<

တိမ္ေငးသူ

ခပ္႐ူး႐ူးမိုက္မိုက္ ေႏြလယ္ခင္းတစ္ခုကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ ကႏၲာရတစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္လာေသာ ေလေျပနုတြင္ အပူေငြ႕ဓာတ္တို႔သာ ကပ္ပါလာသည္။ အရာအားလံုးသည္ သူအရပ္ႏွင့္ သူဇာတ္ပမာ အလိုက် ကျပေနရသည္။ ဆူညံေပါက္ကြဲေသာ ဟဲဗီးေရာ့ခ္ သီခ်င္းသံတစ္စြန္းတစ္စကို ၾကားရသည္။ ေငးၾကည့္ေနမိေသာ ေႏြလယ္ေန႔ခင္းတစ္ခုက အနီေရာင္အိမ္စီးကားတစ္စီး အရွိန္ျပင္းျပင္း ျဖတ္သန္းေမာင္းႏွင္သြားျခင္းႏွင့္အတူ ဖုန္တလူလူျပန္႔ပြေနသည္။ ဤကဲ့သို႕ေသာ ေႏြေနပူပူကို အဘယ္ေၾကာင့္ စာဆိုတို႔က စာမတင္ရသနည္း။ စာကဗ်ာမ်ားထဲတြင္ ေႏြသည္ လွပသည္ဟုသာ ကဗၺည္းတင္ခဲ့ၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။

အဆုပ္လိုက္ျဖစ္ေနေသာ တိမ္စိုင္မ်ားကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။ တိမ္စိုင္မ်ားသည္ ၀ါဂြမ္းစိုင္မ်ား ျဖန္႔က်ဲထားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနသည္ဟု ေရွးစာဆိုမ်ားက ဖြဲ႕ႏြဲ႕တင္စားၾကသည္။ သူသည္ ဤကဲ့သုိ႔ အခိုက္အတန္႔မ်ားတြင္ တိမ္ျဖဴျဖဴမ်ားကို ေငးၾကည့္ေနရသည္ကို သေဘာက်သည္။ တိမ္စိုင္မ်ား ေဘးနားတြင္ရွိ၍ ေငးၾကည့္ခြင့္ရျခင္းကိုက ကံေကာင္းျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆရာေမာင္ၾကည္ရဲ႕ တိမ္အေၾကာင္းအက္ေဆးတြင္ ဖတ္ခဲ့ရဖူးသည္။ သူသည္လည္း တိမ္ျဖဴျဖဴလြလြေလးမ်ားကို ေငးၾကည့္ရသည္ကို အလြန္ စိတ္ထဲႏွစ္သက္ေနသည္။ ထိုတိမ္မွ်င္တိမ္စမ်ားကို ေငးၾကည့္ေနရျခင္းကိုက ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေနသည္။ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေနသည္။ ဆုပ္ကိုင္၍ မယူေသာအရာကို တပ္မက္ရသည္က အလြန္တရာ စြဲမက္ဖြယ္ျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ရယူျခင္းမရွိေသာ အရာကို ခ်စ္မိသည္။ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္မရွိေသာအရာကို ခ်စ္မိသည္က လြတ္လပ္စြာ ေပ်ာ္ရႊင္ခံစားရသည္။

