<

ျပတင္းေပါက္ေလး

Photo: DW

အလင္းေရာင္က ဖမ္းဆုပ္ရခက္ေလာက္ေအာင္ ပါးလ်လြန္းတယ္။ ႏွစ္ေပတစ္ေပခြဲပတ္လည္ ျပတင္းေပါက္ေလးတစ္ေပါက္ဆီကေန လေရာင္တခ်ိဳ႕ ဖိတ္စင္က်ေနျခင္းပါ။ ဘာကုိမွ ဖမ္းဆုပ္လုိ႔မရသလုိ၊ ဘာကုိအမ်ားႀကီး ေမွ်ာ္လင့္လုိ႔ရႏုိင္မွာလဲ။ သက္ရွိလူတစ္ေယာက္နဲ႔ ေလ၊ အလင္းေရာင္ အနည္းငယ္က အားလုံး ေပါင္းစည္းမိေနသလုိပဲ။ အဲဒီျပတင္းေပါက္ကုိ ပိတ္ထားလုိက္ရင္ အလင္းေရာင္ အနည္းငယ္ကုိေတာင္ ထိေတြ႕ခြင့္မရွိေတာ့ပါဘူး။ ဘယ္ပိတ္ရက္မလဲေလ။ ေရာက္လာပါေစ။ အလင္းေရာင္ အနည္းငယ္ျဖစ္ျဖစ္။ ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြျဖစ္ျဖစ္။ ျခင္၊ ပုိးေကာင္ေလးေတြကအစ ၀င္လုိက္ထြက္လုိက္ အိမ္ထဲနဲ႔ အျပင္ကမၻာကုိ ဆက္သြယ္ကူးလူးေနၾကတယ္။ တျခားအႏၲရာယ္လည္း သိပ္ပူပန္စရာေတာ့ မရွိဘူးေလ။ ဒီျပတင္းေပါက္ေလးကေန ဘာအႏၲရာယ္မွ ၀င္ေရာက္မလာႏုိင္လုိ႔ပါပဲ။ တစ္ခါတေလ အိမ္တံခါးေပါက္ႀကီးေတြေတာင္ ခ်က္ခ်မထားမိခဲ့။ ညဘက္ မီးလုံးတစ္လုံးရယ္၊ ေဘာပင္ေတြရယ္၊ စာအုပ္ေတြရယ္ အဲဒီအရာေတြနားမွာ ညဥ့္နက္တဲ့အထိ တစ္ခ်ိန္လုံး ရွိေနခဲ့တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ စာအုပ္ေတြထဲ နစ္ေမ်ာမိခဲ့ရင္ ဘာကုိမွ သတိမျပဳမိေလာက္ေအာင္ ညထဲမွာ ကြၽန္ေတာ္ နစ္ျမဳပ္ေနခဲ့မိတယ္။

တျခားတံခါးေပါက္ေတြ ပိတ္ထားခဲ့လည္း အဲဒီျပတင္းေပါက္ေလးကုိ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ပိတ္မထားမိခဲ့။ အျပင္ကုိ တစ္ခါတေလ ေငးေမာၾကည့္ခ်င္ ၾကည့္ေနခဲ့မိတယ္။ မုိးရာသီေတြဆုိရင္ေတာ့ မုိးေရစက္ေတြ ပက္မွာစုိးရင္သာ တစ္ခါတေလ မုိးကာစ အကာေလး ခ်ထားလုိက္တဲ့ အခါေတြရွိတယ္။ အဲဒီျပတင္းေပါက္ေလး ေဖာက္ျဖစ္ခဲ့တာက အေဖ့ရဲ႕တုိက္တြန္းမႈေၾကာင့္သာ ေဖာက္ျဖစ္ခဲ့တာ။ ဒါေတာင္ ဟုိေန႔ေရႊ႕ ဒီေန႔ေရႊ႕နဲ႔ မနည္းၾကာခဲ့ေသးတယ္။ ျပတင္းေပါက္ေလးဆီကေန အလင္းေရာင္နဲ႔ ေလက၀င္ေပမယ့္ အိမ္က နိမ့္နိမ့္နဲ႔ သြပ္မုိးထားတဲ့ အပူဒဏ္က ေန႔လယ္ခင္းေတြဆုိ အိမ္ထဲမွာ လုံး၀ ေနလုိ႔မရေတာ့ပါ။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ေရွ႕ကုန္း(ဂုန္း)ထဲ ဆင္းေနၾကရတယ္။

