<

အရင္အတိုင္း ညေနမ်ား

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕အတြင္း ေျပးဆြဲေနေသာ YBS ယာဥ္မ်ားကုိ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမအနီး ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပုံ-ေက်ာ္ဇင္ၿဖိဳး)

ေရာက္ရွိလိုသည္ ျဖစ္ေစ၊ မေရာက္ရွိလိုသည္ျဖစ္ေစ ညေနကေတာ့ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ညေနရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္က အပူေလ်ာ့ေနတာ ေသခ်ာေပမယ့္ အိမ္ျပန္ဖို႔ ႐ုန္းကန္ေနတဲ့ လူေတြရဲ႕ အပူကေတာ့ ဘတ္စ္ကားမွတ္တိုင္ေတြမွာ ေတာက္ေလာင္ေနပါတယ္။ အေမွာင္ဟာ ေနာက္က်တတ္တဲ့ အရာမဟုတ္ပါဘူး။ မိသားစုေတြရဲ႕ ျပန္လည္ေတြ႕ဆုံခ်ိန္မွာ  အေမွာင္က်ေရာက္မေနခဲ႔ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ  ျဖစ္တယ္လို႔ အိမ္တံခါးေပါက္ေတြရဲ႕ ယုံၾကည္ေနမႈဟာ ႏွစ္မ်ားစြာ ၾကာျမင့္ေနခဲဲ့ၿပီျဖစ္ပါတယ္။

ညေနေတြရဲ႕ ေပ်ာက္ဆုံးေနတဲ့ ရယ္ေမာသံေတြ၊ ကေလးေတြရဲ႕ကစားသံေတြကို လိုက္လံရွာေဖြဖို႔ ဘယ္သူမွ မအားလပ္ၾကေသးပါဘူး။ ထမင္းအိုးေတြ ပြက္ပြက္ဆူဆူႏိုင္ေစဖို႔ ဘတ္စ္ကားေတြေပၚကို အေျပးတက္ေနတဲ့  ေျခေထာက္ေတြကေတာ့ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာ ရွိေနပါတယ္။

ညေနရဲ႕ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို အရသာခံေသာက္ရင္း သတင္းစာတစ္ေစာင္နဲ႔ ေခတ္ႀကီးထဲကို ၀င္ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ စိတ္ဆင္းရဲမႈေတြကို ညေနက ယူေဆာင္မလာတတ္ေပမယ့္ စိတ္ဆင္းရဲစရာ သတင္းေတြကေတာ့ သတင္းစာေတြမွာ အျမဲပါလာတတ္ပါတယ္။ စစ္ပြဲေတြအေၾကာင္း၊ သက္ငယ္ မုဒိမ္းမႈအေၾကာင္းေတြေပါ့။

ဘာလိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ညေနရဲ႕အရသာကို လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ထဲကေနျဖစ္ျဖစ္၊ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကေနျဖစ္ျဖစ္ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ရယူခံစားတတ္ပါတယ္။ ဘတ္စ္ကားေပၚမတက္ခင္ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေတာ့ ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ေသာက္ပါတယ္။

အိမ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ျပန္ေရာက္မယ္ဆိုတာဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔လို ဘတ္စ္ကားစီးတဲ့ လူတန္းစားေတြအတြက္ေတာ့ ခန္႔မွန္းလို႔မရတဲ့ အရာတစ္ခုပါ။ အိမ္ကို ေနာက္က်ၿပီး ေရာက္ႏိုင္သလို၊ အဆင္ေျပရင္လည္း မေမွာင္ခင္ ေရာက္ႏိုင္ပါတယ္။ ေနာက္က်တာေတြ  ေစာေရာက္တာေတြကို သိပ္ေတြးေနလို႔မရပါဘူး။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲကေန ၿမိဳ႕ျပင္ေတြဆီသြားေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေတြေပၚမွာ စိုးရိမ္ပူပန္ေနသူေတြက အမ်ားအျပားပါပဲ။

အဲဒါေၾကာင့္ အဆင္မေျပသူဟာလည္း ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း မဟုတ္ပါဘူး။ အားလုံးက ၀မ္းေရးအတြက္၊ ေနေရးအတြက္  အဆင္မေျပသူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ႐ုန္းကန္ေနရသူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ညေနခင္းမွာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေလာက္ေသာက္ၿပီး အေမာအပန္းေလး ေတာ့ ေျဖသင့္တယ္ မဟုတ္လား။

