<

တိတ္ဆိတ္၍ ဆူညံေသာ ၀န္းက်င္မ်ား

Photo: pinterest

(၁) ဒီမွာေတာ့ စကားမေျပာဘဲ ေနလိုက္တာကမွ ပိုေကာင္းပါလိမ့္ဦးမယ္။ ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာ စကားေျပာတာကိုက ရာဇ၀တ္မႈတစ္ခုလို ျဖစ္ေနတတ္တာမဟုတ္လား။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ထင္ပါတယ္။ ကိုယ့္စိတ္နဲ႔ကိုယ္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာလို႔မရ ကိုယ့္အယူအဆေတြကို ခ်ျပလို႔မွ မရခဲ့တဲ့ဘ၀ေတြဆိုတာ တကယ္ရွိခဲ့ဖူးတယ္ေလ။ တကယ္ရွိခဲ့လို႔လည္း အဲဒီတုန္းက အခ်ိန္ေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး တိတ္ဆိတ္ေနျပခဲ့ရတာေပါ့။ တကယ္ျဖစ္ခဲ့လို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔သမိုင္းမွာ အဆြံ႕အဆံုး ေန႔ရက္ေတြကို ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ တိတ္ဆိတ္ဆြံ႕အခဲ့ရသလဲဆို ေန႔တစ္ေန႔တာမွာ ကိုယ့္ပါးစပ္ကို မ၀လင္တဲ့အစားအစာ အ၀င္ခံ႐ံုမွအပ ပိတ္ထားၾကရတယ္ေလ။ တိပ္နဲ႔ ျပန္ကပ္ထားသလို ခ်ဳပ္႐ိုးအတိုင္း ျပန္ခ်ဳပ္ခံထားရသလို အေျခအေနေတြ ၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္ နံရံေတြအျပည့္ ပိတ္ကာထားသလို ေနခဲ့ရတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီက မလိုလားအပ္တဲ့အသံေတြ ထြက္လာမွာ စိုးရိမ္ခဲ့ၾကရလို႔ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုယ္ခႏၶာမွာ ခ်ည္ေႏွာင္ထားတဲ့ႀကိဳးေတြကို ႐ုန္းကန္မွာ ေၾကာက္ၾကလို႔ေပါ့။ ေျပာမယ့္သာ ေျပာရတာပါ။ အခုအခ်ိန္ေတြထိေရာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ကိုယ့္အယူအဆကိုယ္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ေျပာခြင့္ရေသးလို႔လဲ။ ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရာကို ဘယ္ေလာက္ က်ယ္ေလာင္မႈနဲ႔ ျပသခြင့္ရေသးလို႔လဲ။ အရင္တုန္းကလိုမ်ိဳးဆိုရင္ ကိုယ့္ဆီကအသံ ထြက္သြား႐ံုနဲ႔ ဘာမွထပ္ၿပီးထူးျခားလာမယ္လို႔ေတာင္ မထင္ခဲ့ၾကဘူးမဟုတ္လား။ မြန္းက်ပ္လြန္းတဲ့အခါေတြမွာ အားခနဲ ေအာ္လိုက္ရင္ေတာင္မွ ကိုယ့္ေအာ္သံေၾကာင့္ က်ယ္ေလာင္စြာ ပဲ့တင္ထပ္ေပါက္ကြဲလာမယ့့္ အသံနက္ႀကီးအေပၚ အသံေသးေသးေလး ထပ္မံ ဖံုးအုပ္လိုက္သလိုပဲျဖစ္ေနမွာ။ ကံမေကာင္းရင္ ျပႆနာေတြ တစ္ေလွႀကီးေတာင္ တက္သြားႏိုင္ေသးတာေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ရင္လည္း ေလထဲမွာ လံုးေထြးေပ်ာက္ကြယ္ အရာထင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