အေဖကေတာ့ ေလေကာင္းေလသန္႔၀င္ေအာင္ အလင္းေရာင္ရေအာင္ ျပတင္းေပါက္ေလးကုိ ေဖာက္ခုိင္းခဲ့ျခင္းပါ၊ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္လည္း ညဘက္ေတြမွာ အျပင္၀န္းက်င္က ျမင္ကြင္းေတြကုိ တစ္ခါတစ္ရံ ေငးၾကည့္လုိ႔ ရသြားခဲ့တယ္။ ပုိးေကာင္ေတြ၊ ျခင္ေတြအတြက္လည္း ၀င္ေပါက္ထြက္ေပါက္ တစ္ခု တုိးသြားသလုိပဲ။ အဲဒီျပတင္းေပါက္ေလးကေန အျပင္ကုိ ညဘက္လွမ္းၾကည့္ရင္ ေန႔လယ္တုန္းက အျပင္၀န္းက်င္မွာ သြားလာခဲ့တဲ့ အထိအေတြ႕ေတြ၊ ျမင္ကြင္းေတြ၊ ခံစားမႈေတြက ညဘက္အခါနဲ႔ လုံး၀မတူေတာ့ပါဘူး။ အသံေတြ တိတ္ဆိတ္သြားျခင္း၊ အေရာင္ေတြ မွိန္ေဖ်ာ့သြားျခင္းနဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြ လႈပ္ခတ္သြားပုံေတြပါ မတူေတာ့ပါ။ ငွက္ကေလးေတြရဲ႕ သစ္ပင္ေတြအၾကား လႈပ္ရွားသြားလာပုံေတြပါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့တယ္။ အဲဒီ ျပတင္းေပါက္ေလးကေန ညဘက္ ကြၽန္ေတာ္အေ၀းကုိ လွမ္းၾကည့္မိတုိင္းေပါ့။ တစ္ခါတေလေတာ့ အနည္းငယ္ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕မိတယ္။

ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕မိရျခင္းက စာေရးရင္း စာဖတ္ရင္း အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ညဥ့္နက္သြားတဲ့အခါမ်ဳိးမွာပါ။ ဖတ္မိတဲ့စာကလည္း ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ဖြယ္ရာ ၀တၳဳေတြလုိမ်ိဳး ဖတ္မိတဲ့အခါမ်ိဳးေတြက်မွသာ တစ္ခါတစ္ရံ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ျဖစ္မိတယ္။ စာလုံးေတြရယ္၊ စိတ္ရယ္၊ ညဘက္ အျပင္၀န္းက်င္ရဲ႕ ျမင္ကြင္းေတြနဲ႔ ေပါင္းစည္းမိတဲ့ အခ်ိန္မွာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္ ျပတင္းေပါက္ေလးကေန အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္မိလုိက္ရင္ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖုံ ေျပာင္းလဲသြားေတာ့တယ္။ ေန႔လယ္တုန္းက ကုိယ္သြားလာခဲ့တာေတြနဲ႔ ျမင္ကြင္းခ်င္း၊ ခံစားရပုံခ်င္း လုံး၀ ကြဲျပားသြားေတာ့တယ္။ သစ္ပင္ေတြက အမွန္ပဲ။
တစ္ခါတေလ အျပင္က လေရာင္က စာေရးစားပြဲေပၚ ေျပာက္ၾကားက်ေရာက္ေနတတ္တယ္။ စားပြဲေပၚမွာ အလင္းနဲ႔ အေမွာင္က ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္လုိ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ တစ္ခါတေလ ဘယ္ကမၻာ့တုိက္ကမွန္းမသိတဲ့ ေျမပုံတစ္ခု ဆြဲထားသလုိလုိနဲ႔။ စာေရး စာဖတ္လုိ႔ ေညာင္းလာတဲ့အခါ အိမ္အျပင္ထြက္ၿပီး အိမ္ေနာက္ေဖးဘက္ဆီ ခဏထြက္သြားခဲ့ျဖစ္ေသးတယ္။ ျခံရဲ႕အစြန္နဲ႔ လမ္းထိပ္ဆီမွာ ၾကာၾကာရပ္ေနခဲ့မိတဲ့ အခါေတြလည္း မနည္းေတာ့ပါ။ လသာတဲ့ ညေတြမွာေပါ့။

