<

ထမင္းေပါင္းစားျခင္း

“ခင္မာစန္းေရ စားမယ္။ စန္းေဌး၊ တင္မာ လာၾကေတာ့”

ငယ္စဥ္ မူလတန္းႏွင့္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀မ်ားမွာ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆိုလွ်င္ ရပ္ကြက္ထဲက ေဆာ့ေဖာ္ေဆာ့ဖက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္အတူ ထမင္းစုစားၾကဖို႔ ေဆာ္ၾသလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ေဘးပတ္ပတ္လည္အိမ္ေတြမွာ ကိုယ္ႏွင့္ရြယ္တူဆိုလို႔  မိန္းကေလးေတြခ်ည္းပဲရွိသည္ဆိုေတာ့ မိန္းကေလးမ်ားႏွင့္ပဲ အေပါင္းအသင္းလုပ္ရသည္ေပါ့ေလ။

ခင္မာစန္းက အိမ္ေတာင္ဘက္ကပ္လ်က္က ဦးစပ္ဘိုႏွင့္ ေဒၚေအးလိႈင္တို႔၏ ႏို႔ညႇာသမီးျဖစ္ၿပီး အရပ္အေခၚ စန္းေဌး၊ ေက်ာင္းနာမည္ ခင္စန္းေဌးက ေခါင္းရင္းအိမ္မွ ဦးေအးေရွာင္ႏွင့္ ေဒၚခင္ၾကည္၏ သမီးႀကီးျဖစ္သည္။ တင္မာေခၚ တင္တင္မာကေတာ့ အိမ္ေရွ႕မ်က္ေစာင္းထိုးက ဦးဖိုးၿမိဳက္ႏွင့္ ေဒၚရႊင္တို႔၏ သမီးငယ္ ျဖစ္ပါ၏။ တစ္ခါတစ္ရံ ခင္မာစန္းတို႔အိမ္ေတာင္ဘက္က ႏြဲ႕ယဥ္ႏွင့္ စန္းေဌးတို႔အိမ္ေခါင္းရင္းက စန္းစန္းဦး ေခၚ စန္းဦးလည္း ပါလာတတ္သည္။

စန္းေဌးႏွင့္ စန္းဦးကအလယ္တန္းအဆင့္ထိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့ဖူးၿပီး ႏြဲ႕ယဥ္ႏွင့္ ခင္မာစန္းက မိဘတို႔၏ စီးပြားေရးအေျခအေနအရ မူလတန္းမွာပင္ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရေလသည္။ တင္မာကေတာ့ ေက်ာင္းတက္သံမၾကားခဲ့ဖူး။ ကေလးဘ၀မွာေတာ့ ေက်ာင္းတက္ျခင္း၊ မတက္ျခင္းက အတူတူေဆာ့ၿပီး ထမင္းေပါင္းစားျခင္းေလာက္ အေရးမပါခဲ့ပါေခ်။

ငယ္စဥ္က အခုလိုအၿပိဳင္အဆိုင္ေခတ္ မဟုတ္ေသးသည္မို႔ စာေမးပြဲနီးမွသာ စာက်က္ၾကၿပီး က်န္သည့္ရက္ေတြကေတာ့ အိမ္စာေလးလုပ္ၿပီးလွ်င္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစုၿပီး တစ္ေနကုန္ တစ္ေနခန္း ေဆာ့ျဖစ္သည္မ်ားပါ။ ညဘက္ေတြမွာ ေညာင္ပင္တေစၦတို႔၊  ထုပ္ဆီးတိုးတို႔၊ မစာဥတို႔၊ ဒီထိုးတာတို႔ ကစားေလ့ရွိၿပီး ေန႔ဘက္ေတြမွာေတာ့ ဖန္ခံု၊ ဇယ္ခတ္၊ မန္က်ည္းေစ့က်င္းေတာက္ႏွင့္ ခြက္ပစ္တူးတူတို႔ ကစားျဖစ္သည္။ ေဆာ့လိုက္၊ စားခ်ိန္ရာက္ရင္ စားလိုက္ျဖင့္ ကေလးဘ၀ကို လြတ္လပ္မႈအျပည့္ျဖင့္ ေသာကကင္းစြာ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကပါ၏။