အမိန္႔ေပးၿခိမ္းေျခာက္ခံခဲ့ရတဲ့ အတိတ္မ်ား။ တားျမစ္ထားတဲ့ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ား။ အဲဒီတုန္းကမ်ား ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အဖိႏွိပ္ခံခဲ့ဖူးတဲ့လူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ။ အသံမထြက္နဲ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေနဆိုတဲ့ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ိဳးကို ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာ ၾကားရလြန္းလို႔ ႐ိုးေနၾကေပမဲ့ အဲဒီတုန္းက ျဖစ္ခဲ့ရတာေတြက ႐ုပ္ရွင္ပိတ္ကားထဲမွာမွ မဟုတ္ပဲ။ အျပင္မွာ နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ ၾကံဳဆံုခဲ့ရတာမ်ဳိးဆိုေတာ့ ပိုၿပီးခါးသီးခဲ့ၾကတာေပါ့။ လႈပ္မရခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြ ကိုယ့္ပါးစပ္ေပါက္ကို ဇစ္တစ္ခုလို အတင္းဆြဲေစ့ခံထားရတဲ့ အျဖစ္ေတြ ပိတ္ထားတဲ့နားေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေလ။ အက်ဥ္းက်ပ္ဆံုးကာလမ်ားပါပဲ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ အဲဒါကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အျမဲေျခာက္လွန္႔ေနတဲ့ အတိတ္ေတြပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုအခ်ိန္က်ေတာ့ အဲဒီလို မဟုတ္ေတာ့ျပန္ဘူး။

(၂) အခုက်ေတာ့ ဒီ၀န္းက်င္ အသိုက္အ၀န္းမွာ အသံတိုးတိုးေလးကေန ပတ္၀န္းက်င္ေၾကာင့္ပဲ ပိုၿပီးက်ယ္ေလာင္လာတဲ့ အသံေတြ ျဖစ္သြားတတ္ျပန္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အက်င့္စ႐ိုက္ေတြေၾကာင့္လားေတာ့ မသိပါဘူး။ ပံုမွန္စကားေျပာသံကေန နားကြဲမတတ္ ေအာ္ဟစ္လိုက္သလို အသံေတြ ျဖစ္သြားေလ့ရွိတတ္တယ္။ တစ္စစနဲ႔ပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္က ဆူညံသံကို သိပ္ျမႇင့္တင္လိုၾကတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ေတြေပ့ါ။ သိပ္ကိုတိတ္ဆိတ္ေနရလြန္းလို႔လည္း တံု႔ျပန္မႈျပင္းထန္သလို ျဖစ္သြားရတာေနမွာပါပဲ။ ဟုတ္လားမသိဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလိုပဲ ထင္မိတယ္။ အခုဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ မလိုအပ္ဘဲနဲ႔လည္း ေနရာတကာအသံေတြက ထြက္ႏိုင္လြန္းလွတယ္လို႔ေတာင္မွ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးစျပဳေနမိၿပီ။ တစ္ဦးခ်င္းဆီက အသံေတြ၊ အုပ္စုလိုက္ေအာ္တဲ့ အသံံေတြ၊ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ပြက္ေလာ႐ိုက္ေနတဲ့ အဲဒီအသံေတြ ကြၽန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္မွာ အမ်ားႀကီးမွ အမ်ားႀကီးေပါ့။ ကိုယ့္နားထဲ မလိုအပ္ဘဲ ေရာက္လာၾက၊ လက္မခံလည္း အတင္း၀င္လာၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ခ်င္းစီကိုက ပါးစပ္တစ္ေပါက္စီနဲ႔ အားကုန္ေအာ္ဟစ္ဆူညံ ေနၾကတာဆိုေတာ့ေလ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အကုန္လံုး ဘာမွမတတ္ႏိုင္ၾကဘူး။ အေၾကာင္းျပခ်က္ မည္မည္ရရမရွိဘဲ အသံေတြထြက္ေနၾကတာ မေကာင္းဘူးလို႔ဆိုေပမဲ့ အဲဒီအသံေတြက အေပါက္ရွာၿပီး ထြက္လာၾကတာပါပဲ။ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အသံေတြကို အက်ိဳးမဲ့ ထုတ္လႊတ္ေနၾကတာလဲ ဆိုတာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း တကယ္ကို မသိပါဘူး။