အေမွာင္ညေတြတုန္းက ျပတင္းေပါက္ေလးဆီကေန လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္း ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာက္တရားေတြ လသာတဲ့ရက္ေတြမွာ ကြၽန္ေတာ့္ထံ ၀င္ေရာက္မလာေတာ့တာကုိ လသာတဲ့ ညေတြတုိင္း ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္း ကြၽန္ေတာ္ ရယ္ေမာေနမိေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေမွာင္ထဲကုိ ျပတင္းေပါက္ေလးကေန ၾကည့္ခဲ့ရတဲ့ ခံစားမႈေတြက ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ကုိ အေတာ္ေလး စုိးမုိးႏုိင္ခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ တစ္ခါၾကည့္မိတုိင္း တစ္ခါ စြဲထင္က်န္ေနခဲ့တယ္။ ၀ါး႐ုံပင္က ၀ါးအရြက္ေလးေတြ လႈပ္ခတ္ေနပုံကအစ အသက္၀င္ေနသလုိပဲ။ ပုိးေကာင္ေတြ၊ ျခင္ေတြ ေအာ္ဟစ္ျမည္တမ္း သြားလာေနတာေတြကလည္း အေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းလွတယ္။ ရွားရွားပါးပါး ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ သစ္ပင္ႀကိဳသစ္ပင္ၾကား တုိးေ၀ွ႔သြားေနသလုိလည္း ျမင္ေယာင္မိတယ္။ ေမွာင္ရိပ္ထဲက မည္းမည္းမည္းမည္းနဲ႔ အရိပ္လုိမ်ဳိး ေတြ႕လုိက္ရတဲ့အခါ အဲဒီျမင္ကြင္းကုိ ကြၽန္ေတာ္ ဆက္မၾကည့္ရဲေတာ့ေပ။ ဖတ္လက္စ ၀တၳဳစာအုပ္ကုိလည္း ျပန္မကုိင္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျပတင္းေပါက္ေလးကုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ပိတ္မထားျဖစ္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီျပတင္းေပါက္ေလးနဲ႔ ဆုိင္ေတာ့မဆုိင္ပါဘူး။

ျပတင္းေပါက္ေဖာက္ဖုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ့တဲ့ အေဖ့ကုိေတာင္ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ခါတေလ ေက်းဇူးတင္ေနမိေသးတယ္။ အလင္းေရာင္ရတယ္။ ေလေကာင္းေလသန္႔ရတယ္။ ညဥ့္နက္တုိင္း အျပင္၀န္းက်င္က ျမင္ကြင္းေတြ၊ အလႈပ္အခတ္ေတြ၊ ခံစားမႈေတြပါ ျပတင္းေပါက္ေလးက ၾကည့္လုိက္မိတုိင္း တစ္စုံတစ္ခုေတာ့ ရရွိခဲ့ျမဲေလ။ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္ရတယ္ ဆုိတာလည္း တကယ္ေတာ့ ႏွစ္လုိဖြယ္ရာတစ္ခု မဟုတ္လား။ တစ္ခါတေလ ေန႔လယ္ဘက္ေတြဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီအေၾကာင္းအရာေတြက ရယ္စရာေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ေသးတယ္။

