w မီးေတာက္အျပာကို အ၀ါပတ္ျခင္း - Eleven Media Group <

မီးေတာက္အျပာကို အ၀ါပတ္ျခင္း

Photo – Brain Facts

ေတြးတယ္ စဥ္းစားတယ္ဆိုတာေတြကလည္း တစ္ခါတေလ ဘာအေၾကာင္းရယ္လို႔ ဦးတည္ေနတာမဟုတ္ဘဲ အားလို႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးထိုင္ေနရာက သူ႔အလိုလို ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥမ်ဳိးပဲ။ ေခြးတစ္ေကာင္ကို လုပ္ခ်င္ရာလုပ္ပါေစဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ လႊတ္ေပးထားလိုက္တဲ့ သေဘာပဲ။ ကုန္းေခါင္ေခါင္ အလယ္က ေရအိုင္ငယ္ေလးတစ္ခုလို အခ်ိန္တန္ရင္ အေငြ႕ျပန္သြားမွာလို႔ တထစ္ခ် မွတ္ယူထားႏိုင္တာမ်ဳိးပဲ။ အခ်ိန္နဲ႔ကာလကို ျဖတ္ေက်ာ္သြားၿပီး တည္ေနႏိုင္တဲ့ အေတြးဆိုတာက ရွိလို႔လား။

ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္၊ ျပာေသာ ေကာင္းကင္ကို ၾကည့္၊ နဖူးေဘးက ျဖတ္တိုက္သြားတဲ့ ေလကိုေက်နပ္၊ ဇိမ္က် တယ္ရယ္လည္း မဟုတ္ဘူး။ အေတြးေရစီးမွာ နိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ ပါသြားရင္း ျဗဳန္းဆိုၾကည့္လို႔ လွတာကလဲြရင္ သိပ္လိုခ်င္စရာ မေကာင္းလွတဲ့ ေရတံခြန္ထဲ ထိုးက်သြားတတ္ေသး။ ကိုယ္ မစဥ္းစားခ်င္တဲ့ ကိစၥေတြဆီ ေရာက္သြားတာမ်ဳိးေပါ့။ ေသျခင္းတရား၊ ညဥ္းပန္းႏွိပ္စက္မႈ၊ မေတာ္မတည့္တဲ့ လိင္ကိစၥ၊ ေၾကာက္စရာေကာင္းလွေအာင္ လူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ မလိုလားအပ္တဲ့ အရာေတြဆီ။ မေတြးခ်င္တဲ့အေတြးဆိုတာမ်ဳိးက ႏြံထဲနစ္သြားတဲ့ ေျခေထာက္ကို ဆဲြထုတ္ရသလိုမ်ဳိး တစ္ခါတေလ ျပန္ႏုတ္ဖို႔ ခက္ခဲခ်င္ ခက္ခဲေနေသးတာ။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စဥ္းစားေတြးေခၚတယ္ဆိုတဲ့ အလုပ္ဟာ ဒါပါပဲ။ တန္ဖိုးေတြ၊ အက်ဳိးရလဒ္ေတြမပါတဲ့ အလုပ္ပဲဆိုေပမယ့္ ပင္ပန္းဆင္းရဲရတဲ့ တကယ့္ဘ၀ကေန ခဏတစ္ျဖဳတ္ျဖစ္ျဖစ္ လြတ္ေျမာက္သြားဖို႔က ေတြးေတာေငးေမာျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုးအလုပ္ပဲ။ အေတြးအေခၚပညာရွင္ေတြလိုမ်ဳိး စနစ္တက် မိုးရြာရင္ ေရရမယ္ ပံုေသကားက် ျဖစ္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ အေျဖလိုခ်င္တဲ့ စဥ္းစားေတြးေခၚတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘူး။ ေတြးခ်င္လို႔ကို အလကားမတ္တင္း ထိုင္ေတြးေနတယ္ဆိုတာမ်ဳိး။

