w အေျပာင္းအလဲကို လိုခ်င္သည္ - Eleven Media Group <

အေျပာင္းအလဲကို လိုခ်င္သည္

နံနက္စာ စားအၿပီး တယ္လီဖုန္းသံၾကားရလို႔ နားေထာင္လိုက္ေတာ့ အိမ္ရွင္ဆီက ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီလထဲ မေခၚပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းေပမယ့္ မျပည့္ေတာ့ၿပီ။ အိမ္အငွားစာခ်ဳပ္ ရက္ေစ့ခါနီးတိုင္း ရင္ထဲတထိတ္ထိတ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္ျဖစ္ေနရတဲ့ အခိ်န္ေတြက ၾကာရွည္လွပါတယ္။ အိမ္တစ္ခါငွား ေျခာက္လစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ၿပီးရင္ေတာ့ အခ်ိန္က အကုန္ျမန္လိုက္တာလို႔ ညည္းရင္း မၾကာခင္ ေနာက္ေျခာက္လ စာခ်ဳပ္ကာလ ေရာက္ေတာ့တာပါပဲ။

စာခ်ဳပ္ေစ့ေပမယ့္ ဖုန္းမေခၚရင္ ေအးေအးေဆးေဆးမွ ေနာက္ထပ္စာခ်ဳပ္နဲ႔ ပိုက္ဆံကို လာယူမယ့္သေဘာ ျဖစ္တယ္။ ခုေတာ့ စာခ်ဳပ္မေစ့ခင္ တစ္လေက်ာ္ ႀကိဳဆက္ကတည္းက အိမ္ေျပာင္းခိုင္းေတာ့မယ္ဆိုတာ သိႏွင့္ၿပီးေနၿပီေလ။

ဒီတိုက္ခန္းေလးက သားငယ္ရဲ႕ ဆရာမ နယ္ေျပာင္းသြားလို႔ငွားေတာ့ အသိပြဲစားက တစ္ဆင့္ အငွားခ်ခဲ့တာပါပဲ။ အိမ္ငွားဖို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ေတာ့မွ သားဆရာမမွန္း သိၾကပါတယ္။ ဆရာမရဲ႕ တခ်ဳိ႕ မသယ္ႏိုင္တဲ့ပစၥည္းေတြလည္း ထားခဲ့ခ်င္တာနဲ႔ အေတာ္ပါပဲေလ။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ ပြဲစားကို ထုံးစံအတိုင္း လခတစ္၀က္စာ ေပးခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ ေျခာက္လေနေတာ့ ဆရာမက ဖုန္းဆက္ၿပီး ပြဲစားနဲ႔ ဘာမွ မေျပာခိုင္းဘဲ စာခ်ဳပ္ကို ရက္စြဲတိုးဖို႔ ေျပာပါတယ္။ အဲဒီလိုလုပ္ေပမယ့္ ပြဲစားက တက်ီက်ီ လာေတာင္းေနလို႔ နားၿငီးတာနဲ႔ သုံးေသာင္း ထုတ္ေပးလိုက္ရပါေသးတယ္။ တကယ္တမ္း အိမ္အသစ္ေျပာင္းမယ္ဆိုလည္း ဒီပြဲစားေတြကိုပဲ ျပန္ခ်ိတ္ရတာပါပဲ။ ဒီဆရာမတိုက္ခန္းေလးမွာ သံုးႏွစ္ေလာက္ ေနခဲ့ရတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။ ကိုယ္ေတြ ေနခဲ့သမွ် တစ္ႏွစ္နဲ႔ ေျပာင္းရ တစ္ႏွစ္ခြဲနဲ႔ ေျပာင္းရနဲ႔ ေက်ာင္းၿပီးကတည္းက အိမ္ေပါင္း၂၀ အေက်ာ္မွာေတာ့ ထပ္မေရတြက္ေတာ့ၿပီ။

အိုးအိမ္နံျဖစ္တဲ့ တနဂၤေႏြၿဂိဳဟ္က ညံ့တယ္ဆိုၾကတာပဲေလ။ ဘာၿဂိဳဟ္ ေကာင္းေကာင္း မေကာင္းေကာင္း ကိုယ္ရွာမွ ေနစရာ အိမ္ရမွာမို႔ အိမ္ရွာထြက္ရပါေတာ့မယ္။