ရာသီဥတုက ဓာတ္ပံုဆရာမ်ား၊ ပန္းခ်ီဆရာမ်ားအႀကိဳက္ ရာသီဥတု ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ရွင္ေနမင္း၏ ခပ္ေတာက္ေတာက္ အလင္းေရာင္ႏွင့္ တိမ္စိုင္ခဲမ်ား၏အေဖြးလိုက္၊ အဆုပ္လိုက္ျပန္႔က်ဲေနေသာ ေႏြေန႔လယ္ခင္းတစ္ခုသည္ လွပေသာပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္၊ အသက္၀င္ေသာ ဓာတ္ပံုတစ္ပံုကို ေပးစြမ္းႏိုင္သည္။ ရြာေရွ႕မွ ေတာင္တန္းစိမ္းစိမ္းႀကီးေနာက္ခံ အျပာေရာင္မိုးသားအစပ္တြင္ တိမ္စိုင္မ်ားေရြ႕လ်ားေနမႈကို မ်က္၀န္းထဲမွတစ္ဆင့္ ႏွလံုးအိမ္ထဲတြင္ ပန္းခ်ီကားမ်ား ေရးဆြဲေနၿပီျဖစ္သည္။ သူသာ ပန္းခ်ီအေၾကာင္း နားလည္ၿပီး ေရးတတ္လွ်င္ အလြန္တရာ လွပအသက္၀င္ေသာ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းကား တစ္ခ်ပ္ရမွာ ေသခ်ာသည္။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ပန္းခ်ီမဆြဲတတ္ေသာအခါတြင္ စိတ္ကူးႏွင့္ ေရးဆြဲအလွမ်ားကို ေငးေမာရင္းသာ ခံစားေနမိသည္။ ေႏြလယ္ေန႔ခင္း၊ ေတာင္တန္း စိမ္းစိမ္း၊ တိမ္စိုင္ျဖဴျဖဴႏွင့္ ေလ႐ူးပူပူတို႔သည္ သူ၏စိတ္ပန္းေျဖရာ အခ်ိန္အခိုက္အတန္႔ေလး ျဖစ္ေနေလသည္။

တိမ္အေၾကာင္းကို သူဥာဏ္မီသေရြ႕ ေလ့လာဖူးသည္။ တိမ္စိုင္တိမ္လိပ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာပံုကို သူ သိပံၸေခတ္ဦးဂ်ာနယ္မ်ားထဲတြင္ ဖတ္ဖူးသည္။ ေႏြအပူရွိန္၏ ျမင့္တက္လာမႈတြင္ အထက္သို႔ ပ်ံတက္လာေသာ ပင္လယ္ေရေငြ႕မ်ားအေၾကာင္း၊ ကမၻာေလထု၏ ဆြဲအားႏွင့္ ေလထုအလႊာၾကား ပြတ္တိုက္ဓာတ္ျပဳမႈမ်ားတြင္ ေငြ႕ရည္ဖြဲ႕ေသာ ေရေငြ႕မ်ား အေၾကာင္းကို သူမွတ္မွတ္ထင္ထင္ရွိခဲ့သည္။ ထိုေရေငြ႕အစိုင္အခဲႀကီးသည္ ေလထု၏ သိပ္သည္းဆတြင္ အစိုင္အခဲပံုသဏၭာန္ေျပာင္းကာ အျဖဴေရာင္တိမ္တိုက္မ်ား ျဖစ္လာေၾကာင္း သူငယ္စဥ္က သင္ခဲ့ရေသာ ႐ူပေဗဒဘာသာကို သတိရမိသည္။ အမွန္တကယ္ဆိုေသာ္ တိမ္သည္ ေရေငြ႕၏အသြင္အျပင္ ပံုသဏၭာန္ရွိသည္။  ေရ၏အျခားေသာ ႐ုပ္လံုးပံုစံတစ္ခု ျဖစ္သည္။

