရဲ႕ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုက သူဟာ ေသဖို႔ကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနသူ မဟုတ္ပါ။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေသဆိုတဲ့ စကားကိုေတာင္ ၾကားခ်င္ၾကတာ မဟုတ္ဘူးေလ။ သူေတာ့ တျခားလူေတြနဲ႔မတူဘဲ ေသဖို႔အတြက္လည္း ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားၿပီးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသတမ္းစာလည္း ေရးထားတယ္။ သူေသသြားၿပီးေနာက္ ဘာလုပ္ရမယ္ ဆိုတာေတြကို ေရးထားတယ္တဲ့။ ကိုယ္ေရးအက်ဥ္းကိုလည္း ေရးထားတယ္တဲ့။ အဲဒါကို သူ ေသၿပီးတဲ့အခါ ပံုႏွိပ္ၿပီး သူ႔ နာေရးကို လာေရာက္ၾကတဲ့ သူေတြကို ျဖန္႔ေ၀ေပးရမယ္တဲ့။ အေမ ေျပာတာက ခုအခ်ိန္ထိ သူ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ခြင့္ရတာဟာ အက်ိဳးရွိတဲ့ ဘ၀ပါတဲ့။

ကြၽန္မရဲ႕ မိတ္ေဆြတခ်ိဳ႕ ေျပာတာကေတာ့ အေမ့ကို ျပဳစုခြင့္ရတဲ့ ကြၽန္မဟာ သိပ္ကံေကာင္းတယ္တဲ့။ သူတို႔မွာဆို မိဘေတြ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၾကလို႔ မိဘေက်းဇူးကို ဆပ္ခ်င္လို႔ေတာင္ ဆပ္ခြင့္မရတဲ့ဘ၀တဲ့။ ကြၽန္မအေနနဲ႔ေတာ့ အေမ့ကို အေကာင္းဆံုး ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္သြားမွာပါ။ အေမ့ရဲ႕ ေက်းဇူးတရားကို ဆပ္ခြင့္ရတဲ့အတြက္လည္း ကြၽန္မ ၀မ္းသာဂုဏ္ယူမိပါတယ္။

အေမဟာ သူ႔အတြက္နဲ႔ သူတစ္ပါး ၀န္ထုပ္၀န္ပိုး မျဖစ္ရေအာင္ ႀကိဳးစားေနထိုင္တတ္သူပါ။ ခုအခ်ိန္ထိ သူဟာ အ၀တ္ေလွ်ာ္တယ္။ အ၀တ္လွန္းတယ္။ မီးပူတိုက္တယ္။ ထမင္းဟင္းေႏႊးတယ္။ တံျမက္စည္း လွည္းတယ္ စသျဖင့္ သူလုပ္ႏိုင္တာေတြကို လုပ္ေနဆဲပါပဲ။ ကြၽန္မက မလုပ္ပါနဲ႔ ဒါေတြကို အေမ လုပ္စရာ မလိုပါဘူးလို႔ ေျပာေပမယ့္ မရ ပါဘူး။ သူ႔ပံုစံက သူ လုပ္ႏိုင္ေသးတယ္။ သူဟာ အသံုး၀င္ေသးတယ္ဆိုတာကို ျပခ်င္ပံုပဲ။

ကြၽန္မတို႔ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ဘ၀ ကို အရြယ္သံုးပါးနဲ႔ ပိုင္းျခား ေျပာဆိုတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ အေမဟာ ပထမအရြယ္မွာ ပညာစံုခဲ့သလို ဒုတိယအရြယ္မွာလည္း သာယာေသာ မိသားစုဘ၀ကို ေကာင္းမြန္စြာ တည္ေဆာက္ခဲ့ၿပီးၿပီေလ။ တတိယအရြယ္ ခုလိုအခ်ိန္မွာေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဘ၀ဟာ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္တဲ့ ဘ၀ျဖစ္ခဲ့ၿပီလို႔ ကြၽန္မ ယံုၾကည္ပါတယ္။ တရား ဓမၼစကားေတြကို ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္ ေျပာမေနေပမယ့္ သူ႔ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး စိတ္ဒုကၡ ကိုယ္ဒုကၡ မေရာက္ရေအာင္ အျမဲတမ္း ဂ႐ုတစိုက္ ျပဳမူေနထိုင္ေလ့ရွိတယ္။

ကဗ်ာဆန္ဆန္ ေျပာရရင္ ဒီအခ်ိန္ဟာ အေမ့ရဲ႕ အလွပဆံုး ဆည္းဆာခ်ိန္ေလးပဲေပါ့။ ဆည္းဆာဆိုတဲ့ စကားလံုးေလးဟာ သိပ္ကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ စကားလံုးေလးပါ။ လွပတဲ့ ေန၀င္ခ်ိန္ကို တင္စားေခၚဆိုၾကတာပဲေလ။ တစ္ေနကုန္ ေလာကကို အလင္းေရာင္ ေတြေပးခဲ့တဲ့ ေနမင္းႀကီးဟာ ေနာက္ဆံုး မိုးခ်ဳပ္ခါနီးမွာေတာင္ ေကာင္းကင္ တစ္ခြင္လံုးကို တိမ္နီ၊ တိမ္၀ါ၊ တိမ္ျပာေတြနဲ႔ အလွဆင္ေပးေနတာ မဟုတ္လား။

May 4, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.