<

ခ်စ္၍ေလွ်ာက္ခဲ့ေသာ လမ္းမ်ား

ဘုရားပြဲေစ်းတန္းတစ္ခုကို ျမင္ေတြ႕ရစဥ္ (ဓာတ္ပံု-ေအာင္သူၿငိမ္း)

‘ပြဲေတာ္လမ္း’

ပြဲေတာ္ထဲ လေရာင္ မေရာက္ခင္

ေနေရာင္ဟာ သူတစ္ေယာက္တည္း

ေရာင္စုံစိတ္ကူးေလးေတြ

ေဆးျခယ္ထားတဲ့ လူ႕ဘုံထဲ

ဆိုင္းသံကိုသာ နားစြင့္ေနၾကသူေတြ။

ဆုေတာင္းေလးေတြ ရင္ျပင္ေတာ္ေပၚေၾကြက်

ေရခ်မ္းစင္တဲေလးေတြေရွ႕က

ကုသိုလ္စမ္းေခ်ာင္းေလး

သူ႕ေရစီးမွာ လူေတြ ေအးရိပ္ခိုၾက

အားငယ္ေနရွာတဲ့ စကၠဴႏြား႐ုပ္ေလး

တြဲလြဲခ်ိတ္ထားတဲ့ ေသနတ္ေလးကို

သူ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရွာ။

ဇာတ္စင္ေတာ္ အဖြင့္လက္ခုပ္သံေတြထဲ

ေတာရြာေလးေတြရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ လြင့္ပ်ံ႕

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ပြဲေတာ္ရဲ႕လမ္းေတြ

လေရာင္ေအာက္  ႏွွစ္စဥ္ပြင့္ဖူးလို႔။

 – ထက္လူေအာင္

“ဘုရားပြဲကို ဘုရားပြဲကို” လို႔ ေအာ္ေခၚေနတဲ့ အသံေတြကို ၾကားေနရတယ္။ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႔ အဲဒီကားေတြေပၚကို သူ႔ထက္ငါ အလုအယက္ တက္ေနၾကတဲ့ လူေတြကိုလည္း ျမင္ေနရတာပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ အံၾသစရာေကာင္းတာက အဲဒီျမင္ကြင္းေတြ အဲဒီအသံေတြအတြက္ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္မွာ  ဘယ္လိုမွ မခံစားေနရတာပဲ။ တကယ္လည္း  အံၾသေနမိခဲ့တယ္။

ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြတုန္းကဆို အဲဒီလိုအသံေတြ အဲဒီလိုျမင္ကြင္းမ်ဳိးေတြကို ျမင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ စိတ္ထဲမွာ မ႐ိုးမရြ ျဖစ္လာတတ္လို႔ပါပဲ။ မ႐ိုးမရြ ျဖစ္႐ုံတင္မက နီးစပ္ရာကားေပၚကို ေကာက္တက္ၿပီး ဘုရားပြဲေစ်းဆီကို ခဏေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ေရာက္သြားတတ္ပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီဘက္ႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ အေပ်ာ္အပါးကိစၥဘက္ေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္ဟာ စိတ္မပါ လက္မပါ ျဖစ္ေနခဲ့မွန္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ သတိထားမိေနခဲ့ပါတယ္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လား ဒါမွမဟုတ္ မေျပလည္တဲ့  စီးပြားေရးအေနအထားေၾကာင့္ ား ေသခ်ာမသိေပမယ့္ အဲဒီလိုပြဲေတာ္မ်ဳိးေတြကို သြားဖို႔ စိတ္မပါ လက္မပါ ျဖစ္ေနခဲ့တာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။

ပြဲေတာ္ေတြတင္ မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းနည္းပါးပါး လူေနထူထပ္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္လို ေနရာမ်ဳိးေတြကိုလည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကြၽန္ေတာ္ ေရွာင္ေနမိတတ္ပါတယ္။ဟုတ္ပါတယ္။ ဒီဘက္ႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ စာဖတ္တာ၊ စာေရးတာလို ကိစၥရပ္မ်ဳိးေတြဘက္ကို ပဲ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ေတြက အားသန္ေနခဲ့ပါတယ္။ စာမဖတ္ျဖစ္ စာမေရးျဖစ္ရင္ေတာင္မွ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ ေတြးေနရတာကိုပဲ သေဘာက်ေနမိခဲ့ပါတယ္။ ယုတ္စြအဆုံး အိမ္မွာေနရင္ေတာင္ အိမ္က မိသားစု၀င္ေတြနဲ႔ အနည္းငယ္ေ၀းတဲ့ ျခံထဲလိုေနရာမ်ဳိး မွာ ဆင္းၿပီးေနတတ္မိပါတယ္။