ျပတင္းေပါက္အေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အေဖနဲ႔ တစ္ခါက စကားအေခ်အတင္ ေျပာျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ အေဖကေတာ့ လုံျခံဳေရးဆုိတာနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ေတြ၊ တံခါးေပါက္ေတြ အေၾကာင္းေပါ့။ အေစာင့္ခ်ထားတဲ့ တံခါးေပါက္ေတြ၊ တစ္စုံတစ္ရာ စစ္ေဆးၿပီးမွ ၀င္ေရာက္လုိ႔ရတဲ့ တံခါးေပါက္ေတြကုိ သူ႔စိတ္ထဲဘ၀င္မက်ေၾကာင္း ေျပာေတာ့တယ္။ ဆက္ၿပီးေတာ့ အေဖက တခ်ိဳ႕တံခါးေပါက္ေတြက လူေတြ ၀င္ထြက္ သြားလာတာထက္ ၾသဇာအာဏာေတြ ၀င္ထြက္သြားလာေနတဲ့ အေပါက္ေတြလုိ႔ ငါျမင္မိတယ္လုိ႔ ဆုိေတာ့တယ္။ ဒါဆုိ အဲဒီတံခါးေပါက္ေတြကေန အျပင္၀န္းက်င္ကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္ေရာလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ေမးလုိက္မိတယ္။ အလင္းေရာင္ေတြ႐ွိတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ ေမွာင္ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြက ဒြန္တြဲရွိေနမွာေနာ္လုိ႔ ထပ္ေျပာလုိက္မိတယ္။ အဲဒီလုိ အလင္းအေမွာင္ရွိေနတဲ့ အျပင္၀န္းက်င္ဆီကုိ တံခါးေပါက္ဆီက လူေတြ ဘယ္လုိျမင္ႏုိင္မလဲ။ ကြၽန္ေတာ္ ျပတင္းေပါက္ေလးဆီကေန လွမ္းၾကည့္မိသလုိ ထိတ္လန္႔မႈ အေၾကာက္တရားနဲ႔လား၊ ႏွစ္လုိေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာနဲ႔လား ဆုိတာကုိေပါ့။ အေဖကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒါဆုိ အေဖ ေဖာက္ခုိင္းခဲ့တဲ့ ျပတင္းေပါက္ေလးကေရာလုိ႔ ဆုိေတာ့မွ အေဖက အလင္းေရာင္နဲ႔ ေလေကာင္းေလသန္႔ရေအာင္ ပုိးေကာင္ေလးေတြ၊ ျခင္ေတြ ၀င္ထြက္သြားလာလုိ႔ရေအာင္လုိ႔ပါကြာလုိ႔ ဆုိေတာ့တယ္။ ဒါဆုိ ပုိးေကာင္ေလးေတြ၊ ျခင္ေတြက ၾသဇာအာဏာ မရွိတဲ့ အေကာင္ေလးေတြေပါ့လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္က ဆုိလုိက္တယ္။ ဒါဆုိ လုံျခံဳေရးက ကြၽန္ေတာ္ ျဖစ္ေနတာလုိ႔ေတာင္ အေဖ့ကုိ စ,ေနာက္ လုိက္မိေသးတယ္။

ဒီေန႔မနက္ ကြၽန္ေတာ္ အိပ္ရာထေတာ့ ကုိးနာရီေတာင္ေက်ာ္ေနခဲ့ၿပီ။ အိပ္ရာက ထထခ်င္းပဲ ေခါင္းရင္းထရံဆီ ၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ဆရာႀကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိင္း ဓာတ္ပုံ၊ ဆရာေဇာ္ဂ်ီဓာတ္ပုံ၊ ဆရာျမသန္းတင့္ ဓာတ္ပုံေတြက ရွိေနျမဲပဲ။ ဒီဓာတ္ပုံေတြက ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားေတြေလ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ညီအစ္ကုိေတြ ရဟန္း၀တ္တုန္းက ဓာတ္ပုံေလးေတာင္ ငုိက္စုိက္က်ေနတာ ျပန္မ,တည့္ရေသးဘူး။ ပင့္ကူအိမ္အမွ်င္တန္းေလးေတြ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတဲ့အထဲမွာ ဖုန္မႈန္႔ေလးေတြ၊ အမႈန္အမႊားေလးေတြေတာင္ ကပ္ၿငိေနေသးတယ္။ ထရံမွာလည္း ဘာျပတင္းေပါက္မွမ႐ွိ။ အလင္းစေလးေတြေတာင္ ၀ါးထရံၾကားကေန ေတြ႕ေနရေသးတယ္။ အဲဒီေတာ့မွ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားမိေတာ့တယ္။ အေဖ အဲဒီေခါင္းရင္းထရံမွာ ျပတင္းေပါက္ေလးေဖာက္ဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ့္ကုိ ေျပာခဲ့တာ တစ္လေတာင္ ေက်ာ္သြားခဲ့ၿပီပဲ။

February 25, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.