<

မုိက္တယ္ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္

Rio Bravo ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားပုိစတာ

ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီး ၿပီးခါနီးမွာ ဘာလင္ၿမိဳ႕ႀကီးကုိ ဗုံးသြားၾကဲမယ့္ ေလယာဥ္မွဴးေတြ ကို အေမရိကန္ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတစ္ေယာက္က တန္းစီၿပီး “အေကာင္းဆုံးကေတာ့ မင္းတို႔ အားလုံးငါေတာ့ ေသမွာပဲ၊ ျပန္လာႏုိင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူးလုိ႔ စိတ္ပုိင္းျဖတ္ၿပီးေတာ့သာ သြားလုိက္ၾက၊ မဟုတ္ရင္ တအုံေႏြးေႏြးနဲ႔ ဟုိစဥ္းစား ဒီစဥ္းစား စဥ္းစားၿပီးမွလုပ္ရင္ အေယာင္ေယာင္အမွားနဲ႔ အဲဒါကမွ ေသဖုိ႔ ပုိနီးစပ္ေသးတယ္” လုိ႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သူေျပာတာ ဟုတ္သလိုလိုရွိေပမယ့္ နားေထာင္ရတဲ့ ပုိင္းေလာ့ေတြမွာေတာ့ ဘယ္မွာစိတ္ခ်မ္းသာ ႏုိင္လိမ့္မတုန္း။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေလာကႀကီးမွာ ေသမွာ မေၾကာက္တဲ့လူရွိမွ မရွိဘဲဟာကိုး။ ေသမွာမေၾကာက္တဲ့လူ မရွိဘူးဆုိေပမယ့္ ေသမွာမေၾကာက္ဘူးလုိ႔ ထင္ရတဲ့လူေတြကုိ စစ္ေျမျပင္မွာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒီလုိျဖစ္ရတာဟာ သတၱိကုိ ေမြးယူႏုိင္လုိ႔ျဖစ္ၿပီး ဒီအေၾကာင္းကို သာဓကနဲ႔ ရွင္းျပပါမယ္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ႀကီးအတြင္း ကပါပဲ။ ႐ုရွား တိုက္ေလယာဥ္မွဴးေတြဟာ ဂ်ာမဏီက အဏုျမဴဗုံးထုတ္လုပ္ဖုိ႔ စုေဆာင္းထားတဲ့ ပစၥည္း (Heave water) ေတြကို သုိေလွာင္ထားတဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ဗုံးၾကဲဖုိ႔ ျပင္ဆင္ၾကတယ္။ အဲဒါ အဲဒီေနရာနဲ႔ ခြၽတ္စြပ္တူတဲ့ ႐ုရွားက ေတာင္ၾကားတစ္ခုထဲကုိ ေလယာဥ္မွဴးေတြကုိ ေလ့က်င့္ခုိင္းပါတယ္။ ေအာက္က ဂ်ာမန္ေလယာဥ္ပစ္ အေျမာက္ေတြ ခ်ထားတဲ့ ေနရာေတြမွာ ပုံတူအ႐ုပ္ေတြကုိ ခ်ထားေပးတယ္။ ေနာက္ၿပီးမွ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ ေလ့က်င့္ခုိင္းတယ္။ စြမ္းေဆာင္ရည္ေပၚ မူတည္ၿပီး အမွတ္ေပးတယ္။ ေနာက္ဆုံးအေခါက္ေတြမွာ တကယ့္ဗုံးေတြ စက္ေသနတ္ေတြကို အသုံးျပဳၿပီး တုိက္ခုိင္းတယ္။ ေအာက္ကလည္း တကယ့္စက္ေသနတ္နဲ႔ ပစ္ေပးတယ္။ အဲဒါ တကယ္သြားဗုံးၾကဲတဲ့အခါက်ေတာ့ ပုိင္းေလာ့ေတြက တကယ္တုိက္ေနတာလုိ႔ မထင္ေတာ့ဘူး၊ အမွတ္ေပးေနတာလုိ႔ပဲ ထင္ေနၾကတယ္။ ေၾကာက္စိတ္က ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႔ တိုက္ပြဲ၀င္ႏုိင္ခဲ့တဲ့အတြက္ အဲဒီတုိက္ေလယာဥ္အုပ္စုဟာ ပစ္မွတ္ကို လုံး၀ပ်က္စီးေအာင္ ဖ်က္ဆီးႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သတၱိရွိတယ္ မရွိဘူးဆိုတာ ေလ့က်င့္မႈေပၚမွာ မူတည္ေနတယ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္တယ္။ ေနာင္တစ္ခါ အေတြ႕အၾကံဳဟာ ေလ့က်င့္မႈ တစ္မ်ိဳးပဲျဖစ္လုိ႔ အေတြ႕အၾကံဳမ်ားသူေတြမွာ သတၱိဆိုတာ အလုိလုိရွိေနတတ္တာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ သတၱိရွိလာေအာင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ေတာ့ လုပ္ယူလုိ႔ မရႏုိင္ဘူးလုိ႔ ဆုိခ်င္မိပါတယ္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ အလြယ္တကူထြက္လာေလ့ရွိတဲ့ မုိက္စိတ္က် ျပန္ေတာ့လည္း အလြယ္တကူနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ၿပီး အထဲျပန္သြင္းလုိ႔ မရႏုိင္တာကုိ ေတြ႕ရျပန္ပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းေတြ စဥ္းစားေနမိတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္က ထြက္ေပၚလာခဲ့တဲ့ Rio Bravo ဆိုတဲ့ ေကာင္းဘြိဳင္ဇာတ္ကား တစ္ကားကုိ ျပန္ၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီဇာတ္ကားဟာ အဲဒီသတၱိနဲ႔ မုိက္စိတ္ေတြကုိ အေျခခံၿပီး ဇာတ္အိမ္တည္ေဆာက္ထားတာျဖစ္လုိ႔ အဲဒီဇာတ္ကားအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

အေမရိကန္ ျပည္တြင္းစစ္ၿပီးကာစက တကၠဆပ္ျပည္နယ္ထဲမွာ ‘ရိယိုဘရာဗုိး’ ဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕ရွိၿပီး အဲဒီၿမိဳ႕က ‘ဒု’ (Dude) Dean Martin ဆိုတဲ့ ဒုရဲၿမိဳ႕နယ္မွဴးဟာ အရက္မေသာက္ရရင္ မေနႏုိင္တဲ့ ဇုိးသမားႀကီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူဟာအေတြ႕အၾကံဳလည္း ရွိ၊ ေလ့က်င့္မႈလည္းမ်ားလို႔ အလြန္ေတာ္ၿပီး သတၱိလည္းေကာင္းတဲ့ ေသနတ္သမားတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ ဒုဟာၿမိဳ႕ေလးက အရက္ဆိုင္ထဲကို ၀င္လာပါတယ္။ ဖဲ၀ုိင္းနဲ႔ အရက္၀ုိင္းေတြက အရက္ခြက္ေတြကို ၾကည့္ၿပီး အရက္ေသာက္ခ်င္လြန္းလို႔ ဒုဟာ ႏႈတ္ခမ္းကုိ လွ်ာနဲ႔သပ္ေနရပါတယ္။ ဒါကုိျမင္သြားတဲ့ ျခံပုိင္ရွင္သူေဌးႀကီး ‘ေနသန္’ ရဲ႕ ညီျဖစ္သူ ‘ဂ်ဳိး’ က ေထြးခံထဲကုိ ေဒၚလာ ျပား တစ္ျပား ပစ္ထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒုဟာ မရွက္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ ေထြးခံထဲကို လက္နဲ႔ ႏႈိက္မယ္အလုပ္မွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေထြးခံကို ေျခေထာက္နဲ႔ ကန္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ ဒု ေမာ့ၾကည့္လုိက္တဲ့အခါမွာေတာ့ အဲဒီလူဟာ သူ႔အထက္အရာရွိ ၿမိဳ႕နယ္ရဲမွဴး ‘ခ်န္႔စ္’ John Wayne ျဖစ္ေနတာကုိ ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ ဒုလည္း လူၾကားထဲမို႔ ရွက္သြားတာနဲ႔ ခ်န္႔စ္ ဟုိဘက္အလွည့္မွာ ေနာက္ေစ့ကုိ တုတ္နဲ႔႐ုိက္ခ်လုိက္လုိ႔ ခ်န္႔စ္ လဲက်သြားပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဂ်ဳိးေရွ႕တက္လာၿပီး ဒုကို အားရပါးရထုိးပါတယ္။ အဲဒီလုိ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ဂ်ဳိးပစ္လုိက္တဲ့ က်ည္ဆန္တစ္ေတာင့္ဟာ ေဘးကေန ရန္ပြဲကုိ ၀င္ျဖန္ေျဖတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိ ထိမွန္ၿပီး ေသဆုံးသြားပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်န္႔စ္ဟာ ဂ်ဳိးကုိ ရဲစခန္း အခ်ဳပ္ထဲထည့္ၿပီး ‘စတန္ပီ’ ဆုိတဲ့ ေျခတစ္ဖက္မသန္တဲ့ ဒုရဲၿမိဳ႕နယ္မွဴး အဘိုးႀကီးကို အေစာင့္ခ်ထားလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီအခိ်န္မွာ ခ်န္႔စ္ရဲ႕သူငယ္ခ်င္း ‘ပက္’ ဆုိသူဟာ ရထားလုံး ေလးငါး ေျခာက္စီးေလာက္ပါတဲ့ ယာဥ္တန္းတစ္ခုနဲ႔အတူ ၿမိဳ႕ထဲကုိ ၀င္လာပါတယ္။ ယာဥ္တန္းအေစာင့္အျဖစ္ လုိက္လာသူကေတာ့ ‘႐ုိင္းယန္း’ Ricky Nelson ဆုိတဲ့ လူငယ္ ေသနတ္သမားေလးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပက္နဲ႔ ႐ုိင္းယန္းတုိ႔ဟာ ခ်န္႔စ္ ေနရာခ်ေပးတဲ့ ၿမိဳ႕ျပင္က ေခ်ာင္းေဘးမွာပဲ ရထားလုံးေတြကိုရပ္ၿပီး စခန္းခ်လုိက္ၾကပါတယ္။ ရထားလုံးေတြေပၚ တင္လာတာေတြက အစုိးရ ခံတပ္တစ္ခုကုိပုိ႔ဖို႔ ယမ္းနဲ႔ ဒုိင္းနမုိက္ေတြျဖစ္ေနလုိ႔ ခ်န္႔စ္က ၿမိဳ႕နဲ႔ ခပ္ေ၀းေ၀းကုိ ထုတ္ထားလုိက္တာပါပဲ။ ေနာက္မၾကာခင္မွာ ဟုိတယ္အျပင္က ေသနတ္သံေတြကုိ ခ်န္႔စ္နဲ႔ ဒုတို႔ ၾကားလုိက္ၾကရပါတယ္။ ရထားလုံးစခန္းက ဟုိတယ္ကုိ ျပန္လာတဲ့ပက္ကုိ ေနသန္ရဲ႕ တစ္ပည့္တစ္ေယာက္က ျမင္းေဇာင္းထဲကေန ေခ်ာင္းၿပီး ေသနတ္နဲ႔ ေနာက္ေက်ာကုိ ပစ္သြားတာျဖစ္ပါတယ္။ ခ်န္႔စ္နဲ႔ ဒုတို႔ ျမင္းေဇာင္းထဲ လုိက္၀င္သြားတဲ့အခါ လူသတ္သမားက သူတုိ႔ကုိ ေသနတ္နဲ႔ပစ္ၿပီး ထြက္ေျပးသြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒုကတစ္ခ်က္ေတာ့ ျပန္ပစ္ႏုိင္လုိက္ပါတယ္။ ေသနတ္သမားဟာ ျမင္းေဇာင္းထဲကအထြက္မွာ ေရအုိင္ထဲကေန ျဖတ္ေျပးၿပီး အရက္ဆုိင္ထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ဒုနဲ႔ ခ်န္႔စ္တို႔ အရက္ဆုိင္ထဲ လုိက္၀င္သြားၾကတဲ့အခါ ဆုိင္ထဲမွာ ေနသန္ရဲ႕ တပည့္ေတြ ၁၀ ေယာက္ေက်ာ္ေလာက္ကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒုက အားလုံးကုိ မတ္တတ္ရပ္ခုိင္းၿပီး ေသနတ္ေတြခ်ိတ္ထားတဲ့ ခါးပတ္ေတြကုိ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျဖဳတ္ခ်ခုိင္းပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဖိနပ္ေတြကို စစ္ၾကည့္တဲ့အခါ တစ္ရံမွ ရႊံ႕ေပမေနတာကုိလည္း ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒုနဲ႔ ခ်န္႔စ္တို႔က ဒီအရက္ဆုိင္ထဲကို လူတစ္ေယာက္ ေျပး၀င္လာတာ မေတြ႕ဘူးလားလုိ႔ ေမးေတာ့ အားလုံးက တက္ညီလက္ညီ မေတြ႕ဘူးလုိ႔ ေျဖၾကပါတယ္။ ေအးေပါ့ကြာ၊ မင္းတုိ႔စကား မွန္ မမွန္ ၾကည့္ရေသးတာေပါ့လုိ႔ ခ်န္႔စ္က ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေကာင္တာမွာထုိင္တဲ့ ‘ခ်ာလီ’ ဆုိသူကလည္း လူဆုိးေတြဘက္က ပါခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခ်န္႔စ္က ‘ေအးကြာ ေမ့ေနလုိက္တာ ခ်ာလီ့ဖိနပ္ကုိလည္း စစ္ဖုိ႔ လုိေသးတာေပါ့’ လုိ႔ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ခ်ာလီလည္း ေကာင္တာေရွ႕ ထြက္လာၿပီး “ကြၽန္ေတာ္ စီးတဲ့ဖိနပ္က ခင္ဗ်ားတုိ႔မႈတ္တဲ့ ခရာထက္ေတာင္ ေျပာင္ေသး” ဆုိၿပီး ေျခေထာက္ကုိ ေျမႇာက္ျပပါတယ္။ ဒါဟာ မင့္ထက္ ပုိမုိက္တယ္ဆိုတဲ့သေဘာနဲ႔ သက္သက္ေစာ္ကားလိုက္တာပါ။ မတ္တတ္ရပ္ေနတဲ့လူေတြထဲက တစ္ေယာက္ကလည္း “သနားပါတယ္ကြာ ဒုခမ်ာ အရက္ေသာက္ခ်င္ေနရွာမွာေပါ့” လုိ႔ ေျပာၿပီး တစ္ေဒၚလာ ေငြဒဂၤါးတစ္ျပားကုိ ေထြးခံထဲ လွမ္းပစ္ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒုကေတာ့ ဒါေတြကုိ ဂ႐ုမစုိက္အားေသးပါဘူး။ မ်က္လုံးေတြက သိမ္းငွက္မ်က္လုံးလုိ လူသတ္သမားကုိပဲ ရွာေဖြေနရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေကာင္တာေပၚက အရက္ခြက္ထဲကုိ အေပၚကေန ေသြးစက္ေတြက်လာတာကုိ ေတြ႕လုိက္ရလုိ႔ ဒုဟာ ေနာက္ျပန္လွည့္ၿပီး ထပ္ခုိးေပၚက ေသနတ္သမားကို ပစ္ခ်လုိက္ပါတယ္။ ေသနတ္သမားရဲ႕ ခႏၶာကုိယ္ႀကီးကေတာ့ ၾကမ္းျပင္ေပၚကုိ ဒုန္းခနဲ ျပဳတ္က်လာေတာ့တာေပါ့။ ခ်န္႔စ္က ေသသူေသနတ္သမား ရဲ႕ အက်ႌအိပ္ကပ္ထဲကုိ ရွာတဲ့အခါ ေဒၚလာ ၅၀ တန္ ေရႊဒဂၤါးျပား တစ္ျပားကို ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။ အဲဒီမွာ ခ်န္႔စ္က “ေငြ ၅၀ နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကုိ သတ္ေပးရတာ မတန္လုိက္တာကြာ၊ ေနာက္ၿပီး ကုိယ့္အသက္ကုိပါ ေပးလုိက္ရတာဆုိေတာ့ ပုိလုိ႔ေတာင္ မတန္ေသး” လို႔ ေျပာလုိက္ပါတယ္။ ဒုကလည္း တစ္ေဒၚလာျပား ပစ္ေပးတဲ့လူကုိ ေသနတ္နဲ႔ခ်ိန္ၿပီး ေထြးခံထဲက ေဒၚလာျပားကို ျပန္ႏႈိက္ယူခိုင္းပါတယ္။ ေထြးခံထဲ ေဒၚလာျပားပစ္ေပးတုန္းကေတာ့ အဲဒီေကာင္းဘြိဳင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာေပးက ‘မုိက္တယ္ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္’ ဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ေပါ့။ အခု သူမ်ားတံေတြးေတြထဲ ျမဳပ္ေနတဲ့ ေထြးခံထဲက ေဒၚလာျပားကို ျပန္ႏိႈက္ယူရတဲ့အခါမွာေတာ့ ရြံလည္း ရြံ၊ ရွက္လည္း ရွက္မုိ႔ မ်က္ႏွာမွာ ေခြၽးေတြ သီးလုိ႔ေနပါၿပီ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခ်န္႔စ္က “ကဲ မင္းတို႔ေကာင္ေတြအကုန္လုံး မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ ၿမိဳ႕ထဲကထြက္ၿပီး ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွလည္း ျပန္မလာၾကနဲ႔ေတာ့၊ ခ်ာလီကေတာ့ အဲဒီေသနတ္ေတြအကုန္လုံးကုိ လွည္းနဲ႔တုိက္ၿပီး မင္းကုိယ္တုိင္ ငါ့ရဲစခန္းလာပုိ႔” လုိ႔ အမိန္႔ေပးလုိက္ပါတယ္။ ဒါဟာ မုိက္တယ္ဆိုတာ လြယ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ လူေတြအေပၚ ခ်က္ခ်င္းတရားစီရင္ လုိက္တာပါပဲ။ ေသနတ္သမားရဲ႕ အလုိတူအလုိပါေတြျဖစ္လုိ႔ ေသနတ္လည္း သိမ္းနယ္ႏွင္ဒဏ္လည္း ေပးလုိက္တဲ့ သေဘာျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ရက္မ်ား မၾကာခင္မွာ ေနသန္ရဲ႕လူေတြက ဒုကုိ အလစ္မွာ ၀င္ဖမ္းၿပီး ဒုနဲ႔ဂ်ဳိးကုိ လူခ်င္းလဲမယ္လို႔ ကမ္းလွမ္းၾကပါတယ္။ ခ်န္႔စ္လည္း ကမ္းလွမ္းခ်က္ကို လက္ခံလုိက္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ စတန္ပီ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒုရဲၿမိဳ႕နယ္မွဴး ျဖစ္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ႐ုိင္းရမ္းနဲ႔ ခ်န္႔စ္တုိ႔ဟာ ဂ်ဳိးကုိ အခ်ဳပ္ခန္းထဲက ထုတ္လုိက္ၾကပါတယ္။ အခ်ဳပ္ခန္းထဲက ဟန္ပါပါေျခလွမ္းၿပီး ထြက္လာတဲ့ ဂ်ဳိးရဲ႕စတုိင္ကေတာ့ ‘မိုက္တယ္ဆုိတာ လြယ္ပါတယ္’ ဆိုတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ပါပဲ။ လူလဲပြဲကုိ ၿမိဳ႕ျပင္က ေခ်ာင္းေဘးမွာ လုပ္ၾကပါတယ္။ လူခ်င္းလဲေနတုန္း ပစ္ခတ္မႈေတြျဖစ္ကုန္ၾကၿပီး ခ်န္႔စ္ တုိ႔ဘက္က အႏုိင္ရပါတယ္။ စတန္ပီက ပက္တုိ႔ယူလာတဲ့ ဒုိင္းနမိုက္ေတြကုိ တုိက္ပြဲအတြင္းမွာ အသုံးခ်ႏုိင္လုိက္လုိ႔ တုိက္ပြဲ ျမန္ျမန္ၿပီးသြားတာပါ။ ေနာက္ဆုံး လူဆုိးေတြ ေနရာယူထားတဲ့ ႏွစ္ထပ္အိမ္ႀကီး ဒုိင္းနမုိက္ဒဏ္ေၾကာင့္ မီးစြဲေလာင္စျပဳခ်ိန္မွာ ေနသန္တို႔ လူေတြအားလုံး လက္နက္ခ်လုိက္ၾကရတဲ့ အခန္းနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ကုိ အဆုံးသတ္လုိက္ပါတယ္။