ထမင္းစားခ်ိန္မွာေတာ့ ေစာေစာကလိုပင္ ဟိုေခၚဒီေခၚ လူစုၿပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ၀ိုင္းဖြဲ႕ကာ ထမင္းစားျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က “ထမင္းေပါင္းစားရေေအာင္ေဟ့” ဟုဆိုလိုက္သည္ႏွင့္ ကိုယ့္အိမ္ကခ်က္သည့္  ဟင္းေလးေတြ ကိုယ္စီယူလာၿပီး သူ႕ဟင္းကိုယ့္ဟင္း နည္းနည္းစီ ေ၀မွ်ကာစားၾကသည္။ လူႀကီးေတြ အလုပ္႐ႈပ္သည့္ မိုးရာသီႏွင့္ ေဆာင္းရာသီမွာအသားဟင္း၊ ငါးဟင္းတို႔ျဖင့္ စိုစိုဖတ္ဖတ္ရွိေသာ္လည္း အလုပ္ပါးသည့္ ေႏြရာသီမွာေတာ့ ငါးပိခ်က္၊ ငါးပိဖုတ္၊  ငါးပိရည္က်ိဳ၊ ငံျပာရည္ခ်က္၊ ခရမ္းသီးေျခာက္ခ်က္၊ မွ်စ္စို႔ေျခာက္ခ်က္၊ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းႏွင့္ ပဲတို႔ကိုသာ သူ႕အိမ္ႏွင့္ကိုယ့္အိမ္လက္ရာခ်င္း ယွဥ္စားရသည္ကမ်ားပါ၏။ ဟင္းမေကာင္းေစကာမူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေျပာရင္း၊ စားရင္းဆိုေတာ့လည္း ထမင္းမၿမိန္သည္က ရွားပါသည္။

ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မ်ားမွာေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ႏွင့္အတူ တျခားရပ္ကြက္မွ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားပါ ပါသျဖင့္ လူပိုစံု၏။ မ်ားေသာအားျဖင့္  ေန႔လယ္ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းေရွ႕ ကုကၠိဳပင္ႀကီးေအာက္က ဒံုးဒုတ္ေခၚ ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာစားျဖစ္ၾကသည္။ အစ္မႏွင့္အစ္ကိုတို႔၏ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ကိုယ္ႏွင့္သိပ္ၿပီး ရင္းႏွီးမႈမရွိသျဖင့္ စန္းေဌးတို႔၊ တင္မာတို႔ႏွင့္ စားသေလာက္ ေပ်ာ္ဖို႔မေကာင္း။ တစ္ခါတစ္ေလ အသားမစားသူႏွင့္ေတြ႕လွ်င္ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရေသးသည္။ ၾကည့္ေလ။ ၀က္သားမစားဘူးဆိုလို႔ ေကာ္တာပဲဟု ေတြးေနစဥ္မွာ “အဆီမစားတာအသားေတာ့ စားတယ္” ဟူသည့္ စကားသံေၾကာင့္ ငါလည္း အစက ၀က္သားမစားဘူးေျပာခဲ့ရရင္ အေကာင္းသားဟု ေတြးမိခဲ့ေသးသည္။

မႏၲေလးေဆးေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းတက္စဥ္ကာလမ်ားကေတာ့ ထမင္းေပါင္းစားတာ မဟုတ္ေပမယ့္ နီးစပ္ရာအတန္းတူ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစားပြဲတစ္ခုမွာ စုထိုင္ကာအေဆာင္ ထမင္းဟင္းကို အၿပိဳင္အဆိုင္ အားေပးခဲ့ၾကသည္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္အိမ္က ဟင္းေရာက္လာလွ်င္ေတာ့ ထမင္း၀ိုင္းကပိုၿပီး စိုစိုျပည္ျပည္ ျဖစ္လာသလိုထမင္းလည္း ထပ္ၿပီးထည့္ရတတ္ပါသည္။ ျမစ္ငယ္က သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ အျခားသူငယ္ခ်င္းအိမ္က ပို႔လိုက္သည့္ အသားေၾကာ္ကို တစ္တံုးမက စားလိုလွ်င္ ရတနာသံုးပါးဆိုၿပီး ခပ္တည္တည္ စားတတ္ေလသည္။ အနေႏၲာ အနႏၲငါးပါးအထိ တက္မသြားလို႔ ေတာ္ေပေသး၏။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ အပိုင္း (က) အေရာက္မွာ ကြင္းဆင္းေလ့လာေရးခရီးစဥ္အတြက္  မဲႏိႈက္ေတာ့ ေကာလင္းမဲေပါက္သည္။ သရဲေျခာက္သည္ဆိုေသာ သံဃာေဆာင္မွာ အဖြဲ႕ကို ႏွစ္ျခမ္းခြဲၿပီး တစ္ျခမ္းမွာ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္၊ က်န္တစ္ျခမ္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေယာက်္ားေလးသံုးေယာက္ကို ေနရာခ်ေပး၏။ ကြၽန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႕၏ ဂီတာသံ၊ သီခ်င္းသံေတြက ပရိတ္ႀကီး ၁၁ သုတ္ထက္မ်ားပိုၿပီး စြမ္းေလသလားမသိ။ တစ္ခါမွ်ပင္ သရဲအေျခာက္ မခံခဲ့ရ။

ေနေရးမပူရေပမယ့္ စားေရးအတြက္ကေတာ့ အဖြဲ႕လိုက္ ေစ်းသြားကာမိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္က ထမင္းဟင္းခ်က္၊ ေယာက်္ားေလးမ်ားက လိုတာေလးေတြ ကူလုပ္ေပးေပါ့ေလ။ ပထမရက္မွာ ေဒသထြက္ ဆန္ခပ္ေစးေစးေၾကာင့္  စားရတာ အဆင္မေျပေသာ္ျငား ေနာက္ရက္ေတြမွာ ေရႊဘိုဆန္ေျပာင္းခ်က္စားေတာ့ အဆင္ေျပပါ၏။ အိမ္ကထည့္ေပးလိုက္သည့္ ဟင္းဘူးမ်ားႏွင့္ သူတို႔ ႀကိဳးစားပမ္းစားခ်က္ထားသည့္ ဟင္းပူပူေႏြးေႏြးေလးေတြ ေပါင္းလိုက္သည့္အခါမွာေတာ့ စားရသည္မွာ လွ်ာလည္သြားေလသည္။

လား႐ိႈးမွာ အလုပ္သင္ဆင္းေတာ့ ကံေကာင္းစြာပင္ အတန္းတူ ေက်ာက္မဲသူတစ္ေယာက္ႏွင့္ လူနာေဆာင္ တစ္ေဆာင္တည္းက်၏။ လား႐ိႈးက သူ႔ဦးေလးစာေရးဆရာ ဆရာ၀န္ႀကီးတစ္ေယာက္၏ အိမ္မွာေနသည္မို႔ ထမင္းဟင္းေတြ၊ မုန္႔ေတြကို မွန္မွန္ေလး အားေပးခြင့္ရသည္။ သူ႔ဦးေလးပိုင္ မွန္လံုကားေလးျဖင့္ မန္ဆန္ေရတံခြန္ အပါအ၀င္ လား႐ိႈး၀န္းက်င္က အထင္ကရေနရာမ်ားကို လည္ပတ္ရာမွာလည္း စားဖို႔အတြက္ပါ ခ်ဳိင့္ႀကီးခ်ဳိင့္ေသးမ်ားျဖင့္ တစ္ခါတည္း သယ္လာတတ္သည္မို႔ အညာစကားျဖင့္ ေျပာရေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လွ်ာေတြ ‘ေခြး ဘုရားပြဲ ေတြ႕သကဲ့သို႔’ ျဖစ္ခဲ့ပါ၏။

ေျမာင္းျမမွာ လက္ေထာက္ဆရာ၀န္အျဖစ္ တာ၀န္က်ေတာ့ ၀န္ထမ္းအိမ္ရာ မရွိသျဖင့္ အထူးကုဆရာ၀န္မ်ား အပါအ၀င္ ဆရာ၀န္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဆရာမအခ်ဳိ႕ကို လူနာသိပ္ မရွိသည့္ ေဆး႐ံုကအခေပးခန္းမွာေပးေနစဥ္ ကလည္း ေပါင္းစားတာမဟုတ္ေပမယ့္ ထမင္းဟင္းကို ကိုယ့္ဘာသာခ်က္ၿပီး ဟင္းေတြအျပန္အလွန္ လဲလွယ္ကာစားခဲ့ဖူးသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းႀကိဳက္မွန္းသိသျဖင့္  ကပ္လ်က္အခန္းမွ သူနာျပဳဆရာမေလးက ခ်ဥ္ရည္ဟင္းခ်က္သည့္အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို မပ်က္မကြက္ ေပးေလ့ရွိသည္။ ယခုအခါ မေလးရွားေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည့္ အိုဂ်ီအစ္မတစ္ေယာက္ႏွင့္ ဟင္းသာမက သီခ်င္းေခြခ်င္းလဲၿပီး နားေထာင္ခဲ့ဖူး၏။ ရန္ကုန္သူ အိုဂ်ီႀကိဳက္သည့္ ထိုစဥ္ကနာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္၏ သီခ်င္းေတြကိုဘယ္လိုမွ ကြၽန္ေတာ္ နားေထာင္လို႔ မရခဲ့သလို ကြၽန္ေတာ္၏  ‘ေမ့ကြက္ကိုရွာ’ အပါအ၀င္ ေခတ္ေဟာင္းသီခ်င္းမ်ား စုေပါင္းထားသည့္ လက္ေရြးစင္ သီခ်င္းေခြကိုလည္း အိုဂ်ီက “ဘာႀကီးမွန္းလဲ မသိဘူး” ဟု ခ်ီးမြမ္းေထာမနာျပဳပါသည္။ ရန္ကုန္နားႏွင့္ အညာနား ဒီေလာက္ေတာ့ ကြာမွာေပါ့ေလ။

မိုးကုတ္ေဆး႐ံုမွာေတာ့ တစ္လတစ္ခါ  ထမင္းေပါင္းစားျဖစ္ပါသည္။ သူနာျပဳဆရာ မႀကီးေဒၚခင္ေလးျမင့္ႏွင့္ ေဒၚညိဳတို႔၏ လက္ရာက ေကာင္းလွသလိုအထက္တန္းသူနာျပဳ  ဦးတင္ေဆြေအးကလည္း ဟင္းခ်က္မေခလွပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဟင္းခ်က္ေကာင္းသည့္  လူပ်ဳိႀကီးကို ခ်က္ေကြၽးမည့္သူမရွိတာ ျဖစ္မည္ ထင္ပါ၏။ မိုးကုတ္အလွဴပြဲေတြမွာေကြၽးသည့္  ဟင္းေတြကအလြန္တရာအစပ္တည့္လွသလို ဘယ္ေလာက္စားစားမတင္းတိမ္ႏိုင္သျဖင့္ စားၿပီးသည့္အခါ ထမင္း၀ိုင္းမွ မနည္းထယူရပါ၏။