တိမ္စိုင္တြင္ ေရေငြ႕မ်ား ပါ၀င္သည္။ ထိုေရေငြ႕မ်ားသည္ ကမၻာေျမေပၚသို႔ ဆင္းသက္သည္။ ေလထု၊ ေရေငြ႕ႏွင့္ မိုးတိမ္သည္ ထာ၀စဥ္မခြဲအတူရွိေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္။ သံုးမ်ိဳးေပါင္းကာ ကမၻာေျမကို အလွဆင္ေနၾကသည္။ သာယာေစၾကသည္။ တိမ္တိုက္မ်ားကို သယ္ေဆာင္လာေသာ ေလေျပသည္ ေအးျမသည္။ ထို႔အတူ ေရေငြ႕မရွိေသာ ေလထုသည္ တိမ္တိုက္မ်ား မျဖစ္ထြန္းေခ်။ ထိုအရာ သံုးမ်ဳိးသည္ ကိုင္းကြၽန္းမွီ ကြၽန္းကိုင္းမွီေသာ သေဘာတရားကို လက္ေတြ႕ျပသည္ဟု မွတ္ယူမိသည္။ တစ္စံုတစ္ခုက သစၥာေဖာက္လွ်င္မူ ပတ္၀န္းက်င္ကို အက်ည္းတန္ေစေတာ့သည္။ တိမ္တိုက္မ်ားသည္ ေလတိုက္တိုင္း ေမ်ာလြင့္ေနၾကသည္။ ထိုတိမ္တိုက္မ်ားတြင္ ျဖဴစင္ေသာ တိမ္တိုက္မ်ားသည္ အျမင့္သို႔ ေရာက္ရွိသည္။ ေလတိုက္ ေလအျမင့္သို႔ ေရာက္ေလျဖစ္သည္။ အပူအပင္ကင္းသည္။ ညစ္ညမ္းမႈ ကင္းကာျဖဴ လြလြတိမ္တိုက္ေလးမ်ားကို ျဖစ္ထြန္းေစသည္။ ညစ္ညမ္းေသာ မဲျပာေသာ တိမ္တိုက္မ်ားသည္ ေျမေပၚသို႔ အေၾကြေစာရသည္။ ေအာက္နိမ့္တြင္ လြင့္သြားကာ အဆံုးသတ္ၾကရသည္။ ဘ၀တြင္ ႐ုိးသားေသာ ျဖဴစင္ေသာ သူမ်ားသည္ အျမင့္ဆံုးေရာက္ေလ ျဖစ္သည္။ ေလတိုက္ျခင္းဟူေသာ ကိုယ္တိုင္ႀကိဳးစားမႈကို အားစိုက္ထုတ္ေလ အျမင့္ဆံုးသို႔ ေရာက္ေလျဖစ္သည္။ အခ်ဳပ္အေႏွာင္ကင္းေသာသူမ်ားကုိ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးအျမင့္ဆံုးတြင္ ေတြ႕ႏုိင္ဟု ေျပာၾကသည္။

ပင္လယ္ၾကမ္းျပင္သည္ ကမၻာေပၚရွိ ၿမိဳ႕ျပမ်ားထက္ ပို၍ေႏြးေထြးသည္ဟူေသာ စကားရပ္ကို ဖတ္ခဲ့ဖူးေသာ မူရာကာမိ၏ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္တြင္ ေတြ႕ခဲ့ရဖူးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထင္သည္။ ေရခိုးေရေငြ႕တို႔သည္ မိုးတိမ္တိုက္မ်ားအျဖစ္ အေငြ႕ျပန္တက္ၾကကုန္သည္။ ညေနခင္းမ်ားတြင္ ၀င္လုလုေနေရာင္ႏွင့္ တိမ္စိုင္အလွမ်ားက စိတ္ကို ႐ႈပ္ေထြးေစသည္။ စိတ္၏အေျခအေနမ်ားပင္လွ်င္ တိမ္စိုင္ကဲ့သို႕ မဟုတ္ပါလား။ ေလတိုက္တိုင္း ဦးတည္ရာမဲ့ေနေသာ တိမ္စိုင္မ်ားနည္းတူ စကၠန္႔ မလပ္လြင့္ပါးေနေသာ စိတ္တို႕သည္ ေတာင္စဥ္ေရမရ ေလွ်ာက္ေျပးေနသည္။ စၾကာ၀ဠာထဲ လြင့္ပါးလိုက္၊ ပင္လယ္ၾကမ္းျပင္ေအာက္ နစ္ျမဳပ္လိုက္ ျဖစ္ေနပံုသည္ က်ားလိုက္ေသာ ျမင္းက်ားအုပ္ပမာ ဟိုေျပးဒီေျပး ျဖစ္ေနရသည္။ ဖမ္းဆုပ္ရခက္ေသာ စိတ္အေျခအေနကို ေနသာေသာ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ သူသည္ အာနာပါန ထိုင္ေနစဥ္ ပိုမိုသိရွိနားလည္ခဲ့ရသည္။ ေအးျမေသာ တရားသံမ်ားၾကားတြင္ သူ႔စိတ္သည္ တိမ္လႊာစီးေနတတ္သည္။ ဘီယာစုပ္ေနတတ္သည္။ ခ်စ္သူႏွင့္အတူ ခ်စ္ရည္လူးေနတတ္သည္။ ေလတိုက္တိုင္း လြင့္ေနေသာ စိတ္သည္ ေလတံခြန္ကဲ့သို႔ ႀကိဳးတန္းေလးတစ္ေခ်ာင္းျဖင့္ ဆြဲထိန္းႏုိင္လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု ေတြးေနမိသည္။