အဲဒီလိုဆိုလို႔ လူေတာမတိုးတဲ့ပုံစံ လူေတြထဲ မ၀င္ဆံ့တဲ့ ပုံစံမ်ဳိးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ လုပ္စရာေတြကို ပုံမွန္လုပ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဆက္ဆံစရာရွိတဲ့ လူေတြနဲ႔လည္း ပုံမွန္ဆက္ဆံျဖစ္ေနခဲ့ကာ ကြၽန္ေတာ့္ အားလပ္ခ်ိန္ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ ေတြမွာ ကြၽန္ေတာ္ေနခ်င္တဲ့ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ေနေနခဲ့တာမ်ဳိးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လူသူရွင္းတဲ့ေနရာမွာ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ထိုင္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ေတြးမယ္၊ ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ စာဖတ္ၿပီး ၿငိမ္ၿငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ကြၽန္ေတာ္ ေတြးမိသမွ်ကို ခ်ေရးမယ္။ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းထဲမွာ ဒီေလာက္ပဲ ရွိေနခဲ့ပါတယ္။ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနခ်င္မိတဲ့ ႏွစ္ ပိုင္းေတြလို႔ ေျပာရင္ေတာ့ ပိုမွန္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

တကယ္လည္း တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ျငင္းခုံရမွာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ၿပိဳင္ဆိုင္ရမွာကို ကြၽန္ေတာ့္စိတ္က လုံး၀ လက္မခံခဲ့ဘူး။ မေတာ္တဆ ျငင္းခုံရဖို႔ၾကံဳလာခဲ့ရင္လည္း အေလွ်ာ့ေပးပစ္လိုက္မိတာခ်ည္းပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ အခုလို ပြဲေတာ္ေနရာေတြကို ကြၽန္ေတာ္ လုံး၀ ေရွာင္ၾကဥ္ေနခ်င္မိတယ္။ ဖုန္တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ လူေတြက်ပ္ညပ္ေနတဲ့ လမ္းေတြထဲကို တိုးေ၀ွ႔ေလွ်ာက္ရမွာကို ကြၽန္ေတာ္ ေၾကာက္ေနမိတယ္။ ေစ်းဆိုင္ ေပါင္းစုံက အနံ႔မ်ဳိးစုံ၊ လူေပါင္းေျမာက္ျမားစြာဆီက အနံ႔မ်ဳိးစုံ စီးေမ်ာခို၀င္ေနမယ့္ ပြဲ  ေတာ္၀န္းက်င္က ေလကို႐ွဴ႐ိႈက္ဖို႔အတြက္ ေတြးလိုက္မိ႐ုံနဲ႔ကို ကြၽန္ေတာ္စိတ္မွာ အသက္ ႐ွဴက်ပ္ေနခဲ့မိတယ္။

တကယ္လည္း ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ လူေတြၾကားထဲကို တိုးေ၀ွ႔ၿပီး ေလွ်ာက္ရတာရယ္၊ သာမန္အခ်ိန္မွာ ၅၀၀ ေပးၿပီး ၀ယ္စားလို႔ရႏိုင္တဲ့ အစားအစာေတြ ကို  ၁၀၀၀ ေလာက္ေပးၿပီး ၀ယ္စားၾကရတာကလြဲရင္ ပြဲေတာ္ေတြဟာ သိပ္ၿပီးေပ်ာ္စရာ မေကာင္းဘူးလို႔ ထင္တယ္။ အဲဒီလိုပဲ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္စာေနရာကို ေသာင္းဂဏန္းေပးၿပီး ပြဲေတြကို ၾကည့္မယ့္အစား စာအုပ္တစ္အုပ္ကို  ဖတ္ေနလိုက္ရတာကမွ ပိုၿပီး ေကာင္းလိမ့္ဦးမယ္လို႔ ထင္တယ္။