လြိဳင္ေကာ္မွာေတာ့ ဖ်ားနာေဆာင္မွာ ထမင္းေပါင္းမစားျဖစ္ေပမယ့္ ကေလးအထူး ကုဆရာ၀န္ခြင့္ျဖင့္ ခရီးထြက္သည့္ အခါမ်ဳိးေတြမွာ ကေလးေဆာင္ဘက္ ကူးၿပီးကေလး လူနာမ်ားကို ၾကည့္ေပးရသည္။ ဒီလိုအခါ မ်ဳိးေတြမွာငါးဒုကၡတို႔ အင္းစတိုင္လ္ေဆးခါးႀကီး ဟင္းရည္တို႔ျဖင့္ လွ်ာအရသာထူးခဲ့ဖူးသည္။  ငါးကိုဗိုက္ခြဲကာအဆာပလာေတြ ထည့္ၿပီး ႏွီးႀကိဳးေလးျဖင့္ခ်ည္ကာေပါင္းထားသည့္ ငါးဒုကၡက လိြဳင္ေကာ္ဟင္းထုပ္ႏွင့္ ကယား၀က္အူေခ်ာင္းတို႔လိုပင္ ထူးျခားေကာင္းမြန္သည့္  အစားအေသာက္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ပါ၏။

ဒီဘက္ပိုင္းႏွစ္ေတြမွာေတာ့ ေပါင္းစားသည့္ ထမင္း၀ိုင္းမ်ား၏ ေနရာကို ညစာစားပြဲမ်ားက အစားထိုးလာၾကသည္။ အခ်ဳိ႕ပြဲေတြမွာ အေဖ်ာ္ယမကာေတြ ပါသည္။ အခ်ဳိ႕ပြဲမ်ားမွာေတာ့ သီဆိုဟစ္ေၾကြးသံမ်ား။ ထမင္း၀ိုင္းပံုစံ ေျပာင္းသြားသလို အစားအေသာက္မ်ားသည္လည္း အရသာကြဲျပားသြား၏။ ညစာစားပြဲေတြမွာ ငါးပိဖုတ္မရွိ။ သရက္သီးတို႔စရာမရွိ။ ငါးေျခာက္ဖုတ္ မရွိ။ ပဲဟင္းခ်ိဳ မရွိ။ ငါးေလးအိုးကပ္ခ်က္ မရွိ။ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ ခ်ဥ္ရည္ဟင္း မရွိ။ ပဲေရပြေၾကာ္ မရွိ။ င႐ုပ္သီးေထာင္း မရွိ။

ယခုအခါ အိမ္ေထာင္ရက္သားက်ကာ သားသမီးမ်ားပင္ လူပ်ဳိေပါက္၊ အပ်ဳိေပါက္အရြယ္ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည့္ စန္းေဌးတို႔၊ ခင္မာစန္းတို႔ကို သတိရသလို လယ္ၾကမ္းငါးပိကို လြမ္းသည္။ ေဒၚခင္ၾကြယ္ေဌးတို႔၊ မိုးသႏၲာတို႔၊ မဘုတ္ဆံုတို႔၊ မႏွင္းတို႔ကိုသတိရသလို ႏုႏုရြရြ မိုးကုတ္လက္ဖက္ညြန္႔ေလးမ်ားႏွင့္ အစပ္အဟပ္တည့္သည့္ မိုးကုတ္ဟင္းလ်ာတို႔ကို လြမ္းသည္။ ဖိုးမူႀကီးတို႔၊ မေဌးျမာတို႔ကို သတိရသလို လိြဳင္ေကာ္ဟင္းထုပ္ႏွင့္ ကယား၀က္အူေခ်ာင္းကို လြမ္းသည္။

အညာစာကိုလြမ္းရင္း၊ မိုးကုတ္လက္ဖက္ကိုလြမ္းရင္း၊ ကယားဟင္းထုပ္ကို လြမ္းရင္းအခြင့္ၾကံဳလွ်င္ေတာ့ ခ်စ္ရသူမ်ား၊ ခင္ရသူမ်ားႏွင့္ တစ္၀ိုင္းတည္းထိုင္ကာ ပကာသနသေဘာမပါသည့္ သဘာ၀ေတာစာေလးမ်ားကို အားပါးတရစားသံုးကာ လြမ္းသမွ် ေျပခ်င္ပါေသးသည္။

April 11, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.