ခင္၀မ္းဆိုၿပီး ကိုရဲလြင္ေရးတဲ့ ‘နဒီမဂၤလာ’ သီခ်င္းထဲက ‘ေ၀ဟင္ေပၚ ပ်ံသန္းတဲ့ ငွက္ကေလးေတြ ဘယ္ဆီမွာ ဆင္းသက္တစ္ ေထာက္ခိုနားမယ္’ ဆိုတဲ့စာသားလို နက္႐ႈိင္းမႈမ်ဳိး၊ ခင္၀မ္းရဲ႕ ဧရာ၀တီသီခ်င္းအစ ‘တိမ္တိုက္ေတြရဲ႕အဆံုး၊ အေနာက္ဘက္က အေ၀းမိုးကုတ္တစ္ေနရာမွာ’ စာသားလို မွန္းဆရမႈမ်ဳိးကို ေတြးရတာ သိပ္အရသာရွိတယ္။ သူ႔အရွိတရားနဲ႔သူ ေသခ်ာေနတဲ့ အမွန္တရားေတြဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ မေရမရာ ႏိုင္လွတာခ်ည္းပဲ။ မေရမရာႏိုင္ျခင္းကိုကလည္း လူ႔ဘ၀နဲ႔ ေတြးျခင္းရဲ႕ အႏွစ္သာရပဲ။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ စဲြလမ္း ခိုေအာင္းက်န္ရစ္ေနႏိုင္တဲ့ အရာေတြ ဆိုတာဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို မ်ားလိမ့္မယ္။ လူေတြ၊ စကားလံုးေတြ၊ ကိန္းဂဏန္းနံပါတ္ေတြ၊ သစ္ပင္အေခါက္ေတြ၊ အ၀တ္အစား အဆင္အေရာင္အေသြး၊  ဖုန္ထူထူလမ္း ကေလးနဲ႔ တျခားပတ္၀န္းက်င္ပံုရိပ္ေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ က်ေပ်ာက္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ျမက္ခင္းထူထူထဲက မိုက္ခ႐ိုမင္မိုရီကတ္ ေလးေတြလိုပဲ မပ်က္စီးသေရြ႕ရွိေနေတာ့မွာ။ေသၿပီးတဲ့ေနာက္ ဦးေႏွာက္တစ္ခုလံုး အရည္ေပ်ာ္ မသြားခင္အထိ ေထာင့္ကေလးတစ္ေနရာမွာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လ်က္ တည္ရွိေနဦးမွာ။ မေသခင္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးရဲ႕ ဘီလ်ံေပါင္းမ်ားစြာရွိမယ့္ ေတြးျခင္းအႀကိမ္တိုင္းမွာလည္း Pixel အကြက္ေလးတစ္ကြက္အေနနဲ႔ ပါ၀င္ပံုေဖာ္ေနေတာ့မွာပဲ။

ငါငယ္ငယ္တုန္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ခုမွာ ကိုရင္၀တ္ေတာ့ ငါအိပ္ရတဲ့ ေက်ာင္းေဆာင္ ျပတင္းေပါက္ကၾကည့္ရင္ လူေနတဲ့ ခုနစ္ထပ္တိုက္တစ္ခုကို အျမဲျမင္ရတယ္။ ကိုရင္၀တ္တာဆိုေတာ့ တရားေတြ ဘာေတြလည္း သိပ္မထိုင္ရ၊ စာက်က္စရာလည္း ေျပာပေလာက္ေအာင္ မရွိေတာ့ အားေနရင္ အဲဒီျပတင္းေပါက္နားမွာ ထိုင္အျပင္ကို ေငးေနရေတာ့တာပဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ခုနစ္ထပ္ တိုက္ႀကီးရဲ႕ ေျခာက္ထပ္ေျမာက္က ျပတင္းေပါက္တစ္ခုကိုေပါ့။ က်န္တဲ့အခန္းေတြက အျမဲျပတင္းေပါက္တံခါးေတြ ပိတ္ထားတာဆိုေတာ့ ေထြေထြထူးထူးလည္း မၾကည့္မိမွတ္မိေနတာလည္း ဘာမွမရွိဘူး။ ေျခာက္ထပ္ေျမာက္ အခန္းက ျပတင္းေပါက္ကေတာ့ ညဘက္ဆိုရင္ ဖြင့္ထားသလား၊ ပိတ္ထားသလား မျမင္ရလို႔ မသိေပမယ့္ ေန႔ဘက္ေတြမွာေတာ့ အျမဲတမ္း ဖြင့္ထားေလ့ရွိတယ္။ ၿပီးေတာ့ တစ္ခါတေလ လူတစ္ေယာက္ဟာ အဲဒီျပတင္းေပါက္ကေန ထြက္ထြက္လာၿပီး ေအာက္က သြားလာေနတဲ့ ကားေတြ ဒါမွ မဟုတ္ ငါမျမင္ရတဲ့ တျခားတစ္ေနရာရာကို ေငးေနေလ့ရွိတယ္။