ဖုန္းစာအုပ္ေတြထဲက ပြဲစားေတြရဲ႕ လိပ္စာေတြ ျပန္ဆက္ၿပီး ေမးျမန္းေတာ့ တခ်ဳိ႕ကလည္း လက္ငင္းငွားစရာက မရိွေသးတဲ့။ နီးစပ္ရာ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ တေပါင္း တန္ခူးမွာ ငွက္ေတာင္ အသိုက္မေျပာင္းေကာင္းဘူး ေျပာၾကေလရဲ႕။ ငွက္က သူ႔ဘာသာ ေျပာင္းေျပာင္း မေျပာင္းေျပာင္း ပူစရာမလို။

လူေတြလို အိမ္လခလည္း မေပးရ၊ ေက်ာင္းေနတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ ေက်ာင္းနီးလား ၾကည့္စရာမလို၊ ႐ုံးသမားေတြ ေစ်းနီးလား ကားမွတ္တိုင္နီးလား လူႀကီးအတြက္ အထပ္ျမင့္တက္ရမလား ၾကည့္ဖို႔လိုတာ မဟုတ္။ ကိုယ့္မွာ ဒီေနရာက ဆင္းရင္ ကေလးေတြနဲ႔ ေနစရာက မရိွ။ ကပ္ေနစရာ အမ်ဳိးဘုန္းႀကီးလည္း မရိွ။ အမ်ဳိးထဲမွာကိုပဲကိုယ္က ပထမဆုံး ရန္ကုန္မွာ ေျခခ်တဲ့သူဆိုေတာ့ ေတာကအမ်ဳိးေတြကေတာ့ ကိုယ့္ကို လေပၚေျခခ်တဲ့ နီးလ္အမ္းစထေရာင္းေလာက္ကို အထင္ႀကီးၾကေလရဲ႕။

ပြဲစားနဲ႔ အိမ္ၾကည့္မယ္လို႔ ခ်ိန္းေတာ့ သားေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ ညေနဘက္ကို သားအမိအတူ သြားၾကတယ္။

လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး ခဏေစာင့္ဦးဆိုရင္း ေနာက္ပြဲစားတစ္ေယာက္ကို ခ်ိတ္ေနပါတယ္။ ဒီနယ္အပိုင္ ပြဲစားလာေတာ့မွ သူ႔ေသာ့နဲ႔ တိုက္ခန္းကို  လိုက္ျပပါတယ္။ တက္ရတာ ခုနစ္လႊာထိပ္ဆုံးအထိ ေဟာဟဲဆိုက္ေရာ။ ကိုယ္ေနတာက အလြန္ဆုံး ငါးလႊာကိုး။ ေနရာေလးကေတာ့ မဆို၊ ေအာက္ဆင္းရင္ လမ္းမႀကီးေပၚက ကားဂိတ္နဲ႔ ကပ္လ်က္သားပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အိမ္ေရွ႕ထြက္ၾကည့္ေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ လမ္းမဘက္ျခမ္းမွာ အမ်ားသုံး အိမ္သာကို ေတြ႕ေနရတာက စိတ္ထဲတစ္မ်ဳိး ျဖစ္မိပါတယ္။ တိုက္ခန္းေတြကေတာ့ ထူးမျခားနားပါပဲ။ ပြဲစားကေတာ့ အျမန္စရန္ခ်ဖို႔ တိုက္တြန္းေလရဲ႕။ ခုစဥ္းစားေနရင္ ေနာက္လူဆီ ပါသြားမယ္ဆိုတာလည္း ေျပာပါတယ္။ ခက္တာက ဒီတိုက္ခန္း အတက္ေလွကားရဲ႕ ေဘးေျမညီထပ္က ဂရင္း႐ိြဳင္ရယ္ နာမည္တပ္ထားတဲ့ အရက္ဆိုင္ေတြ႕ခဲ့တာလည္း ထည့္စဥ္းစားမိတယ္။ ကိုယ္ေတြ အိမ္ျပန္ေနာက္ က်တဲ့အခ်ိန္မွာ စားပြဲေတြ အျပင္ထုတ္ထားတဲ့ အရက္ဆိုင္ေဘးက ျဖတ္ရမွာေလ။ သားေတြအတြက္လည္း မေကာင္းပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ တိုင္ပင္ၿပီးေနာက္မွ အေၾကာင္းျပန္မယ္လို႔ ေျပာခဲ့ရပါတယ္။