ေနာက္တစ္ခုက အသံလိႈင္းေတြဟာ ေပ်ာက္ပ်က္မသြားဘဲ စၾကာ၀ဠာထဲမွာ လွည့္ပတ္စီးဆင္းေနတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္မဟုတ္လား။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ကိုယ့္ဆီက အလကား အသံေတြကို အာကာသပတ္လမ္းေၾကာင္းထဲ အမ်ားႀကီး လွည့္ပတ္စီးဆင္းေနေအာင္ ျပဳလုပ္ေနၾကတာလဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္္ စဥ္းစားေနမိေသးတယ္။ မလိုအပ္ဘဲ အသံေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနျခင္းကလည္း တကယ့္ အေႏွာင့္အယွက္ပဲေလ။ အဲဒီလို မထင္ဘူးလား။ တစ္ဆက္တည္း ေျပာရရင္ ပါးစပ္ထဲက ထြက္လာတဲ့ ပံုရိပ္ေယာင္ အညစ္အေၾကးေတြေပါ့ဗ်ာ။ ဟုတ္တယ္။ လူ႔ခႏၶာရဲ႕ ေဘးထြက္ဆိုးက်ဳိး စြန္႔ပစ္အသံေတြ၊ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ၾကားေနရတဲ့ အမိႈက္စလိုအသံေတြ တားမရဘဲ ၀င္ေရာက္လာတတ္တဲ့ အေႏွာင့္အယွက္ေတြေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္ဗ်။ လူကို ပါးစပ္ေပါက္ ေဖာက္ေပးထားတာဟာ အစားအစာ စားဖို႔အျပင္ နားေတြကို ဒုကၡေပးဖို႔အတြက္မ်ား တန္ခိုးရွင္တစ္ေယာက္ေယာက္က အပိုဖန္ဆင္းေပးခဲ့တာလား ဆိုတာကိုပါ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ဆက္သြယ္စရာ ပါးစပ္ေပါက္၊ နားေပါက္ပါလာတဲ့ လူသားဟာ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ဒုကၡေပးဖို႔သာ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး အဲဒီအေပါက္ေတြနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္႐ႈပ္ေနေတာ့တာပါပဲ။ မဟုတ္ဘူးလား။ ေဘးနားက ဆူညံပြက္ထေနတဲ့ မီးစလိုအသံေတြက ဒီနားထဲကိုပဲ တားမရဆီးမရ ၀င္ခ်လာတာေလ။ နားတစ္ဖက္စီမွာ တံခါးတစ္ခ်ပ္စီ ပါမလာတာကိုေတာ့ အဲဒီဖန္တီးသူကို စိတ္ဆိုးေနမိတယ္။ တကယ့္ကို ေထာ္ေလာ္ကန္႔လန္႔ႏိုင္ၿပီး စလြယ္ႏိုင္တဲ့ဖန္တီးမႈပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ မေတြးဘဲ မေနႏိုင္ဘူး။

(၃) ၾကည့္ဦးေလ။ ဦးေခါင္းလို႔ေခၚတဲ့ ခပ္မာမာအရာႀကီးဟာ အစကေတာ့ အုန္းသီးတစ္လံုးလို အလံုးလိုက္ႀကီးပဲျဖစ္မယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ထင္တာပဲ။ အထဲမွာ ထည့္ထားခ်င္တဲ့ တန္ဆာပလာေတြကို အျပင္လွပ္ထားခ်င္လို႔သာ ခြဲတန္တာခြဲ၊ ေဖာက္တန္တာေဖာက္ လုပ္ထားရတာျဖစ္မွာပါ။ လူသားရဲ႕ ပံုပန္းသဏၭာန္ဟာ အဲဒီလို အေလာတႀကီးႏိုင္ခဲ့တယ္။ မေသသပ္တဲ့ လွီးျဖတ္မႈေတြ ေဖာက္ထုတ္မႈေတြကို လုပ္ခံခဲ့ရတယ္။ အခ်ိန္ယူ စနစ္တက် ဖြဲ႕စည္းထားပံုမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ လူဆိုတဲ့ သတၱ၀ါေတြကို တစ္ပံုစံတည္း ဖန္တီးခဲ့တယ္ေလ။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲဒီေလာက္ အေရးတႀကီးပံုစံနဲ႔ ဖန္တီးခဲ့တာတဲ့လဲ။ ဘာျဖစ္လို႔မ်ား အဲဒီေလာက္ ၿပီးစလြယ္ႏိုင္ခဲ့တာလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေမးၾကည့္ခ်င္မိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ကိုက ဖန္တီးခံထားရတဲ့ အရာတစ္ခုပဲဆိုေတာ့ ခြန္းတံု႔ျပန္လို႔မရဘူး ျဖစ္ေနခဲ့တာေပါ့။ ဘယ္တတ္ႏိုင္ပါ့မလဲ။ လြန္သြားလို စူးခြၽန္တစ္မ်ဳိးနဲ႔ ဦးေခါင္းခြံရဲ႕ ေဘးႏွစ္ဘက္ကို ထိုးေဖာက္လွည့္လိုက္တယ္။ ျပန္႔ကားလာတဲ့ အသားပိုအစေတြနဲ႔ အဲဒီအေပါက္ႀကီးဟာ နားဆိုတာႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခါ အျပင္ကအသံေတြ ခႏၶာကိုယ္ထဲ ၀င္ေရာက္လာေတာ့တာေပါ့။ ၿပီးေတာ့ ျပန္ထြက္မသြားပဲ စိတ္မွာကပ္လို႔ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ပါလာေနခဲ့တာပါပဲ။

အခုဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ပတ္၀န္းက်င္ လမ္းေတြေပၚက လွ်ံတက္လာတဲ့ အသံေတြက ကြၽန္ေတာ္တို႔နားေတြထဲကို တားမရဆီးမရ ေရာက္လာေနၾကၿပီေလ။ ေဘး၀ိုင္းက ဆူညံေနတဲ့ စကားေျပာသံေတြဟာ အတားအဆီးမဲ့စြာ အၾကားအလပ္မရွိေအာင္ ခုန္ထလာတယ္။ မ႑ာပ္ကထြက္လာတဲ့ က်ယ္ေလာင္တဲ့ သီခ်င္းသံေတြဟာ အရင္ဆံုးတိုက္ခန္းနံရံကို ထိမွန္ပါတယ္။ အဲဒီကမွ တံခါးကို တင္းတင္းေစ့ထားလည္း ကြၽံၿပီး ၀င္ေရာက္လာျပန္တာေပါ့။ အိမ္နံရံကိုေတာင္ ေဖာက္၀င္လာတဲ့ တုန္ခါစူးရွတဲ့ က်ယ္ေလာင္သံေတြ နားထဲ အတင္း၀င္ေရာက္လာတဲ့အခါ အိမ္ကေလးဟာ တုန္ခါလန္႔ဖ်ပ္ေနပါေတာ့တယ္။ ေၾကာက္႐ြံ႕ေနၾကေလရဲ႕။ လမ္းမေတြေပၚ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့အသံေတြ။ အိမ္ကေလးထဲကတစ္ဆင့္ ျပန္ကန္ထြက္ေနတတ္တဲ့ ကေလးငယ္ေတြရဲ႕ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုသံမ်ား။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔နားေပါက္ေတြ တစ္စစ ႀကီးမားျပန္႔က်ဲလာေနၿပီ။

(၄) ဟိုအရင္အတိတ္ကာလေတြမွာ ေထာင္ထားခဲ့ဖူးတဲ့ သတိေပးဆိုင္းဘုတ္ေတြဟာ အသက္မဲ့စြာ လမ္းမေပၚမွာ က်န္ခဲ့ေလရဲ႕။ အခုဆို လမ္းေတြေပၚက ေဆာင္ပုဒ္မ်ား၊ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား၊ အရာမထင္ေသာ ေဆးသားမ်ား ပ်က္ျပယ္စျပဳေနၿပီေပါ့။ ဟြန္းမတီးရဆိုတဲ့ လမ္းမေတြေပၚမွာ ကားေတြက်ပ္ညပ္လို႔။ ကားေပၚက ထိန္းခ်ဳပ္ထားရတဲ့ ေဒါသေတြက လမ္းမေပၚ က်ဲျပန္႔လို႔ေနခဲ့တယ္။ ေလေအးေပးစက္ ဖြင့္ထားေပမဲ့ ဇိမ္ခံကားေပၚက ပူေလာင္ေနတဲ့မ်က္ႏွာေတြ။ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုး တစ္လံုးလို တို႔ထိလိုက္တာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ေပါက္ကြဲသြားေတာ့မယ့္ တဒဂၤေတြလမ္းမေပၚ အတင္းစုျပံဳတိုးေ၀ွ႔ေနၾကၿပီေပါ့။ ဟိုးအေ၀းေနရာေတြကလည္း သူသူကိုယ္ကိုယ္ ၾကားႏိုင္ေလာက္တဲ့ အသံေတြနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ ေပါက္ကြဲေနၾကပါၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး မၾကားခ်င္လို႔မွ မရေတာ့တာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အသံေတြအကုန္လံုးကို နားမေထာင္ခ်င္လို႔မွ မရေတာ့တာ။ အသံေတြက ထိန္းခ်ဳပ္ခံခဲ့ရလြန္းလို႔ လွ်ံထြက္လာၿပီမဟုတ္လား။ အဲဒါ႐ုန္းကန္သံမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ေတာင္းဆိုမႈေတြပါပဲ။