ကိုရင္၀တ္ကေလးနဲ႔ ငါဟာလည္း အားအားရွိ ျပတင္းေပါက္ေဘာင္ေပၚ လက္ေထာက္လ်က္၊ ေထာက္ထားတဲ့လက္ေပၚ ေခါင္းကိုတင္လ်က္ ထိုင္ အဲဒီအခန္းက လူဘယ္အခ်ိန္ ထြက္ေငးမလဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိတာပဲ။ ေ၀းလြန္းေတာ့ အဲဒီအခန္းက ထြက္ထြက္လာတဲ့ လူရဲ႕ မ်က္ႏွာကို မွတ္မိေနဖို႔ေ၀း အဲဒီလူဟာ မိန္းမလား ေယာက်္ားလားေတာင္ ငါဘာမွ မသဲကဲြဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုပဲ သူ႔ကို ေငးၾကည့္ရင္း ငါလည္း ေတြးခ်င္ရာ ေတြးေတာ့တာပဲ။ အဲဒီလူဟာ ဘာအလုပ္လုပ္သလဲ။ ေန႔စဥ္ေန႔စဥ္ ျပတင္းေပါက္ကထြက္လာဘာေတြမ်ား ေငးေနေတြးေနသလဲ။ ငါ့လိုပဲ တျခားလုပ္ စရာမရွိလို႔ တစ္ခုခုကို ေငးေနရတာကမွ ေျဖသာေသးတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ထားသူလား။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သူနဲ႔ ငါဟာ တစ္ေနရာရာမွာမ်ား ဆံုၾကေလဦးမလား။ ဆံုၾကေတာ့လည္း ဘယ္သူက ဘယ္သူမွန္းမသိၾကတာမို႔ ဘယ္သူဘယ္၀ါ သတိထားမိလိုက္မွာလည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့။  ဒီလူရဲ႕ဘ၀မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မသိႏိုင္တာေတြထဲ သူျပတင္းေပါက္က ထြက္ထြက္ေငးေနတုန္း သူ႔ကို ျပတင္းေပါက္တစ္ခုကေန ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ ကိုရင္ေလးတစ္ပါး ရွိခဲ့ဖူးတယ္ဆို တာကိုပါ ထည့္ေပါင္းရေတာ့မွာပဲ စသျဖင့္ ဘာလိုခ်င္တပ္မက္မႈ၊ ဘာရည္ရြယ္ခ်က္မွ မရွိတဲ့ အေတြးမ်ဳိး ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။

အဲဒီကိုရင္ကေလးဘ၀က ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီစဥ္းစားပံု ေငးေမွ်ာ္ပံုမ်ဳိးေတြနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္အျဖစ္ေတြကလည္း အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့ျဖစ္ခဲ့ေသးတာပဲ။ ခရီးေ၀းေတြ သြားရတဲ့အခါ ျပတင္းေပါက္ေဘးက ခံုမွာ ထိုင္ရတိုင္း အျမဲေငးၿပီးလိုက္ရင္း ဆံုးစမထင္ ေရေရရာရာလည္း ဘာမွ မရွိလွတဲ့ ႏိုးတစ္၀က္ အိပ္မက္ေတြကလည္း အမ်ားသား။ ေရြ႕ေနတဲ့ကား ေပၚမွာထိုင္ရင္း ဆန္႔က်င္ဘက္လမ္းကို ၀ူးခနဲ ထြက္သြားတဲ့ တျခားကားတစ္စီးေပၚက ျပတင္းေပါက္နံေဘးမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို လွစ္ခနဲ ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔ ကိုရင္ေလးဘ၀က အေတြးမ်ဳိးေတြက ၀င္လာတယ္။ တစ္ခါတေလ အဲဒီကားေပၚက လူနဲ႔ မ်က္လံုးခ်င္းပါ ဆံုလိုက္ရရင္ေတာ့ ခရီးလမ္းဆံုးတဲ့အထိ ဘယ္ေတာ့မွ ေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက ေခါင္းထဲတသြင္ သြင္စီးလာေတာ့တာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ငါ့အေတြးမ်ဳိးက လူတိုင္း ေတြးေနႏိုင္တာမ်ဳိးပါ။