ေနာက္တစ္ပတ္ေလာက္မွာ အိမ္တစ္အိမ္ကို ၾကည့္ဖို႔ ေန႔ခင္းဘက္ ခ်ိန္းပါတယ္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေဘးကေန လမ္းအဆုံးအထိ ၀င္လာေတာ့ တဲေပၚေနသူ တိုက္ေပၚတင္ေရး စီမံကိန္းနဲ႔ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္ေလာက္က ေဆာက္ထားတဲ့ တိုက္တန္းရွည္ႀကီးေတြ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ေတြ႕ရပါတယ္။ စ၀င္လာကတည္းက လမ္းေဘးမွာအသုတ္ဆိုင္၊ တုတ္ထိုးဆိုင္ေတြနဲ႔ စည္ကားေနသလို ဇယ္၀ိုင္း၊ ဘိလိယက္၀ိုင္းေတြနဲ႔ လက္ေတာက္ခုံေတြလည္း အစီအရီပါပဲ။ တတိယေျမာက္ တိုက္တန္းရွည္ရဲ႕ အလယ္ေလာက္က ေလွကားကိုတက္လာေတာ့ ဘယ္အခန္းက ငိုမွန္းမသိတဲ့ ကေလးငိုသံၾကားရေလရဲ႕။ ေနာက္မွသိတာက ဒီတိုက္ခန္းေတြမွာ နယ္က ေစ်းလာေရာင္းတဲ့ မိသားစုေတြ၊ အလုပ္သမားေတြ မိသားစု ႏွစ္စုေလာက္ ငွားေနၾကတယ္ဆိုပဲ။ တျခားေနရာ ထက္လည္းေစ်းက သက္သာတယ္ဆိုေတာ့  ေနရင္ေကာင္းမလား ေတြးၾကည့္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လမ္းမတန္းကေန ေတာ္ေတာ္၀င္ရတာရယ္ ပတ္၀န္းက်င္က ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာရယ္ေၾကာင့္ စဥ္းစားဦးမယ္ပဲ  ေျပာလိုက္ရပါတယ္။ အဲဒီေန႔က လာလက္စနဲ႔ ေနာက္တိုက္ခန္းတစ္ခု ၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။ ခုနက တိုက္ခန္းေတြရဲ႕အဆုံး ေစ်းႀကီးေဘးကလမ္းအတိုင္း သြားလိုက္တာ ေနာက္ဆုံးျမစ္ကမ္းေဘး ေရာက္ခါနီးေနပါၿပီ။ တိုက္က အသစ္ဆိုေပမယ့္ ေလွခါးေျခရင္းမွာ ၾကြက္စီၾကြက္စီ လုပ္ေနတဲ့ ကေလးတစ္သိုက္နဲ႔ ေခြးေတြကိုေမာင္းၿပီး တက္လာရပါတယ္။ ဒီတိုက္ခန္းေတြ ေရာင္းမထြက္လို႔ ကန္ထ႐ုိက္က ပန္းရန္နဲ႔ လက္သမား မိသားစုေတြတင္ရင္း ေငြေပးစရာနဲ႔ ႏိွမ္ထားတယ္ဆိုလား။ ေရကလည္းမေကာင္း ေရသန္႔ဘူးနဲ႔မွ ထမင္းဟင္းခ်က္လို႔ရသတဲ့။ ျဖစ္ေခ်ဘူး တစ္ေန႔ေရသန္႔တစ္ဘူးဖိုး ကုန္ရေခ်ရဲ႕လို႔ ေတြးမိပါေတာ့တယ္။

ကိုယ့္လိုပဲ အိမ္ဒုကၡေရာက္ရတဲ့ ဇာတ္ကားေလး ၾကည့္မိျပန္ပါတယ္။ Will Smith သ႐ုပ္ေဆာင္တဲ့ The Pursuit of the Happyness ဆိုတဲ့ဇာတ္ကားေလးပါပဲ။ ဇာတ္ေကာင္ ခရစၥက ေဆး႐ုံေတြမွာ အ႐ိုးသိပ္သည္းဆတိုင္းတဲ့စက္ကို ေကာ္မရွင္နဲ႔ လိုက္ေရာင္းရတဲ့သူျဖစ္ေတာ့ ၀င္ေငြက ပုံမွန္မရိွ။ မိသားစုအတြက္ နယ္ဆင္းေရာင္းရင္း ကားပါကင္ဒဏ္ေၾကးေတြကထိ။ မိန္းမက ၀င္ေငြနည္းလို႔ ရန္ျဖစ္ၿပီး အိမ္က ထြက္သြားေတာ့ မူႀကိဳတက္ေနတဲ့ သားေလး ခရစၥတိုဖာကို ၾကည့္ရၿပီ။ အစပိုင္းမွာေတာ့ မိန္းမက ကေလးကို ေက်ာင္းအျပန္မွာ ႀကိဳေပးပါေသးတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိန္းမရဲ႕အလုပ္က နယ္ေျပာင္းေလေတာ့ ကေလးကိုထားခဲ့ၿပီ။ ခရစၥတစ္ေယာက္ ကေလးကို ညေနဘက္မွာ အေျပးအလႊား ႀကိဳရရွာပါတယ္။ အလုပ္အျပန္မွာ သားေက်ာင္းအဆင္းကိုႀကိဳရင္း မူႀကိဳေက်ာင္း နာမည္ကိုဖတ္ၿပီး Happyness လို႔ ေရးတာ မွားေၾကာင္း Happiness လို႔ေရးရမယ္လို႔ ေျပာေလရဲ႕။