မိုက္တယ္ဆုိတာ လြယ္ပါတယ္ဆုိတဲ့ လူေတြမီးေလာင္ေနတဲ့ အိမ္ႀကီးထဲက လက္ေျမႇာက္ၿပီး ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ အပုိးက်ဳိးေနတာကုိ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ေျပာတဲ့အတုိင္းမလုပ္ရင္ ခ်န္႔စ္က စကားေျပာမေနဘဲ အေသပစ္သတ္လုိက္မွာ မုိ႔ပါပဲ။ ေလာကမွာ လူဆိုတာ အခ်ဳပ္က်တာ၊ ေထာင္က်တာကို မေၾကာက္ပါဘူး။ အသား နာမွာနဲ႔ ေသမွာကုိသာ တုန္ေနေအာင္ေၾကာက္ၾကတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း တခ်ဳိ႕ႏုိင္ငံေတြမွာ ႀကိမ္ဒဏ္နဲ႔ ေသဒဏ္ေတြ အခုထိရွိေနၾကေသးတာ ျဖစ္တယ္။ ၀န္ထမ္းဘ၀ နယ္စပ္ေဒသတစ္ေနရာ ေရာက္ေနတုန္းက ငါးရက္တစ္ႀကိမ္လုပ္တဲ့ ေစ်းေန႔မွာ လူေတြဟာ ေစ်းအေရာင္းအ၀ယ္ မလုပ္ၾကဘဲ တီဗီေတြေရွ႕မွာခ်ည္း အကုန္စုျပံဳတိုးေနၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ လက္စသတ္ေတာ့ လူသတ္မႈက်ဴးလြန္တဲ့ တရားခံကုိ ေတာင္ေစာင္းတစ္ေနရာ ေခၚသြားၿပီး ေသဒဏ္ေပးေနတဲ့ တုိက္႐ုိက္ထုတ္လႊင့္မႈတစ္ခုကုိ ၾကည့္ေနၾကတာကုိး။ တရားခံကုိေတာ့ အ၀တ္နက္နဲ႔ မ်က္ႏွာကုိ စည္းထားပါတယ္။ အားလုံး ကိစၥ၀ိစၥၿပီးလုိ႔ တီဗီလည္း ပိတ္သြားေတာ့မွ ေရာင္းတာ၊ ၀ယ္တာေတြ ျပန္စၾကတာပါ။ မၾကည့္မေနရလုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ထားပုံလည္း ရပါတယ္။ အဲဒီနယ္ေျမမွာ အမႈအခင္းနည္းၿပီး လူေတြအေတာ္ေလး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနႏုိင္ၾကတာကုိလည္း သတိထားမိပါတယ္။ ဒီလုိလုပ္သင့္၊ မလုပ္သင့္ဆုိတာကုိ သူတို႔ယဥ္ေက်းမႈ သူတို႔ထုံးတမ္းစဥ္လာေပၚ အေျခခံၿပီး နယ္ေျမက တာ၀န္ရွိသူေတြက တိုင္ပင္ဆုံးျဖတ္ၿပီး လုပ္ၾကပုံပါပဲ။ ဒီလုပ္ရပ္ဟာ ယဥ္ေက်းတယ္၊ မယဥ္ေက်းဘူး၊ ဟုိဥပေဒနဲ႔ညီတယ္ ဒီဥပေဒနဲ႔ မညီဘူးဆုိတာေတြကို ဒီေနရာမွာ ေဆြးေႏြးမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အဓိကေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကုိယ္တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ အခုဆုိရင္ သတင္းစာေတာင္ ေကာက္မကိုင္ရဲေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ေနတာ အေတာ္ေလး ၾကာေနၿပီဆုိတာ ကုိပါပဲ။ မိုက္တယ္ဆုိတာ မလြယ္ပါလား၊ ျဖစ္သြားရင္ ကုိယ္က်ဳိးနည္းမွာ ပါလားဆိုတာကို လူေတြသိျမင္သြားေအာင္ လုပ္မွမလုပ္ႏုိင္ ၾကေသးဘဲဟာကိုး။

March 11, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.