ဘတ္စ္ကားေပၚေရာက္ရင္လည္း ထိုင္စရာေနရာရဖို႔က မလြယ္ပါဘူး။ ဂိတ္စကေန သြားစီးႏိုင္ရင္ေတာ့ ထိုင္စရာေနရာ ရတတ္ပါတယ္။ မထသရဲ႕ ဘတ္စ္ကားေတြဟာလည္း ညေနမွာ လူက်ပ္ခဲ႔ပါတယ္။ YBS ရဲ႕ဘတ္စ္ကားေတြဟာလည္း ညေနမွာ လူက်ပ္ေနဆဲပါပဲ။ YBS  ရဲ႕ဘတ္စ္ကားေတြမွာေတာ့ စပယ္ယာေတြနဲ႔ မဆက္ဆံရတာတစ္ခုေတာ့ သာပါတယ္။ ကိုယ့္အသိစိတ္ဓာတ္နဲ႔ အိမ္ျပန္လိုသူခ်င္း ေဖးကူရပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြကို မဖြယ္မရာျပဳလိုသူေတြ၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြကေတာ့ ညေနရဲ႕ ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္ေပၚမွာ ရွိေနဆဲပါပဲ။ ထိုင္စရာေနရာတစ္ေနရာဟာ  လူက်ပ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာေတာ့ အားလုံးက လိုခ်င္တဲ့အရာတစ္ခုပါ။ ဒါေပမဲ့ ဦးစားေပးသင့္သူကို ဦးစားေပးတတ္တဲ့ စိတ္ထားေလးေတြက လူေတြဆီမွာ ရွိေနဆဲပါ။ အဆင္ေျပလို႔ ထိုင္စရာေနရာေလးရရင္ ကြၽန္ေတာ္ လည္း ဟိုေငး ဒီေငး ေငးရင္း၊ ဟိုေတြး ဒီေတြး ေတြးတတ္ပါတယ္။ စာအေၾကာင္း၊ ကဗ်ာအေၾကာင္း ေတြးမိတဲ႔ေန႔ေတြရွိသလို၊ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေတြးပူတဲ့ေန႔ေတြလည္း ရွိပါတယ္။ စာဖတ္လို႔ ရေလာက္တဲ့အထိ အေျခအေနေပးရင္လည္း စာအုပ္တစ္ အုပ္ထုတ္ၿပီး စာဖတ္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ထိုင္စရာရတဲ့ေန႔ဆိုတာကလည္း ရေဒါင့္ရခဲပါ။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ မတ္တတ္ရပ္စီးရင္း ဟို ဒီ ေတြးေနရတဲ့ ညေနေတြပါပဲ။

ဘတ္စ္ကားေပၚက ညေနေတြဟာ ပင္ပန္းျခင္းေတြ၊ မြန္းက်ပ္ျခင္းေတြ အျပည့္နဲ႔ဆိုေတာ့ အိမ္မွာ က်န္သူေတြကေတာ့ မပင္ပန္းၾကဘူးလား။ အိမ္မွာက်န္သူေတြဟာလည္း ညစာအတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ျပင္ဆင္ရ၊ ေနာက္ေန႔ အလုပ္သြားမယ့္သူ၊ ေက်ာင္းသြားမယ့္သူ ေတြအတြက္ ႀကိဳတင္ေတြးေတာ ပင္ပန္းေနၾကရတာပါပဲ။ ႐ုန္းကန္ရတဲ႔လူေတြခ်ည္းပါပဲ။ ေခတ္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြကို ေအးခ်မ္းစြာ ေနထိုင္စားေသာက္ဖို႔ အခြင့္အေရး မေပးေသးပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခြင့္အေရးအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႐ုန္းကန္ေနရဆဲ၊ လမ္းေပၚ တက္ေနရဆဲပါ။ ဘယ္အရာမွ လြယ္လြယ္မရ ႏိုင္သလို၊ ဘယ္သူ႔စကားကိုမွ လြယ္လြယ္ မယုံၾကည္ဖို႔ ေခတ္ႀကီးက ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို အျမဲသင္ၾကားေပးေနတာ မဟုတ္လား။  ညေနရဲ႕ သတင္းစကားေတြမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအေၾကာင္းေတြခ်ည္းသာ မိသားစုကို လူတိုင္းက ေျပာခ်င္ၾကတာ မဟုတ္လား။