တိမ္စိုင္မ်ားၾကားတြင္ ပ်ံသန္းခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ တိမ္သားမ်ားကို လက္ျဖင့္ ဆုပ္ကိုင္ခ်င္ခဲ့ဖူးသည္။ ေတာင္တန္းမ်ားေပၚတက္တိုင္း တိမ္စိုင္မ်ားကို ဖမ္းဆုပ္ယူခ်င္ခဲ့သည္။ ငယ္ငယ္က ေတာင္တက္၍ ေတာခုတ္ျခင္း အလုပ္လုပ္ရ ပ်င္းေသာသူကို အဘိုးကေတာင္ထိပ္ကို လက္ညိႇဳးထိုးကာ ထိုေတာင္ထိပ္ေရာက္လွ်င္ တိမ္စိုင္မ်ားကို ဆုပ္ယူႏိုင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူႏွင့္အတူ ေတာင္ထိပ္သို႔ လိုက္ခဲ့ေစရန္ မဲဆြယ္ခဲ့ဖူးသည္။ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ေတာင္ထိပ္သုိ႔ အဘိုးႏွင့္အတူလိုက္ကာ တိမ္စိုင္မ်ားကို ဖမ္းဆုပ္၍ အိမ္ယူျပန္ရန္ ႀကိဳးပမ္းေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ လက္ထဲတြင္ ဆုပ္ယူခြင့္မရွိ။ ကိုင္ျပခြင့္မရေသာ အေျခအေနတြင္ ျဖစ္ေနေသာအခါတြင္ ေလတံခြန္ကဲ့သို႔ တိမ္စိုင္မ်ားကို ႀကိဳးႏွင့္ဆြဲရာ လိုရာကိုေခၚေဆာင္ရန္ စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။ သို႔ေသာ္ အေတြးသည္လည္း တိမ္စိုင္ပမာ ေလတိုက္တိုင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားၾကသည္ မဟုတ္ပါလား။

အျပာေရာင္ေနာက္ခံ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးသည္ ကင္းဗတ္စ္ေပၚဆြဲထားေသာ ေအာက္ခံေဆးေရာင္ပမာ၊ တိမ္စိုင္တို႔သည္ ေမာ္ဒန္ေရေဆးပန္းခ်ီကားခ်ပ္ပမာ လွပေနသည္။ ပင္လယ္ျပင္၏ အေငြ႕အသက္ အခ်ဳိ႕ပါသည္။ ေႏြေလေျပ၏ အေငြ႕အသက္ တခ်ိဳ႕တစ္၀က္ပါသည္။ ဤအရာမ်ားသည္ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီး၏ နိယာမတရားအခ်ိဳ႕ ျဖစ္မည္။ အေရာင္ေျပာင္းတတ္ေသာ  တိမ္တိုက္တို႔သည္ ဦးတည္ရာမဲ့ လြင့္လိုက္ေမ်ာလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။