ဒါေပမဲ့ ဒါေတြဟာ ဒီဘက္ပိုင္းမွ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕စိတ္ခံစားမႈေတြျဖစ္ၿပီး လြန္ခဲၿပီးတဲ့ ႏွစ္ပိုင္းေတြကေတာ့ ပြဲေတာ္ေတြကိုသြားဖို႔ အခုျမင္ေနရတဲ့ လူေတြလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ တက္ၾကြ ခဲ့ပါတယ္။အထူးသျဖင့္ ကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္နဲ႔ ေန႔ရက္ေတြမွာ ပြဲေတာ္ေတြကို ပိုၿပီးရင္ခုန္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ပြဲေစ်းတန္းက ဆိုင္ခန္းေတြမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ကစားစရာအ႐ုပ္ေတြကို တေမ့တေမာ့ ေငးၾကည့္ခဲ့ဖူးပါတယ္။တစ္ပတ္ၿပီးတစ္ပတ္ လည္ပတ္ေနတဲ့ရဟတ္ႀကီးေတြကို တအံ့တၾသ ေငးၾကည့္မိခဲ့ဖူးပါ တယ္။ လမ္းေဘးမွာ လမ္းလယ္ေကာင္မွာ ခြက္တစ္လုံးေရွ႕ခ်ၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ ေခြအိပ္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကိုၾကည့္ၿပီး  တစ္ေယာက္ေယာက္က တက္နင္းမိသြားမွာကို ေတြးပူမိခဲ့ပါတယ္။

ၿပီးေတာ့ ေျခေထာက္မပါ လက္မပါဘဲ ေတာင္းရမ္းစားေသာက္သူတခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕တဲ့အခါ သြားလာစရာ ေျခေထာက္မရွိဘဲ အဲဒီလူေတြ ဒီေနရာကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေရာက္လာၾကတာလဲဆိုတဲ့ အေတြးမ်ဳိးကိုလည္း ေတြးမိခဲ့ဖူးပါေသးတယ္။ ပြဲေစ်းတန္းမွာ ေရာင္းတတ္တဲ့ မုန္႔ဟင္းခါးဟာ ကြၽန္ေတာ့္အတြက္ အရသာအရွိဆုံးအစားအစာပါပဲ။တကယ္ေတာ့ ပြဲေတာ္ေတြဟာ တခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ အေပ်ာ္ရွာဖို႔ျဖစ္ေပမယ့္ တခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ေတာ့ စီးပြားရွာဖို႔ေနရာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ တခ်ဳိ႕လူေတြအတြက္ ပြဲ ေတာ္ဆိုတာ အေမာအပန္းေတြကို ေျဖေဖ်ာက္ဖို႔ ေနရာတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါေသးတယ္။ အထူးသျဖင့္ ေက်းလက္ ေတာရြာေနသူမ်ားအတြက္ ပြဲေတာ္ေတြဟာ တစ္ႏွစ္ပတ္လုံး ပင္ပန္းထားခဲ့ၾကသမွ်ကို အတိုးခ်အနားယူၾကတဲ့ေနရာလို႔ေတာင္မွ ေျပာလို႔ရပါတယ္။ တကယ္လည္း ပြဲေတာ္အစကေန အဆုံးအထိ အိမ္မျပန္စတမ္း ပြဲေတာ္မွာေပ်ာ္ၾကတဲ့ဓေလ့နဲ႔ ေနရာေဒသ အေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနခဲ့ပါတယ္။

ဘယ္သူေတြအတြက္ ဘယ္လို ပြဲေတာ္မ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္ စည္ကားေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲဲ့ ပြဲေတာ္မ်ဳိးကိုပဲျဖစ္ျဖစ္  ဒီဘက္ႏွစ္ပိုင္းေတြမွာ ပြဲေတာ္လမ္းေတြကိုေလွ်ာက္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနမိခဲ့တာေတာ့ အမွန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ပြဲေတာ္လမ္းေတြ ေပၚတိုးေ၀ွ႔ေလွ်ာက္သြားဖို႔ ၀န္ေလးေနမိခဲ့တာကေတာ့ အမွန္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ပြဲေတာ္ေတြကေပးမယ့္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈထက္ ဆိတ္ၿငိမ္ျခင္းကေပးမယ့္ စိတ္ခ်မ္းသာၾကည့္ေမြ႕မႈကို ပိုၿပီး လိုလားေနမိခဲ့တယ္လို႔ ေျပာရင္ေတာ့ ပိုမွန္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့တစ္ ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေနရဖို႔ဆိုတာဟာလည္း သိပ္လြယ္ကူတဲ့ ကိစၥတစ္ခုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ မိသားစုရွိတဲ့သူ အဲဒီမိသားစု၀င္ေတြထဲမွာ ကေလးငယ္ရွိတဲ့ သူေတြဆိုသာၿပီး ဆိုးပါလိမ့္မယ္။ တကယ္လည္း ကေလးဆိုတာမ်ဳိးက ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ေနတတ္ၾကသူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အျမဲတမ္း တစ္ခုခုနဲ႔ ေဆာ့ကစားေနတတ္ၾက၊ အျမဲတမ္း တစ္ခုခုကို ေအာ္ဟစ္ေနတတ္ၾကတဲ့သူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္တုန္းကလည္း ဒီအတိုင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ရဲ႕ ကေလးဘ၀တိုင္းမဆို ဒီအတိုင္းပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။

လူႀကီးေတြရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာေတြ ပူပန္ေနတယ္ဆိုတာကို သူတို႔တစ္ေတြ မသိၾကပါဘူး။ သူတို႔ လိုခ်င္တာ သူတို႔ ျဖစ္ခ်င္တာကိုပဲ သူတို႔ေတြ သိတတ္ၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကစားတာ၊ စားတာ၊ အိပ္တာနဲ႔ စာသင္ၾကား ဖို႔ကလြဲရင္ တျခားပူပန္စရာေတြကို သိစရာမလိုဘူးလို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခြင့္အေရးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔ လိုခ်င္တာရွိတဲ့အခါ ျဖစ္ႏိုင္တာ မျဖစ္ႏိုင္တာ လူႀကီးေတြ တတ္ႏိုင္တာ မတတ္ႏိုင္တာကို အသာထားၿပီး မရမက ပူစာခြင့္ဟာလည္း သူတို႔မွာရွိေနတဲ့ အထူးအခြင့္အေရးတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္သူမဆို ကေလးဘ၀က ကိုယ္ လိုခ်င္တာကို ကိုယ့္မိဘ၊  ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြဆီကေန ပူဆာၾက ဖူးလိမ့္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ အခုလိုပြဲေတာ္ရက္ေတြကို ေရာက္တဲ့အခါ ပြဲေတာ္ကို သြားဖို႔ ပြဲေတာ္ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ အ႐ုပ္ေတြ၊ ကစားစရာေတြကို ၀ယ္ေပးဖို႔ ပူဆာဖူးၾကလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕ ခုနစ္တန္းအရြယ္ သမီးငယ္နဲ႔ ပထမတန္းအရြယ္ သားငယ္ဟာ သူတို႔ကို ဘုရားေစ်းပြဲကို လိုက္ပို႔ေပးဖို႔ ပူဆာထားခဲ့ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း လိုက္ပို႔မယ္လို႔ ကတိေပးထားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ ပြဲေတာ္လမ္းေတြကို မေလွ်ာက္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ေလွ်ာက္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ အနည္းဆုံးတစ္ ေခါက္ေလာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ရဦးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပါပဲ ေျမာက္ျမားစြာေသာ လူေတြထဲကို တိုးေ၀ွ႔ရ၊ ေညႇာ္နံ႔သင္းေနတဲ့ ေလေတြကိုလည္း ႐ွဴ႐ိႈက္ရဦးမွာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါတင္မက ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ သားနဲ႔သမီး ရယူခ်င္လို႔ ပူဆာလာမယ့္ ပစၥည္းေလးေတြ၊ ကစားစရာေလးေတြကို ၀ယ္ယူေပးႏိုင္ဖို႔လည္း ႀကိဳးစားရဦးမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါဟာ ဖခင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ထမ္းေဆာင္ရမယ့္ ၀တၱရားျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္ရဲ႕ ပုဂၢလိကခံစားခ်က္ေတြကို ခဏေလာက္ ေဘးကို ဖယ္ထားရလိမ့္ဦးမွာ ျဖစ္သလို ဒါဟာ ကြၽန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့သူေတြရဲ႕ ဆႏၵျဖစ္လို႔ ကြၽန္ေတာ့္ဆႏၵ အျဖစ္ လက္ခံေပးလိုက္ရဦးမွာပါ။

အဲဒီလိုပါပဲ  အသက္ရွင္ေနသမွ် ေလွ်ာက္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ မေလွ်ာက္ခ်င္သည္ျဖစ္ေစ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ  ကြၽန္ေတာ္တို႔ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူေတြအတြက္ တခ်ဳိ႕ေသာ လမ္းေတြအေပၚကို တက္နင္း ေလွ်ာက္လွမ္းေပးေနရဦးမွာလည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

February 14, 2018














Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.