ညေနေတြကို တျခားသူေတြေရာ ဘယ္လိုကုန္လြန္ၾကလဲ။ အလုပ္ပိတ္ရက္ တနဂၤေႏြေန႔မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရပ္ကြက္ေလးထဲကို ဟို ဒီ ေလွ်ာက္သြားရင္း ၾကည့္မိပါတယ္။  ရပ္ကြက္ထဲက ညေနေတြကလည္း လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ျခင္း အျပည့္နဲ႔ပါပဲ။ သုံးေရအတြက္ ေရ ကန္ကေန ေရထမ္းေနသူေတြ၊ ၀က္စာအတြက္ ထမင္းရည္နဲ႔ အစားအစာအၾကြင္း အက်န္ေတြကို လိုက္လံေတာင္းယူၿပီး ၀က္စာပုံး ထမ္းလာသူေတြ၊ ေစ်းေရာင္း ေစ်း၀ယ္က ျပန္လာသူေတြနဲ႔ ညေနဟာ ေခြၽးေတြ စိုရႊဲေနပါတယ္။ အေျခခံလူတန္းစားေတြမ်ားတဲ့ ရပ္ကြက္ေလးကေန ညေနရဲ႕ ျမင္ကြင္းထဲက ဘယ္လိုအရာေတြကိုမ်ား ကြၽန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္လို႔ရမွာလဲ။ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ညေနမွာ အိမ္ျပန္ေရာက္ဖို႔ကို မနည္းႀကိဳးစားေနရသူတစ္ေယာက္ မဟုတ္လား။ က်န္ခဲ့တဲ့ေခတ္ေတြ၊ ႏွစ္ေတြရဲ႕ ညေနေတြ။ ကြၽန္ေတာ့္ ဘ၀ထဲက ညေနေတြ။ ၿပီးခဲ့ၿပီလို႔ ထင္ရေပမယ့္ မၿပီးေသးတဲ့ ညေနေတြ။ ကြၽန္ေတာ့္ မွတ္ဥာဏ္ထဲမွာ အမ်ားအျပား က်န္ရွိေနဆဲပါ။

၁၉၈၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြက ညေနေတြကေရာ ဘယ္လိုပုံမ်ဳိးပါလဲ။ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္မွာ ကြၽန္ေတာ္ေမြးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ ၁၉၈၀ ေက်ာ္ ေခတ္ရဲ႕ ညေနေတြကို စာအုပ္ေတြကတစ္ဆင့္၊ မိဘေတြဆီကတစ္ဆင့္သာ သိခဲ့ရပါတယ္။ အိမ္ရွိ လူကုန္ အလုပ္လုပ္ၾကတာကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိပါတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္တဲ့ အေဖနဲ႔ အေမ၊ ထန္းသီးမုန္႔ေပါင္းၿပီး ေရာင္းတဲ႔အေမႀကီး။ မိသားစုဟာ ညေနမွ ျပန္ဆုံၾကရတာပါ။ ေက်ာင္းဆရာမျဖစ္တဲ့ အေမက ၿမိဳ႕ ေလးနဲ႔ အနည္းငယ္လွမ္းတဲ့ ရြာေလးမွာ တာ၀န္က်တယ္တဲ့။ အေမဟာ အသြားငါးမိုင္၊ အျပန္ငါးမိုင္ စက္ဘီးနင္းရင္း ေက်ာင္းတက္ရတာတဲ့။ အေဖကေတာ့ ခ႐ိုင္ၿမိဳ႕မွာ အလုပ္သြားရတဲ့အတြက္ အဲဒီေခတ္က လိုင္းကားျဖစ္တဲ့ ဂ်စ္ကားစီးၿပီး အလုပ္သြား အလုပ္ျပန္ လုပ္ရတာတဲ့။ ညေန ေမွာင္ၿပီဆိုေတာ့မွ မိသားစု စုံၾကရတာတဲ့။ ထမင္း၀ိုင္းမွာ ထမင္းစားမွ မ်က္ႏွာေတြစုံၾကရတဲ့ ညေနေတြပဲေပါ့။

၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြရဲ႕ ညေနေတြကိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနပါတယ္။ အရာရာ မတည္ၿငိမ္မႈေတြျဖစ္ၿပီးစ၊  အေျပာင္းအလဲအတြက္ ႀကိဳးစားမႈေတြ ရက္ရက္စက္စက္ ႏွိမ္နင္းခံေနရတဲ႔ ကာလေတြပါ။ ညေနေစာင္းၿပီးလို႔ အေမွာင္ေရာက္လာတာနဲ႔ အိမ္တံခါးပိတ္ဖို႔ မေမ့ေလ်ာ့တဲ့ ကာလေတြပါ။ ေရဒီယိုကို အသံတိုးတိုးနဲ႔ နားေထာင္ရတဲ့ ကာလေတြပါ။ အေမွာင္မေရာက္ခင္ ညေနမွာပဲ အားလုံးဟာ လုပ္စရာရွိတာကို အျမန္ လက္စသတ္ၾကပါတယ္။ ေန႔ျမင္ ညေပ်ာက္ ျဖစ္တတ္တဲ့ အပိုင္းအျခားကာလေတြပါပဲ။ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ဖို႔၊ အိမ္ရွိ လူကုန္ လူစုံဖို႔ ညေနေတြကို ရင္ခုန္စိုးထိတ္ရင္း ေက်ာ္ျဖတ္ရတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ကေလးေတြကေတာ့ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားစက္ရွိတဲ့ အိမ္ကို သြားၾကည့္ဖို႔ပဲ ေတြးေနမိတာပါ။ ညေနမွာ ကေလးေတြ စြန္လႊတ္ဖို႔၊ ေဘာလုံးကန္ဖို႔ ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီး  ေတြဟာ ၁၉၉၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္ေတြရဲ႕ ညေနေတြမွာ ရွိေနေသးပါတယ္။ အခုေတာ့ ကြင္းျပင္ေတြဟာ ညေနေတြကို ႏႈတ္မဆက္ႏိုင္ေတာ့ပါ ဘူး။ ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ကေလးေတြအတြက္ေတာ့ ညေနကြင္းျပင္ဆိုတာ မရွိေတာ့တဲ့ စကားလုံးတစ္ခု ျဖစ္သြားၿပီ။