ကမၻာေပၚက ငါမသိတဲ့ တျခားလူ႔ဘ၀ ေတြရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈေတြ၊ အဲဒီ ငါလံုး၀မသိတဲ့ လူရဲ႕ ဘ၀ဒုကၡေတြ၊ ငါမသိတဲ့ ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕က ငါမသိတဲ့ လမ္းတစ္လမ္းေပၚမွာ ငါနဲ႔တစ္ေနရာရာမွာ ဖ်တ္ခနဲ ဆံုလိုက္ရဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ ခါးေထာက္ၿပီး ရပ္ေနမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ငါနဲ႔ တစ္ေနရာရာမွာ ႐ုတ္တရက္ အၾကည့္ခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆံုလိုက္ဖို႔၊ ဒါမွမဟုတ္ လူေတာထဲ ျဖတ္သန္းရင္း ပခံုးခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ တိုက္မိလိုက္ဖို႔ ရာခိုင္ႏႈန္းအမ်ားႀကီး ရွိေနပါလ်က္နဲ႔ ဘယ္တုန္းကမွ မဆံုလိုက္ရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ အရိပ္ရတဲ့ သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္မွာ ထိုင္ခ်ဳိင့္၀ွမ္းေအာက္က လြင္ျပင္ကိုေငးၿပီး ဘ၀ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို စဥ္းစားေနလိမ့္မယ္။ ဘ၀ဇာတ္လမ္းဆိုတာတိုင္းကေတာ့ နာက်င္စရာနဲ႔ အဆံုးသတ္ရမွာခ်ည္းပဲ။ ဒါေတာ့ သိပ္ေသခ်ာတယ္။ တစ္ခါတေလငါဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မာန္က်သြားေစဖို႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ငါဘာေကာင္မွမဟုတ္ပါ ဘူးကြာလို႔ ဆင္ျခင္တတ္ဖို႔ စၾက၀ဠာႀကီးရဲ႕  အဆင္ျခင္မဲ့ က်ယ္ေျပာႀကီးမားလွပံုကို ေတြးေနဖို႔ေတာင္ မလိုပါဘူး။ တစ္ေနရာရာမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ကေလး ထိုင္ ငါမသိတဲ့ ဘ၀ဇာတ္လမ္း တစ္ခုခုကို ဘာေတာ့ျဖစ္ေကာင္း၏ဘာေတာ့ မျဖစ္တန္ေကာင္း၏ ေတြးေခၚေနလိုက္႐ံုပဲ။

လူေတြမွာ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့တဲ့ အသိမိတ္ေဆြေတြဆိုတာလည္း ရွိတတ္တာပဲ။ ဆန္ဆံုစား ကံကုန္သြားေတြဟာ  ေသခ်ာေပါက္ကို ရွိမွာ။ (ဆန္ဆံုစား ကံကုန္သြားဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးမိေတာ့ ဆရာေသာ္တာေဆြရဲ႕ ကသာၿမိဳ႕က ကခ်င္မေလး မသူဆိုတဲ့ စိတ္ကူးပံုရိပ္ကိုေတာင္ တမ္းတလြမ္းေဆြးမိေသးပါရဲ႕) ငါဆိုရင္ ၀န္ထမ္းမိသားစုက ေမြးဖြားသူျဖစ္ေလေတာ့ နယ္တစ္နယ္မွာ ေလးငါးႏွစ္ေန ေျပာင္းေရႊ႕၊ ေနာက္ထပ္ၿမိဳ႕ တစ္ၿမိဳ႕ ႏွစ္ႏွစ္ သံုးႏွစ္ေနေျပာင္းေရႊ႕နဲ႔ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းေရႊ႕ရင္း ငယ္ဘ၀က ခင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ငယ္ဘ၀က ငါ့ကိုခ်စ္ခင္ၾကတဲ့ ေဘးပတ္၀န္းက်င္က လူႀကီးသူမေတြ၊ အစ္ကို အရြယ္ေတြစသျဖင့္ေတြဟာ ငါ့တစ္သက္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မဆံုႏိုင္ေတာ့တာေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ အဲဒီလူေတြဟာ အခုဆိုရင္ ဘယ္ေတြေရာက္ေနၾကမွာပါလိမ့္။ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကမွာပါလိမ့္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ထိုင္ရင္း ငါနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ ခ်ာတိတ္ကေလး တစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လို႔မို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၂၀ ေလာက္က ခ်ာတိတ္ကေလးတစ္ေယာက္ကုိမ်ား ျပန္သတိရေနမလား။

ငါငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသားဘ၀က သြားသြားေငးေငး ၾကည့္ေနခဲ့ဖူးတဲ့ အသားျဖဴျဖဴ မ်က္ႏွာ၀ိုင္း၀ိုင္း ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္မွာ မွဲ႔နက္ခပ္ ႀကီးႀကီးတစ္လံုးရွိတဲ့ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဟာ လင္နဲ႔ သားနဲ႔ (ငါ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ရြတ္ရြတ္ေနလို႔ ရေနတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ထဲကလို)  ဗိုက္ေခါက္အထူႀကီးေတြျဖစ္လို႔ ပါးစပ္ကလည္း ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ရြတ္ေနတတ္တဲ့ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနၿပီလား။ ျဖစ္ႏိုင္ေနတာေတြပဲေလ။ မျဖစ္မေန အေျဖသိခ်င္လို႔ အေျဖသိရဖို႔ ေမးေနတဲ့ ေမးခြန္းေတြမွ မဟုတ္ပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ကိုဆိုရင္ေတာ့ ဦးေႏွာက္မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာေတာင္ မရွိေတာ့လို႔ တစ္ခ်ိန္ လမ္းတစ္လမ္းထဲမွာ၊ အမိုးရိပ္ေအာက္ တစ္ခုမွာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ေတြ႕မိလို႔ေတာင္ သူစိမ္းေတြျဖစ္ေနၾကေတာ့မွာ။ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ထဲက ပံုပန္းသဏၭာန္အရသာ လူလို႔သိေနရတဲ့ ခပ္၀ါး၀ါး ေဆးစက္ေတြလိုပဲ။ သဘာ၀အလွ႐ႈခင္း ဓာတ္ပံုေတြ၊ ျပကၡဒိန္ေတြ၊ ပိုစတာေတြထဲမွာ ျမင္ရတတ္တဲ့ ခပ္ေ၀းေ၀းက ေက်ာေပးထားတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုပဲ။

အေတြးစိတ္ကူးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ငါ့စိတ္ကူးအေတြးကေတာ့ အမ်ားႀကီးပါ။ ဖမ္းဆုပ္ရခက္လြန္းလို႔ တခ်ဳိ႕ကို ဘာသာစကား ေဖာ္ျပႏိုင္စြမ္း ငါ့မွာ မရွိဘူး။ ထိထိခိုက္ခိုက္ျဖစ္လွတဲ့ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္၊ ႐ုပ္ရွင္တစ္ခုကို အျခားတစ္ေယာက္အာ႐ံုမွာထင္ၿပီး သူ႔ကိုလည္း ထိထိခိုက္ခိုက္ျဖစ္ေစဖို႔ ငါေျပာမျပတတ္၊ ေရးမျပတတ္ဘူး။ အျပဳအမူတစ္ခုျဖစ္လာဖို႔  ေနာက္က မျပတ္ေစ့ေဆာ္ေနတဲ့ စိတ္သေဘာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ငါ့မွာ မရွင္း မရွင္းဘဲ။ ေကာင္းေကာင္းနားမလည္လို႔ ေကာင္းေကာင္းျပန္ မရွင္းျပတတ္တာမ်ဳိးေနမယ္။ ျပႆနာမရွိဘူး။ ပက္လက္ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္၊ ျပာေသာ ေကာင္းကင္ကိုၾကည့္၊ နဖူးေဘးက ျဖတ္သြားတဲ့ ေလကို ေက်နပ္၊ ၿငိမ္သက္ေတြးေနဖို႔က ဘာသာစကား မလိုအပ္ဘူးပဲ။

March 13, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.