အခုဆို ဆူညံသံ မထြက္ဖို႔အတြက္ အနိမ့္ဆံုး တားျမစ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ ဟြန္းမတီးရဆိုတဲ့ စာသားေတြ၊ စကားကို က်ယ္ေလာင္စြာ မေျပာရဆိုတာေတြဟာ ခ်ဳိးေဖာက္မႈ အမ်ားဆံုးခံေနရတဲ့ ဥပေဒသမ်ားျဖစ္လာပါၿပီ။ အခု ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေနၾကတဲ့ ေနရာကလည္း စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့အျဖစ္ဆံုး ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုပဲ ဆိုေတာ့ေလ။ ဘာေျပာၾကလဲဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ စည္းကမ္းမရွိလို႔ကို မတိုးတက္တာပါတဲ့။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီလိုမထင္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို စည္းကမ္းရွိေအာင္မွ မထားခဲ့ၾကဘဲနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က စည္းကမ္းရွိခ်င္လို႔ ဘယ္ရပါ့မလဲ။ မဟုတ္ဘူးလား။ နားေတြဆိုတာ ပြင့္လ်က္နဲ႔ အျမဲဒုကၡတရား ထင္ရွားျပေနတဲ့ အရာေတြေလ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘာမ်ားတတ္ႏိုင္ခဲ့လို႔လဲ။ တိတ္ဆိတ္ဖို႔အတြက္ တားျမစ္ထားတဲ့ အရာအားလံုးဟာ ေပါက္ကြဲေစတတ္တဲ့ ပစၥည္းေတြျဖစ္ေနခဲ့တာကေတာ့ အံ့ၾသစရာ ပိုမေကာင္းလြန္းဘူးလား။

ေလာကမွာ ကိုယ္ေတြဥာဏ္မမီတဲ့ ကိစၥေတြကလည္း အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ တခ်ဳိ႕အရာေတြကေတာ့ သိဖို႔ေတာင္ မလိုအပ္တဲ့ အရာေတြေပါ့။ တစ္ကိုယ္စာ ေနရာကြက္ကြက္ကေလးကေန ဆန္႔ထြက္ဖို႔ သံသရာရွည္ေစတဲ့ အေၾကာင္းေတြဆိုတာကေတာ့ ရွိၿပီသားပဲေလ။ ဒါေပမဲ့လည္း အေ၀းႀကီးကို အဆံုးထိ ၾကည့္စရာမလိုပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔မွာ ေရြးခ်ယ္စရာ လမ္းမွမရွိေတာ့တာ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ လတ္တေလာ ခံစားခ်က္နဲ႔ ေနာက္တစ္ဘ၀ထိ ၾကည့္ေနလို႔မွ မရေတာ့တာ။ စိတ္ထဲမွာကို ျဖစ္ေနပ်က္စီးေနတဲ့ တရားဓမၼေတြဟာ လက္ရွိဘ၀မွာကို ျမင္ေနရတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုး တိတ္ဆိတ္တုန္းက တိတ္ဆိတ္စြာ ေနခဲ့ၾကၿပီးၿပီ မဟုတ္လား။ အခုက်ေတာ့ လမ္းမေတြေပၚ အသံေတြ ျပန္႔က်ဲစဥ္ထြက္လို႔ လာေနျပန္ၿပီေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္။ အသံေတြတိတ္သြားေအာင္ ခ်က္ခ်င္းႀကီးေတာ့ ဘယ္လုပ္လို႔ရပါ့မလဲ။ အသံေတြထြက္ေနတာေတြကိုလည္း အျပစ္သိပ္ေျပာလို႔ မရဘူးေလ။ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခုထက္ပိုၿပီး အလုပ္ကို ပိုမိုႀကိဳးစားလုပ္ၾကရဦးမွာပါ။

April 17, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.