ညေနေတြအေၾကာင္းက စိတ္ေမာစရာေတြ၊ ပင္ပန္းတာေတြခ်ည္းပဲလို႔ ထင္စရာပါပဲ။ ညေနေတြမွာ မိသားစုခ်စ္ေမတၱာေတြ၊ ခ်စ္သူ စုံတြဲေတြရဲ႕ ၾကည္ႏူးစရာေတြကိုလည္းကြၽန္ ေတာ္တို႔ ဖန္တီးၾကပါတယ္။ ဘ၀ဆိုတာ နာက်င္စရာေတြခ်ည္းပဲလို႔ ဘယ္တုန္းကမွ ကြၽန္ေတာ္ မေတြးပါဘူး။ ဘ၀ကို ႐ုန္းကန္ရွင္သန္ေနသူတိုင္းလည္း ေတြးမယ္လို႔ မထင္ပါဘူး။ လြယ္လြယ္ကူကူ အ႐ႈံးေပးလိုက္ရင္ ညေနေတြဟာ အေမွာင္ကို ျမန္ျမန္ေခၚေဆာင္လာမွာ အေသအခ်ာေပါ့။ အေမွာင္မလာခင္  လက္ခ်င္းဆုပ္ကိုင္ရင္း လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ့ ခ်စ္သူစုံတြဲေတြကို ညေန တိမ္ေတြ ေငးၾကည့္ ေနမွာပါ။ ကေလးေလးေတြ ေဆာ့ကစားေနတာကို ညေနရဲ႕ ေလျပည္ေလညင္းေတြက သေဘာက်ေနမွာပါ။ မိသားစုေတြအတြက္ နံနက္ခင္းကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တို႔ လမ္းေပၚ တက္ခဲ့တာမဟုတ္လား။ အိမ္တံခါးေပါက္မွာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျပံဳးကို တစ္ေယာက္က ရယူဖို႔၊ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အဆင္မေျပျခင္းကို တစ္ေယာက္က ေ၀မွ်ရယူဖို႔ ညေနေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔က သင္ၾကားေပးရမွာပါ။ ဘယ္လို ညေနမ်ဳိးကိုျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔ ေက်ာ္ျဖတ္ဖို႔သာ ေတြးေနတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ လမ္းမေတြ ေပၚမွာ ရွိေနဖို႔က အေရးႀကီးပါတယ္။နာက်င္စရာေတြကို ေပါက္ကြဲပစ္လိုက္ရင္း စိတ္ဒဏ္ရာေတြကိုခ်ည္း ေမြးျမဴထားဖို႔က လြယ္ကူပါတယ္။ ႐ႈံးနိမ့္ျခင္းကို လက္ခံရရွိဖို႔ကလည္း မခက္ခဲပါဘူး။ အသက္ကို ၀၀႐ွဴသြင္းဖို႔ ညေနေတြမွာ ေလေကာင္းေလသန္႔ ရွိပါေသးတယ္။ အေမွာင္မလာခင္ အိမ္ကို ျပန္ေရာက္မယ့္ လမ္းေတြကို ျပဖို႔ ညေနေတြမွာ အလင္းေရာင္ ရွိပါေသးတယ္။

ေခတ္တိုင္း ေခတ္တိုင္းရဲ႕ ညေနေတြက တူညီေနဆဲပါ။ အထူးသျဖင့္ သာမန္လူတန္းစားေတြအတြက္ေပါ့။ အရင္အတိုင္း ညေနေတြကို ရင္ဆိုင္ျဖတ္သန္းေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကေရာ သန္မာမႈေတြ ေလ်ာ့နည္းလာၿပီလား။ ညေနတိမ္၊ ညေနလမ္း၊ ညေနျမစ္ကမ္းေပၚမွာ လမ္းမသာလည္း ဆန္တက္ရမွာပါပဲ။ လမ္းသာရင္လည္း စုန္ရမွာေပါ့ေလ။ ညေနေတြက ဘယ္ေတာ့မွ မညာပါဘူး။ အေမွာင္ေတြနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြကို ေရးဆြဲေပးေနဆဲ မဟုတ္လား။

March 9, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.