မူႀကိဳပိုင္ရွင္ တ႐ုတ္မကလည္း ငါသင္တာ မႀကိဳက္ရင္ တျခားေက်ာင္းေျပာင္းဆိုၿပီး အျမဲေျပာပါတယ္။ သူ႔မွာ မူႀကိဳေၾကး တစ္လ ၁၅၀ ထက္ ပိုမေပးႏိုင္ေတာ့ ေက်ာင္းေျပာင္းဖို႔ ေျပာႏိုင္ေပဘူး။

ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကားပါကင္ေၾကးေတြ အကုန္ေဆာင္ရလို႔ အိမ္လခ ေပးစရာက မရိွေတာ့ အိမ္ရွင္က ႏွင္ခ်ေလေရာ။ အလုပ္အဆင္မေျပေတာ့ ၀င္ေငြက နည္းနဲ႔ သားအဖႏွစ္ေယာက္စာ တစ္ရက္ခ်င္းေပးရတဲ့ မိုတယ္မွာ သြားေနၾကပါတယ္။ အလုပ္ေျပာင္းဖို႔ သင္တန္းတက္ရင္း ေငြျပတ္တဲ့ တစ္ရက္မွာ အခန္းခေတြေပးဖို႔ မရိွေတာ့ ဆင္းရၿပီ။ ခရစၥတစ္ေယာက္ မိုတယ္က အထုပ္ေတြ ယူၿပီးသား လက္ဆြဲကာ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ လက္ခံေရး စခန္းကို ေျပးပါတယ္။ လူအုပ္ႀကီးၾကားမွာ ကေလးလက္ဆြဲၿပီး တစ္ည အိပ္ခြင့္ရဖို႔ကို တန္းစီရပါတယ္။ ကေလးအတြက္ပဲ ရမယ္ဆိုလို႔ သူ႔အတြက္ ေတာင္းပန္ၿပီး တစ္ေနရာ ေတာင္းရပါတယ္။

ေနာက္ေန႔ေတြမွာေတာ့ ကေလးေက်ာင္း ႀကိဳအၿပီးမွာ ေနရာရဖို႔ ေျပးၿပီးတန္းစီေတာ့ အိပ္ဖို႔ အဆင္ေျပသြားပါတယ္၊။ မနက္ဆို ၉ နာရီထိုးရင္ ျပန္ထြက္ရပါတယ္။သင္တန္းက စာတစ္ဖက္ ကေလးမူႀကိဳတစ္ဖက္နဲ႔ ညေနတိုင္း အိုးအိမ္ရာမဲ့စခန္းမွာ တန္းစီခဲ့ရပါတယ္။

ဒီိလိုေျပးလႊားေနရင္းနဲ႔ပဲ ခရစၥဟာ ေျခာက္လအစမ္းခန္႔တာကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္ၿပီး အလုပ္အသစ္ ခန္႔အပ္ခံရပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ ခရစၥဟာ အလုပ္မွာလည္း ေအာင္ျမင္တဲ့သူ ျဖစ္သြားပါတယ္။

ဒီကားေလးထဲမွာ ပင္ပန္းတယ္ဆိုေပမယ့္ အစိုးရေဂဟာလို လုပ္ေပးထားတာေလးေတြ ရိွေနေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္။

ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အိမ္ေပၚက ဆင္းရင္ ေနစရာမရိွတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ တိုင္းျပည္စီးပြားေရး အေျခအေန ေျပာင္းရင္ေတာ့ ပိုေကာင္းလာႏိုင္ရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္မိပါရဲ႕။ အိုုးအိမ္မဲ့ေနတဲ့သူေတြ က်ဴးေက်ာ္ေတြကလည္း ပိုေကာင္းတဲ့ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲခ်င္ေနမွာပါပဲ။ ကိုယ္လည္း ပိုေကာင္းတဲ့အိမ္ခန္းေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိတယ္။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔အိမ္က ဆင္းရမယ့္ရက္ နီးလာၿပီ။ ဒီထက္ပိုေကာင္းတဲ့ ေနရာေလးကို ေမွ်ာ္လင့္ေနမိရင္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္လာၿပီ။ အိမ္ရွင္ကို အေျဖတစ္ခုခု အျမန္ေပးရေပေတာ့မယ္။

April 9, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.