တိမ္အေၾကာင္းကို လူမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ား စာတစ္တန္ ေပတစ္ဖြဲ႕ ေရးသီၾကသည္။ တိမ္လႊာတိမ္စိုင္မ်ား၏ အလွျဖင့္ေန၀င္ဆည္းဆာကို သ႐ုပ္ေဖာ္ပံု၊ ေႏြလယ္ေန႔ခင္းမ်ားကို ေဖာ္က်ဴးၾကသည္။ ရင္သပ္႐ႈေမာဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အလွတရားမ်ား စုေ၀းရာဟု ဆိုၾကသည္။ တိမ္၏ပံုသဏၭာန္မ်ားကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဖာ္ျပၾကသည္။ ထိုထဲတြင္ သူေက်ာင္းသား ဘ၀က အမွတ္ရခဲ့ေသာ တိမ္အေၾကာင္း ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကို ယခုခ်ိန္ထိရြတ္မိ ဖတ္မိသည္။ ေနာ္မာေဂလတ္ (Norma Gillet) တိမ္သားတိရစၦာန္ဥယ်ာဥ္ (Cloud Zoo) သည္ တိမ္၏ ပံုသဏၭာန္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို လွပစြာ ဖြဲ႕သီထားေသာကဗ်ာ ျဖစ္သည္။ ထိုကဗ်ာ ဖတ္လိုက္မိုးသားတိမ္တိုက္ကို ေမာ့ၾကည့္လ်က္ ခံစားလိုက္၊ ေတြးလိုက္ႏွင့္ ေႏြလယ္ေန႔ခင္းသည္ သာယာေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ျဖစ္သည္။

သူ  ငယ္စဥ္ကေလးဘ၀က ညေန ၀င္လုလုေနေရာင္ႏွင့္ ေတာက္ပေနေသာ ပုစြန္ဆီ ေရာင္တိမ္သားမ်ားကိုေငးၾကည့္ရင္း အဘြားက ထမင္းခြံ႕ေကြၽးဖူးသည္။ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚတြင္ထိုင္ရင္း အဘြား၏ပံုျပင္မ်ားကို နားေထာင္ဖူးသည္။ ကမၻာႀကီးလည္ေနသည္ ဟူေသာ သေဘာတရားတစ္ခုကို တိမ္စိုင္မ်ားေလတိုက္တိုင္း လြင့္ေမ်ာေနသည္ကို ေငး ၾကည့္ရင္း ထင္မိသည္။ တိမ္စိုင္မ်ားေနာက္ကိုလိုက္ရင္း မိုးကုပ္စက္၀ိုင္း အနားသတ္ဆီကို ေရာက္မည္ဟု ထင္မိသည္။ တစ္ခ်ိန္က တိမ္ထူထူေနသာ ေသာေန႔၏ ေႏြလယ္ေန႔ခင္းတြင္ အထုပ္ကိုဆြဲကာ အိမ္ေပၚမွ ဆင္းသြားေသာ မိခင္ကို ေငးၾကည့္ေနေသာ ကေလးတစ္ေယာက္၏ျမင္ကြင္းကို ေတြးၾကည့္မိသည္။ ျပန္ျမင္ေယာင္မိသည္။ တိမ္မွ်င္တိမ္စအနား သတ္ေလးတြင္ လြင့္ေၾကြသြားေသာ အိမ္ေထာင္ေရးတစ္ခု၏ အဆံုးသတ္။ ေနသာ၍ တိမ္ထူေသာ ညေနခင္းတိုင္းတြင္ အဘြားသည္ တိမ္စိုင္တိမ္ခဲပံုမ်ားကို လက္ညႇိဳးထိုးကာ ထမင္းေကြၽးတတ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ လေကာက္ေကာက္ေလးသည္ ေန႔ခင္းဘက္တြင္ တိမ္စိုင္မ်ားနား ေမွးတင္ေနတတ္သည္။ တိမ္အနိမ့္အျမင့္ကိုၾကည့္၍ ရာသီဥတု ခန္႔မွန္းပံုကို ေျပာျပတတ္သည္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခနားတြင္ ႀကီးျပင္းခဲ့ေသာ အဘြားသည္ တိမ္စိုင္တိမ္မွ်င္စမ်ား၏ အေရာင္ကိုၾကည့္၍ ရာသီဥတုကို ခန္႔မွန္းတတ္သည္။ အဘြား ခန္႔မွန္းေသာ ရာသီဥတုမွန္းဆခ်က္သည္ အဘိုးတို႔အတြက္ စိုက္ပ်ိဳးေရးတြင္ ေရဒီယိုမွလႊင့္ေသာ မိုးေလ၀သအစီအစဥ္ထက္ အားကိုးရာ ျဖစ္သည္။ အားနက္ဟဲမင္းေ၀း၏ ႏုိဘယ္ဆုႏွင့္ ပူလစ္ဇာဆုရ တံငါအိုႏွင့္ ပင္လယ္ျပာ (The  Old Man and the Sea) ၀တၳဳတြင္လည္း အဘိုးအို ဆန္တီယာဂိုႏွင့္ မာလင္ငါးတို႔ အားၿပိဳင္မႈတြင္ အဘိုးသည္ တိမ္စိုင္မ်ားကိုၾကည့္ရင္း ရာသီဥတုကို ခန္႔မွန္းခဲ့သည္။ တိမ္သားတုိ႔သည္ ေအးေဆးေသာ ပင္လယ္ျပင္ႏွင့္ ပနံတင့္ေနေသာ အရာဟုလည္း စာေရးသူက ေရးဖြဲ႕ခဲ့ဖူးသည္။ ထို႔ျပင္ ရာသီဥတုတစ္ခု၏ အေရာင္သေဘာ တရားကို တိမ္စိုင္မ်ားႏွင့္ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီး အေရာင္ကိုၾကည့္ကာ သ႐ုပ္ေဖာ္ၾကသည္ဟု သူေတြးထင္မိသည္။

ေႏြလယ္ေန႔ခင္းတစ္ခု၏ ေလေျပအေ၀ွ႔တြင္ ပန္းကံ့ေကာ္ရနံ႔မ်ား ပါလာသည္။ ဖုန္နံ႔ေလးမ်ား ပါလာသည္။ တိမ္စိုင္မ်ား ေရြ႕လ်ားေနသည္။ ထိုတိမ္စိုင္မ်ားကို စိတ္ကူးေပါက္ရာေတြးရင္း ေငးၾကည့္ေနသူတစ္ဦး ရွိသည္။ ထိုသူ႔အေတြးတြင္ ေပ်ာ္၀င္ေနေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာပါသည္။ ထိုသူ႔စိတ္ကူးထဲတြင္ ေ၀းကြာသြားေသာ မိသားစုငယ္ေလးပါသည္။ ထိုသူ႔အာ႐ုံတြင္ အေရာင္ေျပာင္းတတ္ေသာ လူ႔သဘာ၀စ႐ုိက္အေၾကာင္းပါသည္။ ထိုသူကို ခင္ဗ်ားတို႔ အနီးအနားတြင္ ေတြ႕ႏိုင္သည္။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈမရွိေသာ အလွတရားတစ္ခုကို ေငးေမာခံစားေနေသာသူတစ္ဦးကို ေတြ႕ရမည္။ ထိုသူသည္ တိမ္စိုင္မ်ားေနာက္ကို  ေငးၾကည့္ေနေသာ တိမ္ေငးသူတစ္ဦး ျဖစ္သည္။ ထိုသူကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္၍ တိမ္အေၾကာင္း ေျပာၾကည့္ပါ။ ထိုအခါ  သင္သည္လည္း ေလေျပႏွင့္အတူ ေမ်ာလြင့္သြားလိမ့္မည္။

April 1, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.